sygn. I SA/Łd 51/26 25 marca 2026 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi

Wyrok - I SA/Łd 51/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - z dnia 25 marca 2026

Teza
Oddalono skargę. VAT. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Bożena Kasprzak, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk – Drozda (spr.), Asesor WSA Agnieszka Gortych-Ratajczyk, Protokolant Starszy specjalista Małgorzata Kowalczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2026r. sprawy ze skargi R. L. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 12 listopada 2025 r. nr 0113-KDIPT1-2.4012.785.2025.4.SM w przedmiocie podatku od towarów i usług oOddalono skargę. VAT. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Bożena Kasprzak, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk – Drozda (spr.), Asesor WSA Agnieszka Gortych-Ratajczyk, Protokolant Starszy specjalista Małgorzata Kowalczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2026r. sprawy ze skargi R. L. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 12 listopada 2025 r. nr 0113-KDIPT1-2.4012.785.2025.4.SM w przedmiocie podatku od towarów i usług o
Data orzeczenia 25 marca 2026
Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Przewodniczący Agnieszka Gortych-Ratajczyk
Rozstrzygnięcie

Oddalono skargę

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Bożena Kasprzak, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk – Drozda (spr.), Asesor WSA Agnieszka Gortych-Ratajczyk, Protokolant Starszy specjalista Małgorzata Kowalczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2026r. sprawy ze skargi R. L. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 12 listopada 2025 r. nr 0113-KDIPT1-2.4012.785.2025.4.SM w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę.

UZASADNIENIE
R. L. wniósł o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku podlegania opodatkowaniu podatkiem VAT sprzedaży nieruchomości, będącej przedmiotem sprzedaży oraz podatku dochodowego od osób fizycznych, uzupełniając opis zdarzenia przyszłego w piśmie z dnia 17 września 2025 r.Wnioskodawca wskazał, iż od dnia 3 sierpnia 1992 r. prowadzi działalność gospodarczą w formie jednoosobowej działalności gospodarczej pod firmą P. P. H.U. "R" R. L., NIP [...]. Jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Jako osoba fizyczna - konsument, a nie jako przedsiębiorca, nabył:‒ na podstawie umowy darowizny z dnia 22 czerwca 2007 r. oraz w drodze dziedziczenia potwierdzonego postanowieniem o stwierdzeniu nabycia spadku, wydanym przez Sąd Rejonowy w Z. z dnia [...] r., [...], do majątku osobistego, prawo własności nieruchomości stanowiącej dz. ewid. nr [...], [...] oraz [...], położone w R., gm. A., przy ul.[...], o łącznej powierzchni 0,1692 ha, KW nr [...];‒ na podstawie umowy zamiany z dnia 4 grudnia 2002 r. oraz umowy darowizny z dnia 21 lutego 1995 r., do majątku osobistego, prawo własności nieruchomości stanowiącej dz. ewid. nr [...], [...] oraz [...], położone w R., gm. A., przy ul. [...], o łącznej powierzchni 2,0369 ha. KW nr [...].W ramach działalności gospodarczej Wnioskodawca wykorzystywał dz. ewd. nr [...], [...], [...], [...] oraz [...], jako użyczony nieodpłatnie majątek prywatny Wnioskodawcy, wynajmując je w ramach czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, a przychód z tego najmu zaliczał do przychodów ze źródła opisanego w art. 10 ust. 1 pkt. 3 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, (t. jed. Dz. U. z 2022 r. poz. 2647 ze zm. - dalej jako: "ustawa o PIT"). Nieruchomości nigdy nie były i nie są ujęte w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Wnioskodawca nie dokonywał odpisów amortyzacyjnych z tego tytułu. Opisane nieruchomości nie stanowią składników majątku wskazanych w art. 14 ust. 2c ustawy o PIT a strona nie uzyskała jakiejkolwiek korzyści podatkowej z tytułu nabycia tych nieruchomości, czy też ich posiadania, w tym nie zmniejszyła swych zobowiązań podatkowych z tytułu podatku dochodowego.Wnioskodawca zamierza w 2026 r. zbyć nieruchomości, z wyłączeniem dz. ewid. nr [...], dokonując sprzedaży jako osoba fizyczna - konsument oraz poza prowadzoną przez siebie działalnością gospodarczą.W uzupełnieniu wniosku strona wskazała, iż przedmiotem jej działalności było w 80% zbieranie odpadów (PKD 38.11.Z), a w pozostałym zakresie były to roboty budowlane dotyczące dróg i ulic oraz zagospodarowanie terenów zielonych i inne tego typu usługi. W późniejszym okresie zaprzestano prowadzenia