Postanowienie SN z 7 lipca 2011, sygn. III SK 17/11
Data orzeczenia
7 lipca 2011
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych, Wydział III
Przewodniczący
SSN Jerzy Kwaśniewski
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 7 lipca 2011 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Jerzy Kwaśniewski
w sprawie z powództwa Polskiej Telefonii Komórkowej Centertel Spółki z
ograniczoną odpowiedzialnością w Warszawie`
przeciwko Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej
o nałożenie kary pieniężnej,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw
Publicznych w dniu 7 lipca 2011 r.,
na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w
Warszawie
z dnia 30 listopada 2010 r.,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Uzasadnienie
Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej: “Prezes UKE” lub
“pozwany”) decyzją z dnia 5 grudnia 2007 r., - powołując między innymi przepis art.
201 ust. 3 pkt 2 i pkt 3 w związku z art. 209 ust. 1 pkt 4 oraz art. 210 ust. 1 oraz art.
56 ust. 3 i art 60 pkt 6 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne
(Dz.U. Nr 171, poz. 1800 ze zm.; dalej: “Prawo telekomunikacyjne” lub “PT”) –
nałożył na Polską Telefonię Komórkową Centertel Spółkę z o.o. w Warszawie
(dalej: “powód”) obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości polegających
na:
2
1. braku w treści zawieranych umów o świadczenie publicznie dostępnych
usług telekomunikacyjnych postanowień umownych wymaganych przez
art. 56 ust. 3 pkt 7 PT;
2. braku w treści zawieranych na odległość umów o świadczenie publicznie
dostępnych usług telekomunikacyjnych, postanowień umownych
wymaganych przez art. 56 ust. 3 pkt 3, 5 i 6 Prawa telekomunikacyjnego;
3. niezgodnym z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 1
października 2004 r. w sprawie trybu postępowania reklamacyjnego oraz
warunków, jakim powinna odpowiadać reklamacja usługi
telekomunikacyjnej określeniem trybu postępowania reklamacyjnego w:
a) Regulaminie świadczenia usług telekomunikacyjnych w sieci
telekomunikacyjnej GSM 900/1800 i UMTS przez spółkę pod firmą
“Polska Telefonia Komórkowa Centertel Spółka z ograniczoną
odpowiedzialnością” z dnia 19 września 2005 r.
b) Regulaminie świadczenia usług telekomunikacyjnych w sieci
telekomunikacyjnej GSM 900/1800 i UMTS przez spółkę pod firmą
“Polska Telefonia Komórkowa Centertel Spółka z ograniczoną
odpowiedzialnością” z dnia 26 października 2005 r.;
c) Regulaminie świadczenia usług telekomunikacyjnych w sieci
telekomunikacyjnej NMT 450i przez spółkę pod firmą “Polska
Telefonia Komórkowa Centertel Spółka z ograniczoną
odpowiedzialnością” z dnia 4 grudnia 2001 r.
Prezes UKE nałożył na PTK Centertel Spółkę z o.o. karę pieniężną w
wysokości 900.000 zł, płatną do budżetu państwa.
Powód odwołał się od powyższej decyzji organu regulacyjnego w zakresie
rozstrzygnięcia dotyczącego nałożenia kary.
Wyrokiem z dnia 9 grudnia 2009 r. Sąd Okręgowy – Sąd Ochrony
Konkurencji i Konsumentów oddalił odwołanie.
Wyrok Sądu Okregowego powód zaskarżył apelacją.
Wyrokiem z dnia 30 listopada 2010 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie na
podstawie art. 385 k.p.c. oddalił apelację.
3
Wyrok Sądu Apelacyjnego (w całości) zaskarżyła skargą kasacyjną strona
powodowa. Skargę oparto na podstawie materialnoprawnej (art. 398 3
§ 1 pkt 1
k.p.c.) i zarzucono błędną wykładnię art. 209 ust. 1 pkt 4 Prawa
telekomunikacyjnego polegającą na przyjęciu, że pojęcie “obowiązków
informacyjnych wobec użytkowników końcowych” obejmuje obowiązki
przedsiębiorców telekomunikacyjnych, o których mowa w art. 56 ust. 3 pkt 7 oraz
art. 60 pkt 6 Prawa telekomunikacyjnego, pomimo że obowiązki te mają charakter
nie tyle informacyjny ile kształtujący stosunki prawne między przedsiębiorcami
telekomunikacyjnymi a abonentami, a ich naruszenie sankcjonowane jest
odrębnymi przepisami karnoadministracyjnymi.
