sygn. III OZ 340/25 24 czerwca 2025 Naczelny Sąd Administracyjny

Postanowienie - III OZ 340/25 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 24 czerwca 2025

Teza
Oddalono zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Artur Kuś (spr.) po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Prokuratora Prokuratury Rejonowej Warszawa-Śródmieście w Warszawie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 31 marca 2025 r., sygn. akt I SO/Wa 4/25 w sprawie z wniosku M. H. o wymierzenie Prokuratorowi Prokuratury Rejonowej Warszawa-Śródmieście w Warszawie grzywny za nieprzekazanie skargi wraz z aktOddalono zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Artur Kuś (spr.) po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Prokuratora Prokuratury Rejonowej Warszawa-Śródmieście w Warszawie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 31 marca 2025 r., sygn. akt I SO/Wa 4/25 w sprawie z wniosku M. H. o wymierzenie Prokuratorowi Prokuratury Rejonowej Warszawa-Śródmieście w Warszawie grzywny za nieprzekazanie skargi wraz z akt
Najważniejsze informacje

W skrócie

Wynik oddalono zażalenie
Typ sprawy sprawa karna
Kwota główna 100 zł · grzywna
Etap zażalenie
Tryb posiedzenie niejawne
Tematy
prawo karne
Role w sprawie
prokurator wnioskodawca / wnioskodawczyni apelujący / skarżący wnioskodawca
Data orzeczenia 24 czerwca 2025
Sąd Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący Artur Kuś
Rozstrzygnięcie

Oddalono zażalenie

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Artur Kuś (spr.) po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Prokuratora Prokuratury Rejonowej Warszawa-Śródmieście w Warszawie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 31 marca 2025 r., sygn. akt I SO/Wa 4/25 w sprawie z wniosku M. H. o wymierzenie Prokuratorowi Prokuratury Rejonowej Warszawa-Śródmieście w Warszawie grzywny za nieprzekazanie skargi wraz z aktami sprawy postanawia: oddalić zażalenie.

UZASADNIENIE
M. H. (dalej: "wnioskodawczyni") pismem z 8 sierpnia 2023 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o wymierzenie, na podstawie art. 55 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), Prokuratorowi Prokuratury Rejonowej Warszawa-Śródmieście w Warszawie (dalej: "Prokurator") grzywny za nieprzekazanie sądowi skargi z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Powyższy wniosek został doręczony Prokuratorowi 31 sierpnia 2023 r.Do wniosku załączyła datowaną na 20 czerwca 2023 r. "Skargę na bezczynność organu prowadzącego postępowanie". W skardze tej wskazała, że od czterech lat oczekuje na rozpoznanie prawidłowo złożonego zawiadomienia z 12 czerwca 2019 r. Wnioskodawczyni załączyła także złożone 12 czerwca 2019 r. zawiadomienie do Prokuratury Warszawa Śródmieście o popełnieniu przestępstwa wraz z wnioskiem o ściganie wskazanego w nim sprawcy.W odpowiedzi na wniosek Prokurator wskazał, że wniosek dotyczy postępowania prowadzonego w Prokuraturze Rejonowej Warszawa Śródmieście - Północ.Z przesłanego do wiadomości Sądu pisma Prokuratury Rejonowej Warszawa Śródmieście - Północ z 20 września 2023 r. skierowanego do Prokuratury Rejonowej Warszawa Śródmieście wynika, że Prokurator nigdy nie otrzymał złożonej przez wnioskodawczynię skargi na bezczynność z 20 czerwca 2023 r. Prokurator zwrócił uwagę, że wnioskodawczyni złożyła przedmiotową skargę na Biurze Podawczym Prokuratury Rejonowej Warszawa - Śródmieście. Skarga ta nie została przekazana do Prokuratora. Z kolei we wniosku o wymierzenie grzywny wnioskodawczyni wskazała Prokuratora.Postanowieniem z 29 stycznia 2024 r. sygn. akt I SO/Wa 14/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił przedmiotowy wniosek. Sąd stwierdził, że skoro niedopuszczalne jest wniesienie skargi na bezczynność prokuratora w zakresie spraw rozpatrywanych w ramach postępowania karnego, to niedopuszczalne jest wymierzenie prokuratorowi grzywny, o której mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a.Na powyższe postanowienie wnioskodawczyni wniosła zażalenie.Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 9 lipca 2024 r., sygn. akt III OZ 278/24 uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Wskazał, że nawet uzasadnione przekonanie, że skarga jest niedopuszczalna nie zwalnia organu od obowiązku jej przekazania wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę do sądu administracyjnego, albowiem, to nie organ, lecz sąd dokonuje oceny przekazanej mu skargi pod względem formalnym, a także pod kątem jej dopuszczalności. NSA podkreślił, że wyłączną przesłanką orzeczenia o wymierzeniu organowi grzywny (art. 55 § 1 p.p.s.a.) jest niewypełnienie obowiązków procesowych określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. w terminie przewidzianym w tym przepisie, niezależnie od tego czy działanie lub zaniechanie tego organu podlega kognicji sądów administracyjnych. Okoliczność zatem ewentualnej niedopuszczalności skargi nie ma znaczenia w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. Sąd administracyjny, rozpoznając wniosek o wymierzenie grzywny, bada jedynie terminowość przekazania skargi. Jednocześnie zaznaczył, że w niniejszej sprawie istotne jest precyzyjne ustalenie przez Sąd I instancji, który organ: Prokurator Rejonowy Warszawa-Śródmieście czy też Prokurator Rejonowy Warszawa Śródmieście-Północ jest organem zobowiązanym w świetle art. 54 § 2 p.p.s.a. do przekazania skargi. Podał, że z załączonej do wniosku o wymierzenie grzywny skargi na bezczynność wynika, że wnioskodawczyni zdecydowała się wnieść tę skargę za pośrednictwem Prokuratora Rejonowego Warszawa Śródmieście-Północ.Pismem z 26 września 2024 r. M. H. ponownie wniosła o wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. za niezastosowanie się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a.Postanowieniem z 8 listopada 2024 r. sygn. akt I SO/Wa 8/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił przedmiotowy wniosek. Wskazał, że wymierzenie grzywny za to, że organ nie przekazał do sądu skargi wnioskodawczyni wniesionej na bezczynność Prokuratora, w sytuacji gdy wnioskodawczyni na jednoznaczne, prawidłowo doręczone wezwanie nie wskazała konkretnie jakiej sprawy to dotyczy, nie podała sygnatury sprawy, nie jest zasadne. Stwierdził, że Prokurator miał uzasadnione podstawy by sądzić (na podstawie treści złożonej skargi), że skarga na bezczynność jest zażaleniem złożonym w trybie przepisów k.p.k. (art. 306 § 3 k.p.k.). Podał, że w orzecznictwie sądów (przed podjęciem uchwały przez NSA w składzie siedmiu sędziów co nastąpiło 16 kwietnia 2024 r.) istniało rozbieżne stanowisko sądów co do tego czy dopuszczalny jest w ogóle wniosek o wymierzenie grzywny organowi, w sytuacji gdy skarga do tego sądu jest niedopuszczalna. Okoliczność, że kwestia ta została rozstrzygnięta i przesądzona dopiero po złożeniu przez wnioskodawczynię przedmiotowego wniosku o wymierzenie grzywny, stanowi dodatkowy argument za nieuwzględnieniem wniosku. Sąd podkreślił, że czym innym jest uznanie prokuratora za organ administracji, np. w sytuacji gdy działa na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, a czym innym jest działalność prokuratora jako organu ścigania, tj. organu, który w żadnej mierze nie podlega kognicji sądów administracyjnych. W tym ostatnim kontekście przekazanie sądowi administracyjnemu akt z postępowania przygotowawczego w sprawie karnej nie znajduje podstaw normatywnych i nie miało dotychczas odzwierciedlenia w praktyce. Podobnie nie ma podstaw prawnych do żądania przekazywania sądowi administracyjnemu akt przez sądy powszechne czy to w sprawach karnych czy to w sprawach cywilnych. W jego ocenie nie było więc podstaw do ukarania Prokuratora grzywną w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a., tym bardziej w sytuacji, gdy skarżąca nie wskazała nawet sygnatury akt sprawy. Podał również, że wymierzenie Prokuratorowi kolejnej grzywny ze skargi i wniosku wnioskodawczyni w realiach tych wielu "spraw" (jak wskazał Prokurator 25 spraw) nie znajduje uzasadnienia, jako że nie spełnia funkcji prewencyjnej, a jest jedynie nadużyciem prawa. Stwierdził również, że oczywiste przy tym jest, że działalność Prokuratora jako organu ścigania nie podlega jakiejkolwiek kontroli tutejszego sądu.Na powyższe postanowienie zażalenie wniosła M. H..Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 18 lutego 2025 r., sygn. akt III OZ 42/25 uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Wskazał, że Sąd I instancji nie dostosował się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania (art. 153 p.p.s.a.), które zostało wyrażone w postanowieniu NSA z 9 lipca 2024 r., III OZ 278/24. Podkreślił, że ponownie rozpoznając sprawę dokonał nieuzasadnionej oceny wniesionej skargi (której nota bene organ nie przekazał) w sprawie z wniosku o wymierzenie grzywny. Ponownie podniósł, że postępowanie w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. jest postępowaniem samodzielnym i odrębnym od postępowania w przedmiocie samej skargi i jej ewentualnej dopuszczalności. Wskazał, że na realizację obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a. nie może w żaden sposób wpływać przekonanie organu, że sąd administracyjny nie jest właściwy w sprawie, w której wniesiona została skarga. Podkreślił, że kwestii tej nie może także rozstrzygać sąd rozpoznający wniosek o wymierzenie grzywny, bowiem nie jest ona przedmiotem tego postępowania. Przesądzić to może jedynie sąd właściwy do rozpoznania skargi, a nie sąd właściwy do rozpoznania wniosku o wymierzenie grzywny, ani tym bardziej organ, za pośrednictwem, którego skarga została wniesiona. Wyłącznie sąd administracyjny dokonuje oceny, czy wniesiona do niego skarga jest dopuszczalna, oceny tej jednak dokonuje sąd dopiero po przekazaniu mu skargi. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Prokurator nie był uprawniony do wzywania wnioskodawczyni do uzupełnienia braku formalnego skargi zaadresowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Okoliczność zatem ewentualnej niedopuszczalności skargi nie ma znaczenia w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. Sąd administracyjny, rozpoznając wniosek o wymierzenie grzywny, bada jedynie terminowość przekazania skargi.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 31 marca a 2025 r. sygn. akt I SO/Wa 4/25, po rozpoznaniu wniosku M. H. o wymierzenie Prokuratorowi Prokuratury Rejonowej Warszawa-Śródmieście w Warszawie grzywny za nieprzekazanie w terminie skargi wraz z aktami sprawy, w pkt 1 wymierzył organowi grzywnę w wysokości 100 zł, w pkt 2 zasądził od organu na rzecz wnioskodawczyni kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu postanowienia podał, że zgodnie z art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. Organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania (art. 54 § 2 p.p.s.a.). Stosownie natomiast do art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Sąd I instancji wskazał, iż przewidziany w art. 54 § 2 p.p.s.a. obowiązek przekazania sądowi administracyjnemu skargi, akt sprawy oraz odpowiedzi na skargę ma charakter bezwzględny i obligatoryjny oraz jest niezależny od tego, czy dany podmiot uznaje, że skarga nie należy do kognicji sądu administracyjnego, czy też uważa, że nie jest organem w rozumieniu ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Odnosząc się do argumentów Prokuratora zauważył, że w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 kwietnia 2024 r. sygn. akt III OPS 1/23 stwierdzono, iż dopuszczalny jest wniosek o wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. również w sytuacji, gdy skarga, która nie została przekazana przez ten organ do sądu administracyjnego, jest niedopuszczalna. Rozstrzygnięcie w przedmiocie wymierzenia grzywny ma bowiem na celu przymuszenie organu