Wyrok z 27 marca 2019, sygn. I C 1384/17

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

27 marca 2019 r.

Sąd Rejonowy w Nysie I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący:	Sędzia Sądu Rejonowego Remigiusz Drzewiecki
Protokolant:	protokolant sądowy Katarzyna Kozłowska

po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2019 r. na rozprawie w N.

sprawy z powództwa D. K.

przeciwko (...) S.A. w S.

o zapłatę, ustalenie i rentę

I.  zasądza od pozwanego (...) S.A. w S. na rzecz powoda D. K. 8400 zł (osiem tysięcy czterysta złotych),

II.  w pozostałym zakresie powództwo oddala,

III.  zasądza od pozwanego (...) S.A. w S. na rzecz powoda D. K. 702 zł (siedemset dwa złote) tytułem zwrotu części kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu w zakresie uwzględnionego powództwa,

IV.  odstępuje od obciążania pozwanego kosztami postępowania poniesionymi przez stronę pozwaną,

V.  przyznaje biegłemu M. W. wynagrodzenie w kwocie 91,26 zł (dziewięćdziesiąt jeden złotych dwadzieścia sześć groszy) za uzupełniającą opinię ustną złożoną na rozprawie 16 stycznia 2019 r. oraz zwrot kosztów dojazdu na tę rozprawę i z powrotem w wysokości 94,15 zł (dziewięćdziesiąt cztery złote piętnaście gorszy) z sum budżetowych Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Nysie,

VI.  przyznaje adwokatowi P. C. ze Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Nysie kwotę 3132 zł (trzy tysiące sto trzydzieści dwa złote) plus należny od tej kwoty podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi przez adwokata ustanowionego z urzędu w zakresie oddalonego powództwa,

VII.  nakazuje ściągnąć od pozwanego (...) S.A. w S. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Nysie kwotę 136,80 zł (sto trzydzieści sześć złotych osiemdziesiąt groszy) tytułem zwrotu części wyłożonych tymczasowo przez Skarb Państwa kosztów opinii biegłego i kwotę 434,20 zł (czterysta trzydzieści cztery złote dwadzieścia groszy) tytułem części opłaty sądowej w zakresie uwzględnionego powództwa,

VIII.  odstępuje od obciążania powoda D. K. kosztami biegłego oraz opłaty sądowej poniesionymi tymczasowo przez Skarb Państwa.

(...)
(...)
(...) (...)

UZASADNIENIE

Powód D. K. w pozwie z 8 września 2017 r. wniósł o zasądzenie od strony pozwanej (...) S.A. z siedzibą w S. na swoją rzecz 50 000 zł tytułem zadośćuczynienia wynikłego z uszkodzenia ciała i wywołania rozstroju zdrowia w wypadku drogowym; 4800 zł tytułem poniesionych kosztów pomocy prawnej na etapie postępowania likwidacyjnego, renty w wysokości 1000 zł miesięcznie z tytułu conajmniej częściowej niezdolności do pracy, jak również o ustalenie odpowiedzialności pozwanej na przyszłość za skutki wypadku, któremu uległ powód 17 maja 2015 r.

W uzasadnieniu pozwu podniesiono, iż 17 maja 2015 r. doszło do wypadku komunikacyjnego samochodu V. (...) o nr rej. (...), objętego ubezpieczeniem OC sprawcy S. D. u strony pozwanej. Powód został poszkodowany w wyniku tego wypadku i bezpośrednio po nim był leczony w Wojewódzkim Centrum Medycznym w O. od 17 maja 2015 r. do 5 czerwca 2015 r., najpierw na Oddziale Intensywnej (...), a następnie na Oddziale (...) Urazowo – Ortopedycznej, gdzie przeszedł liczne operacje i zabiegi chirurgiczne ratujące życie. U powoda stwierdzono liczne urazy bezpośrednio zagrażające życiu powoda, Badanie TK wykazało odmę opłucnową obustronną, pęknięcie prawego płata wątroby, stłuczenie płuc, złamanie wyrostków poprzecznych po stronie prawej kręgów od (...) do L3, złamanie przednio – górnej części trzonu (...) z nieco nierównym zarysem krawędzi przedniej, złamanie wyrostków kolczystych kręgów (...) – L2, obustronnie liczne złamania żeber: po stronie prawej VI do XII, po stronie lewej II do IV, złamania lewej łopatki. Drugi z pasażerów pojazdów D. D. poniósł śmierć na miejscu. U poszkodowanego w trybie pilnym przeprowadzono operację otwarcia jamy brzusznej, zaopatrzono rozerwanie wątroby. Następnie poszkodowany został przekazany do Oddziału Anestezjologii i Intensywnej Terapii z powodu pooperacyjnej niewydolności oddechowej, był mechanicznie wentylowany, farmakologicznie usypiany, przetoczono mu preparaty krwiopochodne, stosowano leki presyjne. Po ustabilizowaniu stanu ogólnego 22 maja 2015 r. powoda przekazano do Oddziału (...) Urazowo – Ortopedycznej, gdzie poddano go licznym zabiegom chirurgicznym. Wykonano zabiegi repozycji otwartej i stabilizacji złamania kostek podudzia lewego oraz stabilizację złamania w obrębie części dalszej kości przedramienia lewego. Założono gips podudziowy na (...), zaopatrzono powoda w gorset J.. Z uwagi na stan zdrowia powód ustanowił w trakcie pobytu w szpitalu pełnomocnika do reprezentowania go w postępowaniu likwidacyjnym, który zgłosił szkodę do zakładu ubezpieczeń 10 sierpnia 2015 r. domagając się wypłaty zaliczki 20 000 zł. Strona pozwana likwidując szkodę przyznała powodowi zadośćuczynienie w wysokości 10 000 zł pomniejszając jego wysokość o 50 % z tytułu przyczynienia się powoda do powstania szkody, z czym powód się nie zgodził. Po kolejnych odwołaniach pełnomocnika, strona pozwana przyznała zadośćuczynienie w wysokości 35 000 zł, nadal jednak podtrzymała stanowisko w zakresie przyjęcia 50 % przyczynienia się powoda. Powód zakwestionował przyjęcie przyczynienia, znał bowiem sprawcę szkody i wiedział, że jest od wielu lat abstynentem, dlatego zdecydował się jechać z nim samochodem na mecz do sąsiedniej miejscowości, sam będąc pod wpływem alkoholu. Na meczu powód nie przebywał w pobliżu sprawcy wypadku, a w drodze powrotnej usiadł z tyłu samochodu i nie mógł spostrzec, że kierujący jest pod wpływem alkoholu. Jak wynika z postępowania dowodowego przeprowadzonego w sprawie (...) sprawca wypadku S. D. w dniu wypadku po raz pierwszy od 10 lat sięgnął po alkohol. Dalej powód wskazał, że w związku z wypadkiem do kwietnia 2016 r. był niezdolny do pracy, a ostatni zabieg chirurgiczny związany z przedmiotowym wypadkiem przeszedł jeszcze w lipcu 2016 r., stąd zażądał renty w wysokości 1000 zł miesięcznie. Do wypadku powód był zdrowy, pracował jako brukarz, a dodatkowo zatrudniał się do pomocy u rolników. Aktualnie posiada ustalony przez zakład ubezpieczeń uszczerbek na zdrowiu w wysokości 37 %, nie może podejmować ciężkich prac i pozostaje bezrobotny. Powód podkreślił także, że strona pozwana mimo stanowiska Rzecznika (...) odmówiła wypłaty poniesionych przez powoda kosztów pomocy prawnej w postępowaniu likwidacyjnym.