We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania – z powołaniem
się na przepis art. 3989
§ 1 pkt 1 k.p.c. – wskazano, że w sprawie występuje istotne
zagadnienie prawne: “czy w świetle wypływającej z art. 42 ust. 1 Konstytucji
Rzeczypospolitej Polskiej zasady nullum crimen sine lege stricta dopuszczalne jest
nałożenie kary administracyjnej za określone naruszenie przepisów prawa na
podstawie szerokiej wykładni przepisów karnoadministracyjnych, mimo iż
jednoznaczna podstawa do nakładania sankcji za takie naruszenie wprowadzona
została do ustawy dopiero po nałożeniu tej kary”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zawartej w zaskarżonym wyroku interpretacji art. 209 ust. 1 pkt 4 Prawa
Telekomunikacyjnego, że obowiązki informacyjne, o których mowa w tym przepisie
obejmują obowiązki wynikające z art. 56 ust. 3 pkt 7 i art. 60 pkt 6 Prawa
telekomunikacyjnego autor skargi przeciwstawia nieprzekonującą tezę, jakoby
interpretacja ta naruszała konstytucyjną zasadę nullum crimen sine lege dlatego, że
późniejsza – po zdarzeniu objętym postępowaniem w sprawie – nowelizacja art.
209 Prawa telekomunikacyjnego wprowadziła bezpośrednią sankcję za naruszenie
wymienionych przepisów. Jest to nieprzekonujące przede wszystkim dlatego, że
skarżący postawionego zagadnienia nie opiera na twierdzeniu, że dopiero
przedmiotowa nowelizacja spenalizowała naruszenie obowiązków z art. 56 ust. 3
pkt 7 i art. 60 pkt 6 Prawa telekomunikacyjnego, ale że poprzednio także podlegało
4
to karze, tyle tylko, że wyprowadzonej z szerokiej wykładni przepisów PT. Przy
takim założeniu nie jest zasadna postawiona w skardze kwestia sprzeczności z
Konstytucją, skoro nowa regulacja stanowi sprecyzowanie, konkretyzację przepisu,
z którego wynika norma prawna istniejąca jeszcze przed przedmiotową nowelizacją
– art. 1 pkt 48 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o zmianie ustawy – Prawo
telekomunikacyjne oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 85, poz. 716). Z
uzasadnienia do projektu ustawy nowelizującej z dnia 24 kwietnia 2009 r. wynika,
że zmiany wprowadzone w art. 56 Prawa telekomunikacyjnego służą
wyeliminowaniu dotychczasowych powtórzeń w zakresie informacji i danych, które
powinny być określone w umowie i w regulaminie, przy jednoczesnym spełnieniu
wymogów określonych w art. 20 dyrektywy o usłudze powszechnej oraz Załączniku
II dyrektywy. Dodatkowo wyraźnie wskazano, które z obligatoryjnych elementów
umowy mogą zostać określone w regulaminie przez dostawcę publicznie
dostępnych usług telekomunikacyjnych. Wskazano ponadto, że dotychczasowa
treść art. 60 PT wprowadzająca niezamknięty katalog informacji, jakie powinny
znaleźć się w regulaminie świadczenia usług telekomunikacyjnych, pozostawała w
niespójności z treścią art. 56 i powodowała nieuzasadnioną konieczność
powtarzania tych samych informacji zarówno w umowie, jak i w regulaminie
świadczenia usług. Z tego względu wyraźnie wskazano, że art. 60 dotyczy
regulaminu świadczenia usług przedpłaconych, których odbiorcami są użytkownicy
nieposiadający umowy pisemnej.
Powyższe dodatkowo potwierdza założenie zaskarżonego wyroku, że
późniejsza konkretyzacja odpowiedzialności karnoadministracyjnej poprzez
nowelizację art. 209 PT nie wprowadziła nowej tylko właśnie konkretyzowała tę
odpowiedzialność stosownie do zmiany art. 56 i 60 PT.
Stwierdzając, że nie zachodzą przyczyny przyjęcia skargi, określone w art.
3989
§ 1 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił zgodnie z art. 3989
§ 2 k.p.c.