Wyrok - II SA/Kr 1038/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie - z dnia 30 grudnia 2025
Teza
Oddalono skargi. Budowlane prawo, rozbiórka obiektu budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Niedźwiedź Sędziowie: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędzia WSA Paweł Darmoń (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Anna Frasik – Mazurek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2025 r. sprawy ze skarg Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w K. oraz P. N. na decyzję nr 342/2025 Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 25 czerwca 2025 r. znak: WOB.7721.68.2025.JKUT w przedmiocie umorzenia postOddalono skargi. Budowlane prawo, rozbiórka obiektu budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Niedźwiedź Sędziowie: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędzia WSA Paweł Darmoń (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Anna Frasik – Mazurek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2025 r. sprawy ze skarg Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w K. oraz P. N. na decyzję nr 342/2025 Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 25 czerwca 2025 r. znak: WOB.7721.68.2025.JKUT w przedmiocie umorzenia post
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa karna
Tryb
rozprawa
Tematy
planowanie przestrzenne
Role w sprawie
odwołujący
odwołujący / ubezpieczony
Data orzeczenia
30 grudnia 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Przewodniczący
Paweł Darmoń
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargi
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 25 czerwca 2025 r. nr 342/2025 znak: WOB.7721.68.2025.JKUT Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2, art. 104 i art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), art. 51 ust. 1 pkt 1, art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r. poz. 418), uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie – Powiat Grodzki z dnia 30 stycznia 2025 r. nr ROIK II.5141.101.2024.LST i umorzył w całości postępowanie organu I instancji.Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym.Pismem z dnia 20 lutego 2024 r. znak: AU-01-5.6743.11.1.2024.DPA Prezydent Miasta Krakowa przekazał do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie – Powiat Grodzki (PINB) informację o dokonaniu przez L. K. zgłoszenia zamiaru budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działkach nr [...], [...] obr[...] przy ul. [...] w K., jako budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a ustawy Prawo budowlane. W powyższym piśmie organ administracji architektoniczno-budowlanej wskazał, że w jego ocenie zgłoszenie to nie spełnia szeregu wymogów określonych w przepisach prawa.Pismem z dnia 14 marca 2024 r. znak: ROIK 11.5143.365.2024.LST PINB pouczył inwestora L. K. i właściciela nieruchomości A. K., że m.in. przed rozpoczęciem realizacji budynku mieszkalnego jednorodzinnego zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, inwestor ma obowiązek zgłosić zamiar realizacji inwestycji w Wydziale Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta Krakowa przedkładając właściwy i kompletny projekt oraz stosowne oświadczenia i dokumenty, a w przypadku rozpoczęcia robót bez dokonania ww. czynności organ I instancji przeprowadzi właściwe postępowania administracyjne w przedmiotowej sprawie.W dniu 18 września 2024 r. na dziennik podawczy PINB wpłynęło pismo inwestora, za którym w uzupełnieniu do dokumentacji projektowej objętej zgłoszeniem znak: AU-01-5.6743.11.1.2024.DPA, przedłożono: oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dla działek nr [...], [...] obr. [...] w K.; kopię decyzji Prezydenta Miasta Krakowa nr 333/2021 z dnia 18 maja 2021 r. znak: GD-05.6831.3.376.4.2019 o zatwierdzeniu podziału działki nr [...] obr. [...] w K. na działki [...] i [...]; kartę tytułową projektu budowlanego, projekt zagospodarowania terenu sporządzony na aktualnej mapie celów projektowych oraz oświadczenia projektantów o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej wraz z kopiami decyzji o nadaniu uprawnień budowlanych oraz zaświadczeń o przynależności do właściwych izb samorządu zawodowego; kopię oświadczenia projektanta o braku możliwości podłączenia projektowanego budynku do istniejącej sieci ciepłowniczej; kopię pozytywnej opinii Dyrektora Zespołu Parków Krajobrazowych Województwa Małopolskiego z dnia 7 maja 2024 r. znak: ZOPK.461.55.2024.SJ.Podczas czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu 20 listopada 2024 r. przez przedstawicieli PINB na terenie działek nr [...] i [...] obr. [...] w K. ustalono, że na ww. nieruchomości prowadzone są dwie inwestycje na podstawie zgłoszeń dokonanych w Wydziale Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta Krakowa znak: AU-01-5.6743.11.1.2024.DPA oraz znak: AU-01-5.6743.11.3.2024.DPA -budowa budynku nr [...] w północnej części ww. działek oraz budynku nr [...] w środkowej części nieruchomości. W obrębie budynku nr [...] "wykonano wykop wąskoprzestrzenny o głębokości ponad 1,5 m. W wykopie wykonano warstwę chudego betonu. Na niej wykonano żelbetowe ławy fundamentowe, które w dniu dzisiejszym zostały zabetonowane. Jak oświadcza kierownik budowy budynek nr [...] posadowiony został około 30 cm głębiej niż zakładał zgłoszony projekt, co wynikało z braku możliwości posadowienia na projektowanej rzędnej po uzyskanej opinii geologa". W obrębie budynku nr [...] "wykonano wykop wąskoprzestrzenny o głębokości ponad 1,5 m. W wykopie wykonano warstwę chudego betonu, na niej wykonano żelbetowe ławy fundamentowe i ściany fundamentowe, które w dniu dzisiejszym zostały zabetonowane. Jak oświadcza kierownik budowy budynek nr [...] posadowiony został około 90 cm głębiej niż zakładał zgłoszony projekt, co wynikało z braku możliwości posadowienia na projektowanej rzędnej po uzyskanej opinii geologa". W dniu kontroli stwierdzono nieprawidłowości w zakresie zabezpieczenia terenu budowy, jednocześnie stwierdzając zgodność obrysu wykonanych fundamentów z rzutami fundamentów wchodzącymi w skład projektów budowlanych dołączonych do zgłoszeń.Decyzją z dnia 30 stycznia 2025 r. nr ROIK II.5141.101.2024.LST Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie – Powiat Grodzki nakazał L. K. – inwestorowi budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego nr [...] o powierzchni zabudowy do 70 m2 zlokalizowanym na działkach nr [...], [...] obr. [...] przy ul. [...] w K., przywrócenie do stanu poprzedniego terenu działek nr [...], [...] obr[...] przy ul. [...] w K., poprzez rozbiórkę ław fundamentowych o wymiarach podanych na załączonym do decyzji rysunku (rzut fundamentów K.1.0 - załącznik nr 1) i zasypanie powstałego wykopu dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego nr [...] wraz z instalacjami wewnętrznymi i zagospodarowaniem terenu o powierzchni zabudowy do 70 m2 na działkach nr [...], [...] obr[...] przy ul. [...] w K., który jest realizowany w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach tj.: rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 ze zm.) i przepisach prawa miejscowego, tj. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla P. w K. uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Miasta Krakowa z dnia [...] r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla "P. " w K..W uzasadnieniu organ I instancji podniósł, że dla tego samego terenu została już wydana decyzja o pozwoleniu na budowę nr 1616/6740.1/2019 z dnia 29 sierpnia 2019 r. znak: AU-01-5.6740.1.812.2019.JKU dla inwestycji pod nazwą "Budowa 3 budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych (A, B, C) z instalacjami wewnętrznymi: wod.