W odpowiedzi na pozew z 20 marca 2018 r. (k. 95-102) strona pozwana (...) S.A. z siedzibą w S. wniosła o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych, a także uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

W uzasadnieniu odpowiedzi na pozew strona pozwana podniosła, że powód w znacznym stopniu przyczynił się do zaistnienia szkody, albowiem zdecydował się na podróż z pozostającym pod wpływem alkoholu sprawcą zdarzenia. Dalej podała, że w orzecznictwie sądowym wskazuje się, że w wypadku gdy pijany pasażer wsiada do samochodu z pijanym kierowcą winno się przyjąć przyczynienie na poziomie do 50 do 80 %. W niniejszej sprawie pozwana za zasadne zdecydowała się przyjąć przyczynienie na poziomie 50 %. Pozwana stwierdziła też, że przyznane powodowi zadośćuczynienie w sposób należyty zrekompensowało krzywdę wynikającą z uszczerbku na zdrowiu doznanego w wyniku wypadku. Jeśli chodzi o roszczenie o rentę, to strona pozwana wniosła również o uznanie go za bezzasadne, albowiem nie zostało on udowodnione, ani uprawdopodobnione. Powód nie uprawdopodobnił, że jego sytuacja znacznie się różni od tej, w jakiej był przed zdarzeniem z 17 maja 2015 r. Jeśli chodzi o zasądzenie kosztów pomocny prawnej w postępowaniu likwidacyjnym, to zdaniem pozwanej brak podstawy prawnej do zasądzania tych kosztów. Za bezzasadne uznano roszczenie o ustalenie odpowiedzialności na przyszłość.

Na rozprawie 13 marca 2019 r. (k. 199/II, 201) pełnomocnik z urzędu powoda podtrzymał żądanie pozwu w całości i wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, albowiem nie zostały one pokryte w całości, ani w części.

Sąd ustalił następujący:

17 maja 2015 r. S. D., D. D. spożywali alkohol. Około godziny 16.00 samochodem należącym do S. D. V. (...) nr rej. (...) udali się do L. do powoda D. K., który także wcześniej spożywał już alkohol, bo byli umówieni na oglądanie meczu, który miał się odbyć w P.. Kierowcą był S. D., po drodze w L. zabrali jeszcze ze sobą W. T.. W czasie drogi do P. D. D., D. K., W. T. pili piwo. W czasie meczu W. T. i D. K. nie przebywali cały czas ze S. i D. D., odchodzili do swoich znajomych, wszyscy czterej w takcie meczu spożywali piwo. Po obejrzeniu pierwszej i części drugiej połowy meczu zdecydowali się wracać do domu. Po drodze zatrzymali się w sklepie, gdzie kupili piwo. Kierowcą był S. D., początkowo na fotelu pasażera obok kierowcy siedział D. D., a w czasie jazdy zamienili się i na tym fotelu usiadł D. K., na tylnym siedzeniu za pasażerem usiadł D. D., a na tylnym siedzeniu za kierowcą usiadł W. T.. Jadąc trasą od strony N. w kierunku R. na łuku drogi w lewo S. D. stracił panowanie nad pojazdem i wpadł w poślizg, w wyniku czego zjechał do przydrożnego rowu i uderzył prawą stroną pasem przednim w drzewo znajdujące się po prawej stronie drogi za rowem. W trakcie wypadku D. K. podobnie jak i pozostali pasażerowie i kierowca nie mieli zapiętych pasów bezpieczeństwa. W czasie zdarzenia zarówno kierowca samochodu, jak i pasażerowie w tym D. K. byli nietrzeźwi.

Wyrokiem Sądu Rejonowego w Nysie z 11 grudnia 2015 r. wydanym w sprawie (...)kierujący samochodem V. (...) nr rej. (...) S. D. został uznany za winnego tego, że: w dniu 17 maja 2015 r. na trasie N. – R., woj. (...), umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że znajdując się w stanie nietrzeźwości (wynik badania A.-Sensorem 1,00 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, wynik badania krwi 2,3 promila alkoholu etylowego) kierował samochodem osobowym marki V. (...) o nr rej. (...), nie zachował ostrożności i nie dostosował prędkości do panujących warunków ruchu, w wyniku czego na łuku drogi w lewą stronę stracił panowanie na kierowanym pojazdem, zjechał do przydrożnego rowu, gdzie uderzył w drzewo, w następstwie czego pasażer pojazdu D. K. doznał obrażeń ciała w postaci licznych otarć naskórka, ran okolicy ciemieniowej, prawej małżowiny usznej, drobnych ran przedramienia i podudzia, złamania wyrostków poprzecznych po stronie prawej kręgów od (...) do L3, złamania trzonu kręgu (...), złamania wyrostków kolczystych kręgów (...) – L2, obustronnych licznych złamań żeber po stronie prawej VI do XII, po stronie lewej II do IV, złamania lewej łopatki, złamania nasady dalszej kości promieniowej lewej, złamania dwukostkowego podudzia lewego, odmy opłucnowej obustronnej, pęknięcia prawego płata wątroby, stłuczenia płuc, niewydolność oddechową, które to obrażenia i ich skutki stanowiły chorobę realnie zagrażającą życiu, natomiast pasażer pojazdu W. T. doznał obrażeń ciała w postaci stłuczenia twarzy z krwiakiem okularowym, otarcia naskórka czoła i prawej części twarzy, niewielkiej powierzchownej rany okolicy podczołowej prawej, stłuczenia otarcia naskórka nosa i złamania kości nosa, otarć naskórka podudzia prawego, złamania II i IV kości śródręcza prawego, złamania paliczka bliższego kciuka prawego, które to obrażenia naruszyły funkcjonowanie narządów ciała na okres powyżej 7 dni, zaś pasażer pojazdu D. D. poniósł śmierć na miejscu; tj. przestępstwa z art. 177 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k. i art. 178a § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. W punkcie 2 tego wyroku orzeczono wobec oskarżonego S. D. na rzecz pokrzywdzonego D. K. nawiązkę w wysokości 8000 zł na podstawie art. 46 § 2 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k.

Wyrokiem z 17 czerwca 2016 r. wydanym w sprawie (...)Sąd Okręgowy w Opolu zmienił powyższy wyrok Sądu Rejonowego w Nysie jedynie w ten sposób, że orzeczoną wobec oskarżonego karę pozbawienia wolności podwyższył do 2 lat i 6 miesięcy. Powyższe wyroki są prawomocne.

