Wyrok z 17 kwietnia 2018, sygn. VI Ka 861/17

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie :

Przewodniczący: SSO Michał Chojnowski

Sędziowie: SO Jacek Matusik (spr.)

SR del. Małgorzata Nowak - Januchta

Protokolant: sekr. sądowy Anna Rusak

przy udziale prokuratora Anety Ostromeckiej

po rozpoznaniu dnia 7 marca 2018 r. w Warszawie

sprawy D. S., syna K. i B., ur. (...) w W.

oskarżonego z art. 278 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk

A. Z., syna M. i A., ur. (...) w W.

oskarżonego z art. 278 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk

na skutek apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych

od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi - Północ w Warszawie

z dnia 7 marca 2017 r. sygn. akt VIII K 523/14

I.  na podstawie art. 105 § 1 i 2 k.p.k. prostuje oczywistą omyłkę pisarską w zaskarżonym wyroku w ten sposób, że w jego komparycji w opisie czynu z punktu 2 w miejsce błędnie wpisanej daty czynu „21 czerwca 2016r.” wpisuje prawidłową datę „21 czerwca 2014r.”;

II.  zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

- uchyla rozstrzygnięcie z punktu VII o karze łącznej orzeczonej wobec oskarżonego D. S.,

- uchyla orzeczenia z punktu V i VI i ustalając, że wartość łańcuszka wraz z zawieszką, którego kradzieży dokonał oskarżony D. S. (czyn z punktu 3 komparycji wyroku) wynosiła nie więcej niż 500 zł., czyn zarzucany oskarżonemu kwalifikuje z art. 119 § 1 k.w. i na podstawie art. 5 § 1 pkt 4 k.p.s.w. w zw. z art. 45 § 1 k.w. postępowanie karne przeciwko oskarżonemu w tej części umarza;

III. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

IV.  na podstawie art. 85 § 1kk i 86 § 1 k.k. orzeczone w punkcie I i III zaskarżonego wyroku kary łączy i wymierza D. S. karę łączną roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz karę łączną grzywny w wysokości 200 (dwustu) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na 10 (dziesięć) złotych;

V.  zasądza od Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi - Północ w Warszawie na rzecz adw. M. W. i adw. D. R. kwoty po 516,60 zł. obejmujące wynagrodzenia za obronę z urzędu w II instancji oraz podatek VAT;

VI.  zwalnia obu oskarżonych od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze obciążając wydatkami Skarb Państwa.

SSO Jacek Matusik SSO Michał Chojnowski SSR del. Małgorzata Nowak - Januchta

Sygn. akt VI Ka 861/17

UZASADNIENIE

(w części dotyczącej oskarżonego D. S.)

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

W apelacji obrońca oskarżonego D. S. podniósł jedynie częściowo zasadne zarzuty, których stwierdzenie skutkowało koniecznością częściowej zmiany zaskarżonego wyroku w części dotyczącej tego oskarżonego.

