sygn. II PK 79/10 15 grudnia 2010 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 15 grudnia 2010, sygn. II PK 79/10

Data orzeczenia 15 grudnia 2010
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych, Wydział II
Przewodniczący SSN Jolanta Strusińska-Żukowska
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Pracy #Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych #postanowienie SN
Sygn. akt II PK 79/10
POSTANOWIENIE
Dnia 15 grudnia 2010 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Jolanta Strusińska-Żukowska
w sprawie z powództwa P. W.
przeciwko Centrum Zaopatrzenia Medycznego C. S.A., Centrum Zaopatrzenia
Medycznego i Weterynaryjnego C.-C. Spółka z o.o.
o wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych i w porze nocnej,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 15 grudnia 2010 r.,
skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i
Ubezpieczeń Społecznych w S.
z dnia 30 października 2009 r.,
1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2) zasądza od powoda solidarnie na rzecz pozwanych kwotę
900 zł (dziewięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów
postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy w S. wyrokiem z dnia 30 października 2009 r. zmienił
zaskarżony przez pozwanych wyrok Sądu Rejonowego w S. z dnia 28 kwietnia
2009 r. zasądzający solidarnie od Centrum Zaopatrzenia Medycznego „C.” SA oraz
Centrum Zaopatrzenia Medycznego i Weterynaryjnego „C.-C. spółki z o.o. na rzecz
powoda P. W. kwotę 49.059,80 zł tytułem wynagrodzenia za pracę w godzinach
nadliczbowych i w porze nocnej w ten sposób, że obniżył zasądzoną kwotę do
2
kwoty 13.716,33 zł z ustawowymi odsetkami, uwzględniając zgłoszony przez
pozwaną zarzut przedawnienia.
Powód wywiódł skargę kasacyjną od tego wyroku i opierając ją na podstawie
naruszenia prawa materialnego, tj. art. 123 § 1 pkt 2 k.c. oraz art. 8 k.p. w związku
z art. 94 pkt 5 k.p. i art. 104 oraz art. 1041
§ 1 k.p., wniósł o uchylenie
zaskarżonego wyroku, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i zasądzenie
od pozwanych solidarnie na rzecz powoda 35.343,47 zł z odsetkami oraz o
zasądzenie od pozwanych kosztów procesu.
W skardze kasacyjnej zawarty jest wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania z
uwagi na to, że w sprawie występują istotne zagadnienia prawne polegające na
„ustaleniu, czy wyrażenie wobec ogółu pracowników, w tym powoda, intencji przez
pracodawcę uregulowania w przyszłości potencjalnie istniejących zobowiązań,
powstałych przed przejęciem zakładu pracy, pod warunkiem stwierdzenia i
zweryfikowania ich istnienia oraz tytułów wypłaty stanowi uznanie długu w
rozumieniu przepisu art. 123 § 1 pkt 2 k.c.”, a także „ustaleniu, czy wobec
zaniedbań pracodawcy podstawowemu obowiązkowi pracodawcy polegającego na
obowiązku prawidłowego wypłacania wynagrodzenia, prowadzenia ewidencji czasu
pracy, w tym czasu pracy w godzinach nadliczbowych pracownik może skutecznie
zwalczać podniesiony przez pracodawcę zarzut przedawnienia roszczenia o
zapłatę wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych i nocnych
naruszeniem przez pracodawcę zasad współżycia społecznego (art. 8 k.p.)”.