Dowód: dokumenty w aktach Sądu Rejonowego w Nysie (...): wyrok SR w Nysie z 11 grudnia 2015 r. k. 270-271, uzasadnienie wyroku z 11 grudnia 2015 r. k. 278-280, 287-289, wyrok SO w Opolu z 17 czerwca 2016 r. k. 312; przesłuchanie powoda D. K. k. 118-119, 120, 199, 201.

W dniu zdarzenia sprawca zdarzenia posiadał obowiązkowe ubezpieczenie posiadaczy pojazdów mechanicznych u strony pozwanej.

Dowód: fakt bezsporny.

Bezpośrednio po wypadku powoda przetransportowano śmigłowcem do Wojewódzkiego Centrum Medycznego w O.. Tam powód był hospitalizowany na Oddziale Anestezjologii i Intensywnej Terapii od 18 maja 2015 r. do 22 maja 2015 r. gdzie rozpoznano u niego: pęknięcie wątroby, odmę opłucnową obustronnej, stłuczenie płuc, złamanie lewej łopatki, liczne złamania żeber po stronie prawej VI do XII, po stronie lewej II do IV, złamania wyrostków poprzecznych po stronie prawej kręgów od (...) do L3, złamania wyrostków kolczystych kręgów (...) – L2, złamanie nasady dalszej kości promieniowej lewej, złamanie dwukostkowe podudzia lewego, pooperacyjną niewydolność oddechową. Na oddziale tym zastosowano wobec powoda następujące leczenie: analgosedację, wentylację mechaniczną, przetoczenie preparatów krwiopochodnych, płynoterapię, antybiotykoterapię, profilaktykę przeciwzakrzepową, rehabilitację oddechową, odżywanie enteralne, odżywanie doustne. Następnie powód był hospitalizowany na Oddziale (...) Urazowo – Ortopedycznej Wojewódzkiego Centrum Medycznego od 22 maja 2015 r. do 5 czerwca 2015 r. gdzie rozpoznano u niego: uraz wielonarządowy, pęknięcie wątroby, odmę opłucnową obustronną, stłuczenie płuc, złamanie lewej łopatki, liczne złamania żeber po stronie prawej VI do XII, po stronie lewej II do IV, złamania wyrostków poprzecznych po stronie prawej kręgów od (...) do L3, złamania wyrostków kolczystych kręgów (...) – L2, złamanie nasady dalszej kości promieniowej lewej, złamanie dwukostkowe podudzia lewego, pooperacyjną niewydolność oddechową, złamanie blaszki górnej trzonu kręgu Th 9. Na oddziale tym zastosowano wobec powoda następujące leczenie: otwartą repozycję i stabilizację złamania dwukostkowego podudzia lewego, repozycję zamkniętą i stabilizację złamania części dalszej kk przedramienia drutem K. plus stabilizator zewnętrzny, założono też powodowi gips podududziowy na (...) oraz gorset J.. Powoda wypisano z zaleceniem noszenia gipsu i gorsetu oraz poruszania się na wózku. Ustalono termin przyjęcia na odział celem usunięcia śruby więzozrostowej i stabilizator na 15 lipca 2015 r. Następnie powód kontynuował leczenie w Poradni (...) Urazowo – Ortopedycznej Wojewódzkiego Centrum Medycznego w O.. Powód przebywał też od 14 do 17 lipca 2016 r. na leczeniu szpitalnym w Wojewódzkim Centrum Medycznym w O. w celu wyjęcia śrub.

Dowody: karty informacyjne leczenia szpitalnego powoda z 5 czerwca 2015 r. k. 22-27, z 30 października 2015 r. k. 28-32, z 17 lipca 2016 r. k. 65-66; skierowanie do poradni specjalistycznej z 20 lipca 2015 r. k. 34; historia choroby k. 84-86; skierowanie od poradni specjalistycznej z 5 czerwca 2015 r. k. 87, historia choroby k. 87-90 .

Powód jest z wykształcenia ślusarzem. Jako ślusarz pracował w 2006 r. lub w 2007 r. Przed wypadkiem pracował jako brukarz w 2011-2012 r. Później pracował „na czarno” jako brukarz. To były prace dorywcze, powód pracował przez 7-8 miesięcy w roku. Zarabiał od 2000 do 2500 zł miesięcznie. W chwili wypadku z 17 maja 2015 r. powód był zarejestrowany jako osoba bezrobotna od 4 marca 2015 r. do 22 marca 2016 r. Wrócił do pracy jako brukarz od 18 kwietnia 2016 r. W trakcie wykonywania pracy brukarza po wypadku z 17 maja 2015 r. powód pracował mniej wydajnie i doskwierały mu dolegliwości bólowe. Pracodawca nie przedłużył z nim umowy zawartej na okres próbny. Umowa ustała 17 lipca 2016 r. W ciągu życia powód pracował jako ślusarz, brukarz, pakowacz. Powód w 2018 r. pracował fizycznie przy sadzeniu lasu. Zarabiał 60-70 zł dziennie. Zarejestrował się jako bezrobotny 23 kwietnia 2018 r. 18 czerwca 2018 r. powód został zaliczony do lekkiego stopnia niepełnosprawności na okres do 30 czerwca 2020 r. W orzeczeniu o niepełnosprawności wskazano, że niepełnosprawność u powoda istnieje do 22 maja 2015 r. oraz, że powód może być zatrudniony na otwartym rynku pracy, przy pracy lekkiej, przeciwskazana jest praca w pozycjach wymuszonych.

Do chwili obecnej powód ma dolegliwości bólowe lewej nogi i lewej ręki. Noga puchnie mu w kostkach. Z ręką ma taki problem, że nie może zgiąć do końca palców i nadgarstków. Jak przesili rękę, to ona mu puchnie. Stale ma bóle kręgosłupa. Ma dolegliwości związane z wątrobą - nie może zjeść nic tłustego, ani wypić kawy. Obecnie nie kontynuuje leczenia w związku z obrażeniami doznanymi w wyniku wypadku z 17 maja 2015 r.

Powód zapłacił pełnomocnikom, którzy reprezentowali go przed zakładem ubezpieczeń, łącznie 4800 zł. Bezpośrednio po wypadku powód nie był w stanie napisać sam żadnego pisma do zakładu ubezpieczeń. Kancelaria, która reprezentowała go w postępowaniu likwidacyjnym zgłosiła się do niego do szpitala. Powód nie ma nikogo na utrzymaniu.

Dowód: zaświadczenie o zarejestrowaniu jako osoby bezrobotnej k. 70, decyzja o uznaniu powoda za bezrobotnego k. 192; zeznanie PIT powoda za 2014 r. k. 193-194, informacje PIT-11 za 2014 r. k. 195-197; orzeczenie o niepełnosprawności k. 191, oraz świadectwo pracy z 18 lipca 2016 r. k. 71-72; przesłuchanie powoda D. K. k. 118-119, 120, 199, 201.

