Postanowienie z 21 marca 2016, sygn. II Ca 141/16

POSTANOWIENIE

Dnia 21 marca 2016 roku

Sąd Okręgowy w Piotrkowie Tryb. Wydział II Cywilny Odwoławczy w składzie:

po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2016 roku w Piotrkowie Trybunalskim

na rozprawie sprawy z powództwa G. K., J. K.

przeciwko C. K., (...)

o ustalenie istnienia prawa

na skutek apelacji powoda G. K.

od wyroku Sądu Rejonowego w Radomsku

z dnia 4 maja 2015 roku, sygn. akt I C 788/15

1.  uchylić zaskarżony wyrok i postępowanie w sprawie w obu instancjach umorzyć,

2.  nie obciążać powodów kosztami procesu.

SSO Jarosław Gołębiowski

SSO Dariusz Mizera SSR del. Dominika Lisiecka

Sygn. akt II Ca 141/16

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 4 maja 2015 roku Sąd Rejonowy w Radomsku po rozpoznaniu sprawy z powództwa G. K. i J. K. przeciwko C. K. i (...) o ustalenie istnienia prawa do lokalu socjalnego

uchylił wyrok zaoczny z dnia 5 listopada 2014 roku , oddalił powództwo oraz nie obciążył powodów G. K., J. K. obowiązkiem zwrotu kosztów postępowania.

Podstawą rozstrzygnięcia były przytoczone poniżej ustalenia i rozważania Sądu Rejonowego.

W dniu 21 marca 2012 roku Sąd Rejonowy w Radomsku wydał postanowienie, w którym przysądził na rzecz C. K. nabytą na licytacji w dniu 15 grudnia 2011 roku - odrębną własność lokalu mieszkalnego numer (...), znajdującego się w budynku położonym w R., przy ul. (...). Postanowienie zostało wydane w ramach postępowania egzekucyjnego z wniosku(...). we W. prowadzonym przeciwko J. K. i M. K. o egzekucję świadczenia pieniężnego (sygn. akt (...)).

W dniu 31 marca 2014 roku pozwany C. K. złożył wniosek o wszczęcie postępowania egzekucyjnego w celu opróżnienia lokalu mieszkalnego położonego w R. przy ul. (...) przez J. K. i G. K. oraz wprowadzenie wierzyciela w posiadanie przedmiotowego lokalu mieszkalnego. Powodowie zostali przez komornika sądowego prowadzącego egzekucję poinformowani pismem z 16 kwietnia 2014 roku, że przysługuje im jedynie prawo do pomieszczenia tymczasowego.

Właścicielem lokalu mieszkalnego położonego w R. przy ul. (...) jest w chwili obecnej pozwany C. K., na rzecz którego Sąd Rejonowy w Radomsku wydał 24 kwietnia 2014 r. nakaz zapłaty (sygn. akt I Nc 318/14), w którym zasądził o d pozwanych J. K. i G. K. kwotę 16343,70 złotych z tytułu zajmowania przedmiotowego lokalu bez tytułu prawnego. Strony nie łączy umowa najmu i powodowie nie płacą pozwanemu czynszu.

Powódka J. K. ma 85 lat i orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności, której kuratorem jako dla osoby chorej i nieporadnej jest od 12 czerwca 2014 roku pozwany G. K..

Pozwany G. K. ma 45 lat, z zawodu jest telemonterem. Pracuje na podstawie umowę o pracę i z tego tytułu uzyskuje dochód w kwocie 1900 złotych brutto.

Mając takie ustalenia Sąd Rejonowy zważył, iż powództwo zostało wywiedzione z art. 189 k.p.c. w związku z art. 14 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2001 r. nr 71, poz. 733 ze zm.). Przesłanki orzeczenia o uprawnieniu do lokalu socjalnego skierowane są wyłącznie do kręgu podmiotów, których dotyczy cytowana ustawa.

