Wyrok - II GSK 2319/25 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 8 stycznia 2026
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Ubezpieczenie społeczne, Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia NSA Dariusz Zalewski Sędzia del. WSA Karolina Kisielewicz-Sierakowska (spr.) Protokolant asystent sędziego Paweł Cholewski po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 czerwca 2025 r. sygn. akt VI SA/Wa 3978/24 w sprawie ze skargi P. Ś. na decyzję Prezesa Narodowego FunduszuOddalono skargę kasacyjną. Ubezpieczenie społeczne, Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia NSA Dariusz Zalewski Sędzia del. WSA Karolina Kisielewicz-Sierakowska (spr.) Protokolant asystent sędziego Paweł Cholewski po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 czerwca 2025 r. sygn. akt VI SA/Wa 3978/24 w sprawie ze skargi P. Ś. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
8 stycznia 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Dariusz Zalewski
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem z 26 czerwca 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 3978/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi P. S. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z 18 lipca 2023 r. nr 87/10/2023/Ub w przedmiocie podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego, uchylił punkt 1 zaskarżonej decyzji oraz zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania.W uzasadnieniu wyroku Sąd podał, że wymienioną decyzją Prezes NFZ, po rozpoznaniu wniosku P. S. w sprawie ustalenia okresu podlegania przez niego obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego stwierdził, że skarżący :1. podlega obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej w charakterze wspólnika:a) spółki komandytowej G. sp. z o.o. sp. k. od 1 lutego 2020 r. do 30 sierpnia 2020 r. oraz od 25 lutego 2021 r. do 31 grudnia 2021 r.;b) spółki komandytowej B. sp. z o.o. sp. k. od 1 lutego 2020 r. do 30 sierpnia 2020 r. oraz od 25 lutego 2021 r. do 31 grudnia 2021 r.;c) spółki komandytowej R. sp. z o.o. sp. k. od 1 lutego 2020 r. do 30 sierpnia 2020 r. oraz od 5 marca 2021 r. do 31 grudnia 2021 r.2. nie podlega obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej w charakterze wspólnika:a) spółki komandytowej G. sp. z o.o. sp. k. od 1 lutego 2020 r. do 31 grudnia 2021 r.;b) spółki komandytowej G. sp. z o.o. sp. k. od 31 sierpnia 2020 r. do 24 lutego 2021 r.;c) spółki komandytowej B. sp. z o.o. sp. k. od 31 sierpnia 2020 r. do 24 lutego 2021 r.;d) spółki komandytowej R. sp. z o.o. sp.k. od 31 sierpnia 2020 r. do 4 marca 2021 r.W uzasadnieniu organ stwierdził, że z punktu widzenia obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego istotny jest jedynie fakt posiadania statusu wspólnika spółki komandytowej, a w związku z tym dla wyniku postępowania nie ma znaczenia to, że – jak podnosił skarżący – wszystkie spółki prowadziły wyłącznie działalność rolniczą.P. S. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie tę decyzję Prezesa NFZ z 18 lipca 2023 r. w części tj. w punkcie 1. Skarżący zarzucił organowi naruszenie m. in. art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c) i art. 5 pkt 21 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2561 ze zm., dalej jako: "ustawa o świadczeniach opieki zdrowotnej") oraz art. 8 ust. 6 pkt 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z 2023 r., poz. 1230) przez błędne przyjęcie, że sam status wspólnika spółki osobowej determinuje obowiązek podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu, niezależnie o rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej (rolniczej/pozarolniczej). Skarżący podniósł, że wszystkie cztery spółki komandytowe, których był wspólnikiem prowadziły wyłącznie działalność rolniczą, a w związku z tym on jako ich wspólnik nie powinien podlegać obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tego tytułu.