Na skutek wypadku z 17 maja 2015 r. u powoda rozpoznano: pęknięcie prawego płata wątroby – leczone operacyjnie; złamanie lewej łopatki; liczne złamania żeber po stronie prawej VI do XII, po stronie lewej II do IV, z odmą opłucnową; złamanie wyrostków poprzecznych po stronie prawej kręgów od (...) do L3; złamanie wyrostków kolczystych kręgów (...) – L2; złamanie kości przedramienia lewego leczone zachowawczo w opatrunku gipsowym; złamanie kostek podudzia lewego, leczone operacyjnie; złamanie trzonu przednio-górnego kręgu Th 9, leczone gorsetem J..

W wyniku przebytego urazu powód doznał trwałego uszczerbku na zdrowiu w zakresie ortopedycznym w wysokości 11 %. Zastosowane leczenie okazało się prawidłowe i skuteczne. Stan zdrowia powoda jest ustabilizowany. Powód z wykształcenia jest ślusarzem, a wykonywanie przez niego przez wypadkiem zawodu brukarza wynikało z wyboru powoda. Nie utracił zdolności do pracy w zakresie zawodu ślusarza lub w zawodach pokrewnych. Urazy, których doznał powód w wyniku wypadku z 17 maja 2015 r. mogą przy wykonywaniu ciężkiej pracy fizycznej jaką jest praca brukarza powodować występowanie bólów, dyskomfortu, ograniczenia wydolności fizycznej, ograniczenie zaplanowanej wykonywanej pracy, wolniejsze wykonywanie pracy. Powód może pracować jako ślusarz, piekarz, czy inny rzemieślnik.

Dowód: opinie biegłego sądowego z zakresu chirurgii urazowo-ortopedycznej M. W. k. 144-149, 167-168, 183, 185.

Pismem z 10 sierpnia 2015 r. powód, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zgłosił szkodę stronie pozwanej domagając się na podstawie art. 444 § 1 k.c. w zw. z art. 445 § 1 k.c. wypłaty kwoty 20 000 zł tytułem zaliczki na koszt leczenia oraz tytułem odszkodowania.

Pismem z 20 sierpnia 2015 r. strona pozwana powiadomiła pełnomocnika powoda o przyjęciu zgłoszenia szkody.

Decyzją z 15 września 2015 r. strona pozwana przyznała powodowi 10 000 zł tytułem zadośćuczynienia. Pełnomocnik powoda odwołał się od tej decyzji pismem z 16 września 2015 r. kwestionując zarówno wysokość przyznanego zadośćuczynienia, jak i przyjęcie przyczynienia się powoda do powstania szkody na poziomie 50 %. Pismem tym pełnomocnik powoda domagał się zadośćuczynienia w wysokości 75 000 zł. Decyzją z 12 listopada 2015 r. przyznano powodowi dalsze zadośćuczynienie i odszkodowanie za koszty leczenia. Łącznie strona pozwana przyznała powodowi 22 500 zł tytułem zadośćuczynienia oraz 63 zł tytułem odszkodowania za koszty leczenia. Wysokość przyznanych należności wynikała z przyjęcia przyczynienia się powoda w wysokości 50 %. Pismem z 11 lutego 2016 r. pełnomocnik powoda wniósł o ponowne rozpoznanie sprawy i zakwestionował przyznaną wysokość zadośćuczynienia oraz przyczynienie się na poziomie 50 %. Pełnomocnik powoda wskazał, że powód nie wiedział, że sprawca zdarzenia pił alkohol w trakcie jazdy i na meczu. Dodatkowo pełnomocnik powoda żądał przyznania na rzecz powoda kosztów pomocy prawnej poniesionych przez powoda w postępowaniu likwidacyjnym w wysokości 2460 zł. Pismem z 21 kwietnia 2016 r. pełnomocnik powoda wniósł o podjęcie interwencji w sprawie przez Rzecznika (...). 24 maja 2016 r. i 18 sierpnia 2016 r. Rzecznik (...) skierował wystąpienia do strony pozwanej. Pismem z 19 października 2016 r. Rzecznik (...) uznał postępowanie prowadzone w sprawie za zakończone. Pismem z 14 lipca 2016 r. pełnomocnik powoda wskazał, że nie zgadza się na przyjęcie przyczynienia powoda oraz zażądał w jego imieniu zasądzenia renty w wysokości 1000 zł miesięcznie, a wraz z pismem z 21 lipca 2016 r. pełnomocnik powoda przesłał stronie pozwanej kartę informacyjną leczenia szpitalnego z (...) O. z 17 lipca 2016 r. Pismem z 6 września 2016 r. pełnomocnik powoda żądał od strony pozwanej pokrycia dalszych kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 2400 zł, podtrzymał żądanie przyznania renty w wysokości 1000 zł miesięcznie oraz domagał się nie przyjmowania przyczynienia na poziomie 50 %.

Lekarz Z. W. działający na zlecenie pozwanej ustalił, że powód w wyniku wypadku z 17 maja 2015 r. doznał 37 % uszczerbku na zdrowiu.

Pismami z 19 września 2016 r. strona pozwana uznała za niezasadne żądanie renty oraz odmówiła zmiany decyzji w zakresie przyczynienia na poziomie 50 %, odmówiła też wypłaty kosztów zastępstwa w postępowaniu likwidacyjnym.

Dowód: akta szkody k. 111; zgłoszenie szkody z 10.08.2015 r. wraz z potwierdzeniem nadania przesyłki i pełnomocnictwem k. 17-21; pisma strony pozwanej z 20 sierpnia 2015 r. k. 33, z 12 listopada 2015 r. k. 36; odwołanie od decyzji z 16 września 2015 r. k. 34-35; wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy z 11 lutego 2016 r. wraz z potwierdzeniem nadania k.38-41; faktura VAT z 16 listopada 2016 r. k. 42; pismo pełnomocnika powoda do Rzecznika (...) z 21 kwietnia 2016 r. wraz z potwierdzeniem nadania k. 43-49; pisma Rzecznika (...) z 24 maja 2016 r., z 18 sierpnia 2016 r., z 19 października 2016 r. k. 50-60; pisma pełnomocnika powoda do strony pozwanej z 14 lipca 2016 r., 21 lipca 2016 r., 6 września 2016 r. k. 61-74; opinia lekarska sporządzona na zlecenie pozwanej k. 75-79 pisma strony pozwanej z 19 września 2016 r. k. 80-83.

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo D. K. zasługiwało na uwzględnienie w części tj. co do kwoty 6000 zł tytułem zadośćuczynienia, co do kwoty 2400 zł tytułem odszkodowania za koszty pomocy prawnej w postępowaniu likwidacyjnym. Należało je oddalić w pozostałym zakresie co do żądania zadośćuczynienia i odszkodowania oraz oddalić w całości w zakresie żądania zasądzenia renty oraz ustalenia odpowiedzialności na przyszłość.

