Wyrok z 10 marca 2026, sygn. I ACa 752/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 10 marca 2026 roku

Sąd Apelacyjny w L. I Wydział Cywilny

w składzie:

Przewodniczący	SSA Ewa Mierzejewska
Protokolant	protokolant sądowy Dorota Jędrak

po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2026 roku w L. na rozprawie

sprawy z powództwa E. S. i M. S.

przeciwko Bankowi (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w W.

o pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego

na skutek apelacji powodów od wyroku Sądu Okręgowego w L. z dnia
25 listopada 2024 roku, sygn. akt (...)

I.  oddala apelację;

II.  zasądza od E. S. i M. S. na rzecz Banku (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. łącznie kwotę 8.100 (osiem tysięcy sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku, którym je zasądzono.

  Sygn. akt I ACa 752/25

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 25 listopada 2024 roku Sąd Okręgowy w L. oddalił powództwo E. S. i M. S. przeciwko Bankowi (...) Spółce Akcyjnej w W. o pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego oraz zasądził od powodów solidarnie na rzecz pozwanego Banku kwotę 10.817 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za czas od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów procesu.

Podstawę powyższego rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia faktyczne:

Powodowie żądali pozbawienia (w części) wykonalności tytułów wykonawczych stanowiących podstawę prowadzenia egzekucji przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w O. L. A. B. w sprawach sygn. akt (...) i (...). Żądanie dotyczyło dwóch tytułów wykonawczych w postaci bankowych tytułów egzekucyjnych wystawionych przez I. B. Spółkę Akcyjną w W., a mianowicie: bankowego tytułu egzekucyjnego nr (...) z 1 października 2015 roku i nr (...) z 30 października 2015 roku, zapatrzonych w klauzulę wykonalności przez Sąd Rejonowy w O. L. postanowieniami: z dnia 13 listopada 2015 roku w sprawie sygn. akt (...) i z dnia 23 listopada 2015 roku w sprawie sygn. akt(...). Jako podstawę żądania powodowie wskazali na treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 14 kwietnia 2015 roku sygn. akt P 45/12, w którym stwierdzono, że przepisy art. 96 ust.1 i art. 97 ust.1 ustawy Prawo bankowe, regulujące wystawianie bankowych tytułów egzekucyjnych oraz prowadzenie na ich podstawie egzekucji są niezgodne z art. 32 ust. 1 konstytucji i orzeczono o utracie mocy tych przepisów z dniem 1 sierpnia 2016 roku. Powodowie o wszczęciu przeciwko nim postępowań egzekucyjnych w w.w sprawach zostali zawiadomieni przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w O. L. w dniu 18 stycznia 2016 roku. Ich zdaniem postępowania te nie mogą się toczyć, gdyż pozwany nie legitymuje się klauzulą wykonalności wydaną na swoją rzecz, lecz na I. B. S. A. Wskazali, że przepis art. 21 ust. 1 ustawy nowelizującej kpc z dnia 1 lipca 2015 roku stanowi, że art.804 ^{( 1)} kpc, ma zastosowanie do postępowań wszczętych po dniu wejścia w życie nowelizacji, tj. po 8 września 2016 roku, zaś postępowania egzekucyjne w sprawach: (...), zostały wszczęte przed tą datą. Dlatego przepis art. 804 ^{( 1)} kpc nie ma w nich zastosowania. Powodowie podnieśli również zarzut przedawnienia roszczeń stwierdzonych BTE, gdyż co prawda po umorzeniu postępowania egzekucyjnego przedawnienie rozpoczęłoby bieg na nowo, ale w tych samych granicach podmiotowych. Natomiast, biorąc pod uwagę trzyletni termin przedawnienia roszczeń pozwanego wobec powodów należało by uznać, że uległy one przedawnieniu.

Pozwany w odpowiedzi na pozew wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie solidarnie od powodów na jego rzecz kosztów procesu. W ocenie pozwanego istota sporu w sprawie niniejszej sprowadza się do oceny prawnej kontynuacji na rzecz pozwanego postępowań egzekucyjnych prowadzonych przeciwko powodom, które zainicjowano w styczniu 2016 roku i prowadzono na podstawie bankowych tytułów egzekucyjnych, w kontekście wszczęcia na podstawie decyzji BFG z dnia 30 grudnia 2020 roku wobec dotychczasowego wierzyciela powodów I. B. S. A przymusowej restrukturyzacji i zastosowania instrumentu w postaci przejęcia części przedsiębiorstwa przez pozwanego. W tej sytuacji zastosowanie ma przepis art. 174 ust.1 ustawy o BFG, zgodnie z którym BGF może wydać decyzję o przejęciu przez podmiot przejmujący, bez konieczności uzyskania zgody właścicieli, dłużników lub wierzycieli podmiotu w restrukturyzacji, przedsiębiorstwa podmiotu w restrukturyzacji wybranych albo wszystkich praw majątkowych lub wybranych albo wszystkich zobowiązań podmiotu w restrukturyzacji. Z treści przepisu art. 176 ust. 1 umowy o BFG wynika materialne i procesowe następstwo podmiotu przejmującego w miejsce podmiotu w restrukturyzacji. Taka konstrukcja spowodowała, że następstwo w toczących się sprawach nastąpiło z mocy prawa automatycznie, a przepis art. 176 ust. 1 ustawy o BFG stanowi lex specialis w odniesieniu do art. 804 ^{( 1)} kpc. Ponadto, odnośnie do możliwości zastosowania regulacji z art. 804 ^{( 1)} kpc, pozwany podniósł, że stosownie do art.11 pkt 1 ustawy z dnia 9 marca 2023 roku o zmianie ustawy kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2023.614) wprowadzona została zmiana w art. 21 ustawy z dnia 10 lipca 2015 roku o zmianie ustawy kodeks cywilny, kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1311 z poz. zm) polegająca na tym, że po ust. 7 dodano ust. 7a w brzmieniu „Przepisy art. 804 ^{( 1)} oraz 824§ 1 pkt. 4 i § 11 ustawy zmienianej w art. 2 stosuje się do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejściami w życie niniejszej ustawy”, co oznacza, że również w postępowaniach wszczętych przed dniem 8 września 2016 roku i niezakończonych możliwe było stosowanie normy z art. 804 ^{( 1)} kpc. Pozostaje to jednak bez znaczenia w sytuacji gdy następstwo w egzekucji w niniejszej sprawie jest wynikiem sukcesji praw i obowiązków przynależnych pierwotnemu podmiotowi w restrukturyzacji na rzecz innego podmiotu. Na płaszczyźnie procesowej następstwo podmiotu przejmującego w miejsce podmiotu w restrukturyzacji następuję automatycznie w dniu określonym w decyzji BFG o przejęciu i bez znaczenia dla tego skutku ma fakt prowadzenia egzekucji w oparciu o bankowy tytuł egzekucyjny.