Należy zatem rozważyć, czy powodowie posiadają przymiot „lokatora" w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt. 1 cytowanej ustawy. Przepis ten wyraźnie z kręgu lokatorów wyłącza właściciela. Uznać zatem należy, że wobec właściciela nie stosuje się przepisu art. 14 ust. 4, nawet wówczas gdy były właściciel spełnia którąkolwiek z określonych w nim przesłanek. Innymi słowy, uznać należy, że omawiane unormowanie nie znajduje zastosowania względem właściciela w toku egzekucji prowadzonej z nieruchomości w celu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych dłużnika i jego domowników. Stanowisko powyższe znajduje potwierdzenie w cytowanym przez Sad Rejonowy orzecznictwie SN.

W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości okoliczność, że powódka J. K. nie należy - jako była właścicielka - do kręgu osób, którym przysługuje prawo do lokalu socjalnego z uwagi na negatywne wyłączenie zastosowania względem niej ustawy o ochronie praw lokatorów. Natomiast powód G. K., nawet gdyby uznać, że posiadał on przymiot lokatora w rozumieniu tej ustawy, to nie spełnia on żadnego z wymogów określonych w art. 14 ust. 4.

Z zastrzeżeniem uwag dotyczących legitymacji do dochodzenia uprawnienia do przyznania lokalu socjalnego, które ewentualnie mogłoby przysługiwać powodowi, to nie można również uznać, że w świetle zasad współżycia społecznego jest to szczególnie usprawiedliwione czy sytuacji rodzinnej i majątkowej (art. 14 ust. 3 czy art. 24 cytowanej ustawy). Pamiętać bowiem należy, że powód pracuje i jest osobą stosunkowo młodą, a powódka ma uprawnienie do świadczeń emerytalnych, zaś od przysądzenia własności upłynął okres ponad trzech lat. Był to wystarczający czas, aby powodowie znaleźli sobie inne od zajmowanego dotychczas mieszkanie, odpowiadające ich potrzebom i możliwościom zarobkowym.

O kosztach procesu Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 102 k.p.c, biorąc pod uwagę charakter sprawy oraz ciężką sytuację materialną powodów.

Apelacje od powyższego rozstrzygnięcia złożyli powodowie zaskarżając wyrok w całości. Podnieśli, iż zaskarżony wyrok jest dla nich krzywdzący i nie uwzględnia dostatecznie ich sytuacji. Nie wskazali na konkretne zarzuty stawiane orzeczeniu Sądu Rejonowego niemniej jednak z treści uzasadnienia skargi apelacyjnej można wywieźć zarzut naruszenia art. 5 k.c. albowiem skarżący powołują się na zasady współżycia społecznego.

W odpowiedzi na apelacje pozwany C. K. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów .

Stawający na rozprawie apelacyjnej powód G. K. cofnął pozew, w terminie publikacyjnym złożył dodatkowe pismo procesowe w którym podtrzymał swoje stanowisko dodatkowo wskazując, iż zajmuje je także w imieniu powódki J. K..

Sąd Okręgowy zważył co następuje:

Zaskarżony wyrok podlega uchyleniu, a postępowanie zainicjowane pozwem powodów w obu instancjach umorzeniu.

Należy bowiem przypomnieć , iż powód G. K. w imieniu własnym jak i swojej matki cofnął pozew przeciwko pozwanym na etapie postępowania apelacyjnego z uwagi na fakt, iż od 15 grudnia 2015r. stał się najemcą lokalu mieszkalnego w którym uprawniona do zamieszkiwania jest także powódka J. K.. W efekcie wydanie merytorycznego orzeczenia w sprawie o ustalenie prawa do lokalu socjalnego stało się zbędne, a cofnięcie pozwu w takiej sytuacji nie narusza prawa , ani też zasad współżycia społecznego i nie zmierza do obejścia prawa.

Dlatego też na podstawie art. 386 § 3 k.p.c. , art. 203 k.p.c. i art. 355 § 1 k.p.c. w zw. z art. 391§ 1 k.p.c. orzeczono jak w pkt 1 postanowienia.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 102 k.p.c. w zw. z art. 108§ 1 k.p.c.

SSO Jarosław Gołębiowski SSO Dariusz Mizera del. SSR Dominika Lisiecka