Ustalając stan faktyczny w sprawie Sąd oparł się na dokumentach przedłożonych przez strony postępowania, w tym dokumentacji medycznej powoda i dokumentach znajdujących się w aktach szkody, których treść nie była kwestionowana przez żadną ze stron.

Do ustalenia stanu faktycznego, szczególnie w zakresie cierpień fizycznych i psychicznych powoda posłużył dowód z przesłuchania powoda, którego zeznania są spójne i logiczne. Sąd uznał je w tym zakresie w całości za wiarygodne, w szczególności w kwestii opisu przebiegu leczenia oraz dolegliwości bólowych odczuwanych przez powoda. Odnośnie dolegliwości bólowych należy mieć bowiem na względzie to, że ból jest indywidualnie odczuwany przez każdego człowieka i stopień jego nasilenia mógł zostać ustalony jedynie na podstawie przesłuchania powoda. Kierując się jednak zasadami doświadczenia życiowego, przy ustaleniu okresu występowania tego typu dolegliwości, należało uwzględnić wyrażone w tym temacie opinie niezależnego biegłego sądowego, mającego doświadczenie empiryczne z tego typu przypadkami i mogące w sposób przybliżony określić okres ich występowania oraz intensywność.

Do ustalenia stanu faktycznego posłużył także dowód z opinii biegłego sądowego z zakresu chirurgii urazowo – ortopedycznej i traumatologii M. W., której treść była kwestionowana przez pełnomocnika powoda. Jednak biegły sądowy w opiniach uzupełniających w sposób rzeczowy i szczegółowy odniósł się do zastrzeżeń. Pełnomocnik powoda nie wniósł dalszych zastrzeżeń do opinii uzupełniających. Opinie sporządzone zostały przez osobę dysponującą odpowiednią wiedzą specjalistyczną i doświadczeniem zawodowym. Po drugie biegły sporządzając opinie oparł się na całokształcie zebranego w sprawie materiału dowodowego i wynikach badania powoda. Po trzecie opinia biegłego była sformułowana w sposób precyzyjny, a konkluzje w niej zawarte zostały logicznie uzasadnione i powiązane z przedstawionym w opinii procesem rozumowania.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Sąd uznał opinie biegłego sądowego za w pełni przekonywujące. Sąd wnioski zawarte w opiniach biegłego sądowego przyjął jako własne.

W dalszej kolejności należy zwrócić uwagę również na to, że stan faktyczny w sprawie miał charakter bezsporny co do faktu zaistnienia zdarzenia drogowego, w wyniku którego powód odniósł obrażenia. Niekwestionowany charakter miały także okoliczności dotyczące przeprowadzonego przez stronę pozwaną postępowania likwidacyjnego i odmowy wypłaty przez stronę pozwaną dalszego zadośćuczynienia, odszkodowania i renty za skutki zdarzenia drogowego z 17 maja 2015 r.

Strona pozwana kwestionowała wysokość oraz zasadność dochodzonych przez powoda roszczeń i wskazywała na przyczynienie się powoda do powstania szkody.

Przechodząc do uzasadnienia prawnego, w pierwszej kolejności należy stwierdzić, że strona pozwana (...) S.A. z siedzibą w S. odpowiada za skutki wypadku, któremu uległ powód 17 maja 2015 r. na podstawie art. 822 k.c. w związku z art. 436 § 2 k.c., 444 k.c., 445 k.c. oraz przepisach ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz.U.03.124.1152 ze zm.).

Zgodnie z art. 436 § 2 k.c. w razie zderzenia się mechanicznych środków komunikacji poruszanych za pomocą sił przyrody wymienione osoby mogą wzajemnie żądać naprawienia poniesionych szkód tylko na zasadach ogólnych. Również tylko na zasadach ogólnych osoby te są odpowiedzialne za szkody wyrządzone tym, których przewożą z grzeczności.

W niniejszej sprawie doszło do wypadku pojazdu, którym powód podróżował przewożony przez sprawcę z grzeczności.

Niewątpliwe sprawca zdarzenia (ubezpieczony) naruszając zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym, w sposób zawiniony doprowadził do zdarzenia, a tym samym dopuścił się czynu niedozwolonego (art. 415 k.c. w zw. z art. 436 § 2 k.c.). Wina kierującego pojazdem została stwierdzona prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Nysie w sprawie (...). W tym zakresie Sąd na podstawie art. 11 k.p.c. jest związany ustaleniami prawomocnego wyroku skazującego zapadłego w tej sprawie. Nie podważała zresztą tego strona pozwana, która nie kwestionowała również, iż sprawca zdarzenia był ubezpieczony od odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych w okresie, w którym doszło do przedmiotowego zdarzenia.

Zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych poszkodowany w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia obowiązkowego odpowiedzialności cywilnej może dochodzić roszczeń bezpośrednio od zakładu ubezpieczeń. O zgłoszonym roszczeniu zakład ubezpieczeń powiadamia niezwłocznie ubezpieczonego.

Ponadto stosownie do art. 34 ust. 1 powołanej ustawy, z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, której następstwem jest śmierć, uszkodzenie ciała, rozstrój zdrowia bądź też utrata, zniszczenie lub uszkodzenie mienia.

W niniejszej sprawie bezsporne pozostaje, że sprawca zdarzenia z 17 maja 2015 r. posiadał ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej u strony pozwanej, a szkoda jaką poniósł powód powstała w związku z ruchem tego pojazdu.

Zgodnie z art. 444 § 1 k.c. w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty. Na żądanie poszkodowanego zobowiązany do naprawienia szkody powinien wyłożyć z góry sumę potrzebną na koszty leczenia, a jeżeli poszkodowany stał się inwalidą, także sumę potrzebną na koszty przygotowania do innego zawodu. Zgodnie z art. 444 § 2 k. c. jeżeli poszkodowany utracił całkowicie lub częściowo zdolność do pracy zarobkowej albo jeżeli zwiększyły się jego potrzeby lub zmniejszyły widoki powodzenia na przyszłość, może on żądać od zobowiązanego do naprawienia szkody odpowiedniej renty. Zgodnie z art. 444 § 3 k. c. jeżeli w chwili wydania wyroku szkody nie da się dokładnie ustalić, poszkodowanemu może być przyznana renta tymczasowa.

Zgodnie z treścią przepisu art. 445 § 1 k.c. w wypadkach przewidzianych w artykule poprzedzającym sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę.

Rozstrój zdrowia polega na wywołaniu dysfunkcji organizmu człowieka przez doprowadzenie do zakłócenia funkcjonowania jego poszczególnych układów i systemów. Wstrząs psychiczny doznany w skutek określonego zdarzenia może być źródłem rozstroju zdrowia (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 maja 1969 r., II CR 114/69, wyrok Sądu Administracyjnego w P. z dnia 9 lipca 2003 r., I Ca 396/03).

