sygn. II UK 97/11 20 lipca 2011 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 20 lipca 2011, sygn. II UK 97/11

Data orzeczenia 20 lipca 2011
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych, Wydział II
Przewodniczący SSN Jerzy Kuźniar
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Pracy #Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych #postanowienie SN
Sygn. akt II UK 97/11
POSTANOWIENIE
Dnia 20 lipca 2011 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Jerzy Kuźniar
w sprawie z wniosku A. T.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział we W.
z udziałem zainteresowanych B. D., T. P. A. T., B. D. Spółka Jawna we W.
o ubezpieczenie społeczne,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 20 lipca 2011 r.,
skargi kasacyjnej organu rentowego od wyroku Sądu Apelacyjnego
z dnia 25 sierpnia 2010 r.,
odrzuca skargę kasacyjną i zasądza od strony pozwanej na
rzecz wnioskodawcy kwotę 1200 zł (tysiąc dwieście) tytułem
zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
U z a s a d n i e n i e
Wyrokiem z dnia 25 sierpnia 2010 r., Sąd Apelacyjny, uchylił, na skutek
apelacji wnioskodawcy A. T., zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i
Ubezpieczeń Społecznych we W. z dnia 3 września 2009 r., oraz poprzedzająca go
decyzję organu rentowego z dnia 31 grudnia 2007 r. i przekazał sprawę do
ponownego rozpoznania Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi we W.,
znosząc postępowanie sądowe w całości, w sprawie przeciwko Zakładowi
Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi we W., o ubezpieczenie społeczne, przy
udziale zainteresowanych: B. D., “T. P.” A. T., B. D. SpółkaJawna we W.
2
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku, zaskarzając go w całości,
pełnomocnik organu rentowego zarzucił naruszenie przepisów prawa materialego –
art. 115 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa jednolity tekst;
Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 15
września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz.U. Nr 94, poz. 1037) oraz w
brzmieniu nadanym ustawą z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy -
Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 169, poz.
1387) w zwiazku z art. 31 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie
ubezpieczeń społecznych (jednolity tekst; Dz.U. z 2009 r. Nr 205, poz. 1585 ze zm.)
i art. 22 § 2 k.s.h. poprzez dokonanie przez Sąd drugiej instancji błędnej ich
wykładni i niewłaściwego zastosowania, i przyjęcie, „że decyzja organu rentowego
z dnia 31 grudnia 2007 r. stwierdzająca odpowiedzialność Pana A. T., jako
wspólnika spółki „T. P." A. T., B. D. s.j., a po zmianie nazwy „T. P." A. T., P. M. s.j.,
za zaległości spółki i wspólników z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne
została wydana z naruszeniem zasad odpowiedzialności określonych w w/w
przepisach”, oraz przepisów postępowania - art. 386 § 6 k.p.c. art. 231 k.p.c. w
związku z art. 382 k.p.c., art. 477 14a
k.p.c. w związku z art. 386 § 4 k.p.c., art. 316 §
1 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c., wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w
całości i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania.
Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uzasadniono
wskazując, iż skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, a ponadto w sprawie
występuje istotne zagadnienie prawne związane z ustaleniem „czy wyrok Sądu
drugiej instancji wydany na podstawie art. 47714a
k.p.c. uchylający decyzję w
przedmiocie odpowiedzialności wspólnika za zaległości spółki jawnej w związku z
faktem, iż Zakład Ubezpieczeń Społecznych ze względu na dyspozycję art. 118 § 1
Ordynacji podatkowej nie ma możliwości prawnych wydania nowej decyzji w
przedmiotowej sprawie, jest wyrokiem kończącym postępowanie w sprawie i czy w
związku z tym stosownie do art. 3981
§ 1 k.p.c. od takiego wyroku przysługuje
stronie skarga kasacyjna”.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organu rentowego, wnioskodawca wniósł
o odrzucenie skargi kasacyjnej na podstawie art. 3986
§ 2 k.p.c. z powodu jej
niedopuszczalności, ewentualnie o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do
3
rozpoznania wobec braku przesłanek określonych w art. 3989
§ 1 k.p.c.,
ewentualnie oddalenie skargi kasacyjnej, wraz z orzeczeniem o kosztach
zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna organu rentowego dotyczyła orzeczenia Sądu
Apelacyjnego z dnia 25 sierpnia 2010 r., uchylającego zaskarżony wyrok Sądu
Okręgowego oraz poprzedzającą go decyzją organu rentowego z dnia 31 grudnia
2007 r. i przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania Zakładowi
Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi we W. i – jako niedopuszczalna - podlega
odrzuceniu na podstawie art. 3986
§ 2 k.p.c. Zgodnie z art. 3981
§ 1 k.p.c. skarga
kasacyjna przysługuje od wydanego przez sąd drugiej instancji prawomocnego
wyroku lub postanowienia w przedmiocie odrzucenia pozwu albo umorzenia
postępowania kończących postępowanie w sprawie. Treść art. 3981
§ 1 k.p.c. nie
pozostawia wątpliwości, że skarga kasacyjna nie przysługuje od wyroku sądu
drugiej instancji, którym uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę sądowi
pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, ponieważ taki wyrok nie kończy
postępowania w sprawie. Zgodnie z postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 6
sierpnia 1999 r., II UZ 85/99, (OSNAPiUS 1999, nr 22, poz. 1, wkładka) - od
orzeczenia sądu drugiej instancji, uchylającego zaskarżone orzeczenie sądu
pierwszej instancji oraz poprzedzającą go decyzję organu rentowego i
przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania organowi rentowemu, skarga
kasacyjna nie przysługuje. Wydane przez Sąd Apelacyjny orzeczenie uchylające
wyrok sądu pierwszej instancji oraz poprzedzającą go decyzję organu rentowego i
przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania bezpośrednio organowi
rentowemu (art. 47714a
k.p.c.), nie podlega zaskarżeniu skargą kasacyjną.
Analogiczny pogląd był ugruntowany w judykaturze Sądu Najwyższego pod rządem
art. 424 § 2 dawnego k.p.c. (por. np. orzeczenia: z dnia 17 września 1936 r.
C.II.835/36, „Przegląd Sądowy" 1937, nr 1, poz. 14, z dnia 20 listopada 1936 r. C.
1.2154/36, Zb. Urz. 1937, poz. 437, z dnia 31 maja 1937 r. O.ll. 53/37, OSP 1938,
nr 5-6, poz. 227, z dnia 13 maja 1948 r. Po.C. 226/48, „Przegląd Notarialny" 1949,
4
nr 4, poz. 312). Był również akceptowany pod rządem art. 392 k.p.c., uchylonego z
dniem 6 lutego 2005 r. ustawą z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy Kodeks
postępowania cywilnego oraz ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych
(Dz.U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98), - por. np. orzeczenia: z dnia 18 grudnia 1996 r. I
CKN 28/96, OSNC 1997, z. 4, poz. 44 oraz z dnia 18 grudnia 1997 r. II UKN
422/97, OSNAP 1998, z. 22, poz. 669.
Z tych względów na podstawie art. 3986
§ 2 k.p.c. Sąd Najwyższy odrzucił
skargę kasacyjną.
Orzeczenie o kosztach oparto o odpowiednio stosowany art. 98 § 1 k.p.c.,
przyjmując za podstawę ustalenia wynagrodzenia pełnomocnika wnioskodawcy
stawki minimalne określone w § 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia
28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz
ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę
prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.),
uzależniającego tę wysokość od wartości przedmiotu sprawy, przyjmując za
uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 5 czerwca 2009 r., I UZP 1/09, (OSNP 2011 nr
5-6, poz. 86), że w sprawie z zakresu ubezpieczeń społecznych dotyczącej
przeniesienia na członków zarządu spółki zobowiązań spółki za zaległości z tytułu
składek na ubezpieczenia społeczne wynagrodzenie pełnomocnika będącego
radcą prawnym jest ustalone na podstawie § 6 rozporządzenia Ministra
Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r., a nie w oparciu o § 11 ust. 2 tego
rozporządzenia.