Sąd Okręgowy ustalił, że w oparciu o wskazane przez powodów tytuły wykonawcze Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w O. L. A. B. w sprawach sygn. akt (...) wszczęła postępowania egzekucyjne z wniosku wierzyciela I. B. Spółka Akcyjna z siedzibą w W., o czym powodowie zostali zawiadomieni w dniu 18 stycznia 2016 roku. Postanowieniami z dnia 29 grudnia 2022 roku wydanymi w tych sprawach egzekucyjnych, Komornik stwierdziła przejście uprawień pierwotnego wierzyciela I. B. S.A na rzecz Banku (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. na podstawie decyzji Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia 30 grudnia 2020 roku. Z uzasadnienia postanowień wynika, że podstawą ich wydania był przepis art. 176 ustawy o BFG, czyli z mocy prawa i decyzji administracyjnej, nastąpiło wstąpienie Banku (...). A do egzekucji w miejsce I. B. S.A, co zostało potwierdzone notarialnym odpisem decyzji BFG i nie wymagało nadania sądowej klauzuli wykonalności. Równocześnie, pismem z dnia 23 listopada 2023 roku Komornik udzieliła powodom odpowiedzi, że postanowienia z dnia 29 grudnia 2022 roku wydane zostały na podstawie art. 804 ^{( 1)}kpc. Postępowania w oby sprawach egzekucyjnych nadal się toczą. Bankowy Fundusz Gwarancyjny w dniu 30 grudnia 2020 roku wydał decyzję o wszczęciu przymusowej restrukturyzacji Banku I. B. spółka Akcyjna z siedzibą w W.. Powodowie w sprawie sygn. akt I (...)Sądu Okręgowego w L. skierowanej przeciwko pozwanemu I. B. Spółka Akcyjna z siedzibą w T. wnieśli o pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego z dnia 1 października 2015 roku o nr. (...) zaopatrzonego w sądowa klauzulę wykonalności na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w V. z dnia 13 listopada 2015 roku w sprawie sygn. akt (...) stanowiącym podstawę prowadzenia egzekucji w sprawie sygn. akt (...). W tamtej sprawie powodowie podnosili, że pozostawali poręczycielami cywilnymi, pozwany Bank wystawił przeciwko nim tytuł egzekucyjny. Sąd Okręgowy w L. wyrokiem z dnia 5 marca 2020 roku uwzględnił żądanie pozwu i pozbawił w całości wykonalności w stosunku do powodów rzeczony tytuł wykonawczy. Natomiast na skutek apelacji pozwanego I. B. S. A. Sąd Apelacyjny w L. wyrokiem z dnia 11 maja 2021 roku zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że powództwo o pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego objętego żądaniem pozwu oddalił. Wyrok ten wydany został z udziałem Banku (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. jak następcy prawnego I. B. Spółka Akcyjna z siedzibą w W.. Do akt dołączono kopię decyzji BFG z dnia 30 grudnia 2020 roku o wszczęciu przymusowej restrukturyzacji wobec I. B. Spółka Akcyjna z siedzibą w W., w której wskazano, że „W związku z wszczęciem przymusowej restrukturyzacji wobec podmiotu w restrukturyzacji stosuje się instrument przymusowej restrukturyzacji w formie przejęcia przedsiębiorstwa, w ten sposób, że (...) spółka Akcyjna z siedzibą w W., przy ul. (...) W. , wpisany do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego pod numerem KRS (...) z dniem 3 stycznia 2021 roku przejmuje ze skutkiem określonym w art. 176 ust. 1 ustawy o BFG i wstępuje w miejsce podmiotu w restrukturyzacji jedynie w zakresie przejętych praw majątkowych i związanych z nimi zobowiązań, również w postępowaniach sądowych i administracyjnych”.