działalności w zakresie zbierania odpadów. Wnioskodawca nie prowadził działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich, ani innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze.Opisane na wstępie działki były wynajmowane na podstawie umowy najmu, która została zawarta w dniu 6 lutego 2013 r. i przestała obowiązywać w marcu 2025 r. Obecnie nie ma najemcy. Umowa miała charakter odpłatny, czynsz wynosił 17.500 zł netto + 23% VAT. Później przy aneksie do umowy i zmniejszonym zakresie wynajmu czynsz wynosił 8.000 zł netto + 23% VAT. Od tej umowy odprowadzane były należne podatki.Działki [...], [...], [...] zostały przekształcone w 2013 jako jedna działka oznaczona numerem [...]. Grunt zabudowany budynkiem socjalno-magazynowym.Działka [...], to grunt zabudowany istniejącym budynkiem gospodarczym od czasów darowizny, dobudowano wiatę gospodarczą.Działka [...] jest gruntem niezabudowanym.Wnioskodawca wskazał, iż opisane nieruchomości, których dotyczy wniosek, zostały nabyte w drodze darowizny od rodziców (po zlikwidowaniu gospodarstwa rolnego) a w momencie darowania nie było wyznaczonego celu nabycia nieruchomości, były przyjęta do majątku osobistego.Działki od 1992 roku były wykorzystywane na potrzeby prowadzenia działalności gospodarczej przez osobę fizyczną, zaś od lutego 2013 roku były w posiadaniu zależnym S sp. z o.o. i również prowadzono na nich działalność. Od 1992 roku prowadzona była tam działalność, choć nigdy nieruchomości nie zostały wprowadzone do majątku prowadzonych przedsiębiorstw, a były wykorzystywane jako majątek prywatny do tej działalności.Na wszystkich działkach naniesienia były dokonane wcześniej na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej a Wnioskodawca nie zamierza uatrakcyjniać działek w celu przygotowania ich do sprzedaży.Wnioskodawca nie podejmował żadnych czynności w stosunku do wskazanych we wniosku działek ewidencyjnych.Przedmiotem umowy sprzedaży będą zarówno grunty, jak i naniesienia znajdujące się na nich, gdyż te stanowią części składowe nieruchomości w rozumieniu art. 48 k.c. i nie mogą być przedmiotem odrębnego obrotu.Wnioskodawca nigdzie nie zamieszczał ofert sprzedaży wskazanych działek i nie zamierza ich nigdzie publikować. Strona nie prowadzi żadnych działań marketingowych celem sprzedaży ww. działek, w przyszłości również nie będzie prowadzić takich działań.R. L. zamierza sprzedać wszystkie działki na przestrzeni lat 2026-2030.Dnia 1 czerwca 2023 r. strona sprzedała nieruchomość gruntową, dla której prowadzona jest księga wieczysta o numerze [...] R. L. wraz z żoną B. L. sprzedali niniejszą nieruchomość Spółce Z Sp. z o.o. Nieruchomość ta była nieprzydatna Wnioskodawcy, więc postanowił ją w porozumieniu z żoną sprzedać Spółce, która chciała prowadzić na tej nieruchomości działalność. Z tytułu sprzedaży nie został odprowadzony podatek od towarów i usług, nie była składana deklaracja VAT – 7 a środki finansowe ze sprzedaży nie zostały przeznaczone na konkretny cel. Działka przed sprzedażą nie była wykorzystywana przez Wnioskodawcę.Strona nie posiada innych działek, które w przyszłości chciałaby sprzedać.Działalność strony jest rozliczana podatkowo na zasadach ogólnych, prowadzona jest księga przychodów i rozchodów. Działki wskazane we wniosku były w całości wykorzystywane w działalności gospodarczej.Przedmiotem umowy najmu są plac i budynki socjalno - biurowe, najemcą od 2013 roku była Z sp. z o.o., zaś od 2020 roku - R2 Sp. z o.o.Działki nie były udostępniane osobom trzecim (innym niż najemcy).Przychód zostanie zaliczony na podstawie art. 10 ust. 1 pkt. 8 lit. a) ustawy o PIT.Wnioskodawca nie wie, czy po sprzedaży nieruchomości zlikwiduje prowadzoną przez niego działalność gospodarczą.Nieruchomości nie są Wnioskodawcy niezbędne do prowadzenia działalności gospodarczej.Nadto strona wskazała, że dla działek będących przedmiotem wniosku, uchwalony został miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, są one przeznaczone na zabudowę jednorodzinną. Uchwalenie planu ogólnego nie było wynikiem inicjatywy Wnioskodawcy.Dla wskazanych działek nie potrzebne jest uzyskanie warunków zabudowy - gmina ustaliła MPZP a Wnioskodawca nie starał się, ani w przyszłości nie będzie się starać, o warunki zabudowy dla niniejszych działek.R. L. nie jest rolnikiem ryczałtowym, o którym mowa w art. 2 pkt. 19 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., nr 177, poz. 1054 ze zm. – dalej jako: "ustawa o VAT") korzystającym ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt. 3 tej ustawy. Działki nie były, nie są i nie będą wykorzystywane w działalności rolniczej, o której mowa w art. 2 pkt. 19 ustawy o VAT.Opisując tak zdarzenie przyszłe, strona zapytała czy sprzedaż opisanych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej nieruchomości (położonych przy ul. [...] w R.) będzie dostawą dokonaną w ramach działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT czy też nie.Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z uchwałą NSA z dnia 17 lutego 2014 r. o sygnaturze II FPS 8/13, w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 2004 r. nie stanowi przychodu z działalności gospodarczej w rozumieniu art. 14 ust. 2 lit. a) ustawy o PIT odpłatne zbycie nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą, które nie były ujęte w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, a które nie stanowią składników majątku wskazanych w art. 14 ust. 2c tej ustawy.W ocenie strony, powyższe powoduje, że w niniejszej sprawie ma zastosowanie regulacja zawarta w art. 10 ust. 1 pkt. 8 lit. c) ustawy o PIT, zgodnie z którą "źródłami przychodów są (...) odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2 (...) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości (...) jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a) do c) – przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy - przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany".Ponieważ od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie opisanych nieruchomości minęło co najmniej 17 lat (liczone od dnia 31 grudnia 2007 r.) ich sprzedaż nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na podstawie art. 10 ust. 1 pkt. 8 lit. a) ustawy o PIT, jako odpłatne zbycie następujące nie w wykonaniu działalności gospodarczej, dokonane po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie.Zważywszy na fakt, że sprzedaż nieruchomości będzie dokonywana poza działalnością gospodarczą Wnioskodawcy, nie będzie ona podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług jako dokonywana przez osobę fizyczną - konsumenta, a nie podatnika podatku od towarów i usług.Interpretacją indywidualną z dnia 12 listopada 2025 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe.Organ doszedł do wniosku, iż w analizowanej sprawie nie można twierdzić, że przedmiotem dostawy będzie składnik majątku osobistego Wnioskodawcy, a sprzedaż prawa własności przedmiotowych nieruchomości stanowi realizację prawa do rozporządzania majątkiem osobistym przez stronę.W ocenie organu, skoro strona wykazała aktywność porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie obrotem nieruchomościami (najem nieruchomości stanowi odpłatne świadczenie usług, a zawarcie umowy najmu powoduje wyłączenie konkretnej nieruchomości z majątku prywatnego), należało stwierdzić, że Wnioskodawca sprzedając opisaną nieruchomość, nie dokona zbycia majątku prywatnego lecz majątku wykorzystywanego w działalności gospodarczej.Organ zaznaczył, iż bez wpływu w przedmiotowej sprawie, pozostaje okoliczność, że nieruchomości wskazane i opisane we wniosku nie stanowią składników majątkowych prowadzonego przez R.L. przedsiębiorstwa, gdyż nigdy nie zostały do niego wprowadzone a strona nie zajmuje się zawodowo sprzedażą nieruchomości.Ponieważ strona nie zgodziła się ze stanowiskiem organu, złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, zarzucając powyższemu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, tj.:a) art. 5 ust. 1 pkt. 1 w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT poprzez ich niewłaściwe zastosowanie do sprzedaży przez stronę nieruchomości, które nie stanowią składników majątkowych prowadzonego przez Wnioskodawcę przedsiębiorstwa, nigdy nie zostały wprowadzone do niego, która to sprzedaż nie będzie dokonywana w ramach prowadzonej działalności, gdy Skarżący nie zajmuje się zawodowo sprzedażą nieruchomości oraz nie poczynił jakichkolwiek działań w ramach tej działalności celem doprowadzenia do sprzedaży;b) art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie Skarżącego za podatnika podatku od towarów i usług przy sprzedaży przez niego nieruchomości, które nie stanowią składników majątkowych prowadzonego przez stronę przedsiębiorstwa, nigdy nie zostały wprowadzone do niego, która to sprzedaż nie będzie dokonywana w ramach prowadzonej działalności, gdy Skarżący nie zajmuje się zawodowo sprzedażą nieruchomości oraz nie poczynił jakichkolwiek działań w ramach tej działalności celem doprowadzenia do sprzedaży;c) art. 122 oraz 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. jed. Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 ze zm. - dalej jako: "O.p.") poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i dokonanie błędnych ustaleń faktycznych jakoby sprzedaż nieruchomości, jak opisana we wniosku, winna być traktowana jako czynność w ramach działalności gospodarczej Skarżącego pomimo, ze nieruchomości te nie stanowią składników majątkowych, prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa, nigdy nie zostały wprowadzone do niego, a Skarżący nie zajmuje się zawodowo sprzedażą nieruchomościami oraz nie poczynił jakichkolwiek działań w ramach tej działalności celem doprowadzenia do sprzedaży.Z uwagi na zakres i charakter wskazanych naruszeń, strona wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz wnioski zawarte w zaskarżonej interpretacji indywidualnej.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.Skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu.Rozpoczynając rozważania prawne w zawisłej przed Sądem sprawie, należy w pierwszej kolejności wskazać, że zgodnie z art. 57a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jed. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 - dalej jako: "p.p.s.a."), skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.W doktrynie podkreśla się, że w świetle przytoczonego przepisu sąd bada prawidłowość zaskarżonej interpretacji indywidualnej tylko z punktu widzenia zarzutów skargi i wskazanej w niej podstawy prawnej. W szczególności sąd nie może podjąć żadnych czynności zmierzających do ustalenia innych, poza wskazanymi w skardze, naruszeń prawa. W wypadku zaś ustalenia takich wad w toku kontroli przeprowadzonej w granicach wyznaczonych skargą, nie może ich uwzględnić przy formułowaniu rozstrzygnięcia w sprawie (por. A. Kabat, Komentarz do art. 57 (a) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w: B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie VI Wolters Kluwer.).Innymi słowy, sąd uprawniony jest jedynie do kontroli interpretacji indywidualnych w aspekcie zarzutów i podstaw zaskarżenia. Zatem może tylko kontrolować, czy wskazane w skardze przepisy zostały naruszone przez organ interpretacyjny i to w sposób określony w skardze. Nie może więc podjąć się z własnej inicjatywy niejako poszukiwania naruszeń prawa, które nie zostały wskazane w skardze (zob. wyroki NSA z: 20 czerwca 2018 r., II FSK 1581/16 i 5 grudnia 2018 r., II FSK 3424/16). Nie może, przy podejmowaniu rozstrzygnięcia w sprawach skarg na indywidualne interpretacje, uwzględnić naruszeń prawa innych niż wskazane w skardze, nawet jeżeli takie naruszenia dostrzeże.Ponadto, specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji polega między innymi na tym, że organ interpretujący dokonuje interpretacji tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego, zdarzenie przyszłego, przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej (stanowisko podatnika). Organ nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych tylko okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które musi być ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę (art. 14b § 3 i art. 14c § 1 O.p.). Z istoty postępowania interpretacyjnego wynika więc związanie organu, a następnie sądu zakresem przedstawionego we wniosku stanu faktycznego bądź zdarzenia przyszłego, a dodatkowo ramy prawne kontroli sądowej interpretacji indywidualnej wyznacza powoływany już art. 57a p.p.s.a. Powyższe uwagi mają istotne znaczenie przy rozpoznawaniu skargi w niniejszej sprawie.Dokonując kontroli zaskarżonej interpretacji indywidualnej, sąd doszedł do przekonania, że akt ten nie narusza prawa w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania go z obrotu prawnego.Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest ustalenie czy sprzedaż opisanych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej nieruchomości będzie dostawą dokonaną w ramach działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT czy też nie.Zaskarżona interpretacja dotyczy wniosku wyłącznie w zakresie podatku od towarów i usług. W zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych, jak poinformował organ, zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie.Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt. 1 ustawy o VAT opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt. 1 cytowanej ustawy, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (art. 7 ust. 1 niniejszej ustawy).Stosownie do dyspozycji art. 2 pkt. 6 cytowanej umowy, ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.Zgodnie z dyspozycją art. 2 pkt. 22 ustawy o VAT, ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.Zatem nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy o VAT podlega opodatkowaniu, ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem tego podatku.W ustawie brak jest definicji pojęć "podatnik" i "działalność gospodarcza", na potrzeby podatku od towarów i usług, należy je wywieźć z treści regulacji zawartej w art. 15 ust. 1 i ust. 2 omawianej ustawy.Zgodnie z dyspozycją art. 15 ust. 1 ustawy o VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.W rozumieniu art. 15 ust. 2 niniejszej ustawy działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.Z powyższego wynika zatem, iż aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, by czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik.Dodatkowo należy wskazać, iż działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych, tj. takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Oznacza to, co słusznie zauważył organ, że czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej. Zatem dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług tylko wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji, tj. że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów cytowanej ustawy.Zgodnie z regulacją zawartą w treści art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11.12.2006 s. 1, ze zm. – dalej jako: "Dyrektywa 2006/112/WE") "podatnikiem" jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności. "Działalność gospodarcza" obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.Z powyższego wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie łącznie dwóch przesłanek:- jest ona w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,- została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.Nie jest zatem podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności nie pozwala dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej. Oczywistym jest również, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznane za prowadzenie działalności gospodarczej.Mając na względzie okoliczności wskazane powyżej, w przedmiotowej sprawie należało ocenić, czy R. L. sprzedając opisane we wniosku działki, będzie działał w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą oraz czy przybierze ona w tym zakresie formę zawodową (profesjonalną).Pierwotnie w złożonym wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, Wnioskodawca wskazał, iż w ramach działalności gospodarczej wykorzystywał on działki ewidencyjne nr [...], [...], [...], [...] oraz [...], jako użyczony nieodpłatnie majątek prywatny, wynajmując je w ramach czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, a przychód z tego najmu zaliczał do przychodów ze źródła opisanego w art. 10 ust. 1 pkt. 3 ustawy o PIT. Nieruchomości nigdy nie były i nie są ujęte w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Wnioskodawca nie dokonywał odpisów amortyzacyjnych z tego tytułu.W uzupełnieniu wniosku strona wskazała jednak, że opisane na wstępie działki były wynajmowane na podstawie umowy najmu, która została zawarta w dniu 6 lutego 2013 r. i przestała obowiązywać w marcu 2025 r. Obecnie nie ma najemcy. Umowa miała charakter odpłatny, czynsz wynosił 17.500 zł netto + 23% VAT. Później przy aneksie do umowy i zmniejszonym zakresie wynajmu czynsz wynosił 8.000 zł netto + 23% VAT. Od tej umowy odprowadzane były należne podatki.Działki od 1992 roku były wykorzystywane na potrzeby prowadzenia działalności gospodarczej przez osobę fizyczną, zaś od lutego 2013 roku były w posiadaniu zależnym Sanator sp. z o.o. i również prowadzono na nich działalność. Od 1992 roku prowadzona była tam działalność, choć nigdy nieruchomości nie zostały wprowadzone do majątku prowadzonych przedsiębiorstw, a były wykorzystywane jako majątek prywatny do tej działalności.Wnioskodawca nie podejmował żadnych czynności w stosunku do wskazanych we wniosku działek ewidencyjnych. Nigdzie nie zamieszczał też ofert sprzedaży wskazanych działek i nie zamierza ich nigdzie publikować. Strona nie prowadzi żadnych działań marketingowych celem sprzedaży ww. działek, w przyszłości również nie będzie prowadzić takich działań.R. L. zamierza sprzedać wszystkie działki na przestrzeni lat 2026-2030.Działalność strony jest rozliczana podatkowo na zasadach ogólnych, prowadzona jest księga przychodów