do nadesłania sądowi skargi, wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargę, w określonym terminie, a dopiero wymuszenie tego obowiązku daje podstawę do rozpoznania sprawy. Rozstrzygnięcie w przedmiocie dopuszczalności skargi, jakkolwiek o charakterze formalnym, to jednak kończy postępowanie sądowoadministracyjne. Nie byłoby to możliwe, gdyby organ nie wypełnił swoich obowiązków określonych w art. 54 § 1 p.p.s.a.Przechodząc do oceny zasadności wniosku o wymierzenie organowi grzywny, Sąd I instancji zauważył, że w tej sprawie miało miejsce niezastosowanie się Prokuratora do obowiązku określonego w art. 54 § 2 p.p.s.a. Skarga wnioskodawczyni na bezczynność organu została wniesiona do organu 20 czerwca 2023 r. Organ wzywany był przez Sąd do nadesłania skargi oraz wyjaśnienia, czy skarga znajduje się w Prokuraturze. Podkreślenia wymaga, że z kserokopii skargi nadesłanej przez wnioskodawczynię w załączeniu do wniosku o wymierzenie organowi grzywny wynika, że została ona skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Prokuratury Rejonowej Warszawa-Śródmieście w Warszawie. Prokurator oryginału skargi nie przekazał do dnia dzisiejszego, a zatem uznać należy, że organ nie wykonał obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a. Uwzględniając powyższe, WSA w Warszawie uznał wniosek M. H. za uzasadniony i wymierzył organowi grzywnę w wysokości 100 zł. Określając wysokość grzywny, Sąd miał na uwadze treść wniosku i okoliczności sprawy, w której organ błędnie uznał, że skarga jest skierowana do sądu powszechnego. Przedstawiona przez organ argumentacja nie usprawiedliwiała jednak niedopełnienia ciążącego na nim obowiązku przekazania skargi do WSA w Warszawie.Powyższe postanowienie stało się przedmiotem zażalenia Prokuratora do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 55 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 54 § 2 p.p.s.a., poprzez nałożenie na organ grzywny, bez wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy.Podnosząc powyższe zarzuty Prokurator wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i orzeczenie co do istoty sprawy ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.Zgodnie z art. 54 § 1, § 1a i § 2 zd. pierwsze p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. Skargę w formie dokumentu elektronicznego wnosi się do elektronicznej skrzynki podawczej tego organu. Organ przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Przepisy te statuują bezwzględny obowiązek przekazania sądowi dokumentów warunkujących przeprowadzenie kontroli sądowej. Organ musi wykonać w/w obowiązek w terminie trzydziestu dni od dnia wniesienia skargi, przy czym przepisy szczególne mogą przewidywać inne terminy. Wyraźne zakreślenie przez ustawodawcę ram czasowych dopełnienia czynności przewidzianych w art. 54 § 2 p.p.s.a. stanowi odrębny, choć związany z pozostałymi powinnościami określonymi w tym przepisie, obowiązek działania organu, który wyklucza jego jakąkolwiek swobodę w tym zakresie.Podkreślenia wymaga, że w świetle art. 55 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Wbrew twierdzeniu Prokuratora, wyłączną przesłanką orzeczenia o wymierzeniu organowi grzywny jest zatem niewypełnienie obowiązków procesowych określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. w terminie przewidzianym w tym przepisie. Grzywnie tej nadano mieszany (dyscyplinująco-restrykcyjny) charakter, czyniąc z niej podstawową gwarancję procesową realizacji konstytucyjnej zasady prawa do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP). To, jakie przyczyny spowodowały nieprzekazanie skargi sądowi administracyjnemu, pozostaje bez znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny, może mieć jedynie wpływ na jej wysokość.Wskazać należy, iż w przedmiotowej sprawie dwukrotnie wypowiedział się już Naczelny Sąd Administracyjny. W uzasadnieniu wydanego wcześniej w niniejszej sprawie postanowienia z 9 lipca 