-kan., gaz, co., elektryczną, instalacjami zewnętrznymi: kanalizacji sanitarnej, kanalizacji opadowej, za licznikowymi liniami prądu i gazu, utwardzenie dojść i dojazdów oraz wjazdów do budynków: A, B, C, budowa 6 altan, budowa muru oporowego, na działach nr: [...], [...], [...], [...] (aktualnie działki nr [...] i [...]) obr[...] jedn. ewid. [...], przy ul. [...] w K.", wydanej dla inwestora A. K. [...].Organ I instancji stwierdził, że decyzja Prezydenta Miasta Krakowa nr 1616/6740.1/2019 z dnia 29 sierpnia 2019 r. cały czas pozostaje w obrocie prawnym, sam zaś fakt, że na jej podstawie inwestor wybudował projektowaną inwestycję i oddał ją do użytkowania, nie powoduje, że nie wywiera ona skutków prawnych.W ocenie organu I instancji, niedopuszczalne jest, aby projekt zagospodarowania terenu (lub jego część, tak jak w niniejszej sprawie) podlegał kilkukrotnemu rozstrzygnięciu administracyjnemu, w sposób naruszający prawo miejscowe. Powyższe stanowiłoby bowiem przesłankę do stwierdzenia nieważności decyzji w części, która dotyczyła sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną myśl art. 156 § 1 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Ponadto, wykorzystanie tych samych części działek, skutkować będzie oczywistym zaburzeniem stosunku powierzchni zabudowy i powierzchni biologicznie czynnej, w zatwierdzonym ww. decyzją Prezydenta Miasta Krakowa nr 1616/6740.1/2019, projekcie zagospodarowania terenu. Zdaniem organu I instancji, nie do zaakceptowania jest zaś sytuacja objęcia fragmentów samych działek dwoma różnymi projektami zagospodarowania terenu, w celu wykazania spełnienia bilansu terenu tylko dla późniejszej z tych inwestycji.Stąd też, jako niezgodne z obowiązującymi przepisami prawa budowlanego organ I instancji uznał wliczanie tego samego fragmentu (części) działki, jako terenu biologicznie czynnego, dla dwóch różnych inwestycji - jeśli narusza to ustalenia planu miejscowego bez pokrywającego się fragmentu działek, de facto żadna z ww. inwestycji nie spełniałaby bowiem wymogu w zakresie wymaganej powierzchni biologicznie czynnej.Organ I instancji wyjaśnił, że obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego określił dla terenów zabudowy jednorodzinnej M4 maksymalny wskaźnik intensywność zabudowy, który nie może przekraczać 0,4 §12 ust. 3 pkt 1 mpzp). Wskaźnik ten winien być liczony w granicach terenu objętego projektem zagospodarowania. Ponadto zgodnie z definicją intensywności zabudowy (art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) ww. wskaźnik obliczany jest w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej.Organ dodał przy tym, że badając możliwość doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem zobligowany jest ustalić, czy przedmiotowe roboty nie naruszają przepisów techniczno -budowlanych. W związku z tym organ wskazał, że w zakresie obszaru oddziaływania obiektu wyznaczonego na podstawie § 12, § 13, § 57 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a w szczególności paragrafów § 13, § 57 i § 60 (tj. dotyczących: naturalnego oświetlenie pomieszczeń, oświetlenie i nasłonecznienie i minimalnego czasu nasłonecznienia pomieszczeń), projektant w przedłożonym razem z wnioskiem zgłoszenia budowy przedmiotowego budynku mieszkalnego jednorodzinnego, projekcie budowlanym stwierdził, że inwestycja w żaden sposób nie ogranicza zabudowy na terenach/działkach sąsiednich. Jednakże projektant sporządzający projekt budowlany w żaden sposób nie odniósł się do ww. tematów np. poprzez wykonanie analizy nasłonecznienia, zacieniania i przesłaniania. Jak wyjaśnił Wydział Architektury i Urbanistyki w oparciu o posiadaną dokumentację projektową, po przeprowadzonej analizie stwierdzono, iż w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu znalazły się również działki nr [...] i [...] obręb [...] jedn. ewid. [...] - nie objęte ww. wnioskiem (zgłoszeniem).Organ I instancji stwierdził, że jak wynika z analizy projektu zagospodarowania terenu, budynek przedmiotowej inwestycji zlokalizowany jest w odległości 3,3 m od działki nr [...] i 3,0 m od działki nr [...]. Zgodnie z § 12 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury, dotyczącym odległości budynku od granicy z sąsiednią działką budowlaną, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy tej działki nie mniejszej niż: 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy; 2) 3 m- w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien lub drzwi w stronę tej granicy. Ograniczenie to wprowadzone jest m.in. ze względu na odległości przeciwpożarowe określone w § 271 - 273 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Usytuowanie budynku w odległości 3 m od granicy powoduje, że budynek, który mógłby powstać na działce sąsiedniej musiałby posiadać ścianę bez okien lub drzwi w stronę tej granicy lub musiałby zostać posadowiony w odległości 5 m (zachowując zgodnie z przepisami § 271 odległość 8 m (3 m + 5 m) pomiędzy budynkami). Wprowadza to dla działek sąsiadujących tj. działki nr [...] i [...] ograniczenie w zabudowie terenu tych działek, powiększając tym samym obszar oddziaływania obiektu, tj. przedmiotowego budynku na te działki.Organ I instancji uznał zatem, że działki nr [...] i [...] obręb [...] jedn. ewid. [...] winny być ujęte w obszarze oddziaływania obiektu z uwagi na ich zacienianie przez projektowaną inwestycję oraz dodatkowo ze względu na odległości przeciwpożarowe określone w § 271 - 273 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, co również powoduje, że dla planowanej inwestycji zachodzi obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę.Po dokonanej analizie organ I instancji ustalił, iż ww. roboty budowlane, były prowadzone wbrew przepisom zawartym w aktach prawnych, w tym warunkach technicznych jakim powinny odpowiadać budynki, funkcjonującym aktualnie w obrocie prawnym w Rzeczpospolitej Polskiej, tj. rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz przepisach prawa miejscowego, tj. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla P. w K. uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Miasta Krakowa z dnia [...] r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla "P. w K..Mając powyższe na uwadze organ I instancji stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie mają zastosowanie przepisy określone art. 50 - 51 ustawy Prawo budowlane, bowiem wprost zachodzą przesłanki określone w art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane, tj. realizowanie robót w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach, które zobowiązują organ nadzoru budowlanego do przeprowadzenia postępowania administracyjnego.W związku z powyższym, organ I instancji wskazał, że, zgodnie z dyspozycją art. 52 ustawy Prawo budowlane, postanowieniem z dnia 2 grudnia 2024 r., znak: ROIK II.5141.101.2024.LST, wstrzymał inwestorowi L. K. prowadzenie robót budowlanych polegające na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego nr [...] wraz z instalacjami wewnętrznymi i zagospodarowaniem terenu o powierzchni zabudowy do 70 m2 na działkach nr [...], [...] obr. [...] przy ul. [...] w K.. Organ odstąpił natomiast, w myśl art. 50 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, od nałożenia obowiązku dostarczenia dokumentów, z uwagi na fakt iż zebrany materiał dowodowy jest wystarczający do wydania rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.Mając na uwadze zebrany materiał dowodowy, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie - Powiat Grodzki uznał za zasadne nakazanie inwestorowi przywrócenie do stanu poprzedniego terenu działek nr [...], [...] obr. [...] w K..Odwołanie od powyższej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie - Powiat Grodzki wniósł L. K. zarzucając jej naruszenie:1) art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r., art. 3 pkt 20, art. 5 ust. 1, art. 29 ust. 1 pkt 1a Prawo budowlane, poprzez bezzasadne wydanie nakazu rozbiórki wznoszonego obiektu budowlanego, a to wobec nieuprawnionego uznania, że przedmiotowa inwestycja prowadzona jest w sposób "istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach" w postaci: a) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a także b) ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla P. w K. (uchwała Rady Miasta Krakowa nr [...] z dnia [...] r.);2) art. 107 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, poprzez wydanie nakazu "przywrócenia stanu poprzedniego terenu działek nr [...], [...] [...] poprzez rozbiórkę ław i ścian fundamentowych [...]", który nie znajduje podstawy prawnej w przepisach prawa materialnego przywołanych z podstawę rozstrzygnięcia.Wobec zatem zachodzącego naruszenia prawa materialnego polegającego na nieuprawnionym zastosowaniu dyspozycji art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w sytuacji nieziszczenia się odpowiadających hipotezie tego przepisu okoliczności faktycznych, które towarzyszyłyby realizacji przedmiotowej inwestycji, a tym samym wobec braku podstaw do prowadzenia postępowania naprawczego odwołujący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i umorzenie postępowania w sprawie budowy przedmiotowej inwestycji - jako bezprzedmiotowego.Wymienioną na wstępie decyzją z dnia 25 czerwca 2025 r. Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie – Powiat Grodzki z dnia 30 stycznia 2025 r. i umorzył w całości postępowanie organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że rozpoczęcie spornych robót budowlanych nastąpiło po dokonaniu w organie administracji architektoniczno-budowlanej zgłoszenia zamiaru budowy budynku niewymagającego uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 1a ustawy Prawo budowlane. Organ II instancji wyjaśnił, że w dniu 3 stycznia 2022 r. weszła w życie ustawa z dnia 17 września 2021 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, która wprowadziła w ustawie Prawo budowlane przepis art. 29 ust. 1 pkt 1a, zgodnie z którym nie wymaga pozwolenia na budowę, a jedynie zgłoszenia budowa wolno stojących, nie więcej niż dwukondygnacyjnych budynków mieszkalnych jednorodzinnych o powierzchni zabudowy do 70 m2, których obszar oddziaływania mieści się w całości na działce lub działkach, na których zostały zaprojektowane, a budowa jest prowadzona w celu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych inwestora. Ustawodawca obok budynków mieszkalnych jednorodzinnych, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane wyodrębnił więc nową, szczególną kategorię budynków jednorodzinnych realizowanych na zgłoszenie (lex specialis), dla których możliwe jest skorzystanie z uproszczonej procedury. Wprowadzone uproszczenie sprowadza się przede wszystkim do znacznego ograniczenia kompetencji organów administracji architektoniczno-budowlanej, który to organ m.in. pozbawiony został możliwości zgłaszania sprzeciwu w razie stwierdzenia wadliwości takiego zgłoszenia (art. 30 ust. 5j ustawy Prawo budowlane). Ponadto do realizacji robót budowlanych w ramach zgłoszenia z art. 29 ust. 1 pkt 1a ustawy Prawo budowlane można przystąpić od razu po dokonaniu zgłoszenia budowy (art. 30 ust. 5k ustawy Prawo budowlane). Organ II instancji wskazał, że w związku z faktem, że budowa budynków mieszkalnych jednorodzinnych na zgłoszenie w trybie z art. 29 ust. 1 pkt 1a ustawy Prawo budowlane uniemożliwia wezwanie inwestora do uzupełnienia dokumentów, czy też wniesienie sprzeciwu do zgłoszenia w sytuacji braku zgodności budowy z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego bądź decyzji o warunkach zabudowy oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, organ administracji architektoniczno-budowlanej może poinformować organ nadzoru budowlanego o potencjalnych nieprawidłowościach w przyjętym zgłoszeniu. Natomiast organ nadzoru budowlanego działając w ramach ustawowych kompetencji dokonuje samodzielnych ustaleń co do charakteru i rodzaju wskazanych nieprawidłowości, a w razie potrzeby podejmuje działania kontrolne w stosunku do prowadzonej inwestycji. Organ II instancji nadmienił także, że w sytuacji gdy powierzchnia zabudowy projektowanego budynku przekracza 70 m2 lub, gdy obszar oddziaływania projektowanego obiektu wykracza poza działkę lub działki, na których obiekt został zaprojektowany, nie mamy do czynienia ze zgłoszeniem budowy domu do 70 m2 - organ administracji architektoniczno-budowlanej uprawniony jest wtedy do podjęcia stosownych działań, jakie są podejmowane przy innych zgłoszeniach budowy, w tym może wezwać inwestora do uzupełnienia zgłoszenia, a także wnieść sprzeciw.Organ II instancji wskazał, że w analizowanej sprawie, pomimo uznania, że "dla planowanej inwestycji zachodzi obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę" i nie spełnia ona w ocenie organu przesłanek inwestycji, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a ustawy Prawo budowlane, organ administracji architektoniczno-budowanej nie podjął stosownych działań jakie podejmowane są przy innych zgłoszeniach budowy; natomiast pismem z dnia 20 lutego 2024 r. znak: AU-01-5.6743.11.1.2024.DPA poinformował PINB, że dokonane przez L. K. w trybie art. 29 ust. 1 pkt 1a ustawy Prawo budowlane zgłoszenie zamiaru budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działkach nr [...], [...] obr. [...] przy ul. [...] w K., narusza: art. 29 ust. 1 pkt 1a , art. 30 ust. 2, ust. 2a pkt 1-3, ust. 4b ustawy Prawo budowlane.Mając na uwadze zakres potencjalnych nieprawidłowości wskazanych przez organ administracji architektoniczno-budowlanej organ II instancji przypomniał, że rolą organu nadzoru budowlanego jest ustalenie czy doszło do naruszenia prawa budowlanego, więc weryfikowane przez organ nieprawidłowości mogą dotyczyć jedynie takich zagadnień jak np. ustalenie, czy określona osoba mogła opracowań daną część projektu, zbadanie wątpliwości co do zgodności planowej inwestycji z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Natomiast braki w przedłożonej dokumentacji, o ile nie mają ścisłego powiązania z naruszeniem przepisów techniczno-budowlanych czy ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie stanowią podstawy do wszczęcia postępowania naprawczego.Organ odwoławczy wskazał, że w toku postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez organ I instancji inwestor za pismem z dnia 17 września 2024 r. złożył wyjaśnienia w sprawie, a także przedłożył następujące dokumenty: oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dla działek nr [...], [...] obr. [...] w K.; kopię decyzji Prezydenta Miasta Krakowa nr 333/2021 z dnia 18 maja 2021 r. znak: GD- 05.6831.3.376.4.2019 o zatwierdzeniu podziału działki nr [...] obr. [...] w K. na działki nr [...] i [...]; kartę tytułową projektu budowlanego, projekt zagospodarowania terenu sporządzony na aktualnej mapie do celów projektowych oraz oświadczenia projektantów o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej wraz z kopiami decyzji o nadaniu uprawnień budowlanych oraz zaświadczeń o przynależności do właściwych izb samorządu zawodowego; kopię oświadczenia projektanta o braku możliwości podłączenia projektowanego budynku do istniejącej sieci ciepłowniczej; kopię pozytywnej opinii Dyrektora Zespołu Parków Krajobrazowych Województwa Małopolskiego z dnia 7 maja 2024 r. znak: ZOPK.461.55.2024.SJ.Organ II instancji dokonując analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności dokumentacji projektowej stanowiącej załącznik do zgłoszenia z dnia 6 lutego 2024 r., nie stwierdził aby przedmiotowa inwestycja naruszała wskazane przez organ I instancji przepisy prawa, w tym ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla P. w K. (zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miasta Krakowa z dnia [...] r.) w zakresie wymaganej powierzchni biologicznie czynnej oraz przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, odnoszące się do zacieniania przez projektowaną inwestycję działek nr [...] i [...] obr. [...] w K. oraz odległości przeciwpożarowych z § 271-273 rozporządzenia.Za nieuzasadnione i nieznajdujące oparcia w przepisach obowiązującego prawa organ II instancji