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 13 grudnia 2023 r., sygn. akt VI SA/Wa 5085/23 uwzględnił tę skargę i uchylił zaskarżoną decyzję w całości oraz zasądził na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego. Sąd podzielił stanowisko skarżącego, że przepisy ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej, w tym art. art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c) tej ustawy, uzależniają powstanie obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego, od rodzaju prowadzonej przez spółkę działalności tj. wyłącznie pozarolniczej działalności gospodarczej.Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 10 października 2024 r., sygn. akt II GSK 1047/24 uwzględnił w części skargę kasacyjną Prezesa NFZ od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13 grudnia 2023 r. sygn. akt VI SA/Wa 5085/23 i uchylił zaskarżony wyrok w całości oraz przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a.Sąd kasacyjny podał, że Sąd I instancji, jak słusznie zauważył wnoszący skargę kasacyjną, orzekł ponad przedmiot zaskarżenia. P. S. zaskarżył decyzję Prezesa NFZ jedynie w części tj. w zakresie jej punktu 1 (tj. w zakresie podlegania obowiązkowi ubezpieczenia), natomiast WSA orzekł ponad zakres zaskarżenia i uchylił całą decyzję, a nie jedynie jej punkt 1. Orzekając o niezaskarżonej części decyzji, Sąd naruszył wynikający z art. 134 § 2 p.p.s.a. zakaz orzekania na niekorzyść, uchylając bowiem decyzję w całości, uchylił również pkt 2 decyzji, który był dla skarżącego korzystny i którego nie zamierzał kwestionować.NSA nie uwzględnił pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej i stwierdził, że wbrew zapatrywaniu organu nie można zarzucić Sądowi I instancji naruszenia prawa przez błędną wykładnię art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 82 ust. 5 pkt 3 w zw. z art. 5 pkt 21 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej w zw. z art. 8 ust. 6 pkt 4 i art. 13 pkt 4b ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych.Sąd II instancji zgodził się z WSA Warszawie, że warunkiem koniecznym podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego jest prowadzenie przez spółkę komandytową pozarolniczej działalności gospodarczej i w konsekwencji stwierdził, że sąd ten zasadnie zarzucił organowi niepoczynienie ustaleń na okoliczność rodzaju prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej. Sąd II instancji podkreślił, że z przytoczonego przez organ przepisu art. 82 ust. 5 pkt 3 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej nie wynika, że obowiązek podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu istnieje niezależne od rodzaju prowadzonej działalności przez spółkę komandytową. Jeżeli zatem spółka prowadzi działalność pozarolniczą, jej wspólnik jest osobą prowadzącą działalność pozarolniczą, natomiast jeżeli spółka prowadzi działalność rolniczą, jej wspólnik jest uważany za prowadzącego działalność rolniczą.Sąd II instancji dodał, że ma wprawdzie rację skarżący kasacyjnie organ, że obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego wynika z mocy prawa, z samego statusu osoby jako wspólnika spółki, ale dotyczy to jedynie tych przypadków, gdy spółka prowadzi pozarolniczą działalność gospodarczą. Nie dotyczy to natomiast wspólników spółek prowadzących działalność rolniczą. NSA podniósł, że zasadnie też powołuje się organ na dotychczasowe orzecznictwo w myśl którego, za prowadzącego działalność gospodarczą uważa się przedsiębiorcę wpisanego do KRS, niezależnie od tego, czy faktycznie prowadzi działalność gospodarczą i czy osiąga przychody. Nie podważa to jednak trafności poglądu, że jeśli prowadzona przez spółkę działalność jest pozarolnicza, jej wspólnik podlega ubezpieczeniu zdrowotnemu, a jeśli jest to działalność rolnicza – takiemu ubezpieczeniu nie podlega.W konkluzji NSA stwierdził, że samo posiadanie statusu wspólnika spółki komandytowej, odzwierciedlone poprzez stosowny wpis w Rejestrze Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, nie stanowi podstawy do stwierdzenia obowiązku podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej, jeśli będzie to działalność rolnicza. W związku z tym, według NSA, Sąd I instancji zasadnie zarzucił organowi naruszenie prawa procesowego (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a.) i nakazał badanie