i rozchodów. Działki wskazane we wniosku były w całości wykorzystywane w działalności gospodarczej.Dla działek będących przedmiotem wniosku, uchwalony został miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, są one przeznaczone na zabudowę jednorodzinną. Uchwalenie planu ogólnego nie było wynikiem inicjatywy Wnioskodawcy.Termin "majątek prywatny" nie jest zdefiniowany w ustawy o VAT. Jego zakres jednak można wywieźć z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy o VAT oraz treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), dotyczącego kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. "Majątek prywatny" to taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Zatem, jak słusznie zauważył organ, podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykluczone są, co do zasady, z grona podatników VAT. Znamienne jest to, że zamiar wykorzystywania nieruchomości w ramach majątku osobistego musi występować przez cały okres posiadania danej nieruchomości (wyrok TSUE sprawa C-291/92 - Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht oraz wyrok TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sprawa C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE).Z opisanego przez Wnioskodawcę zdarzenia przyszłego wynika, że wykorzystywał on przedmiotowe działki, które mają być przedmiotem sprzedaży, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Zatem działki te, jak zasadnie przyjął organ, stanowią składnik majątku prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej.Zgodnie z treścią art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. jed. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm. – dalej jako: "K.c.") przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz. Oznacza to, iż najem jest umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną, odpowiednikiem świadczenia wynajmującego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest świadczenie najemcy - umówiony czynsz. Istnieje zatem bezpośredni związek między świadczoną usługą a przekazanym za nią wynagrodzeniem. Konsekwencją zawarcia umowy najmu jest wyłączenie danej nieruchomości z majątku prywatnego.Wynajęcie przez stronę przedmiotowych działek stanowiło odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy o VAT i podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt. 1 niniejszej ustawy. Najem wypełnia bowiem określoną w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT definicję działalności gospodarczej, bez względu na to, czy jest prowadzona w ramach działalności gospodarczej, czy jako odrębne źródło przychodu w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób.W działalności gospodarczej, co wskazane zostało powyżej, chodzi o wykorzystywanie m.in. towarów w sposób ciągły do celów zarobkowych. Jeśli dostawie można przypisać znamiona działalności gospodarczej, to wtedy podmiot, który ją wykonuje uzyskuje status podatnika VAT. Słusznie zatem organ przyjął, że czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej. Tego rodzaju wykorzystywanie towarów występuje w momencie podpisania np. umowy najmu. Z regulacji prawnych wynika wprost, iż elementem umowy najmu jest jej odpłatny charakter.Wskazane okoliczności prowadzą do jednego wniosku, że sprzedając opisaną nieruchomość, Wnioskodawca nie dokona zbycia majątku prywatnego lecz majątku wykorzystywanego w działalności gospodarczej. W opisanym we wniosku zdarzeniu przyszłym, sprzedaż przedmiotowych działek będzie dostawą dokonywaną w ramach działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, przez podatnika podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 cytowanej ustawy.Mając na uwadze przytoczoną powyżej argumentację oraz przywołane regulacje prawne, organ słusznie przyjął, iż sprzedaż przedmiotowych działek będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT. Przedmiotem opisanej przez stronę dostawy nie będzie bowiem składnik majątku osobistego. Sprzedaż przez Wnioskodawcę przedmiotowych działek będzie stanowiła dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt. 1 cytowanej ustawy.Biorąc pod uwagę powyższe względy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., sąd oddalił skargę jako nieuzasadnioną, nie dopatrując się naruszeń wskazanych przez stronę w skardze będącej przedmiotem rozpoznania w niniejszym postępowaniu.P.C.., sąd oddalił skargę jako nieuzasadnioną, nie dopatrując się naruszeń wskazanych przez stronę w skardze będącej przedmiotem rozpoznania w niniejszym postępowaniu.P.C.