uznał twierdzenia PINB, że niedopuszczalne jest ponowne wykorzystanie części terenu, dla którego została wydana uprzednio decyzja o pozwoleniu na budowę, bowiem projekt zagospodarowania terenu (lub jego części) podlegałby kilkukrotnemu rozstrzygnięciu administracyjnemu, co w ocenie organu I instancji stanowiłoby przesłankę do stwierdzenia nieważności z art. 156 § 1 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem MWINB, w realiach niniejszej sprawy, gdzie nie mamy do czynienia z etapowaniem inwestycji tylko z dwoma różnymi zamierzeniami inwestycyjnymi, pogląd taki jest wadliwy, gdyż stanowi bezprawną ingerencję w konstytucyjną ochronę prawa własności (art. 31 ust. 3 i art. 64 Konstytucji RP), narusza w sposób rażący zasadę legalizmu (art. 7 Konstytucji), a także określoną w art. 4 Prawa budowlanego zasadę wolności budowlanej. Organ II instancji stwierdził, że w analizowanym przypadku, projekt budowlany inwestycji realizowanej przez L. K. obejmuje projekt zagospodarowania terenu całego zamierzenia - tj. wyłącznie teren działek nr [...], [...] obr. [...] w K.. Zgodnie z przedstawionym projektem zagospodarowania terenu planowana inwestycja nie narusza przepisów mpzp w granicach terenu objętego ww. projektem. Brak jest natomiast, zdaniem organu, podstaw, aby przy obliczaniu wskaźnika intensywności zabudowy, oprócz działek inwestycyjnych wskazanych przez inwestora, uwzględniać również działki sąsiednie nr [...], [...], [...] obr. [...] w K., skoro zamiarem inwestora nie jest prowadzenie inwestycji na ww. nieruchomościach. Według organu odwoławczego, słusznie organ I instancji zauważył, że zrealizowanie przedmiotowej inwestycji nie pozostanie bez wpływu na inwestycję zrealizowaną na podstawie decyzji Prezydenta Miasta Krakowa nr 1616/6740.1/2019 z dnia 29 sierpnia 2019 r. znak: AU-01-5.6740.1.812.2019.JKU. Decyzją tą zatwierdzono projekt budowlany, który winien uwzględniać wymagania określone w przepisie art. 5 ustawy Prawo budowlane, wprowadzającym ogólną, zasadę obowiązkowego zaprojektował zagospodarowania działki lub terenu, na których planowana jest budowa obiektu budowlanego, oraz jego zrealizowania, a następnie utrzymania. Zgodności z przepisami ww. inwestycji, której działki wskazane jako teren inwestycji podlegały późniejszym podziałom i zbyciu, nie może być jednak przedmiotem analizy w niniejszym postępowaniu.Przechodząc następnie do wykazywanych przez PINB naruszeń przepisów Warunków technicznych MWINB wskazał, że jak wynika z projektu budowlanego przedstawionego organowi administracji architektoniczno-budowlanej, a następnie uzupełnionego przed PINB, inwestor planuje zrealizować przedmiotowy budynek mieszkalny jednorodzinny dwulokalowy z zachowaniem odległości przewidzianych w przepisie § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 Warunków technicznych, tj. ściana północna bez okien w odległości 3,3 m od granicy działki nr [...], ściana zachodnia w części z oknami w odległości 4,4 m i w części bez okien w odległości 3 m od granicy działki nr [...], ściana wschodnia w odległości 5,4 m od granicy z działką nr [...] obr. [...] w K.. Projektowany budynek wypełnia również wymagania odnoszące się do odległości pomiędzy zewnętrznymi ścianami budynków, o których mowa w § 271 Warunków technicznych, tj. znajduje się w odległości 14,7 m od narożnika budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] oraz w odległości 9,2 m od ściany zewnętrznej budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] obr[...] w K.. Stosownie do § 12 ust. 5 w zw. z § 272 ust. 2 Warunków technicznych usytuowanie projektowanego budynku nie powoduje objęciem sąsiednich działek obszarem oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane.Organ odwoławczy nie znalazł również podstaw do podważenia prawidłowości oświadczenia projektanta inwestycji co do ograniczenia zakresu oddziaływania obiektu wyłącznie do działek inwestycyjnych, bowiem zakres prac "nie powoduje zmian w zakresie: odległości budynku od granic działek sąsiednich i przesłaniania działek sąsiednich (§ 12, § 13), w zakresie ochrony pożarowej sąsiednich nieruchomości (§ 271), w zakresie nasłonecznienia (§ 60).Jeżeli chodzi o spełnienie wymogów określonych w § 13 i 60 Warunków technicznych, które dotyczą zapewnienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz odpowiedniego nasłonecznienia tych pomieszczeń, organ odwoławczy zauważył, że działka nr [...] obr. [...] w K. jest działką niezabudowaną, a więc realizacja spornej inwestycji nie może ograniczać w żaden sposób ani naturalnego oświetlenia, ani nasłonecznienia jakichkolwiek pomieszczeń - przepisy warunków technicznych regulujące kwestie oświetlenia i nasłonecznienia dotyczą wyłącznie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w obiektach budowlanych, a więc nie obejmują działek gruntu. Brak jest również podstaw do przyjęcia, że planowana budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego o wysokości 10,18 m uniemożliwi naturalne oświetlenie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w sąsiednich budynkach mieszkalnych jednorodzinnych (traktowanych jako mieszkania wielopokojowe, co oznacza, że dopuszczalne jest zapewnienie nasłonecznienia tylko w jednym pokoju), które zlokalizowane są w odległości 14,7 m i 9,2 m od projektowanego budynku.W związku z powyższym organ II instancji nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa i w jego ocenie w aktualnym stanie faktycznym (etap robót fundamentowych realizowanych zgodnie z przedstawioną dokumentacją projektową) brak jest podstaw do władczej ingerencji organów nadzoru budowlanego w trybie art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane. W świetle powyższego organ odwoławczy zobligowany był do uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania w sprawie, wobec jego bezprzedmiotowości.Pismem z dnia 24 lipca 2025 r. P. N. (współwłaściciel działki nr [...] obr. [...]) wniósł skargę na powyższą decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie, domagając się jej uchylenia. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie:1) przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy:- art. 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w zw. z art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 12 ust. 3 pkt 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla "P. " w K. uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Miasta Krakowa z dnia [...] r., przejawiające się poprzez dwukrotne wliczenie tej samej powierzchni biologicznie czynnej dla dwóch różnych inwestycji, co w konsekwencji powodowało obejście prawa w zakresie dotyczącym przepisów o zagospodarowania terenu oraz jego utrzymania przez okres istnienia tych obiektów budowlanych;- art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z § 12 ust. 1 pkt 1 i 2, § 13, § 60 oraz § 271 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy naruszenie przepisów w zakresie odległości od granicy, nasłoneczniania oraz ochrony przeciwpożarowej skutkowało obowiązkiem wydania decyzji w przedmiocie przywrócenia stanu poprzedniego inwestycji na terenie działek nr [...] oraz [...] obr. [...] przy ul. [...] w K..2) przepisów postępowania, które mogło mieć i miało istotny wpływ na wynik sprawy:- art 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, poprzez jego zastosowanie i umorzenie postępowania przed organem I instancji w całości w sytuacji, gdy brak było podstaw do przyjęcia bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego i w konsekwencji jego umorzenie było niedopuszczalne;- art. 7, art. 77 oraz art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez nieprawidłowe i niepełne ustalenie stanu faktycznego sprawy i niczym nieuzasadnione (a co najmniej przedwczesne) przyjęcie jakoby inwestor realizował inwestycję w sposób zgodny z prawem, a w szczególności bez naruszenia przepisów w przedmiocie odległości od granicy, nasłoneczniania oraz ochrony przeciwpożarowej;- art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 2 Konstytucji RP w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez naruszenie zasady równego traktowania wobec prawa, co w konsekwencji doprowadziło do stawiania w korzystniejszej sytuacji inwestora realizującego na tożsamym terenie nową inwestycję, względem inwestora realizującego inwestycję etapowo w zakresie wyliczania minimalnej powierzchni biologicznie czynnej, co z kolei narusza zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej.W uzasadnieniu skarżący przedstawił argumenty, które jego zdaniem przemawiają za zasadnością podniesionych przez niego zarzutów.Skargę na powyższą decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 25 czerwca 2025 r. wniosła również Wspólnota Mieszkaniowa [...] w K., domagając się jej uchylenia i przekazanie sprawy organowi II instancji do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej decyzji skarżąca Spółdzielnia zarzuciła naruszenie:1. art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r. poz. 418), poprzez błędne uznanie, że nie zachodzą przesłanki do zastosowania tego przepisu, podczas gdy:a) Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie - Powiat Grodzki, który prawidłowo stwierdził, że wykonane roboty budowlane zostały zrealizowane w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach prawa, co stanowiło podstawę do nakazania przywrócenia terenu do stanu poprzedniego;b) zachodzą przesłanki z § 271-273 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 ze. zm.) dotyczące bezpieczeństwa pożarowego – np. działki nr [...], [...];c) obiekt realizowany jest w sposób sprzeczny z ustaleniami aktów prawa miejscowego dla osiedla "P. ", który przewiduje niższy wskaźnik intensywności zabudowy, na co nie zwrócił uwagi Wojewódzki Inspektor,2. art. 29 ust 1 pkt 1a ustawy Prawo budowlane, poprzez błędne przyjęcie, że dla inwestycji realizowanej przez L. K. wystarczające było zgłoszenie budowy, mimo że obszar oddziaływania projektowanego budynku wykraczał poza działki inwestora ([...] i [...] obr[...]), jak również w ocenie skarżącego nie spełnione zostały wymogi zgłoszenia wskazane w treści tego przepisu polegające na budowie nie prowadzonej w celu zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych inwestora, a w związku z tym:a) obszar oddziaływania budynku został ustalony m.in. na podstawie załącznika graficznego (fundamenty - zał. nr 1), dokumentacji fotograficznej oraz danych geodezyjnych zawartych w aktach sprawy Powiatowego Inspektora, gdzie ustalono, że:- północna elewacja z oknami znajduje się w odległości 3,3 m od granicy działki nr [...];- wschodnia elewacja z oknami - 4,4 m od granicy działki nr [...];- południowa ściana - 5,4 m od granicy działki nr [...];- narożnik budynku znajduje się w odległości 14,7 m od zabudowy na działce nr [...] oraz 9,2 m od budynku na [...],b) obiekt inwestora nie spełnia warunku ograniczenia oddziaływania do działek własnych, ponieważ zacienia sąsiednie działki, ingeruje w możliwości lokalizacyjne przyszłych inwestycji na działkach nr [...], [...] i [...], jak również powoduje kolizję z przepisami o nasłonecznieniu (§ 60 rozporządzenia WT) i przepisami dotyczącymi bezpieczeństwa pożarowego (§ 271-273 rozporządzenia WT);c) z uwagi na zacienienie powodowane przez obiekt inwestora ogranicza to potencjalną zabudowę (w tym także możliwą rozbudowę) na działkach sąsiednich, co bezpośrednio oddziałuje na prawa skarżącej i właścicieli nieruchomości składających się na Wspólnotę;d) Inspektor Wojewódzki nie przeprowadził własnej analizy obszaru oddziaływania budynku, a jedynie ograniczył się do formalnego stwierdzenia, że inwestycja nie przekracza 70 m2, co jest niewystarczające;3. art. 29 ust. 1 pkt 1a Prawa budowlanego w zw. z art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez uznanie, że inwestor spełnił wymagania prawne wynikające z art. 29 ust. 1 pkt 1a Prawa budowlanego niezbędne do realizacji inwestycji, podczas gdy zakres normowania tego przepisu obejmuje kumulatywne spełnienie wszystkich elementów nim objętych, tj. budowa:a) wolno stojącego, nie więcej niż dwukondygnacyjnego budynku mieszkalnego jednorodzinnego;b) o powierzchni zabudowy do 70 m2;c) którego obszar oddziaływania mieści się w całości na działce lub działkach, na których zostały zaprojektowane;d) a budowa jest prowadzona w celu zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych inwestora,podczas gdy w niniejszej sprawie przesłanki te nie zostały przez inwestora łącznie spełnione, co z punktu widzenia treści ww. przepisu uniemożliwia skuteczne dokonanie zgłoszenia prawnobudowlanego dla realizowanej inwestycji;4. art. 7 i 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez niewyjaśnienie w sposób wyczerpujący okoliczności faktycznych oraz pominięcie istotnych dowodów, tj.:a) Wojewódzki Inspektor nie przeprowadził własnych ustaleń w zakresie wpływu inwestycji na działki sąsiednie (oddziaływanie, w tym wymagane przepisami przeciwpożarowymi (§ 271-273 rozporządzenia WT odległości między budynkiem objętym zgłoszeniem, a potencjalnym budynkiem, który ma powstać na niezabudowanej działce [...]), nasłonecznienie, dostęp do światła dziennego), zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, w tym wskaźników intensywności zabudowy, parametrów zabudowy, przebiegu linii rozgraniczających;b) wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego Wojewódzki Inspektor nie przeanalizował dokumentacji fotograficznej, map, rysunku fundamentów (zał. nr 1), opinii Powiatowego Inspektora w sprawie odległości od granic działek, a nadto nie wykluczył, czy zachodzą okoliczności, które jednoznacznie wskazują na istotne naruszenia warunków techniczno-budowlanych;5. art. 28 i art. 10 § 1 w zw. z art. 61 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez niezawiadomienie Wspólnoty Mieszkaniowej [...] o toczącym się postępowaniu i pozbawienie ich udziału w postępowaniu, pomimo tego, że nieruchomości objęte wskazaną Wspólnotą bezpośrednio graniczą z terenem inwestycji, a zatem mają bezpośrednie oddziaływanie, a organy nadzoru budowlanego nie uwzględniły, że:a) zgodnie z art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny;b) inwestycja narusza prawo własności skarżącego, ograniczając możliwości korzystania z nieruchomości (zacienienie, hałas, utrata prywatności, obniżenie wartości działki), oddziałuje na ich działki w rozumieniu przepisów technicznobudowlanych, co zostało ustalone już przez Powiatowego Inspektora w decyzji z dnia 30 stycznia 2025 r.;c) ograniczenie dostępu do postępowania uniemożliwia skarżącemu złożenie dowodów, wniosków, czy uczestnictwa w czynnościach dowodowych, a zatem organy naruszyły art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego - prawo strony do czynnego udziału w każdym stadium postępowania, art. 61 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego - obowiązek zawiadomienia stron o wszczęciu postępowania, art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego - zasadę pogłębiania zaufania do organów władzy publicznej;d) brak zawiadomienia skarżącego - najbliższych sąsiadów inwestycji-spowodował, że decyzja została wydana bez ich wiedzy i bez możliwości obrony ich interesu prawnego, co stanowi istotne naruszenie procedury administracyjnej, skutkujące wadliwością decyzji, bowiem taka decyzja została wydana z naruszeniem zasady rzetelnego, sprawiedliwego i kontradyktoryjnego postępowania - Wspólnocie de facto odmówiono prawa do udziału w postępowaniu, pomimo że spełniali wszelkie przesłanki do uznania ich za strony;6. art. 8, 9 i 10 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez brak zachowania zasad pogłębiania zaufania oraz rzetelności i bezstronności postępowania:a) dokonując jednostronnej oceny sytuacji faktycznej i prawnej, przyjmując korzystną wykładnię wyłącznie na rzecz inwestora, z pominięciem interesów prawnych właścicieli działek