Natomiast użyte w art. 445 § 1 k.c. pojęcie „sumy odpowiedniej”, ma charakter niedookreślony, w związku z czym w orzecznictwie wskazuje się kryteria, którymi należy kierować się przy ustalaniu wysokości zadośćuczynienia, a mianowicie to, że musi ono mieć charakter kompensacyjny, a więc musi przedstawiać odczuwalną wartość ekonomiczną. Pamiętać przy tym należy, że na wysokość zadośćuczynienia składają się cierpienia pokrzywdzonego – tak fizyczne jak i psychiczne – których rodzaj, czas trwania i natężenie, należy każdorazowo określić w kontekście materiału dowodowego sprawy. Indywidualny charakter zadośćuczynienia przesądza o tym, że ostateczne ustalenia, jaka konkretnie kwota jest „odpowiednia”, z istoty swej należy do sfery swobodnego uznania sędziowskiego, które nie może być jednakże dowolne (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 lutego 2008 r., III KK 349/07, LEX nr 395071, Prok. i Pr. 2008/7-8/28). Podkreślenia wymaga również to, że zasada umiarkowanej wysokości zadośćuczynienia, czy innymi słowy utrzymania jego wysokości w rozsądnych granicach, ma uzupełniający charakter w stosunku do kwestii zasadniczej, jaką jest rozmiar szkody niemajątkowej (wyrok SN z dnia 12 września 2002 r., IV CKN 1266/00, niepubl.). Zarówno w orzecznictwie, jak i w reprezentatywnym piśmiennictwie wyraźnie podkreślono, że potrzeba utrzymania wysokości zadośćuczynienia w rozsądnych granicach, odpowiadających aktualnym warunkom i przeciętnej stopie życiowej społeczeństwa, nie może prowadzić do podważenia kompensacyjnej funkcji zadośćuczynienia, a zatem jego wysokość musi przedstawiać ekonomicznie odczuwalną wartość, przy uwzględnieniu skali i zakresu następstw uszkodzenia ciała i sytuacji życiowej poszkodowanego (wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 30 stycznia 2004 r., sygn. akt I CK 131/03, OSNC 2005 r., nr 2, poz. 40; z dnia 10 lutego 2004 r., sygn. akt IV CK 355/02, niepubl.).

Ze względu na niewymierny charakter krzywdy, oceniając jej rozmiar Sąd wziął pod uwagę całokształt okoliczności sprawy (por. uzasadnienie wyr. Sądu Najwyższego z dnia 18 kwietnia 2002 r., sygn. akt II CKN 505/00, niepubl. oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 2007 r. V CSK 245/07, LEX nr 369691, Biul. SN 2008/4/11, OSNC-ZD 2008/4/95), w tym charakter doznanych obrażeń ciała i długotrwałość leczenia.

Mając na uwadze powyższe rozważania, przy ocenie zasadności powództwa Sąd wziął pod uwagę następujące okoliczności ujawnione w toku przeprowadzonego postępowania dowodowego. Na skutek wypadku z 17 maja 2015 r. u powoda rozpoznano: pęknięcie prawego płata wątroby – leczone operacyjnie; złamanie lewej łopatki; liczne złamania żeber po stronie prawej VI do XII, po stronie lewej II do IV, z odmą opłucnową; złamanie wyrostków poprzecznych po stronie prawej kręgów od (...) do L3; złamanie wyrostków kolczystych kręgów (...) – L2; złamanie kości przedramienia lewego leczone zachowawczo w opatrunku gipsowym; złamanie kostek podudzia lewego, leczone operacyjnie; złamanie trzonu przednio-górnego kręgu Th 9, leczone gorsetem J.. Powód po wypadku był trzykrotnie hospitalizowany. W wyniku przebytego urazu powód doznał trwałego uszczerbku na zdrowiu w zakresie ortopedycznym w wysokości 11 %. Doznał także uszkodzenia wątroby. Zastosowane leczenie okazało się prawidłowe i skuteczne. Stan zdrowia powoda jest ustabilizowany. Powód obecnie nie leczy się w związku z wypadkiem z 17 maja 2015 r.

Jak wyżej wskazano wysokość zadośćuczynienia pieniężnego powinna uwzględniać aktualne warunki oraz stopę życiową społeczeństwa, kraju, w którym mieszka poszkodowany. Najbliższym punktem odniesienia powinien być poziom życia osoby, której przysługuje zadośćuczynienie, gdyż jej stopa życiowa rzutować będzie na rodzaj wydatków konsumpcyjnych mogących zrównoważyć doznane cierpienie. Powód żądał zasądzenia od strony pozwanej kwoty 50 000 zł tytułem zadośćuczynienia, obok otrzymanego już zadośćuczynienia w wysokości 22 500 zł. W kontekście powyższych okoliczności Sąd uznał, iż roszczenie powoda nie zasługuje na uwzględnienie w całości.

Sąd uznał, że kwota 6000 zł tytułem dodatkowego zadośćuczynienia za skutki zdarzenia drogowego z 17 maja 2015 r., obok już przyznanej kwoty 22 500 zł będzie odpowiednia. Przy czym Sąd miał na uwadze zarówno okoliczności, w jakich doszło do wypadku, zakres i charakter doznanych przez powoda obrażeń ciała, okres leczenia, jego charakter i przebieg, a także związane z powyższym uciążliwości i niedogodności oraz wiek powoda.

Zdaniem Sądu taka kwota zadośćuczynienia utrzymana jest w rozsądnych granicach umożliwiających powodowi złagodzenie zaistniałych skutków wypadku, a przede wszystkim jest kwotą adekwatną do krzywdy jakiej powód doznał i rozmiaru cierpień. Kwota ta jednocześnie będzie stanowić dla osoby w jego wieku ekonomicznie odczuwalną kompensatę krzywd.

Ustalając wysokość zadośćuczynienia Sąd przyjął przyczynienie się powoda do powstania szkody na poziomie 50 % poprzez to, że powód wsiadł nietrzeźwy do samochodu z nietrzeźwym kierującym. Sąd nie dał wiary przesłuchaniu pozwanego w zakresie w jakim zeznał on, że nie wiedział, że kierujący jest nietrzeźwy. Trudno w świetle zasad doświadczenia życiowego przyjąć, żeby powód nie zauważył znacznego stanu nietrzeźwości kierującego pojazdem (wynik badania krwi 2,3 promila alkoholu etylowego). Nadto jak wynika z ustaleń w sprawie(...) powód nie miał zapiętych pasów bezpieczeństwa. A zgodnie z art. 362 k.c. jeżeli poszkodowany przyczynił się do powstania lub zwiększenia szkody, obowiązek jej naprawienia ulega odpowiedniemu zmniejszeniu stosownie do okoliczności, a zwłaszcza do stopnia winy obu stron. Według utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego osoba, która decyduje się na jazdę samochodem z kierowcą będącym w stanie po spożyciu alkoholu, przyczynia się do odniesionej szkody powstałej w wyniku wypadku komunikacyjnego, gdy stan nietrzeźwości kierowcy pozostaje w związku przyczynowym z tym wypadkiem. Zarazem przyjmuje się, że spożywanie napoju alkoholowego z takim kierowcą przed jazdą należy uważać za przyczynienie się do powstania szkody w stopniu znacznym (por. wyrok SN z dnia 2 grudnia 1985 r., IV CR 412/85, OSPiKA 1986, z. 4, poz. 87, oraz wyrok SN z dnia 6 czerwca 1997 r., II CKN 213/97, OSNC 1998, nr 1, poz. 5).