Przechodząc do zarzutów podniesionych w apelacji, wskazać należy, iż niezasadny okazał się zarzut obrońcy oskarżonego o dopuszczeniu się przez Sąd Rejonowy błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia w zakresie uznania, że D. S. dopuścił się popełnienia kradzieży rowerów z ul. (...) w W., tj. czynu z punktu 1 aktu oskarżenia. Swoje stanowisko autor apelacji uzasadnił okolicznością, że jedynym dowodem wskazującym na sprawstwo oskarżonego są wyjaśnienia współoskarżonego A. Z., które zostały podważone w toku postępowania sądowego i brak innych wiarygodnych dowodów potwierdzających tezę oskarżenia. Twierdzenia obrońcy oskarżonego stanowią jedynie polemikę z prawidłowo ustalonym przez Sąd Rejonowy stanem faktycznym. Po pierwsze zaznaczyć trzeba, iż współoskarżony A. Z. został przesłuchany na etapie postępowania przygotowawczego i przyznał się do popełnienia przestępstwa kradzieży rowerów razem z D. S. na ulicy (...) w W. w nocy z 29 na 30 maja 2014 roku (k.117). Oskarżony opisał wówczas szczegółowo przebieg inkryminowanego zdarzenia i motywy działania jakimi kierowali się sprawcy. Następnie, po złożonych wyjaśnieniach, oskarżonemu odtworzono nagranie z zabezpieczonego monitoringu z ul. (...), po czym oskarżony wyjaśnił, że rozpoznaje na nagraniu siebie i oskarżonego D. S.. W toku postępowania jurysdykcyjnego A. Z. nie potwierdził złożonych wyjaśnień w zakresie kradzieży z ul. (...) uzasadniając swoje stanowisko wpływem funkcjonariuszy Policji na treść jego wyjaśnień oraz uzależnieniem od narkotyków. Sąd Rejonowy powyższych wyjaśnień trafnie nie obdarzył wiarygodnością. Zważyć należy, iż oskarżony podczas pierwszego przesłuchania podał dokładny opis działania. Jego wersja wydarzeń znalazła odzwierciedlenie w zabezpieczonym nagraniu z monitoringu. Nieprawdopodobna jest teza, iż oskarżony opisał przebieg zdarzenia po odtworzeniu mu nagrania, bowiem w protokole przesłuchania A. Z. istnieje wyraźne zaznaczenie, iż dopiero po złożeniu wyjaśnień zostało mu ono odtworzone, a nadto sam oskarżony Z. na taką okoliczność nie wskazał. Sąd Okręgowy nie znalazł również żadnych przesłanek dla jakich A. Z. miałby bezpodstawnie pomówić D. S.. Żaden z oskarżonych nie negował, iż się znają bądź istnieje między nimi jakikolwiek konflikt. Z uwagi na uzyskaną opinię biegłych, nie ulega wątpliwości, iż A. Z. jest uzależniony od substancji psychotropowych. Brak jednakże dowodów na uznanie, iż podczas przesłuchania oskarżony znajdował się pod wpływem narkotyków tudzież odczuwał „głód”, co mogło wpływać na treść składanych przez niego wyjaśnień. Nadto, podczas kolejnych przesłuchań w początkowym etapie niniejszego postępowania, nie zaprzeczał swoim pierwszym wyjaśnieniom i nie sygnalizował, że na treść jego wyjaśnień w jakikolwiek sposób wpływano. Nie wskazywał również, jak twierdzi D. S. w wywiedzionym piśmie, że był bity przez funkcjonariuszy Policji i rażony paralizatorem. Prócz wyjaśnień A. Z. potwierdzających zarówno jego udział w inkryminowanym procederze, jak również oskarżonego D. S., obiektywnym dowodem potwierdzającym sprawstwo oskarżonych jest zabezpieczony monitoring w którym widać sprawców kradzieży. Treść wyjaśnień A. Z. koresponduje ściśle z nagraniem z monitoringu. Uznać zatem należy, iż pierwotne wyjaśnienia oskarżonego A. Z. w których wskazał, że dokonał kradzieży roweru razem z D. S. na ul. (...) w W. są wiarygodne i znajdują odzwierciedlenie w bezstronnym materiale dowodowym. Brak racjonalnych przesłanek do uznania, iż sprawstwo oskarżonego D. S. nie zostało prawidłowo udowodnione. Nie sposób również podzielić zapatrywań skarżącego, iż jakość monitoringu „pozostawia wiele do życzenia”. W ocenie Sądu Okręgowego, nagranie jest wyraźne i brak kryteriów do odmówienia im wiary. Wprawdzie na nagraniu nie widać dokładnie twarzy sprawców, jednakże widoczne są ich sylwetki i podejmowane przez nich czynności. Gdyby Sąd Rejonowy powziął wątpliwości odnośnie do widniejących na nagraniu sylwetek w zestawieniu z wizerunkiem oskarżonych, wówczas mógłby powołać biegłych odpowiednich specjalności celem porównania sylwetek sprawców z nagrania monitoringu z sylwetkami oskarżonych. Skoro takich czynności nie podjął, a oskarżony A. Z. potwierdził, że na odtworzonym mu nagraniu rozpoznaje siebie i D. S., to brak argumentów mogących wskazywać, iż na nagraniu nie znajdują się oskarżeni, a nagranie nie jest czytelne.