2024 r., sygn. akt III OZ 278/24 WSA w Warszawie, stwierdził, że wyłączną przesłanką orzeczenia o wymierzeniu organowi grzywny (art. 55 § 1 p.p.s.a.) jest niewypełnienie obowiązków procesowych określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. w terminie przewidzianym w tym przepisie, niezależnie od tego, czy działanie lub zaniechanie tego organu podlega kognicji sądów administracyjnych. Przepis art. 54 § 2 p.p.s.a. statuuje bezwzględny obowiązek przekazania sądowi dokumentów warunkujących przeprowadzenie kontroli sądowej. Organ ten musi więc przekazać skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na tę skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia, przy czym przepisy szczególne mogą przewidywać inne terminy. Obowiązek ten spoczywa na organie w rozumieniu art. 32 p.p.s.a., niezależnie od tego, czy uznaje on skargę za dopuszczalną oraz czy w jego ocenie przedmiotem zaskarżenia jest podlegający kognicji sądu administracyjnego akt, czynność, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Na realizację obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a. nie może w żaden sposób wpływać przekonanie organu, że sąd administracyjny nie jest właściwy w sprawie, w której wniesiona została skarga. Kwestii tej nie może także rozstrzygać sąd rozpoznający wniosek o wymierzenie grzywny, bowiem nie jest ona przedmiotem tego postępowania. Przesądzić to może jedynie sąd właściwy do rozpoznania skargi, a nie sąd właściwy do rozpoznania wniosku o wymierzenie grzywny, ani tym bardziej organ, za pośrednictwem, którego skarga została wniesiona.Okoliczność zatem ewentualnej niedopuszczalności skargi nie ma znaczenia w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. Sąd administracyjny, rozpoznając wniosek o wymierzenie grzywny, bada jedynie terminowość przekazania skargi. Stanowisko to zostało potwierdzone uchwałą siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 kwietnia 2024 r., sygn. akt III OPS 1/23, w której uznano, że dopuszczalny jest wniosek o wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. w sytuacji, gdy skarga, która nie została przekazana przez ten organ do sądu administracyjnego, jest niedopuszczalna. Błędne jest zatem twierdzenie organu, iż w tej sprawie nie był on zobowiązany do przekazania skargi.W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wymierzenie Prokuratorowi w okolicznościach niniejszej sprawy grzywny w wysokości 100 zł jest prawidłowe. W sytuacji, gdy skarga wnioskodawczyni, wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, nie została przekazana do WSA w Warszawie, odstąpienie od wymierzenia grzywny niweczyłoby przypisywany tej instytucji charakter. Ustalone w sprawie okoliczności odpowiadają dyspozycji art. 55 § 1 p.p.s.a. i oceny tej nie zmienia argumentacja Prokuratora podniesiona w zażaleniu. Wbrew twierdzeniu organu, treść pisma wnioskodawczyni z 20 czerwca 2023 r. pozwala na jednoznaczne przyjęcie, iż jest to skarga na bezczynność skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a nie zażalenie złożone w trybie art. 306 § 3 k.p.k.Jednocześnie podkreślić należy, że wysokość orzeczonej przez Sąd I instancji grzywny nie jest zbyt dotkliwa i wynosi jedynie 100 zł. Ponadto zauważyć należy, iż wymierzenie grzywny pełni również funkcję prewencyjną, albowiem ukaranie nią służy zapobieganiu naruszenia prawa w przyszłości. Oddalenie wniosku o wymierzenie grzywny – czego domaga się organ – musi opierać się na przesłankach uzasadniających twierdzenie, iż podmiot, na którym ciążył obowiązek przekazania skargi, obiektywnie nie miał możliwości zrealizować tego obowiązku w ustawowym terminie, czego w niniejszej sprawie nie wykazano.Z tych względów powołany w zażaleniu zarzut naruszenia art. 55 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 54 § 2 p.p.s.a. należało uznać za niezasadny.W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu.. orzekł, jak w postanowieniu.