rodzaju prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej, ponieważ ustalenie tej okoliczności ma przesądzające znaczenie w niniejszej sprawie.Ponownie rozpoznając sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 26 czerwca 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 3978/24, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję w części, tj. co do jej punktu pierwszego i orzekł o kosztach postępowania.Sąd I instancji podał, że zgodnie z treścią art. 190 p.p.s.a., związany był wydanym w sprawie wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 października 2024 r., sygn. akt II GSK 1047/24. W wyroku tym przesądzono zaś, że w świetle art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c) ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej, warunkiem istnienia obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego jest prowadzenie przez spółkę komandytową pozarolniczej działalności gospodarczej, a więc przepis ten wyklucza objecie obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego podmiot prowadzący działalność rolniczą, a przepis art. 82 ust. 5 pkt 3 tej ustawy nie zmienia tego stanu rzeczy. Błędna wykładnia przez organ przepisów prawa materialnego skutkowała naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niedokonanie ustaleń dotyczących rodzaju prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej.Prezes NFZ wywiódł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości. Organ administracji zarzucił WSA w Warszawie naruszenie:1. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj::a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez uchylenie pkt 1 zaskarżonej decyzji, ze względu na stwierdzenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie naruszenia przez organ przepisów postępowania z uwagi na pominięcie i nieustalenie w postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności faktycznych, dotyczących rodzaju działalności gospodarczej prowadzonej przez spółkę, w której skarżący jest wspólnikiem, podczas gdy zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o należycie zgromadzony materiał dowodowy;b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. poprzez uchylenie w części zaskarżonej decyzji, z uwagi na stwierdzenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego i procesowego, podczas gdy zaskarżona decyzja nie narusza prawa;2. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 5 pkt 21 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych w zw. z art. 8 ust. 6 pkt 4 i art. 13 pkt 4b ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, polegającą na błędnym stwierdzeniu, że warunkiem koniecznym obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego w przypadku wspólnika spółki komandytowej, jest prowadzenie przez spółkę komandytową, w której skarżący jest wspólnikiem działalności pozarolniczej, podczas gdy:a) przepisy stanowią wprost, iż osobą prowadzącą działalność pozarolniczą jest osoba, o której mowa w art. 8 ust. 6 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych i nie wprowadzają w tym zakresie rozróżnienia co do rodzaju prowadzonej działalności;b) wspólnicy spółki jawnej, komandytowej lub partnerskiej, są dla celów ubezpieczenia zdrowotnego traktowani jako osoby prowadzące działalność pozarolniczą, a ustawodawca nie przewidział dodatkowych, innych wymogów, jak np. rodzaj prowadzonej przez spółkę działalności gospodarczej,c) zarówno art. 9 ust. 6 jak i art. 13 ust. 4b ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych nie wprowadzają rozróżnienia co do tego, że ubezpieczeniu podlegają tylko wspólnicy spółek prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą, a wynika z nich wprost, że ubezpieczeniem objęci są wspólnicy wszystkich spółek jawnych, partnerskich, komandytowych oraz komplementariusze w spółce komandytowo-akcyjnej, od dnia wpisania spółki do KRS albo od dnia nabycia ogółu praw i obowiązków w spółce do dnia wykreślenia spółki z KRS albo zbycia ogółu praw i obowiązków w spółce,d) za osobę prowadzącą pozarolniczą działalność uważa się m. in. wspólnika spółki komandytowej niezależnie od samego faktu prowadzenia działalności gospodarczej przez spółkę, a obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego wynika z samego statusu osoby jako wspólnika spółki i trwa od dnia uzyskania tego statusu do dnia jego utarty, jest także niezależny od prowadzenia działalności, rodzaju tej działalności i uzyskiwanych przychodów.Organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie oraz zasądzenie od skarżącego na jego rzecz kosztów postępowania.W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumenty na poparcie zasadności sformułowanych w niej zarzutów.P. S. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od Prezesa NFZ na jego rzecz kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym według norm przepisanych.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu.Zaskarżony skargą kasacyjną wyrok, co pomija organ wnoszący ten środek odwoławczy, został wydany na skutek uchylenia przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 10 października 2024 r. sygn. akt II GSK 1047/24 wyroku WSA w Warszawie z 13 grudnia 2023 r. sygn. akt VI SA/Wa 5085/23. W wyroku tym sąd kasacyjny stwierdził, że WSA orzekł ponad przedmiot zaskarżenia i na tej tylko podstawie uwzględnił skargę kasacyjną. Odnosząc się do pozostałych zarzutów, uznał je za nieuzasadnione i wywiódł, że warunkiem koniecznym obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego jest prowadzenie przez spółkę komandytową pozarolniczej działalności gospodarczej. NSA stwierdził, że obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego wynika z mocy prawa, z samego statusu osoby jako wspólnika spółki, ale dotyczy to jedynie przypadków, gdy spółka prowadzi pozarolniczą działalność gospodarczą, nie dotyczy natomiast wspólników spółek prowadzących działalność rolniczą. Wobec powyższego, w ocenie NSA, Sąd I Instancji prawidłowo stwierdził, ze Prezes NFZ skupiając się w sposób nieuzasadniony jedynie na przesłance posiadania przez skarżącego statusu wspólnika w spółkach komandytowych, nie poczynił dostatecznych ustaleń faktycznych na okoliczność rodzaju (charakteru) działalności prowadzonej przez te spółki, nieprawidłowo przyjmując, że podnoszone przez stronę twierdzenia na temat tego, że spółki nie prowadziły i nie prowadzą działalności pozarolniczej, a jedynie działalność rolniczą, nie mają znaczenia dla wyniku postępowania.Zgodnie z treścią art. 190 p.p.s.a., sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.Z powyższego przepisu wyraźnie wynika, że stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z 10 października 2024 r. co do tego, że wspólnicy spółki komandytowej prowadzącej działalność rolniczą nie są objęci obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego na podstawie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej, a w konsekwencji, że w takiej sprawie jak rozpatrywana obowiązkiem Prezesa NFZ jest poczynienie ustaleń na okoliczność rodzaju działalności prowadzonej przez spółkę (pozarolniczej/rolniczej), jest wiążące dla składu orzekającego NSA, rozpatrującego niniejszą skargę kasacyjną. NSA w tej sprawie musi więc przyjąć, że organ w ponownie prowadzonym postępowaniu miał obowiązek dokonać ustaleń co do charakteru prowadzonej przez spółki komandytowe działalności gospodarczej.W ocenie sądu kasacyjnego, w zaskarżonym wyroku Sąd I instancji, zgodnie z art. 190 p.p.s.a., dał wyraz związaniu oceną prawną, przytaczając pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z 10 października 2024 r., sygn. akt II GSK 1047/24 i w całości go akceptując. W rezultacie WSA w Warszawie wydał w tej sprawie wyrok uwzględniający wykładnię prawa zawartą w tym wyroku.Skarga kasacyjna wyraża sprzeciw wobec stanowiska NSA zajętego w wyroku Naczelnego Sadu Administracyjnego z 10 października 2024 r. i wobec tego narusza określony w art. 190 zdanie drugie p.p.s.a. zakaz oparcia skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.W literaturze przedmiotu i w orzecznictwie utrwalone jest takie rozumienie art. 190 p.p.s.a., zgodnie z którym wykładnia prawa obejmuje zarówno prawo materialne, jak i procesowe, w tym co do zakresu ustaleń koniecznych w sprawie z punktu widzenia norm przepisów