Pozwani w odpowiedzi na skargę kasacyjną wnieśli o odmowę przyjęcia jej
do rozpoznania, względnie o jej oddalenie oraz o zasądzenie od powoda solidarnie
na rzecz pozwanych kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu
kasacyjnym.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3989
§ 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W związku z tym
wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że
3
zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym przepisie,
a jego uzasadnienie zawierać argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc
pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi
przez Sąd Najwyższy. Z art. 3989
§ 1 pkt 1 k.p.c. wynika, że Sąd Najwyższy nie
może odmówić przyjęcia skargi do rozpoznania, gdy w sprawie występuje istotne
zagadnienie prawne. Wskazany wyżej przepis wymaga przede wszystkim tego, by
zagadnienie prawne występowało „w sprawie”. Zagadnienie prawne powstaje
zatem w związku z istniejącym w sprawie stanem faktycznym, a wyjaśnienie
zagadnienia, ma służyć właściwemu rozstrzygnięciu sprawy. Tego warunku nie
spełnia „zagadnienie prawne” sformułowane przez skarżącego na tle art. 123 § 1
pkt 2 k.c. Ta przesłanka skonstruowana została bowiem w oparciu o przepis, który
nie znajduje zastosowania w sprawie, tj. przepis Kodeksu cywilnego odnoszący się
do przerwania biegu przedawnienia przez uznanie roszczenia, podczas gdy
przedmiotem sporu w sprawie było wynagrodzenie za pracę w godzinach
nadliczbowych i w porze nocnej, a więc roszczenie ze stosunku pracy, do którego
stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego tylko w sprawach
nieunormowanych w Kodeksie pracy (art. 300 k.p.). Kwestia przerwania biegu
przedawnienia przez uznanie roszczenia w sprawie ze stosunku pracy uregulowana
zaś została w art. 295 § 1 pkt 2 k.p., wobec czego, okoliczność dotycząca
możliwości uznania określonych czynności pracodawcy za „uznanie długu w
rozumieniu przepisu art. 123 § 1 pkt 2 k.c.” nie jest problemem występującym w tej
sprawie, niezależnie od tego, że Sąd Okręgowy nieprawidłowo powołał się na ten
przepis.
Odnosząc się do kolejnego problemu zasygnalizowanego w skardze jako
istotne zagadnienie prawne, wskazać należy, że gdy chodzi o samo sformułowanie
zagadnienia prawnego, to zgodnie ze stanowiskiem wyrażanym w judykaturze,
skarżący ma w tym zakresie obowiązek wywiedzenia i uzasadnienia występującego
w sprawie problemu prawnego w sposób zbliżony do tego, jaki przyjęty jest przy
przedstawieniu zagadnienia prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie art.
390 k.p.c. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 maja 2006 r., V CSK
75/06, niepublikowane). Sformułowane zagadnienie winno zatem odwoływać się w
sposób generalny i abstrakcyjny do treści przepisu, który nie podlega
4
jednoznacznej wykładni, a którego wyjaśnienie przez Sąd Najwyższy przyczyni się
do rozwoju jurysprudencji i prawa pozytywnego. Rolą Sądu Najwyższego, jako
najwyższego organu sądowego w Rzeczypospolitej Polskiej, nie jest bowiem
działanie w interesie indywidualnym, lecz powszechnym, poprzez ochronę
obowiązującego porządku prawnego przed dowolnością orzekania i ujednolicanie
praktyki stosowania prawa (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 lutego
2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000 nr 7-8, poz. 147). Problem wskazany przez
powoda jako zagadnienie prawne dotyczy zaś art. 8 k.p., a więc przepisu
zawierającego klauzule generalne odwołujące się do zasad współżycia
społecznego i nadużycia prawa. Rozstrzygnięcie kwestii dotyczącej zastosowania
w sprawie takiego przepisu zależy od całokształtu występujących w niej
konkretnych okoliczności, indywidualnie ocenianych i dlatego nie może służyć do
uogólniającego ujęcia zagadnienia prawnego (por. uchwałę Sądu Najwyższego z
dnia 17 stycznia 1974 r., III PZP 34/73, LEX nr 7384). Możliwość odmowy
uwzględnienia zarzutu przedawnienia, a więc zastosowania tego przepisu w
konkretnym stanie faktycznym sprawy, zależy od zindywidualizowanej oceny, a to
oznacza, że nie może być zagadnieniem prawnym odwołującym się w sposób
generalny i abstrakcyjny do treści przepisu.
Skarżący nie zdołał więc przekonać o potrzebie przyjęcia jego skargi
kasacyjnej do rozpoznania, wobec czego z mocy art. 3989
k.p.c. oraz art. 39821
w
związku z art. 108 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji.