Postanowienie z 2 sierpnia 2017, sygn. XXIII Ga 903/17

POSTANOWIENIE

Dnia 2 sierpnia 2017 r.

Sąd Okręgowy w Warszawie XXIII Wydział Gospodarczy Odwoławczy w składzie:

Przewodniczący: SSO Magdalena Nałęcz

Sędziowie: SO Bolesław Wadowski

SO Alicja Dziekańska (spr.)

po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2017 r. w Warszawie

na posiedzeniu niejawnym

sprawy w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego

ze skargi T. G.

z udziałem zamawiającego (...) Zarządu (...) w W.

z udziałem wykonawcy (...) w W.

na skutek skargi

od wyroku Krajowej Izby Odwoławczej

z dnia 4 maja 2017 r., sygn. akt (...)

postanawia:

1.  umorzyć postępowanie wywołane wniesieniem skargi;

2.  zasądzić od skarżącego T. G. na rzecz (...) Zarządu (...) w W. kwotę 5.400 zł (pięć tysięcy czterysta złotych) tytułem kosztów postępowania skargowego.

SSO Bolesław Wadowski SSO Magdalena Nałęcz SSO Alicja Dziekańska

Sygn. akt XXIII Ga 903/17

UZASADNIENIE

Skarżący – T. G. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą (...) firma (...) w S. wniósł skargę od wyroku Krajowej Izby Odwoławczej z dnia 4 maja 2017 r., sygn. akt (...). Skarżący o zmianę orzeczenia Krajowej Izby Odwoławczej zgodnie z żądaniem skargi oraz obciążenie kosztami postępowania przeciwnika skargi.

Przeciwnik skargi (...) Zarząd (...) w W. w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi oraz o zasądzenie od skarżącego na rzecz przeciwnika skargi kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych;

Pismem wniesionym w dniu 27 czerwca 2017 r. skarżący cofnął skargę oraz wniósł o nie obciążanie skarżącego kosztami postępowania. Wskazał, że ponosi starty w działalności gospodarczej i nie ma możliwości uiszczenia zarówno wpisu, jak i ewentualnych dodatkowych kosztów postępowania. Dodatkowo w piśmie z dnia 18 lipca 2017 r. skarżący wniósł o zastosowanie art. 102 k.p.c. i nie obciążanie go kosztami procesu, względnie zmiarkowanie kosztów do rzeczywistej pracy pełnomocnika strony przeciwnej. Wskazał, że był przekonany o słuszności swojego stanowiska.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 198a ust. 2 ustawy z dnia z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (t. j. Dz. U. z 2010 r., Nr 113, poz. 759 z późn. zm.) w postępowaniu toczącym się wskutek wniesienia skargi na orzeczenie Krajowej Izby Odwoławczej stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego
o apelacji, jeżeli przepisy Działu VI, Rozdział 3 tej ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z treścią art. 391 § 2 k.p.c., w razie cofnięcia apelacji sąd drugiej instancji umarza postępowanie apelacyjne i orzeka o kosztach jak przy cofnięciu pozwu. Sąd ten jest związany cofnięciem apelacji i nie może kontrolować tej czynności procesowej. Cofnięcie apelacji nie wymaga zgody (zezwolenia) strony przeciwnej.

Wobec cofnięcia skargi przez odwołującego postępowanie wywołane skargą od wyroku Krajowej Izby Odwoławczej z dnia 4 maja 2017 r., wydanego w sprawie o sygn. akt (...), podlegało umorzeniu na podstawie art. 391 § 2 k.p.c. w zw. z art. 198a ust. 2 ustawy Prawo zamówień publicznych.

W sytuacji cofnięcia skargi obowiązek zwrotu kosztów procesu obciąża stronę cofającą przedmiotowy środek zaskarżenia, tak jak ma to miejsce w przypadku cofnięcia pozwu. Zdaniem Sądu Okręgowego w niniejszej sprawie nie zachodził wypadek szczególnie uzasadniony, który pozwalałby na odstąpienie od podstawowej zasady odpowiedzialności za wynik procesu wyrażonej w art. 98 k.p.c. Skarżący nie wskazał okoliczności, które uzasadniałby zastosowanie art. 102 k.p.c. Należy zauważyć, że mocą art. 102 k.p.c., ustawodawca ustanowił zasadę słuszności, będącą odstępstwem od zasady odpowiedzialności za wynik procesu. Jest to rozwiązanie szczególne, niepodlegające wykładni rozszerzającej, wykluczające stosowanie wszelkich uogólnień, wymagające do swego zastosowania wystąpienia wyjątkowych okoliczności. Przepis ten nie konkretyzuje pojęcia wypadków szczególnie uzasadnionych i pozostawia ich kwalifikację, przy uwzględnieniu całokształtu okoliczności danej sprawy, sądowi (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 grudnia 1973 r., II CZ 210/73, LEX nr 7366). Do okoliczności branych pod uwagę przez sąd przy ocenie przesłanek zastosowania dyspozycji omawianego przepisu według doktryny zaliczyć można te związane z samym przebiegiem postępowania, lecz także dotyczące stanu majątkowego i sytuacji życiowej strony.

Pełnomocnik skarżącego wskazał jedynie lakonicznie, że skarżący ponosi starty w działalności gospodarczej i nie ma możliwości uiszczenia kosztów postępowania. Zauważenia wymaga, iż postanowieniem z dnia 19 czerwca 2017 r. wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych został oddalony. Skarżący złożył bowiem oświadczenie, z którego wynika, że posiada oszczędności w wysokości 95.000 zł przekraczające wysokość kosztów sądowych. Jednakże, nawet w przypadku gdyby skarżący został zwolniony od kosztów sądowych w dalszym ciągu spoczywał na nim obowiązek uiszczenia na rzecz przeciwnika skargi poniesionych przez niego kosztów procesu. Zwolnienie od kosztów sądowych nie zwalnia bowiem strony od obowiązku zwrotu kosztów procesu przeciwnikowi (art. 108 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych).

W niniejszej sprawie skarżący nie podniósł argumentów, które uzasadniałyby brak obciążenia kosztami procesu. Przede wszystkim bowiem brak obciążenia skarżącego kosztami procesu nie znajduje uzasadnienia względem przeciwnika skargi, który wdał się w spór w niniejszej sprawie, wniósł odpowiedź na skargę oraz poniósł określone koszty w postępowaniu skargowym. Skarżący będąc zaś reprezentowanym przez profesjonalnego pełnomocnika podjął decyzję zarówno o wniesieniu jak następnie o cofnięciu skargi - ze wszystkimi tego konsekwencjami.

Zdaniem Sądu Okręgowego nie zachodziły też podstawy do zasądzenia od skarżącego jedynie części kosztów procesu. Na koszty te składało się bowiem wynagrodzenie pełnomocnika przeciwnika skargi w wysokości stawki minimalnej. Należy zauważyć, że w przyjętych stawkach minimalnych oddana została swoista wycena koniecznego nakładu pracy po stronie pełnomocnika związana ze specyfiką określonego rodzaju postępowań.

Reasumując wobec zgłoszonego w toku postępowania wniosku o zasądzenie kosztów postępowania, Sąd Okręgowy uznał za zasadne zasądzenie na rzecz przeciwnika skargi kosztów postępowania skargowego, zgodnie z art. 203 § 2 k.p.c. w zw. z art. 391 § 2 k.p.c. w zw. z art. 198a ust. 2 ustawy Pzp.

Na koszty te składa się wynagrodzenie pełnomocnika w minimalnej kwocie ustalonej w oparciu o wartość przedmiotu sporu, na podstawie §2 pkt 7 w zw. z §10 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2015 r. poz. 1804).

SSO Bolesław Wadowski SSO Magdalena Nałęcz SSO Alicja Dziekańska