W oparciu o powyższe ustalenia i ich ocenę prawną Sąd Okręgowy uznał, że powództwo podlega oddaleniu w całości. Wskazał, że powodowie uzasadnili żądanie dochodzone pozwem dwiema podstawami, a mianowicie błędnym zastosowaniem przez komornika regulacji z art. 804 ^{( 1)} kpc i zarzutem przedawnienia. W odniesieniu do pierwszego z zarzutów, Sąd I instancji uznał, że nie może on stanowić skutecznej podstawy żądania pozbawienia wykonalności tytułu wykonawczego, które, w przypadku jego uwzględnienia sprowadza się do jego wyeliminowaniu z obrotu prawnego czyli pozbawienia możliwości prowadzenia na jego podstawie egzekucji. Powodowie nie twierdzą, że nie pozostają dłużnikami, nie zarzucają, że wszczęcie egzekucji nastąpiło bezpodstawnie czy z naruszeniem jakiegokolwiek przepisu prawa. Twierdzą natomiast, że ich wierzycielem nie pozostaje pozwany w sprawie niniejszej. Tymczasem, Komornik prowadzący egzekucje w sprawach (...) w postanowieniach z dnia 29 grudnia 2022 roku stwierdził, że wstąpienie Banku (...) Spółki Akcyjnej w W. do toczących się uprzednio z wniosku wierzyciela I. B. Spółka Akcja postępowań egzekucyjnych nastąpiło na skutek decyzji BFG z dnia 30 grudnia 2020 roku ze skutkiem wykonującym z art. 176 ustawy o BFG. Na czynność komornika stosownie do art.767 kpc przysługuje skarga, której powodowie, jako dłużnicy w postępowaniu egzekucyjnym skutecznie nie wnieśli. Odpowiedz udzielona powodom przez Komornika pismem z dnia 22 stycznia 2023 roku, że postanowienia z dnia 29 grudnia 2022 roku wydane zostały w oparciu o regulacje z art. 804 ^{( 1)} kpc niczego w sprawie nie zmienia. Jeśli powodowie stoją na stanowisku, że egzekucja nie może się toczyć , bowiem nie pozostają oni dłużnikami obecnego wierzyciela powinni rozważyć wniosek o umorzenie egzekucji stosownie do art. 824 kpc. W ocenie Sądu Okręgowego, skutecznie doszło do wstąpienia pozwanego do toczących się postępowań egzekucyjnych, gdyż zgodnie z art. 176 ust.1 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 roku o bankowym funduszu gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji (tj. z dnia 20 lutego 2024 r. ( Dz. U. z 2024 r, poz. 487 ), z dniem określonym w decyzji Funduszu, o której mowa w art. 174 ust. 1 pkt 1 i 2, podmiot przejmujący wstępuje w miejsce podmiotu w restrukturyzacji w zakresie przejętych praw majątkowych i zobowiązań, również w postępowaniach sądowych i administracyjnych. Mamy więc tu do czynienia z sukcesją prawną także w znaczeniu procesowym. Z chwilą przejęcia (data wskazana w decyzji administracyjnej) dotychczasowy podmiot traci status uczestnika/strony postępowania sądowego (administracyjnego), a w jego miejsce wchodzi podmiot przejmujący. Jeśli więc restrukturyzowany bank był np. stroną powodową w procesie cywilnym, to przyjąć należy, że z chwilą sukcesji prawnej przejmujący bank staje się powodem, a przepisu art. 196 § 2 kpc (wymóg zgody na przystąpienie do procesu) nie stosuje się. Analogiczne wnioski wynikają z wyroku Sądu Apelacyjnego w L. z dnia 11 maja 2021 roku wydanym w sprawie sygn. akt (...) zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w L. z dnia 5 marca 2020 roku wdany w sprawie sygn, akt (...), w którym Sąd Apelacyjny w L. przyjął następstwo prawne pozwanego. W tych okolicznościach nie można mieć wątpliwości, że pozwany pozostaje uprawniony do wstąpienia do toczących się postępowań egzekucyjnych jako następca prawny podmiotu w stosunku do którego wszczęto przymusową restrukturyzację właśnie ze skutkiem wynikającym z art. 176 powołanej ustawy. Gdyby nawet przyjąć, że w ocenie Komornika podstawą do wstąpienia jest art. 804 ^{( 1)} kpc, to przyjęcie błędnego uzasadniania prawidłowej decyli procesowej niczego nie zmienia. Sąd Okręgowy uznał również za niezasadny zarzut przedawnienia roszczenia, który powodowie oparli na założeniu, że pozwany nie może skutecznie kontynuować wszczętego przez I. B. S. A postępowania egzekucyjnego. Przedmiotowe postępowanie toczy się nieprzerwanie od 2016 roku i nie zaszły w międzyczasie żadne okoliczności związane z jego umorzeniem, otwierającym możliwość skutecznego podniesienia zarzutu przedawnienia. Ponadto, zarzut przedawnienia można skutecznie podnieś wyłącznie w stosunku do wierzyciela, tymczasem powodowie nie uznają pozwanego za wierzyciela, więc nie mogą skutecznie zarzucić przedawnienia dochodzenia roszczenia czy też jego wydobycia. Reasumując, Sąd Okręgowy uznał za niezasadny również zarzut przedawnienia roszczenia. Wskazał, że Trybunał Konstytucyjny w przywołanym wyżej wyroku orzekł, że art. 96 ust. 1 i art. 97 ust. 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe są niezgodne z art. 32 ust. 1 konstytucji, a przepisy tracą moc obowiązującą z dniem 1 sierpnia 2016 roku, lecz ustawodawca uchylił te przepisy wcześniej, zgodnie z art. 11. ustawy z dnia 25 września 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo bankowe oraz niektórych innych ustaw, która weszła w życie 9 października 2015 roku, a bankowy tytuł egzekucyjny, któremu nadano klauzulę wykonalności na podstawie przepisów dotychczasowych, zachowuje moc tytułu wykonawczego także po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, o ile nie uległ 3-letniemu terminowi przedawnienia. Uchwałą z dnia 29 czerwca 2016 r. sygn. akt III CZP 29/16 Sąd Najwyższy stwierdził, że „Nabywca wierzytelności niebędący bankiem nie może powoływać się na przerwę biegu przedawnienia spowodowaną wszczęciem postępowania egzekucyjnego na podstawie bankowego tytułu egzekucyjnego zaopatrzonego w klauzulę wykonalności (art. 123§1 pkt 2 k.c.)”, zaś w postanowieniu z dnia 4 marca 2009 roku, sygn. akt IV CSK 422/08, że „Bankowym tytułem egzekucyjnym może w postępowaniu egzekucyjnym posługiwać się tylko bank”, co potwierdził w wyroku z dnia 20 kwietnia 2018 roku, sygn. akt II CSK 356/17, stwierdzając, że „Skutki prawne postępowania egzekucyjnego wszczętego na podstawie bankowego tytułu egzekucyjnego zaopatrzonego w klauzulę wykonalności są związane tylko z podmiotami, które mogły wystawiać taki tytuł i prowadzić egzekucję na jego podstawie, a więc tylko z bankami. Jeżeli zbycie wierzytelności, której dotyczy przerwa biegu przedawnienia następuje na rzecz innego banku, to nabywca może powoływać się na skutki związane z przerwą biegi przedawnienia. Natomiast, gdy nabywcą jest osoba niebędąca bankiem brak podstaw prawnych, aby na nią można było rozciągać skutki przywileju, z którego może korzystać bank. W konsekwencji należy uznać, że materialnoprawne skutki wszczęcia postępowania egzekucyjnego, jako czynności wierzyciela – banku prowadzące do przerwy biegu przedawnienia, dotyczą wyłącznie tego wierzyciela, natomiast nie może na nie powoływać się nabywca wierzytelności nie będący bankiem.” W oparciu o wskazane orzecznictwo, Sąd Okręgowy zauważył, że skoro bankowy tytuł egzekucyjny nie może być podstawą egzekucji na rzecz innych osób, niż w nim wskazane za wyjątkiem następstwa prawnego po stronie wierzyciela innego banku, to również materialnoprawne skutki wszczęcia postępowania egzekucyjnego jako czynności wierzyciela – banku prowadzącej do przerwy biegu przedawnienia dotyczą wyłącznie tego wierzyciela. W konsekwencji stwierdził, że egzekucja przeciwko powodom toczy się nieprzerwanie od 2016 roku, zatem nie nastąpiło przerwanie biegu przedawnienia i do przedawnienia nie doszło. O kosztach procesu orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 1 ^{( 1)} oraz § 3 k.p.c. w zw. z art. 99 i art. 108 § 1 k.p.c.

Apelacj ę od powyższego wyroku wnieśli powodowie.

Zaskarżyli wyrok w całości, zarzucając: naruszenie przepisów postępowania, mających wpływ na wynik sprawy, a to art. 176 ust. 1 ustawy z dnia 10.10.2016 roku o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji poprzez uznanie, że skutecznie doszło do wstąpienia pozwanego Banku do toczących się postępowań egzekucyjnych względem Powodów przed Komornikiem Sądowym przy Sądzie Rejonowym w O. L. A. B. pod sygn. akt (...), podczas gdy pozwany Bank zarówno przed w/w organem egzekucyjnym jak też przed Sądem I instancji nie udowodnił posiadania legitymacji procesowej czynnej, tj. nie przedstawił aby pozwany Bank wstąpił w miejsce Podmiotu w restrukturyzacji (I. B. S.A.) w zakresie przejętych praw majątkowych i związanych z nim zobowiązań, również w postępowaniach sądowych i administracyjnych, istniejących według stanu na koniec dnia wszczęcia przymusowej restrukturyzacji, ujętych w jego ewidencji, w tym ewidencji księgowej lub informatycznych systemach księgowych, czego konsekwencją było niezasadne uznanie, że pozwany Bank jest uprawniony prowadzić wobec Powodów postępowanie egzekucyjne w oparciu o tytuły wykonawcze w postaci bankowych tytułów egzekucyjnych wystawionych przez I. B. S.A. i zaopatrzonych w klauzule wykonalności i powództwo podlega oddaleniu w całości;

art. 840 1 pkt 1 KPC w zw. z art. 804' KPC i art. 176 ust. 1 ustawy z dnia 10.10.2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji poprzez jego niezastosowanie skutkujące oddaleniem powództwa, podczas gdy pozwany Bank poza decyzją Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia 30.12.2020 r. o wszczęciu przymusowej restrukturyzacji wobec I. B. S.A. z siedzibą w W. nie przedstawił dowodu potwierdzającego posiadanie względem Powodów wymagalnej wierzytelności i jej wysokości bądź przejęcie wierzytelności istniejącej względem Powodów i ich wysokości od uprzedniego wierzyciela (I. B. S.A.);

art. 840 ^{( 1)} pkt 2 KPC w zw. z art. 176 ustawy z dnia 10.10.2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji poprzez jego niezastosowanie skutkujące oddaleniem powództwa, podczas gdy po powstaniu tytułu egzekucyjnego nastąpiło zdarzenie, wskutek którego zobowiązanie nie może być egzekwowane, polegające na: 1/ wszczęciu wobec I. B. S.A. (pierwotnego wierzyciela) przymusowej restrukturyzacji i przejęciu przez pozwany Bank (...) S.A. wybranych praw majątkowych oraz zobowiązań podmiotu w restrukturyzacji — I. B. S.A., tj. istniejących według stanu na koniec dnia wszczęcia przymusowej restrukturyzacji (03.01.2021 r.) i ujętych w jego ewidencji, zaś tytułem wykonawczym będącym podstawą prowadzenia egzekucji wobec Powodów pod sygn. akt (...) są bankowe tytuły egzekucyjne zaopatrzone w klauzulę wykonalności na rzecz I. B. S.A., a nie na rzecz pozwanego Banku (...)., zaś aktualne przepisy prawa, w tym art. 176 ustawy z dnia 10.10.2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji regulujący wstąpienie w miejsce podmiotu w restrukturyzacji, nie przewidują prawa przejmowanego banku do korzystania z bankowych tytułów wykonawczych zaopatrzonych w klauzulę wykonalności przed dniem 27.11.2015 r. oraz 2/ z uwagi na przedawnienie przedmiotowych wierzytelności o ile pozwany Bank rzeczywiście przejął w/w wierzytelności wskutek braku tytułu wykonawczego wydanego przeciwko Powodom na rzecz pozwanego Banku (...) (...);

art. 233 § 1 KPC poprzez dokonanie oceny wiarygodności i mocy dowodów bez uprzedniego wszechstronnego rozważenia zebranego materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do uznania, że decyzja Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia 30.12.2020 r. o wszczęciu przymusowej restrukturyzacji wobec I. B. S.A. z siedzibą w W. stanowi wiarygodny dowód potwierdzający przejęcie przez pozwany Bank (...) S.A. wierzytelności należnych od Powodów, które były od nich dochodzone w trybie egzekucji komorniczej pod sygn. akt (...) i na dzień przejęcia (03.01.2021 r.) w jakiej wysokości przysługiwały mu te wierzytelności, podczas gdy w pkt 4 ppkt 1 w/w decyzji wskazano, że pozwany Bank (...) S.A. „ (...) z dniem 3 stycznia 2021 r. (dalej: „Dzień przejęcia') przejmuje ze skutkiem określonym w art. 176 ust. I ustawy o BFG i wstępuje w miejsce Podmiotu w restrukturyzacji jedynie w zakresie przejętych praw majątkowych i związanych z nim zobowiązań, również w postępowaniach sądowych i administracyjnych: przedsiębiorstwo Podmiotu w restrukturyzacji, obejmujące ogół praw majątkowych Podmiotu w restrukturyzacji według stanu na koniec dnia wszczęcia przymusowej restrukturyzacji, ujętych w jego ewidencji, w tym ewidencji księgowej lub informatycznych systemach księgowych, z wyłączeniem: (....)", co w konsekwencji obligowało pozwany Bank do udowodnienia w postępowaniu egzekucyjnym i w postępowaniu przed Sądem, zarówno przejęcia na mocy w/w decyzji powyższych wierzytelność jak też ich wysokości na dzień 03.01.2021 r., a czego Bank (...) S.A. aż do zamknięcia postępowania przed Sądem I instancji nie uczynił.

Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący wnieśli o zmianę wyroku i uwzględnienie powództwa oraz zasądzenie od pozwanego na rzecz powodów kosztów procesu za obie instancje, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Apelacyjny zważył co następuje:

Apelacja jest bezzasadna.

Sąd Okręgowy rozpoznając sprawę dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych w zakresie okoliczności istotnych dla jej rozstrzygnięcia oraz przeprowadził prawidłową ocenę prawną tych ustaleń, wraz z trafną subsumpcją, które Sąd Apelacyjny podziela, przyjmując je za własne.

Słusznie Sąd I instancji wywiódł z motywów pozwu złożonego w niniejszej sprawie, że powodowie jako podstawę pozbawienia wykonalności tytułów wykonawczych (w postaci bankowych tytułów egzekucyjnych, zaopatrzonych przez sąd w klauzulę wykonalności na rzecz podmiotu w restrukturyzacji, przejętego następnie w trybie art. 176 ustawy o BFG przez podmiot przejmujący, którym jest pozwany Bank), wskazali brak możliwości zastosowania w okolicznościach niniejszej sprawy przepisu art. 804 ¹ kpc, jako podstawy wstąpienia pozwanego w miejsce dotychczasowego wierzyciela do postępowań egzekucyjnych wszczętych wobec podmiotu w restrukturyzacji, jak również zarzut przedawnienia roszczeń pozwanego wobec powodów.

Pierwszy z zarzutów powodowie uzasadnili tym, że wskazany przepis nie ma zastosowania do postępowań egzekucyjnych w sprawach (...) prowadzonych przez Komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w O. L. A. B., które wszczęte zostały przed dniem 8 września 2016 roku, tj. przed datą nowelizacji KPC, wprowadzającej rzeczony przepis. Zarzut przedawnienia powodowie oparli natomiast na twierdzeniu, że pozwany, aby móc prowadzić przeciwko powodom skutecznie egzekucję musiałby uzyskać przeciwko nim tytuł wykonawczy, lecz przeszkodę stanowi fakt, że upłynął już „trzyletni termin przedawnienia roszczeń pozwanego”.

Przytoczone przez powodów w motywach pozwu orzecznictwo Sądu Najwyższego oraz wyrok TK z dnia 14 kwietnia 2015 roku, sygn. akt P 45/12, jakkolwiek dotyczą materii Prawa Bankowego, w tym problematyki bankowych tytułów egzekucyjnych oraz przejęć banków (art. 124 ust.1 i 3 Prawa bankowego), to jednak wynikające z nich poglądy i skutki, nie mają zastosowania w niniejszej sprawie i tym samym nie mogą stanowić uzasadnienia żądania pozwu obejmującego pozbawienie wykonalności tytułów wykonawczych w postaci bankowych tytułów egzekucyjnych wydanych przeciwko powodom przez I. B. Spółkę Akcyjną w W. w dniach: 1 października 2015 roku - oznaczonego nr (...) i 30 października 2015 roku- oznaczonego nr (...), zaopatrzonych w sądową klauzulę wykonalności przez Sąd Rejonowy w O. L. postanowieniami: z dnia 13 listopada 2015 roku w sprawie sygn. akt (...) i z dnia 23 listopada 2015 roku w sprawie sygn. akt (...).

Mianowicie, w przywołanym wyżej wyroku Trybunał Konstytucyjny orzekł wprawdzie o niezgodności przepisów art. 96 ust.1 i art. 97 ust.1 Prawa bankowego z przepisem art. 32 ust.1 Konstytucji, co następnie skutkowało uchyleniem z dniem 9 października 2015 roku, na mocy ustawy z dnia 25 września 2015 roku o zmianie ustawy Prawo bankowe oraz niektórych innych ustaw (Dz.U z 2015 roku, poz. 1854) tych przepisów, stanowiących dotychczas podstawę wydawania przez banki bankowych tytułów egzekucyjnych, mogących służyć za podstawę egzekucji prowadzonej według przepisów Kodeksu postępowania cywilnego, po nadaniu im przez sąd klauzuli wykonalności, to równocześnie, w art. 11 ust. 3 tej ustawy, wskazano, że bankowy tytuł egzekucyjny, któremu nadano klauzulę wykonalności na podstawie przepisów dotychczasowych, zachowuje moc tytułu wykonawczego także po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. W związku z powyższym przywołanie przez powodów treści w.w wyroku TK, jako podstawy żądania, było nieuzasadnione skoro wyrok ten nie miał zastosowania do zwalczanych tytułów wykonawczych, którym nadano klauzulę wykonalności na podstawie przepisów dotychczasowych.

Z kolei przywołana w pozwie uchwała Sądu Najwyższego z 26 czerwca 2014 roku, III CZP 46/14, jako dotycząca nadania w trybie art. 788§1 kpc klauzuli wykonalności na rzecz banku przejmującego, nie dotyczy regulacji zawartej w art. 176 ust.1 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 roku o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji (DZ U z 2025 r poz. 643), na podstawie której wydana została przez Bankowy Fundusz Gwarancyjny decyzja (...) z dnia 30 grudnia 2020 roku. Decyzja ta dotyczy bowiem przejęcia w trybie przymusowej restrukturyzacji I. B. Spółki Akcyjnej w W., jako podmiotu w restrukturyzacji, przez pozwany Bank (...) SA w W., jako podmiot przejmujący, ze skutkami określonymi w art. 176 ust.1 w.w ustawy (decyzja k. 78-81). Natomiast przywołana przez powodów uchwała SN odnosi się do przejęcia w rozumieniu art. 124 ust.1 Prawa bankowego , regulującego tryb łączenia się banków, a nie ich przymusową restrukturyzację. Zasady nadawania klauzuli wykonalności w tej ostatniej sytuacji nie mają zatem zastosowania do skutków prawnych przejęcia dokonanego na podstawie art. 176 ust.1 ustawy o BFG.

Również wskazana przez powodów uchwała SN z dnia 26 października 2016 roku, sygn. akt III CZP 56/16 nie mogła stanowić uzasadnienia żądania dochodzonego pozwem, skoro wynika z niej pogląd nie mający znaczenia dla istoty rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, a częściowo także przeciwny w odniesieniu do stanowiska wywodzonego przez powodów, a mianowicie taki, że art. 11 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 września 2015 r. o zmianie ustawy Prawo bankowe oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r., poz. 1854) stosuje się także do postępowania w sprawie o nadanie bankowemu tytułowi egzekucyjnemu klauzuli wykonalności na rzecz banku - nabywcy wierzytelności objętej bankowym tytułem egzekucyjnym, któremu przed wejściem w życie tej ustawy nadano klauzulę wykonalności. W przywołanej wyżej ustawie z dnia 25 września 2015 roku, ustawodawca w art. 11 ust. 1, 2 i 3 wskazał, że postępowanie w sprawie o nadanie klauzuli wykonalności bankowemu tytułowi egzekucyjnemu wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie tej ustawy podlega umorzeniu, z zastrzeżeniem ust. 2, który z kolei stanowi, że jeżeli przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy wydano postanowienie w przedmiocie nadania klauzuli wykonalności bankowemu tytułowi egzekucyjnemu, dalsze postępowanie w sprawie o nadanie klauzuli wykonalności toczy się według przepisów dotychczasowych; zaś w myśl ust.3, bankowy tytuł egzekucyjny, któremu nadano klauzulę wykonalności na podstawie przepisów dotychczasowych, zachowuje moc tytułu wykonawczego także po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Ustawa z dnia 25 września 2015 roku weszła w życie w dniu 27 listopada 2015 roku, co nastąpiło wraz z upływem 14 dni od daty jej ogłoszenia, dokonanego w dniu 12 listopada 2015 roku. Natomiast postanowienia, mocą których Sąd Rejonowy w V. nadał zwalczanym tytułom egzekucyjnym klauzule wykonalności wydane zostały w dniach: 13 listopada 2015 roku w sprawie sygn. akt (...) i 23 listopada 2015 roku w sprawie sygn. akt (...) a więc przed dniem 27 listopada 2015 roku, będącym dniem wejścia w życie w.w ustawy. W konsekwencji, bankowe tytuły egzekucyjne wydane przez I. B. Spółkę Akcyjną w W. nr (...) z 1 października 2015 roku i nr (...) z 30 października 2015 roku, wobec nadania im klauzuli wykonalności na podstawie przepisów dotychczasowych, zachowały moc tytułów wykonawczych także po dniu wejścia w życie w.w ustawy. Zarówno zatem, wskazana regulacja ustawowa, jak i odnosząca się do niej uchwała SN III CZP 56/16, rozszerzająca zastosowanie art. 11 ust. 1 i 2 tej ustawy także do postępowań w sprawie o nadanie bankowemu tytułowi egzekucyjnemu klauzuli wykonalności na rzecz banku- nabywcy wierzytelności objętej bankowym tytułem egzekucyjnym, któremu przed wejściem w życie tej ustawy nadano klauzulę wykonalności, w żaden sposób nie uzasadniają żądania powodów, które miałoby prowadzić do skutku wręcz przeciwnego, a mianowicie- do pozbawienia wykonalności wskazanych przez powodów tytułów wykonawczych, a nie do zachowania ich mocy.

Bezspornym w sprawie jest fakt, że pozwany Bank (...) S.A. w W. wystąpił w procesie restrukturyzacji przeprowadzonej przez Bankowy Fundusz Gwarancyjny w W. w roli „podmiotu przejmującego” wobec „podmiotu w restrukturyzacji”, którym z kolei był I. B. S.A w W., gdyż takie role obu tych podmiotów zostały określone w Decyzji Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia 30 grudnia 2020 roku, Nr: (...), wydanej na podstawie art. 176 ust.1 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 roku o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji (DZ. U. z 2025 r poz. 643, dalej: Ustawa), (decyzja BFG k. 78-81v).

W świetle wskazanego art. 176 ust.1 Ustawy, z dniem określonym w decyzji Funduszu, o której mowa w art. 174 ust. 1 pkt 1 i 2 Ustawy, podmiot przejmujący wstępuje w miejsce podmiotu w restrukturyzacji w zakresie przejętych praw majątkowych i zobowiązań, również w postępowaniach sądowych i administracyjnych. Przepis art. 176 ust.1 Ustawy określa zatem materialnoprawne skutki przymusowej restrukturyzacji w postaci częściowej sukcesji uniwersalnej, tj. w zakresie praw i obowiązków związanych z przedsiębiorstwem podmiotu w restrukturyzacji lub praw i zobowiązań tego podmiotu. Zważywszy, że zgodnie z art. 174 ust. 1 Ustawy, decyzja Bankowego Funduszu Gwarancyjnego o przejęciu przez podmiot przejmujący praw majątkowych podmiotu w restrukturyzacji, może dotyczyć zarówno wybranych praw majątkowych tego podmiotu, jak i wszystkich jego praw majątkowych, to określenie materialnoprawnych skutków przymusowej restrukturyzacji w postaci częściowej sukcesji uniwersalnej, przewidziane w art. 176 ust. 1 Ustawy, należy odnosić do obu tych przypadków przejęcia praw majątkowych podmiotu w restrukturyzacji przez podmiot przejmujący, gdyż w każdym z nich następuje sukcesja podmiotu przejmującego w miejsce podmiotu w restrukturyzacji.

Jakkolwiek zatem, zgodzić się należy z apelacją, że w pkt 4 ppkt 1 decyzji BFG oznaczonej znakami: (...) z dnia 30 grudnia 2020 roku wskazano, że pozwany Bank (...).A. „ (...) z dniem 3 stycznia 2021 roku przejmuje ze skutkiem określonym w art. 176 ust. I ustawy o BFG i wstępuje w miejsce Podmiotu w restrukturyzacji jedynie w zakresie przejętych praw majątkowych i związanych z nim zobowiązań, również w postępowaniach sądowych i administracyjnych, tj. m.in.: przedsiębiorstwo Podmiotu w restrukturyzacji, obejmujące ogół praw majątkowych Podmiotu w restrukturyzacji według stanu na koniec dnia wszczęcia przymusowej restrukturyzacji, ujętych w jego ewidencji, w tym ewidencji księgowej lub informatycznych systemach księgowych, z wyłączeniem: (....)", to równocześnie, nie oznacza, jak wskazuje to skarżący, że pozwany Bank, w celu wykazania swojego następstwa -zarówno procesowego, jak i materialnoprawnego- po Podmiocie w restrukturyzacji, czyli po I. B. S.A w W., zobligowany był „do udowodnienia w postępowaniu egzekucyjnym i w postępowaniu przed Sądem, zarówno przejęcia na mocy w/w decyzji wierzytelności dochodzonej pozwem, jak i jej wysokości na dzień 03.01.2021 roku”.

Wbrew bowiem temu zarzutowi, (jak już wyżej wskazano), częściowa sukcesja uniwersalna, uregulowana w art. 176 ust.1 Ustawy odnosi się do materialnoprawnego i procesowego następstwa podmiotu przejmującego w miejsce podmiotu w restrukturyzacji, niezależnie od tego, czy określony w decyzji BFG zakres przejęcia obejmuje jedynie wybrane (według stanu na koniec dnia wszczęcia przymusowej restrukturyzacji, ujęte w jego ewidencji), czy wszystkie prawa majątkowe Podmiotu w restrukturyzacji. W obu tych wypadkach następstwo Podmiotu przejmującego w miejsce Podmiotu w restrukturyzacji, następuje „automatycznie” z datą wskazaną w decyzji i nie wymaga dowodzenia zakresu przejętych praw i obowiązków.

Zarzuty apelacji, choć sformułowane, jako dotyczące naruszenia przepisu art. 176 ust. 1 Ustawy oraz art.804 ^{( 1 )}kpc, w istocie sprowadzają się do negowania przez skarżących posiadania przez pozwanego tytułów wykonawczych uprawniających go do prowadzenia wobec powodów postępowań egzekucyjnych, jak również negowania posiadania przez pozwanego względem powodów zarówno wymagalnej wierzytelności, jak i jej wysokości. Zarzuty te są chybione. Wynikają one z przyjęcia wadliwej wykładni przywołanych przepisów, która, zdaniem skarżących, miałaby uzasadniać ustalenie, że nastąpiło zdarzenie, wskutek którego zobowiązanie nie może być egzekwowane, jako przesłanki pozbawienia tytułu wykonawczego wykonalności. Zdarzeniem tym miałaby być okoliczność, że wszczęcie wobec pierwotnego wierzyciela, tj. I. B. S.A. w W. przymusowej restrukturyzacji oznaczało przejęcie przez pozwany Bank (...) w W. jedynie wybranych praw majątkowych oraz zobowiązań Podmiotu w restrukturyzacji, tj. istniejących według stanu na koniec dnia wszczęcia przymusowej restrukturyzacji (03.01.2021 r.) i ujętych w jego ewidencji. Zdaniem skarżących posiadane przez pozwanego tytuły wykonawcze, będące podstawą prowadzenia egzekucji w sprawach: sygn. akt (...), nie stwierdzają praw pozwanego Banku, gdyż są to bankowe tytuły egzekucyjne zaopatrzone w klauzulę wykonalności na rzecz I. B. S.A., a nie na rzecz pozwanego Banku (...) S.A.

Powyższy wywód skarżących dowodzi całkowitego zignorowania treści przywołanej regulacji zawartej w art. 176 ust. 1 Ustawy, w którym nie wskazano ograniczeń, które uzasadniałby twierdzenie powodów, że tylko wybrane prawa majątkowe i zobowiązania podmiotu w restrukturyzacji, zostają przejęte przez podmiot przejmujący. Przywołany przepis nie wymienia ograniczeń odnośnie do zakresu praw majątkowych i zobowiązań, w jakie wstępuje podmiot przejmujący - w miejsce podmiotu w restrukturyzacji- a nadto, stwierdza, że rzeczone wstąpienie dotyczy również postępowań sądowych i administracyjnych. Okoliczność, że data wstąpienia przez podmiot przejmujący w prawa majątkowe i zobowiązania Podmiotu w restrukturyzacji zostaje określona w decyzji dotyczącej przymusowej restrukturyzacji, nie oznacza równoczesnego ograniczenia zakresu praw i zobowiązań istniejących w tej dacie. Wbrew stanowisku powodów, nie zostało wykazane przez skarżących, aby wierzytelności Podmiotu w restrukturyzacji (I. B. SA w W.) stwierdzone tytułami wykonawczymi, których dotyczy niniejszy proces i które były przedmiotem egzekucji prowadzonych przeciwko powodom przez Komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w O. L. A. B. w sprawach (...), przestały istnieć „na koniec dnia wszczęcia przymusowej restrukturyzacji (03.01.2021 roku.)”, a przywołany już wielokrotnie przepis art. 176 ust.1 ustawy o BFG stanowił podstawę do automatycznego przejęcia tych praw i zobowiązań przez pozwanego. Dotyczyło to także praw i zobowiązań stwierdzonych w.w tytułami egzekucyjnymi. W takiej sytuacji bankowe tytuły egzekucyjne zaopatrzone w klauzulę wykonalności na rzecz Podmiotu w restrukturyzacji, zachowały swoją moc, dając Podmiotowi przejmującemu możliwość prowadzenia na ich podstawie dalszej egzekucji, bez konieczności rozpoczynania przez ten Podmiot całej procedury związanej z uzyskaniem tytułu wykonawczego od nowa.