Zaprzeczenie wersji wydarzeń podanych przez A. Z. w zakresie kradzieży rowerów z ul. (...) w W. przedstawionych podczas postępowania przygotowawczego należy za obraną przez niego, nieudolną, linię obrony mającą na celu uniknięcie odpowiedzialności karnej nie tylko przez samego oskarżonego, ale i również przez współoskarżonego D. S.. Tym samym zarzut obrońcy oskarżonego D. S. okazał się chybiony, zaś jego wniosek o uniewinnienie oskarżonego od przypisywanego mu czynu z punktu I aktu oskarżenia nie zasługiwał na uwzględnienie.

Sąd Okręgowy nie podzielił również zapatrywań obrońcy oskarżonego odnośnie do rażącej niewspółmierności wymierzonych kar jednostkowych. Oskarżony D. S. jest osobą wielokrotnie karaną, która notorycznie nie przestrzega porządku prawnego. Popełnionych czynów miał dokonać w warunkach powrotu do przestępstwa. Uznać tym samym wypada, iż jest osobą wysoce zdemoralizowaną wobec której nie sposób postawić pozytywnej prognozy kryminologicznej. Zarzut rażącej niewspółmierności kar jednostkowych jest zatem niezasadny.

Trafny okazał się natomiast zarzut dopuszczenia się przez Sąd Rejonowy błędu w ustaleniach faktyczny poprzez przyjęcie, że oskarżony dokonał zaboru łańcuszka złotego wraz z zawieszką o wartości nie mniejszej niż 584 złotych. Zgodzić się należy z autorem apelacji, iż wartość ustalona przez Sąd Rejonowy nosi cechy dowolności. Racje ma obrońca, iż przesłuchany w toku postępowania sądowego biegły (k.867) zaopiniował, że wartość samego łańcuszka wynosi 497,37 złotych. Biegły jedynie na podstawie szkicu sporządzonego przez pokrzywdzoną oszacował ile mógł ważyć medalik i ile wynosiłaby jego cena. Ponadto, zaopiniował, iż jego zdaniem łańcuszek pochodzi z lat 90. Mając na uwadze, iż brak jednoznacznego stanowiska biegłego w zakresie wyceny medalika, a wątpliwości tych nie można było wyjaśnić w toku procesu, zasadnym było przyjęcie, iż wartość łańcuszka wraz z zawieszką, którego kradzieży dokonał oskarżony D. S. wynosiła nie więcej niż 500 złotych. Z uwagi na wartość skradzionego mienia, koniecznym jawiło się uznanie, iż czyn jakiego dopuścił się D. S. winien być uznany za wykroczenie i zakwalifikowany z art. 119 § 1 k.w. Biorąc pod rozwagę datę popełnienia czynu, tj. 11 czerwca 2014 roku uznać należało i w zakresie tego czynu doszło do przedawnienia karalności.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności oraz uwzględniając częściowo wniesioną apelację, Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że uchylił rozstrzygnięcie z punktu VII o karze łącznej orzeczonej wobec oskarżonego D. S., uchylił orzeczenia z punktu V i VI i ustalając, że wartość łańcuszka wraz z zawieszką, którego kradzieży dokonał oskarżony D. S. (czyn z punktu 3 komparycji wyroku) wynosiła nie więcej niż 500 zł., czyn zarzucany oskarżonemu zakwalifikował z art. 119 § 1 k.w. i na podstawie art. 5 § 1 pkt 4 k.p.s.w. w zw. z art. 45 § 1 k.w. postępowanie karne przeciwko oskarżonemu w tej części umorzył. W pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymał w mocy. Na podstawie art. 85 § 1 kk i 86 § 1 k.k. orzeczone w punkcie I i III zaskarżonego wyroku kary połączył i wymierzył D. S. karę łączną roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz karę łączną grzywny w wysokości 200 (dwustu) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na 10 (dziesięć) złotych. Zasądził od Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi - Północ w Warszawie na rzecz adw. D. R. kwotę 516,60 zł. obejmujące wynagrodzenia za obronę z urzędu w II instancji oraz podatek VAT. Zwolnił oskarżonego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze obciążając wydatkami Skarb Państwa.

Mając na względzie powyższe wywody, Sąd Okręgowy orzekł jak w wyroku.

SSO Jacek Matusik SSO Michał Chojnowski SSR del. Małgorzata Nowak - Januchta