W dalszej kolejności należy się odnieść do roszczenia powoda z tytułu odszkodowania w zakresie kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu likwidacyjnym

Podstawę roszczenia powoda w tym zakresie stanowił przepis art. 444 § 1 k.c. Po myśli tego przepisu odszkodowanie obejmuje wszelkie koszty wynikłe z uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia. Zdaniem Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę takimi kosztami są również koszty zastępstwa prawnego w postępowaniu likwidacyjnym poniesione przez powoda w wysokości 4800 zł. Jak stwierdził bowiem Sąd Najwyższy w uzasadnieniu uchwały 7 sędziów z 13 marca 2012 III CZP 75/11 uzasadnione i konieczne koszty pomocy świadczonej przez osobę mającą niezbędne kwalifikacje zawodowe, poniesione przez poszkodowanego w postępowaniu przedsądowym prowadzonym przez ubezpieczyciela, mogą w okolicznościach konkretnej sprawy stanowić szkodę majątkową podlegającą naprawieniu w ramach obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych (art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, Dz.U. Nr 124, poz. 1152 ze zm.). W niniejszej sprawie koszty zastępstwa prawnego poniesione przez powoda w postępowaniu likwidacyjnym były konieczne i uzasadnione. Powód jest osobą, która nie jest sobie w stanie sama poradzić w kontaktach z instytucjami. Nadto przez kilka miesięcy po wypadku był unieruchomiony. Dopiero w toku niniejszej sprawy po ustanowieniu pełnomocnika z urzędu zarejestrował się jako bezrobotny i wystarał o orzeczenie o niepełnosprawności. Poniesione koszty udokumentowano fakturami. Powód zeznał, że pokrył je w całości. Nie są one zawyżone, a profesjonalny pełnomocnik aktywnie działał w imieniu powoda w postępowaniu likwidacyjnym. Sąd obniżył przyznane odszkodowanie o 50 % przyjmując przyczynienie się powoda do powstania szkody z wyżej opisanych względów.

Sąd natomiast w całości oddalił powództwo w zakresie żądania renty. Nie zostało bowiem wykazane w toku postępowania aby w wyniku doznanego w wypadku z 17 maja 2015 r. uszczerbku na zdrowiu przez powoda utracił on całkowicie lub częściowo zdolność do pracy zarobkowej albo zwiększyły się jego potrzeby lub zmniejszyły widoki powodzenia na przyszłość. Jak stwierdził Sąd Apelacyjny w Białymstoku w uzasadnieniu wyroku z 10 grudnia 2018 r. I ACa 571/18,LEX nr 2605653 dla powstania roszczenia o rentę wystarcza wystąpienie jednej z okoliczności wskazanych w art. 444 § 2 k.c. Konieczną przesłanką uzyskania renty jest jednak zarówno wystąpienie w następstwie tych okoliczności szkody w postaci zwiększenia się wydatków lub zmniejszenia dochodów, jak i stwierdzenie, że następstwa uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia mają charakter trwały. Natomiast Sąd Apelacyjny w Łodzi w uzasadnieniu wyroku z 5 grudnia 2018 r. I ACa 150/18, LEX nr 2626075 stwierdził, że zgodnie z treścią art. 444 § 2 k.c., jeżeli poszkodowany utracił całkowicie lub częściowo zdolność do pracy zarobkowej albo jeżeli zwiększyły się jego potrzeby lub zmniejszyły widoki powodzenia na przyszłość, może on żądać od zobowiązanego do naprawienia szkody odpowiedniej renty. Warunkiem powstania prawa do renty jest całkowita lub częściowa utrata zdolności do pracy zarobkowej albo zwiększenie potrzeb poszkodowanego, ewentualnie zmniejszenie widoków powodzenia na przyszłość. Renta z tytułu całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy zarobkowej ma wyrównać różnicę między dochodami, jakie poszkodowany mógłby uzyskać, gdyby zdarzenie szkodzące nie miało miejsca, a dochodami, jakie może on uzyskać po zdarzeniu szkodzącym. W postanowieniu z 1 marca 2018 r. I PK 95/17, LEX nr 2486205 Sąd Najwyższy zaś wskazał, że podstawą obliczenia renty wyrównującej szkodę powinno być ustalenie faktycznych możliwości podjęcia przez poszkodowanego działalności zarobkowej. Przy ocenie tej zdolności należy ustalić zarobki, jakie poszkodowany przypuszczalnie osiągnąłby, gdyby nie uległ wypadkowi. Następnie trzeba je zestawić z zarobkami, jakie poszkodowany może osiągnąć, wykorzystując ograniczoną zdolność do pracy (tzw. metoda różnicy).

W niniejszej sprawie jak wynika z przeprowadzonego postępowania dowodowego, w szczególności przesłuchania powoda i dowodu z opinii biegłego M. W. powód po wypadku z 17 maja 2015 r. ma jedynie przeciwskazania do ciężkich prac fizycznych, w pozycji wymuszonej tj. m in. zawodu brukarza, który wykonywał krótko przez wypadkiem. Jednak powód jest z zawodu ślusarzem i może wykonywać lekkie prace fizyczne, w tym być ślusarzem. Nadto w chwili zdarzenia powód był bezrobotny, a wcześniej pracował jedynie przez 7-8 miesięcy w roku, często „na czarno”. Obecnie również podjął się prac dorywczych przy sadzeniu lasu. Z przeprowadzonych dowodów nie wynika, by zarobki osiągane przez powoda przed i po wypadku różniły się. Z tych wszystkich względów roszczenie o zasądzenie renty należało w całości oddalić.

Sąd oddalił też roszczenie powoda w zakresie ustalenia odpowiedzialności pozwanej na przyszłość. W przedmiotowej sprawie powód reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika nie wykazał interesu prawnego w ustaleniu odpowiedzialności pozwanej na przyszłość za skutki zdarzenia z 17 maja 2015 r. Sąd uznał, że trudności dowodowe przy ewentualnym prowadzeniu procesu wiele lat po zdarzeniu nie są wystarczającym argumentem za przyjęciem istnienia interesu prawnego. Niezależnie bowiem od tego, czy powód dysponowałby bądź nie dysponowałby wyrokiem ustalającym, jego sytuacja prawna oceniana poprzez pryzmat obowiązków w zakresie dowodzenia przedstawia się w tożsamy sposób. W przypadku ujawnienia się nowej szkody na osobie obowiązany będzie wykazać nie tylko fakt jej wystąpienia, rozmiar i skutki przekładające się na ocenę wielkości krzywdy i ewentualnej szkody majątkowej, ale także związek przyczynowy ze zdarzeniem, za którego skutki odpowiada pozwany ubezpieczyciel. Samą zaś zasadę, niekwestionowanej zresztą, odpowiedzialności ubezpieczyciela za skutki wypadku z 17 maja 2015 r. przesądza już rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Tymczasem sens wydania wyroku ustalającego zachodzi wtedy, gdy powstała sytuacja grozi naruszeniem stosunku prawnego lub statuuje wątpliwość co do jego istnienia lub nieistnienia. Interes prawny powinien być interpretowany z uwzględnieniem celowościowej wykładni tego pojęcia, konkretnych okoliczności danej sprawy i tego, czy strona może uzyskać pełną ochronę swoich praw w drodze powództwa o świadczenie (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 stycznia 2004 r., II CK 387/02, Lex 391789).