W udzielonej w niniejszej sprawie informacji Bankowego Funduszu Gwarancyjnego, zawartej w piśmie z dnia 23 grudnia 2025 roku (k.362), potwierdzone zostały: zarówno fakt przeprowadzenia przez ten Fundusz przymusowej restrukturyzacji I. B. S.A., fakt wydania przez BFG decyzji z dnia 30 grudnia 2020 roku nr (...), w oparciu o którą przeprowadzona została restrukturyzacja, jak również fakt, że „wszystkie prawa i obowiązki z tytułu umów kredytu, których stroną w dacie wydania decyzji był I. B., zostały przejęte przez (...)z dniem 3 stycznia 2021 roku”.

Informację tę potwierdził również pozwany wskazując w piśmie z dnia 17 listopada 2025 toku (k.339), że „wierzytelności objęte sporem nie wpisują się w wyłączenia określone w decyzji BFG w zakresie następstwa pozwanej”, a nadto załączając do akt wyciągi z rachunków prowadzonych w celu ewidencji wierzytelności z umów kredytowych, których dotyczą kwestionowane przez powodów tytuły wykonawcze, a które oznaczone zostały w ewidencji księgowej numerami referencyjnymi: (...) i (...) (k. 341-348) oraz wyciąg z Załącznika nr 2-część A wskazującego aktywa kredytowe na dzień określony w decyzji BFG (k.349). Dokumenty te wskazują kwoty zadłużenia z tytułu umów kredytu, których poręczycielami byli powodowie, które odpowiadają wysokości należności objętych tytułami wykonawczymi, których pozbawienia wykonalności domagają się skarżący.

Wbrew stanowisku powodów wyrażonemu w piśmie procesowym z dnia 5 grudnia 2025 roku (k.355-359) i z dnia 3 marca 2026 roku (k.371-372), brak podstaw do zakwestionowania waloru dowodowego dokumentów złożonych przez pozwanego, co miałoby wynikać z ich nie podpisania. Należy bowiem zauważyć, że w przypadku wyciągu bankowego wygenerowanego z systemu bankowości elektronicznej, nie wymaga on podpisu ani pieczęci banku. Zgodnie bowiem z art. 7 ustawy Prawo bankowe, dokumenty związane z czynnościami bankowymi mogą być sporządzane na informatycznych nośnikach danych, a elektroniczne potwierdzenia przelewów z bankowości internetowej są w pełni prawomocne i nie wymagają dodatkowego potwierdzenia stemplem ani podpisem pracownika banku.

Sąd Apelacyjny wskazuje również na stanowisko wyrażone w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 2022 roku, III CZ 317/22, zgodnie z którym, następstwo procesowe z mocy art. 176 ust. 1 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji powstaje automatycznie z dniem określonym w decyzji Bankowego Funduszu Gwarancyjnego o przejęciu. Zatem, tytuły wykonawcze wystawione przeciwko powodom na rzecz Podmiotu w restrukturyzacji, którym był I. B. SA w W., w wyniku przejęcia praw majątkowych przez Podmiot przejmujący, tj. Bank (...) Spółkę Akcyjną w W., co nastąpiło w wyniku procesu restrukturyzacji pierwszego z tych Podmiotów, zachowały swoją moc w odniesieniu do Podmiotu przejmującego, który automatycznie wstąpił też w prawa procesowe Podmiotu w restrukturyzacji, w tym w postępowaniach egzekucyjnych, prowadzonych dotychczas przeciwko I. B. Spółce Akcyjnej w W.. Powodowie nie wykazali zatem żadnych podstaw do pozbawienia tych tytułów wykonalności.

W konsekwencji, nie może być również mowy o trafności wywodów skarżących dotyczących przedawnienia roszczeń pozwanego Banku, skoro wymienione wyżej postępowania egzekucyjne dotyczące roszczeń stwierdzonych tytułami wykonawczymi toczą się przeciwko powodom nieprzerwanie od 2016 roku, co oznacza, że od tej daty wstrzymany został bieg przedawnienia roszczenia stwierdzonego tymi tytułami, zaś wstąpienie pozwanego w prawa majątkowe i zobowiązania, w tym również wstąpienie do postępowań sądowych i administracyjnych na mocy decyzji z dnia 30 grudnia 2020 roku, w żadnym wypadku nie oznaczało rozpoczęcia biegu przedawnienia roszczeń stwierdzonych tymi tytułami od tej daty.

Należy ponadto zauważyć, że w odniesieniu do części należności objętych rzeczonymi tytułami wykonawczymi, niedopuszczalność pozbawienia ich wykonalności wynika w takim zakresie również z faktu wyegzekwowania na ich podstawie części roszczeń przez Komornika prowadzącego postępowania egzekucyjne. Okoliczność tę potwierdza informacja o wysokości wyegzekwowanych należności zawarta w piśmie z dnia 13 listopada 2025 roku (k.351).

Mając powyższe na uwadze, Sąd Apelacyjny uznał zarzuty apelacji za pozbawione podstaw faktycznych oraz prawnych, co skutkowało koniecznością oddalenia apelacji na podstawie art. 385 kpc.

O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu przewidzianą w art. 98 kpc w związku z art. 391 § 1 kpc, obciążając powodów, których apelacja została w całości oddalona obowiązkiem zwrotu kosztów procesu poniesionych przez pozwanego. Obejmują one wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika pozwanego w łącznej kwocie 8.100 złotych, ustalone zgodnie z §2 pkt 7 w związku z §10 ust.1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2022 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U z 2024 roku, poz. 762).