prawa materialnego (por. B. Gruszczyński w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Zakamycze 2006, wydanie II, s. 450, wyroki NSA z: 20 czerwca 2024 r., sygn. akt II FSK 268/24, z 16 września 2025 r., sygn. akt II GSK 1026/25 i z 25 września 2024 r., sygn. akt III OSK 2889/22, z 8 października 2025 r., sygn. akt I GSK 1725/22).Skarga kasacyjna wniesiona od orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy, zgodnie z wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez NSA, oparta na podstawach sprzecznych z tą wykładnią podlega oddaleniu, jako że podstawa skargi kasacyjnej nie jest usprawiedliwiona (por. wyroki NSA z 18 czerwca 2013 r. sygn. akt I GSK 842/12, z 27 sierpnia 2013 r. sygn. akt II GSK 598/12, z 15 lutego 2017 r. sygn. akt II GSK 5645/16 i z 12 czerwca 2025 r. sygn. akt III FSK 1464/24).Sad I instancji może odstąpić od zawartej w orzeczeniu NSA wykładni prawa i rozpoznać sprawę w granicach określonych w art. 134 § 1 p.p.s.a. jeżeli stan faktyczny ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego nie mają zastosowania przepisy wyjaśnione przez Naczelny Sąd Administracyjny lub po wydaniu orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego zmieni się stan prawny (por. np. wyroki NSA z: 5 listopada 2010 r. sygn. akt II GSK 861/09, z 12 grudnia 2018 r. sygn. akt II GSK 1748/18, z 30 stycznia 2019 r. sygn. akt II GSK 1967/18 i z 4 listopada 2025 r. sygn. akt II OSK 1209/24). Takie okoliczności w sprawie nie występują.Z uwagi na zasadę związania wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez NSA, nie mogły tym samym odnieść zamierzonego skutku zarzuty skargi kasacyjnej, dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji wskazanych w tej skardze art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez uchylenie pkt 1 zaskarżonej decyzji, ze względu na stwierdzenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie naruszenia przez organ przepisów postępowania poprzez niepoczynienie ustaleń na okoliczność rodzaju działalności gospodarczej prowadzonej przez spółki komandytowe, jak i naruszenia art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 5 pkt 21 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej w zw. z art. 8 ust. 6 pkt 4 i art. 13 pkt 4b ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, poprzez błędne przyjęcie, że warunkiem koniecznym istnienia obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego w przypadku wspólnika spółki komandytowej, jest prowadzenie przez spółkę działalności pozarolniczej.Nie jest również uzasadniony zarzut, w którym organ wnoszący skargę kasacyjną zarzucił Sądowi I instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., ponieważ przepisy te są tzw. przepisami wynikowymi, które regulują sposób rozstrzygnięcia sprawy, co oznacza, że ich naruszenie jest zawsze następstwem naruszenia przez Sąd I instancji innych przepisów i które tym samym nie mogą stanowić samoistnej podstawy skargi kasacyjnej (por. np. wyroki NSA z: 19 stycznia 2012 r. sygn. akt II OSK 2077/10; 26 lutego 2014 r., sygn. akt II GSK 1925/12; 17 września 2014 r. sygn. akt II FSK 2458/12, 20 listopada 2025 r. sygn. akt II GSK 1187/22, 17 grudnia 2025 r. sygn. akt II GSK 1073/22)Z tych wszystkich względów zaskarżony wyrok nie narusza prawa i dlatego NSA na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 204 pkt 2 i art. 205 § 2 tej ustawy w zw. z w. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1964). Zasądzona na rzecz skarżącego kwota (240) stanowi wynagrodzenie adwokata (który reprezentował skarżącego w postępowaniu przed Sądem I instancji) za sporządzenie odpowiedzi na skargę kasacyjną w terminie 14 dni od dnia doręczenia mu odpisu tego środka odwoławczego.. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 204 pkt 2 i art. 205 § 2 tej ustawy w zw. z w. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1964). Zasądzona na rzecz skarżącego kwota (240) stanowi wynagrodzenie adwokata (który reprezentował skarżącego w postępowaniu przed Sądem I instancji) za sporządzenie odpowiedzi na skargę kasacyjną w terminie 14 dni od dnia doręczenia mu odpisu tego środka odwoławczego.