Niemniej, w ocenie Sądu, nie zachodzą podstawy faktyczne do stwierdzenia istnienia po stronie powoda interesu prawnego. Zadośćuczynienie jest bowiem tego rodzaju świadczeniem, które obejmuje swym zakresem nie tylko te krzywdy, które już powstały, ale również szkody które wystąpią w przyszłości, będące przewidywanym w chwili orzekania następstwem postępującego rozwoju już stwierdzonych schorzeń. Z opinii biegłego wynika, że stan zdrowia powoda po wypadku jest ustabilizowany. W świetle tak sformułowanych wniosków biegłego trudno doszukać się po stronie powoda interesu prawnego dla stwierdzenia odpowiedzialności pozwanego na przyszłość.

W pkt V wyroku Sąd przyznał biegłemu sądowemu M. W. wynagrodzenie za złożenie uzupełniającej opinii ustnej na rozprawie 16 stycznia 2019 roku w kwocie 91,26 zł oraz zwrot kosztów dojazdu na tę rozprawę w kwocie 94,15 zł z sum budżetowych Skarbu Państwa,

Zgodnie z art. 288 k.p.c. zd. 1 biegły ma prawo żądać wynagrodzenia za stawiennictwo do sądu i wykonana pracę, natomiast art. 89 ust.1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych stanowi, iż biegłemu powołanemu przez Sąd przysługuje wynagrodzenie za wykonaną pracę oraz zwrot poniesionych przez niego wydatków niezbędnych dla wydania opinii. Ustęp drugi tego artykułu stanowi, iż wysokość wynagrodzenia biegłego za wykonaną pracę ustala się, uwzględniając wymagane kwalifikacje, potrzebny do wydania opinii czas i nakład pracy. Natomiast art. 89 ust. 3 przewiduje, iż wynagrodzenie biegłych oblicza się według stawki wynagrodzenia za godzinę pracy albo według taryfy zryczałtowanej określonej dla poszczególnych kategorii biegłych ze względu na dziedzinę, w której są oni specjalistami. Podstawę obliczenia stawki wynagrodzenia za godzinę pracy i taryfy zryczałtowanej stanowi ułamek kwoty bazowej dla osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe, której wysokość określa ustawa budżetowa.

Stosownie zaś do § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 kwietnia 2013 r. w sprawie określenia stawek wynagrodzenia biegłych, taryf zryczałtowanych oraz sposobu dokumentowania wydatków niezbędnych dla wydania opinii w postępowaniu cywilnym (Dz. U. 2013 poz. 518) stawka wynagrodzenia biegłych powołanych przez Sąd za każdą rozpoczętą godzinę pracy, zwana dalej "stawką", wynosi - w zależności od stopnia złożoności problemu będącego przedmiotem opinii oraz warunków, w jakich opracowano opinię - od 1,28% do 1,81% kwoty bazowej dla osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe, której wysokość określa ustawa budżetowa, zwanej dalej "kwotą bazową".

Zgodnie z § 3 ust. 3 rozporządzenia w przypadku biegłych posiadających stopień naukowy doktora lub stopień doktora w zakresie sztuki stawka wynosi 2,55 % kwoty bazowej, co daje kwotę 45,63 zł.

W niniejszej sprawie biegły sądowy M. W. posiada tytuł naukowy doktora nauk medycznych. Jak wynika z przedłożonego przez biegłego rachunku na wydanie ustnej opinii uzupełniającej biegły poświęcił łącznie dwie godziny, z czego jedną na zapoznanie się z dokumentacją medyczną i jedną uczestnicząc w rozprawie.

W związku z tym wynagrodzenie biegłego wyniosło 91,32 zł (2 x 45,63zł). Przyjęta przez biegłego stawka wynagrodzenia mieści się w granicach określonych przepisami prawa, a nadto w ocenie Sądu odpowiada nakładowi ich pracy i wymaganymi od niego kwalifikacjami.

Dodatkowo biegły sądowy poniósł koszty dojazdu na rozprawę z O. do N. i z powrotem w kwocie 94,15 zł. Wysokość kosztów dojazdu wskazana przez biegłego jest zgodna z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy.

Orzeczenie w przedmiocie kosztów postępowania znajduje podstawę prawną w przepisie art. 100 zdanie 2 k.p.c., zgodnie z którym Sąd może włożyć na jedną ze stron obowiązek zwrotu wszystkich kosztów, jeżeli jej przeciwnik uległ tylko co do nieznacznej części swego żądania, albo gdy określenie należnej mu sumy zależało od wzajemnego obrachunku lub oceny Sądu. W niniejszej sprawie powód wygrał sprawę w 13 %, a pozwany w 87 %. Jednakże określenie należnej sumy w niniejszej sprawie należało w niniejszej sprawie od oceny Sądu i Sąd obciążył w całości kosztami stronę pozwaną.

Na koszty procesu po stronie powoda złożyły się koszty zastępstwa procesowego w kwocie 5400 zł zgodnie z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800 z późn. zm.). Powód wygrał sprawę w 13 %, zatem strona pozwana winna mu zwrócić kwotę 702 zł tytułem części kosztów zastępstwa procesowego (13 % x 5400 zł).

Na podstawie art. 100 zd. 2 k.p.c. odstąpiono od obciążania powoda kosztami postępowania poniesionymi przez pozwaną.

Pełnomocnikowi z urzędu powoda w zakresie oddalonego powództwa tj. w 87 % przyznano ze Skarbu Państwa wynagrodzenie w stawce minimalnej (87 % x 3600 zł = 3132 zł) wraz z należnym podatkiem od towarów i usług na podstawie § 2, 3, 4 i § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U.2016 poz. 1714 ze zm.).

Sąd w pkt VII i VIII wyroku na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz art. 100 zd. 2 k.p.c. nakazał ściągnąć na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Nysie od strony pozwanej 136,80 zł (13 % x 1052,58 zł) tytułem zwrotu części wyłożonych tymczasowo przez Skarb Państwa kosztów opinii biegłych oraz 434,20 zł tytułem części opłaty sądowej w zakresie oddalonego powództwa (13 % x 3340 zł). Natomiast odstąpiono od obciążania powoda tymi kosztami.

Mając powyższe na uwadze orzeczono jak na wstępie

(...)
Z(...)
(...)