sąsiednich (m.in. [...], [...], [...]);b) naruszając zasadę bezstronności i równości stron postępowania nie rozpoznając skutków inwestycji dla otoczenia (zacienienie, zabudowa do granicy działek, brak zgodności z aktami prawa miejscowego) prowadzi do rażącego uprzywilejowania inwestora i naruszenia zaufania obywateli do organów nadzoru budowlanego;7. art 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez uchylenie decyzji Powiatowego Inspektora i umorzenie postępowania w sprawie, mimo że nie ustały przesłanki uzasadniające jego prowadzenie:a) sprawa wymagała merytorycznego rozpoznania, gdyż wykonane roboty budowlane stanowiły: roboty istotnie odbiegające od zgłoszenia (zakres, usytuowanie, technologia),b) inwestycję wymagającą pozwolenia na budowę z uwagi na obszar oddziaływania,c) działanie naruszające akty prawa miejscowego i przepisy dot. warunków technicznych,zaś umorzenie postępowania bez rozpatrzenia tych aspektów jest sprzeczne z art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz zasadą legalizmu i ochrony interesu publicznego. W uzasadnieniu skargi skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa przytoczyła argumenty na poparcie powyższych zarzutów.W odpowiedzi na skargę P. N. Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Z kolei w odpowiedzi na skargę Wspólnoty Mieszkaniowej Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie wniósł o odrzucenie skargi, gdyż skarżąca Wspólnota nie ma legitymacji do jej wniesienia. Ani bowiem organ I instancji, ani organ II instancji nie uznali jej za stronę postępowania. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji stwierdził, że skierował decyzję do stron wskazanych przez organ I instancji. Jak z kolei wyjaśnił PINB w uzasadnieniu wydanej decyzji, za strony przedmiotowego postępowania (obok inwestora) zostali również uznani właściciel działek nr [...] i [...] obr. [...], na których zlokalizowana została przedmiotowa inwestycja, jak również wskazani przez organ administracji architektoniczno-budowlanej właściciele działek sąsiadujących z tymi działkami (a mianowicie właścicieli działek nr [...] obr. [...] oraz nr [...] obr. [...]) - do których to właścicieli nie należała jednak skarżąca Wspólnota. W ocenie MWINB, również we wniesionej skardze skarżąca Wspólnota nie wykazała swojej legitymacji skargowej. W żadnym bowiem miejscu skargi nie zostało wskazane, właścicielem której/których działek są podmioty tworzące skarżącą Wspólnotę Mieszkaniową (wskazano jedynie m.in., że skarżąca Wspólnota "jest położona działkę bezpośrednio obok realizowanej inwestycji, co bezdyskusyjnie stanowi interes prawny’’), a tym bardziej nie wskazano konkretnych okoliczności mających przemawiać za faktem, iż właściciele tejże działki winni posiadać przymiot strony w przedmiotowej sprawie. W związku z powyższym, w ocenie organu, skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa nie posiada indywidualnego interesu prawnego, uprawniającego ją do skutecznego wniesienia skargi w niniejszej sprawie. W przypadku natomiast nie uwzględnienia przez Sąd wniosku o odrzucenie skargi, organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.Na rozprawie w dniu 18 grudnia 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie połączył sprawy ze skarg P. N. i Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w K. do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. akt I SA/Kr 1038/25.Rozpoznając skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2024.1267 t.j. z dnia 2024.08.21), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U.2024.935 t.j. z dnia 2024.06.26; zwana dalej p.p.s.a.).Skarga Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w K. podlega oddaleniu z następującego powodu:Stosownie do art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2025.1691 t.j. z dnia 2025.12.03), stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Pojęcie interesu prawnego, na którym oparta jest legitymacja procesowa strony w postępowaniu administracyjnym, należy ustalić według norm prawa materialnego, natomiast mieć interes prawny oznacza tyle, co ustalić powszechnie obowiązujący przepis prawa, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu w związku z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 12 lipca 2007 r., sygn. akt I OSK 1559/06, ( wszystkie powołane orzeczenia publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Interes prawny pojawia się wówczas, gdy istnieje związek między obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegający na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego (zob. wyrok NSA w Warszawie z dnia 2 czerwca 1998r., sygn. akt IV SA 2164/97). Koniecznymi cechami interesu prawnego jest to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami stosowania przepisu prawa materialnego (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 15 grudnia 1998 r., sygn. akt II SA 1355/98; wyrok NSA w Warszawie z dnia 23 marca 1999 r., sygn. akt 1 SA 1189/98). Od tak rozumianego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, czyli sytuację, w której dany podmiot jest co prawda bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednakże nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 grudnia 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 1550/07).Tylko strona w rozumieniu art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego, a więc osoba, której interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie lub gdy żąda ona od organu czynności ze względu na swój interes prawny lub obowiązek mogła być stroną postępowania administracyjnego zakończonego decyzją MWINB nr 342.2025 z dnia 25 czerwca 2025 r zn: WOB.7721.68.2025.JKUT, która uchylono decyzję PINB w Krakowie-Powiat Grodzki wydaną na podstawie art. 51 ust 1 pkt 1 prawa budowalnego i umorzono postępowanie w sprawie. O kwestii posiadania statusu strony danego postępowania administracyjnego nie decyduje sama wola czy subiektywne przekonanie danej osoby, ale okoliczność czy istnieje przepis prawa materialnego pozwalający zakwalifikować interes danej osoby jako "interes prawny" w rozumieniu art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego. Pojęcie interesu prawnego ma charakter materialnoprawny tzn. interes ten wynikać musi z przepisów prawa materialnego, czyli normy prawnej stanowiącej podstawę ustalenia uprawnienia lub obowiązku.Takiego interesu prawnego skarżąca wspólnota nie wykazała. Samo położenie działki zajmowanej przez wspólnotę bezpośrednio "obok realizowanej inwestycji" nie stanowi o jej interesie prawnym, a jedynie faktycznym. Skarżąca wspólnota nie wskazała konkretnych okoliczności mających przemawiać za posiadaniem przymiotu strony w prowadzonym postępowaniu administracyjnym, a następnie sądowoadministracyjnym. Na rozprawie w dniu 18 grudnia 2025 r (k - 103) wyjaśniono, że Wspólnota jest właścicielem działek nr [...] i [...] , na których są położone jej budynki [...]. Tymczasem zarzuty sformułowane w skardze oprócz tych ogólnych (dot. rzekomego obejścia prawa, naruszenia art. 7 , art. 77 art. 107 § 3 i art. 8 k.p.a.), skonkretyzowane są w przedmiocie nieprawidłowej odległości od granicy, nasłonecznienia oraz ochrony przeciwpożarowej, jednak dotyczą działek nr : [...], [...] i [...]. Władztwo Wspólnoty w żaden sposób nie odnosi się do tych wskazanych działek, ani działek inwestycyjnych [...] i [...]