Postanowienie SN z 11 kwietnia 2008, sygn. I PK 288/07
Data orzeczenia
11 kwietnia 2008
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych, Wydział I
Przewodniczący
SSN Zbigniew Korzeniowski
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 11 kwietnia 2008 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Zbigniew Korzeniowski
w sprawie z powództwa J. Ż.
przeciwko Kompanii Węglowej Spółce Akcyjnej Oddziałowi Kopalni Węgla
Kamiennego "H." w R.
o wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 11 kwietnia 2008 r.,
skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i
Ubezpieczeń Społecznych w G.
z dnia 29 maja 2007 r.,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
2. zasądza od strony pozwanej na rzecz powoda J. Ż. kwotę
2025 zł (dwa tysiące dwadzieścia pięć) tytułem zwrotu kosztów
zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.
U z a s a d n i e n i e
Sąd Okręgowy w G. wyrokiem z 29 maja 2007 r. częściowo uwzględnił
apelację strony pozwanej (zarzut przedawnienia) w sprawie z powództwa J. Ż. o
wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych.
Skargę kasacyjną pozwana oparła na podstawie z art. 3983
§ 1 pkt 1 k.p.c.
We wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania wskazano na istotne zagadnienie
prawne (art. 3989
§ 1 pkt 1 k.p.c.), koncentrujące się wokół oceny „czy pracownik
2
zajmujący samodzielne i kierownicze stanowisko pracy może przez czynności
faktyczne, a wbrew obowiązującym regułom prawnym wynikającym z Kodeksu
pracy i układu zbiorowego pracy, spowodować powstanie prawa do dodatkowego
wynagrodzenia za godziny nadliczbowe”.
W odpowiedzi powód wniósł o oddalenie skargi i zasądzenie kosztów
zastępstwa procesowego.
Sąd Najwyższy zważył:
Skarga zasadniczo winna być odrzucona z braku uzasadnienia wniosku o
przyjęcie jej do rozpoznania. Wniosek i jego uzasadnienie to dwa konieczne
elementy konstrukcyjne pozostające w koniunkcji, stąd winny wystąpić łącznie (art.
3984
§ 1 pkt 3 k.p.c.). Chodzi oczywiście o uzasadnienie odrębne od uzasadnienia
podstaw skargi, gdyż są to oddzielne uzasadnienia (art. 3984
§ 1 pkt 2 i 3 k.p.c.).
Uzasadnienie podstaw skargi nie zastępuje braku uzasadnienia wniosku o jej
przyjęcie, gdyż na etapie przedsądu ocenie podlega tylko wskazywana podstawa
przyjęcia skargi a podstawy skargi oceniane są dopiero po przyjęciu jej do
rozpoznania. Odrębne uzasadnienie wniosku jest konieczne tym bardziej, gdy
skarga odwołuje się do przesłanki, która przez jej rozpoznanie ma realizować
interes systemu prawa. Brak uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi w
orzecznictwie traktowany jest jako brak nieusuwalny skutkujący jej odrzuceniem na
podstawie art. 3986
§ 2 k.p.c. w związku z art. 3984
§ 1 pkt 3 k.p.c.
Próba odejścia od tego reżimu z założeniem, iż sam wniosek może zawierać
podstawę uzasadniającą przyjęcie skargi oraz jej uzasadnienie, również nie
pozwala tego stwierdzić. Nie stanowi istotnego zagadnienia prawnego kwestia
sformułowana we wniosku. Jej przytoczenie (in extenso) samo w sobie ukazuje
mankamenty metodyczne i merytoryczne wniosku, prócz negatywnie ocenionego
już wyżej braku odrębnego uzasadnienia. Istotne zagadnienie prawne to problem
doniosły jurydycznie i o znaczeniu uniwersalnym dla systemu prawa. Każdorazowo
wymaga więc klarownego przedstawienia (sformułowania) z odwołaniem do
określonych norm prawnych (przepisów). Oczywiście po uprzedniej gruntownej
analizie prawa oraz orzecznictwa, na bazie której określone istotne zagadnienie
prawne może zostać postawione i stanowić dopiero podstawę do przyjęcia skargi
oraz rozpoznania takiego zagadnienia przez Sąd Najwyższy. Rozpoznanie skargi w
3
głównej mierze warunkowane jest interesem publicznym (rozwojem i wykładnią
prawa). Natomiast przytoczona we wniosku kwestia nie stanowi istotnego
zagadnienia prawnego. Sprowadza się bowiem tylko do zwykłej wykładni i
stosowania prawa w konkretnym stanie faktycznym. Nie stanowi to przesłanki
przedsądu, gdyż wówczas skarga kasacyjna nie miałaby granic a postępowanie
kasacyjne byłoby kolejną (zwykłą) instancją. Skarga kasacyjna przysługuje wszak
od prawomocnego wyroku i wykładnia jako przesłanka przyjęcia skargi jest
szczególnie uwarunkowana (art. 3989
§ 1 pkt 2 k.p.c.). Analiza orzecznictwa, której
w skardze nie dokonano, nie ukazuje rozbieżności co do prawa do wynagrodzenia
za nadgodziny nawet dla pracowników zatrudnionych na stanowiskach
kierowniczych i samodzielnych. Część tego orzecznictwa przytoczono w
zaskarżonym wyroku, niezależnie od tego, iż w sprawie ustalono, że powód nie był
zatrudniony na stanowisku kierowniczym w rozumieniu art. 1514
§ 1 k.p. i pracował
w nadgodzinach. Ustalenia faktyczne wiążą w postępowaniu kasacyjnym (art. 39813
§ 2 k.p.c.).
Z tych motywów, z braku przesłanki przedsądu odpowiadającej warunkom z
art. 3984
§ 1 pkt 3 i art. 3989
§ 1 pkt 1 k.p.c., odmówiono przyjęcia skargi do
rozpoznania na podstawie art. 3989
§ 2 k.p.c.
O kosztach orzeczono zgodnie z żądaniem na podstawie art. 98 k.p.c. oraz §
6 pkt 6, § 11.1. pkt 2 i § 12.4. pkt 2 (odpowiednio) rozporządzenia z 28 września
2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, według stawki minimalnej
dla wartości przedmiotu zaskarżenia (56.525,51 zł).
/tp/