Postanowienie SN z 6 maja 2005, sygn. II CZ 46/05
Data orzeczenia
6 maja 2005
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział II
Przewodniczący
SSN Tadeusz Domińczyk
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 6 maja 2005 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Tadeusz Domińczyk (przewodniczący)
SSN Jan Górowski
SSN Zbigniew Kwaśniewski (sprawozdawca)
w sprawie ze skargi A. M.
o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu
Okręgowego w P. z dnia 9 października 2003 r., sygn. akt II Ca (…) z wniosku T. i K.
małżonków M. z udziałem D. M. i M. K. o zniesienie współwłasności zażalenia skarżącej
na postanowienie Sądu Okręgowego w P. z dnia 28 lipca 2004 r., sygn. akt II Ca (…),
odrzuca zażalenie.
Uzasadnienie
Sąd drugiej instancji postanowieniem z dnia 28 lipca 2004 r. odrzucił skargę o
wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem wydanym w
postępowaniu o zniesienie współwłasności.
W ocenie Sądu skarga A. M. nie została oparta na ustawowej podstawie
wznowienia, bowiem z okoliczności wskazanych w uzasadnieniu skargi wynika, że
skarżąca wiedziała o toczącym się postępowaniu i nie wstąpiła do niego wyłącznie z
własnej winy, a zatem nie została pozbawiona możności działania ze skutkiem w postaci
naruszenia jej praw.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca zarzuca, że została
poinformowana o sprawie i o rozstrzygnięciu dopiero po wydaniu przez Sąd Najwyższy
postanowienia o odmowie przyjęcia kasacji, na co wskazywała w uzasadnieniu skargi.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
2
W dacie rozpoznawania przez Sąd Najwyższy zażalenia należało uznać je za
niedopuszczalne. Postępowanie wszczęte skargą o wznowienie postępowania było
następstwem wcześniejszego postępowania zakończonego prawomocnym
postanowieniem Sądu Okręgowego w P. z dnia 9 października 2003 r. wydanym w
sprawie o zniesienie współwłasności, oznaczonej sygn. akt II Ca (…).
Z mocy art. 3 ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks
postępowania cywilnego oraz ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U.
2005 r. Nr 13, poz. 98) jest zasadą, że znowelizowane tą ustawą przepisy k.p.c. stosuje
się z dniem 6 lutego 2005 r. bezpośrednio i to bez żadnych wyjątków w postępowaniu
zażaleniowym. Ustawodawca poczynił od tej zasady wyjątki jedynie w odniesieniu do
złożenia i rozpoznania kasacji, a także do odmowy przyjęcia jej do rozpoznania, bowiem
jedynie w tym przedmiocie stosuje się przepisy dotychczasowe, jeżeli zaskarżone
kasacją orzeczenie wydane zostało przed dniem wejścia w życie powołanej ustawy.
Przepisy art. 3941
§ 1 i § 2 k.p.c. określają przesłanki dopuszczalności wniesienia
zażalenia do Sądu Najwyższego, przesądzając - co do zasady - dopuszczalność
wnoszenia zażaleń jedynie w sprawach, w których przysługuje skarga kasacyjna.
Tymczasem po dniu 6 lutego 2005 r. sprawa niniejsza nie jest już sprawą, w której
przysługuje skarga kasacyjna ze względu na wskazaną wartość przedmiotu
zaskarżenia, która to wartość została określona kwotą 140.200 zł zarówno w skardze o
wznowienie postępowania, jak i w zażaleniu na postanowienie odrzucające tę skargę.
Tymczasem w postępowaniu o zniesienie współwłasności skarga kasacyjna jest
dopuszczalna w sprawach, w których wartość przedmiotu zaskarżenia przekracza kwotę
150 tys. zł, bowiem taki próg przesądzający o dopuszczalności i skargi kasacyjnej w tym
postępowaniu przyjął ustawodawca w art. 5191
§ 4 pkt 4 k.p.c.
W tej sytuacji, skoro w dacie rozpoznawania zażalenia przez Sąd Najwyższy
sprawa, w której zostało ono wniesione, nie jest już sprawą, w której przysługuje skarga
kasacyjna, przeto zażalenie do Sądu Najwyższego uznać należało za niedopuszczalne,
co skutkowało obowiązkiem jego odrzucenia na podstawie art. 373 k.p.c. znajdującego
odpowiednie zastosowanie, do postępowania przed Sądem Najwyższym toczącego się
na skutek zażalenia, na podstawie art. 3941
§ 3 k.p.c. i art. 39821
k.p.c.