. Wspólnota nie jest uprawniona do decydowania o zagospodarowaniu nie stanowiących jej własności działek nr [...] i [...], również biorąc pod uwagę fakt wykorzystania w przeszłości części ich powierzchni do wykazania spełnienia wymaganego przez plan miejscowy wskaźnika intensywności zabudowy dla budowy - zabudowań stanowiących własność członków wspólnoty mieszkaniowej. Skoro budowa budynków wspólnoty została zakończona i oddana do użytkowania, a nieruchomość stanowiąca kiedyś teren tamtej budowy uległa następnie dalszym podziałom geodezyjnym, a następnie poddana obrotowi prawnemu, to konieczność utrzymania w stanie zgodności z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zabudowy własnej należącej do wspólnoty obciąża tę wspólnotę i pozostaje bez jakiegokolwiek związku z realizowaną na podstawie art. 4, w zw. z art. 29 ust 1 pkt 1a prawa budowalnego inwestycją.Postępowanie sądowoadministracyjne jest oparte na zasadzie skargowości. Stosownie do art. 50 § 1 p.p.s.a. - uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Interes faktyczny związany z sama obawą przed ewentualnym oddziaływaniem inwestycji nie może być utożsamiany z interesem prawnym. Posiadanie interesu prawnego jest przesłanką materialnoprawną wobec tego skoro skarżącej wspólnocie przysługuje jedynie interes faktyczny w rozstrzygnięciu sprawy na swoją korzyść, a wspólnota nie jest bezpośrednio dotknięta skutkami prowadzonej inwestycji, to należało skargę oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.Jednocześnie zauważyć trzeba, że zarzuty skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w K. są w przeważającym stopniu tożsame z tymi zawartymi w skardze P. N., podlegającej merytorycznemu rozpoznaniu.Skarga P. N. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył przepisów postępowania administracyjnego oraz przepisów prawa materialnego.Przedmiotem wywiedzionej skargi jest decyzja z dnia 25 czerwca 2025 r. nr 342/2025 znak: WOB.7721.68.2025.JKUT Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie, wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2, art. 104 i art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. k.p.a., art. 51 ust. 1 pkt 1, art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r. poz. 418), mocą której uchylono decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie – Powiat Grodzki z dnia 30 stycznia 2025 r. nr ROIK II.5141.101.2024.LST i umorzono w całości postępowanie organu I instancji.Na wstępie należy zauważyć, że podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił miedzy innymi art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r kodeks postepowania administracyjnego (Dz.U.2025.1691 t.j. z dnia 2025.12.03), wedle którego gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Podkreślić trzeba, że decyzja wydana na podstawie wskazanego przepisu nie rozstrzyga sprawy merytorycznie (w jej znaczeniu materialnym), bo nie kształtuje żadnego stosunku prawnego w zakresie uprawnień czy obowiązków strony, a jedynie znosi prowadzone postępowanie W rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej (w formie decyzji administracyjnej) ingerencji organu administracyjnego, co oznacza, że jakiekolwiek rozstrzygnięcie organu - pozytywne, czy negatywne - staje się prawnie niedopuszczalne.Przyjmuje się powszechnie w orzecznictwie, iż postępowanie administracyjne staje się bezprzedmiotowe, jeżeli w jego toku wystąpi brak chociażby jednego z podstawowych elementów stosunku administracyjnoprawnego (podmiotu, przedmiotu, podstawy prawnej) będącego przedmiotem postępowania (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2018 I OSK 2579/17, z dnia 6 lutego 2018 II FSK 2113/16, z dnia 28 lutego 2018 r. II GSK 1567/16, z dnia 11 października 2017 I OSK 893/17). Jak zasadnie wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 kwietnia 2019 II OSK 1242/17 bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 105 § 1 k.p.a., to brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Sprawa administracyjna jest więc konsekwencją istnienia stosunku administracyjnego - takiej sytuacji prawnej, w której strona ma prawo żądać od organu administracyjnego skonkretyzowania jej indywidualnych uprawnień wynikających z prawa materialnego. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2020 r. I GSK 2088/19 wskazano, że z bezprzedmiotowością postępowania administracyjnego mamy do czynienia wówczas, gdy odpadł jeden z konstytutywnych elementów sprawy administracyjnej, o której mowa w art. 1 pkt 1 k.p.a.Uwzględniając przedstawione znaczenie pojęcia bezprzedmiotowości postępowania, Sąd za trafny uznał pogląd organu II instancji, że w rozpoznawanej sprawie wystąpiły takie okoliczności, które po ich wszechstronnym rozważeniu wpłynęły na niemożność orzekania o istocie sprawy i które czyniły postępowanie bezprzedmiotowym.Podkreślić należy, że w niniejszej sprawie organ II instancji wskazał że brak jest podstaw do władczej ingerencji organów nadzoru budowlanego w trybie art. 51 ust 1 pkt 1 w zw. z art. 50 ust 1 pkt 4 prawa budowlanego, który uzasadniałby wydanie rozstrzygnięcia jak w decyzji organu I instancji.Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie-Powiat Grodzki wszczął postępowanie w trybie art. 50-51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r prawo budowlane, tzw. postępowanie naprawcze. Zgodnie z art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r prawo budowlane (Dz.U.2025.418 t.j. z dnia 2025.04.01) w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49f organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych:1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub2) w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, lub3) na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 29 ust 1 i 3, lub4) w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w decyzji o pozwoleniu na budowę, projekcie zagospodarowania działki lub terenu, projekcie architektoniczno-budowlanym lub w przepisach..Zgodnie zaś z art. 51 ust. 1 ww. ustawy przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji:1) nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego albo2) nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania, albo3) w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu zagospodarowania działki lub terenu, projektu architektoniczno-budowlanego lub innych warunków decyzji o pozwoleniu na budowę - nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu zagospodarowania działki lub terenu lub projektu architektoniczno-budowlanego zamiennego uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem; przepisy dotyczące projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian.W myśl art. 51 ust. 7 ustawy prawo budowlane - przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust 3 stosuje się odpowiednio, jeśli roboty budowlane w przypadkach innych niż określone w art. 48 zostały wykonane w sposób , o którym mowa w art. 50 ust. 1.Prawidłowo organ II instancji ustalił i ocenił, że nie można stwierdzić, by inwestycja będąca przedmiotem postępowania naruszała wskazane przez organ I instancji przepisy prawa. Żadna z przywołanych przez organ I instancji sytuacji nie ma miejsca w ustalonym, a także aktualnym na datę wydania decyzji stanie faktycznym (etap robót fundamentowych realizowanych zgodnie ze złożoną dokumentacja projektową) i nie uzasadniała reakcji o jakiej mowa w decyzji organu I instancji w trybie art. 51 ust 1 pkt 1 w zw. z art. 50 ust 1 pkt 4 prawa budowlanego.Z uwagi na powyższe MWINB zobligowany był do orzeczenia jak w zaskarżonej decyzji.Zarzuty skargi dotyczące zakresu wymaganej powierzchni biologicznie czynnej są bezpodstawne. Trafnie organ II instancji uznał za nieuzasadnione i nieznajdujące oparcia w przepisach obowiązującego prawa twierdzenia PINB, że "niedopuszczalne jest ponowne wykorzystanie części terenu, dla którego została wydana uprzednio decyzja o pozwoleniu na budowę, bowiem projekt zagospodarowania terenu (lub jego części) podlegałby kilkukrotnemu rozstrzygnięciu administracyjnemu, co w ocenie organu I instancji stanowiłoby przesłankę do stwierdzenia nieważności z art. 156 § 1 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego". Pogląd taki jest wadliwy, gdyż stanowi bezprawną ingerencję w konstytucyjną ochronę prawa własności (art. 31 ust. 3 i art. 64 ust 1-3 Konstytucji RP), narusza w sposób rażący zasadę legalizmu (art. 7 Konstytucji RP), a także określoną w art. 4 Prawa budowlanego zasadę wolności budowlanej. W realiach rozpoznawanej sprawy, nie mamy do czynienia z etapowaniem inwestycji tylko z dwoma różnymi zamierzeniami inwestycyjnymi. Projekt budowlany inwestycji realizowanej przez L. K. obejmuje projekt zagospodarowania terenu całego zamierzenia - tj. wyłącznie teren działek nr [...], [...] obr. [...] w K.. Zgodnie z tym projektem zagospodarowania terenu planowana inwestycja nie narusza przepisów mpzp w granicach terenu objętego ww. projektem. Brak jest jakichkolwiek podstaw, aby przy obliczaniu wskaźnika intensywności zabudowy, oprócz działek inwestycyjnych wskazanych przez inwestora, uwzględniać również działki sąsiednie nr [...], [...], [...] obr. [...] w K., skoro zamiarem inwestora nie jest prowadzenie inwestycji na tych nieruchomościach. Niewątpliwie zrealizowanie przedmiotowej inwestycji nie pozostanie bez wpływu na inwestycję zrealizowaną na podstawie decyzji Prezydenta Miasta Krakowa nr 1616/6740.1/2019 z dnia 29 sierpnia 2019 r. znak: AU-01-5.6740.1.812.2019.JKU. Decyzją tą zatwierdzono projekt budowlany dla inwestycji pod nazwą "Budowa 3 budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych (A, B, C) z instalacjami wewnętrznymi: wod.-kan., gaz, co., elektryczną, instalacjami zewnętrznymi: kanalizacji sanitarnej, kanalizacji opadowej, za licznikowymi liniami prądu i gazu, utwardzenie dojść i dojazdów oraz wjazdów do budynków: A, B, C, budowa 6 altan, budowa muru oporowego, na działach nr: [...], [...], [...], [...] (aktualnie działki nr [...] i [...]) obr. [...] jedn. ewid. [...], przy ul. [...] w K.". Projekt budowlany powinien uwzględniać wszystkie wymagania określone w art. 5 ustawy prawo budowlane. Zgodność z przepisami prawa inwestycji, której działki wskazane jako teren inwestycji podlegały późniejszym podziałom i zbyciu, nie może być jednak przedmiotem analizy w niniejszym postępowaniu. To w wyłącznym interesie każdego inwestora leży obowiązek zachowania zgodności zatwierdzonego projektu budowlanego z wymogami art. 5 i 6 prawa budowlanego. Wobec tego, wbrew twierdzeniom skargi, kontrolowana decyzja nie narusza art. 6 prawa budowlanego w zw. z art. 15 ust 2 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 12 ust 3 pkt 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla "P. " w K. (wskaźnik intensywności zabudowy liczony w granicach terenu objętego projektem zagospodarowania nie może przekraczać 0,4).Kwestie zgodności prowadzonej inwestycji z przepisami rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki ich usytuowanie (Dz.U.2022.1225 t.j. z dnia 2022.06.09) zostały szczegółowo wyjaśnione w zaskarżonej decyzji. Odległości o których mowa w § 12 ust 1 pkt 1 i 2 oraz § 271 warunków technicznych zostaną przez planowaną inwestycję budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego zachowane. Usytuowanie budynku sprawia, że brak było podstaw do podważenia prawidłowości oświadczenia projektanta inwestycji, co do ograniczenia zakresu oddziaływania obiektu wyłącznie do działek inwestycyjnych. Co istotne, w kwestii spełnienia wymogów § 13 i § 60 warunków technicznych, które dotyczą zapewnienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz odpowiedniego nasłonecznienia tych pomieszczeń – działka [...] obr [...] jest działką niezabudowaną, więc realizacja inwestycji nie może ograniczać w żaden sposób ani naturalnego oświetlenia ani nasłonecznienia jakichkolwiek pomieszczeń. Brak również uzasadnionych zarzutów skargi i podstaw do przyjęcia, że planowana budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego o wysokości 10,18 m uniemożliwi naturalne oświetlenie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w sąsiednich budynkach mieszkalnych jednorodzinnych.W kwestii dokonanego przez inwestora zgłoszenia inwestycji (art. 29 ust 1 pkt 1 a ustawy prawo budowlane) – stwierdzić należy, że było one skuteczne. Organ architektoniczno- budowlany pomimo uznania ze "dla planowanej inwestycji zachodzi obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę" i nie spełnia ona przesłanek inwestycji, o której mowa w art. 29 ust 1 pkt 1a upb, nie podjął stosownych działań.Wbrew twierdzeniom skargi stan faktyczny został ustalony w zaskarżonej decyzji organu II instancji prawidłowo, w zgodzie z art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. Wszystkie jego istotne elementy zostały wyjaśnione przez organ w wystarczającym stopniu. Skarga nie kwestionowała wykonanego i stwierdzonego zakresu robót, który to zakres wynikał z dokumentacji zgromadzonej w sprawie. W uzasadnieniu decyzji organ w wystarczającym stopniu odniósł się do przebiegu postępowania, przeprowadzonych dowodów i dokonanych ustaleń faktycznych, następnie trafnie odwołał się do mających zastosowanie przepisów prawnych oraz powodów podjętego rozstrzygnięcia. Szczegółowo odniesiono się do zgodności prowadzonej inwestycji z przepisami prawa.Decyzja skierowana została do wszystkich stron postępowania, wobec tego zarzut naruszenia art. 10 §1 k.p.a. w zw. z art. 61 § 4 k.p.a. jest bezzasadny. Za strony postępowania obok inwestora prawidłowo uznano właściciela działek nr [...] i [...] obr [...] na których zlokalizowana została inwestycja, jak również właścicieli działek sąsiadujących, to jest działek nr [...] obr [...] oraz nr [...] obr. [...] (do których nie należała wspólnota Mieszkaniowa [...]). Dopiero na rozprawie w dniu 18 grudnia 2025 r Wspólnota wskazała, że jest właścicielem działek nr [...] i [...] na których położone są budynki [...] Jednak nie wykazała konkretnych okoliczności mających przemawiać za faktem, że właściciele nieruchomości składającej się z tych działek winni posiadać przymiot strony w przedmiotowej sprawie. Jednocześnie podkreślić należy, że ewentualne uchybienie art. 10 § 1 k.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji jedynie wówczas, gdy okaże się , że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy strona musi wykazać, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło to wynik sprawy byłby odmienny.(wyrok NSA z dnia 7 marca 2023 r , II OSK 619/20). Takiej okoliczności nie wykazano.Zasady wyrażone w art. 8, art. 9 i art. 10 k.p.a. zostały zachowane w kontrolowanym postępowaniu w wystarczający sposób.Zastosowanie art. 105 § 1 k.p.a i umorzenie postępowania administracyjnego przez organ II instancji było prawidłowe, bowiem brak było przesłanek do dalszego prowadzenia postępowania przed organami nadzoru budowlanego, celem doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z prawem.Dodatkowo zauważyć należy, że postanowienie PINB w Krakowie-Powiat Grodzki z dnia 2 grudnia 2024 r o wstrzymaniu robót budowlanych, wydane na podstawie art. 50 ust 1 pkt 4 , ust 2-3 prawa budowalnego zostało uchylone postanowieniem nr 198/2025 MWINB w Krakowie z dnia 3 marca 2025 r., WOB.7722.4.2025.JKUT. Uchylenie postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych spowodowało, że możliwe i konieczne stało się wydanie decyzji o uchyleniu decyzji PINB i umorzeniu postępowania, wobec braku podstaw do wydania decyzji na podstawie art. 51 ust 1 prawa budowalnego. Decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie – Powiat Grodzki z dnia 30 stycznia 2025 r. nr ROIK II.5141.101.2024.LST była uwarunkowana uprzednim wydaniem i pozostawaniem w obrocie postanowienia o którym mowa w art. 50 ust 1 prawa budowlanego. Pomiędzy tymi rozstrzygnięciami zachodzi istotna zależność, bowiem przyjmuje się, że gdy postanowienie, o którym mowa w art. 50 ust. 1 p.b., utraci moc wiążącą, wydanie decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 p.b. staje się niedopuszczalne (wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 2010 r., II OSK 625/09, CBOSA). Utrata mocy wiążącej może nastąpić nie tylko na skutek upływu czasu i bezczynności organu ale również może być konsekwencją innych zdarzeń, w tym wyeliminowania postanowienia z obrotu prawnego.Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji., orzekł, jak w sentencji