Wyrok z 19 grudnia 2018, sygn. II Ca 1063/18

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 19 grudnia 2018 roku

Sąd Okręgowy w Opolu II Wydział Cywilny Odwoławczy

w składzie następującym:

Przewodniczący:	SSO Ryszard Kądziela
Sędziowie:	SO Paweł Mehl SO Grzegorz Kowolik (spr.)
Protokolant:	st. sekr. sąd. Violetta Szum

po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2018 roku w Opolu

na rozprawie

sprawy z powództwa N. C. (1)

przeciwko Ł. C.

o ustanowienie rozdzielności majątkowej

na skutek apelacji powoda

od wyroku Sądu Rejonowego w Prudniku

z dnia 24 kwietnia 2018 roku

sygn. akt III RC 64/17

1.  zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

a)  w punkcie I datę 01.01.2017 zastępuje datą 21.05.2015 r.,

b)  w punkcie II zasądza od pozwanej Ł. C. na rzecz powoda N. C. (1) kwotę 937 zł (dziewięćset trzydzieści siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu,

2.  zasądza od pozwanej Ł. C. na rzecz powoda N. C. (1) kwotę 560 zł (pięćset sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2018 r. Sąd Rejonowy w Prudniku ustanowił rozdzielność majątkową pomiędzy N. C. (1) a Ł. C. w miejsce wspólności majątkowej wynikającej z zawarcia przez strony małżeństwa w dniu 30.03.1989 r. w H. (nr aktu (...) w C.) z dniem 01.01.2017 roku (pkt I) oraz zasądził od powoda N. C. (1) na rzecz pozwanej Ł. C. kwotę 720 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt II).

W uzasadnieniu tego orzeczenia Sąd Rejonowy ustalił, iż Ł. C. i N. C. (1) zawarli związek małżeński w dniu 30 marca 1989 r. w H.. Z małżeństwa posiadają dwie pełnoletnie córki N. C. (2) oraz L. R..

Strony po zawarciu małżeństwa mieszkały w N.. Tam urodziły się córki. Po urodzeniu się drugiej córki, strony zadecydowały, że będą mieszkać oddzielnie. N. C. (1) pozostanie w celach zarobkowych w N., natomiast Ł. C. wróci do P.. Taki układ sprawdzał się do 2016 r. N. C. (1) regularnie przyjeżdżał do P., mieszkał wraz z żoną u jej rodziców.

Małżonkowie na terenie P. rozpoczęli prowadzenie działalności gospodarczej. Prowadzili bar, następnie zakład wymiany opon samochodowych. Pozwana prowadziła bar, a powód wulkanizację. W 2000 r. kupili dyskotekę (...) w K.. W międzyczasie Ł. C. otworzyła kwiaciarnię, natomiast zakład wulkanizacji został zamknięty. Ł. C. pracowała w ciągu dnia w kwiaciarni, wieczorem jechała do baru, a na weekendy dopilnować dyskoteki w K.. Ponadto małżonkowie wybudowali kamienicę czynszową w C., gdzie wynajmowali mieszkania i lokale użytkowe. Dyskoteka została sprzedana, a środkami ze sprzedaży zarządzał powód. N. C. (1) sześć lat temu otworzył bar w N., który jednak nie przynosił dochodów i został zamknięty. N. C. (1) udzielał znacznych pożyczek różnym osobom, które często nie były zwracane. W 2015 r. powód kupił w N. dom, nie informując o tym pozwanej oraz mieszkanie w C., które następnie sprzedał. Powód sam zajmował się sprawami finansowymi. W P. pomagały mu żona i córka L.. Do grudnia 2016 r. L. R. prowadziła sprawy finansowe związane z kamienicą. W grudniu 2016 r. przekazała formalności pozwanej, ponieważ sama wyjechała do N..

Strony nie kontaktują się ze sobą od czasu wniesienia sprawy o rozwód w 2016 r. Ł. C. kazała się wymeldować powodowi w marcu 2017 r. Wcześniej N. C. (1) przyjeżdżał do P. co weekend. Zajmował się remontami, budową. Miał w tym celu wynajętych pracowników. Małżonkowie posiadają majątek wspólny zgromadzony w trakcie trwania małżeństwa. W skład majątku wspólnego małżonków wchodzi kamienica w C., w której jest dwanaście mieszkań i dwa lokale użytkowe. Lokale mieszkalne i użytkowe są wynajmowane. Do grudnia 2016 r. sprawami finansowym zajmowała się L. R.. Robiła opłaty, opłacała podatek od nieruchomości, pobierała czynsze, pozostałą kwotę przekazywała ojcu. Pomagała jej pozwana. Od grudnia 2016 r. zajmuje się tym Ł. C.. W styczniu 2017 r. podała najemcom swoje konto firmowe, na które mają wpłacać czynsz.

Ł. C. posiada dwa domy, stodoły, garaże. Sama wyremontowała domy z pomocą finansową rodziców. W jednym z domów wynajmuje pomieszczenia, gdzie prowadzona jest mechanika samochodowa oraz bar, w drugim prowadzi kwiaciarnię, którą również wybudowała za własne oszczędności. Ponadto pobiera dochód z wynajmu pomieszczeń mechaniki pojazdowej oraz baru.

N. C. (1) po sprzedaży dyskoteki nie przekazał pieniędzy żonie. Kupił nieruchomość w N. za 140 000 Euro nie informując o tym pozwanej. Kwotę 54 000 Euro pożyczył od Z. K. (1), Ł. O., H. I..

Przy tak ustalonym stanie faktycznym, zdaniem Sądu pierwszej instancji powództwo zasługuje na częściowe uwzględnienie.

Zdaniem Sądu Rejonowego w przedmiotowej sprawie zaistniały ważne powody do ustanowienia rozdzielności majątkowej stron. Okolicznością bezsporną jest, iż strony mieszkały oddzielnie, jednakże do końca grudnia 2016 r. miało miejsce współdziałanie w zarządzie wspólnym majątkiem. Pozwana Ł. C. z pomocą córki pobierała należności czynszowe, a powód z nich korzystał. Potwierdzili to zgodnie świadkowie jak również strony. Wedle Sądu pierwszej instancji małżonkowie są ze sobą skonfliktowani, nie kontaktowali się od czasu wytoczenia sprawy o rozwód.

Stosownie do art. 52 § 1 k.r.o. z ważnych powodów każdy z małżonków może żądać ustanowienia przez sąd rozdzielności majątkowej, zaś według przepisu § 2 rozdzielność majątkowa powstaje z dniem oznaczonym w wyroku, który ją ustanawia. W wyjątkowych wypadkach sąd może ustanowić rozdzielność majątkową z dniem wcześniejszym niż dzień wytoczenia powództwa, w szczególności, jeżeli małżonkowie żyli w rozłączeniu.

Instytucja zniesienia ustanowienia rozdzielności majątkowej jest fragmentarycznym rozwiązaniem w sferze kształtowania małżeńskich stosunków prawno-majątkowych, przeto w ramach tego postępowania szczególnego znaczenia nabierają właśnie prawno-majątkowe aspekty stosunków między małżonkami. Wspólność ustawowa małżeńska ma na celu zabezpieczenie finansowe rodziny w sytuacji, gdy każdy z małżonków współdziała w zarządzie majątkiem dorobkowym. Kiedy jednak z racji animozji istniejących między małżonkami takie współdziałanie nie istnieje, nie jest pożądane dalsze utrzymywanie tej wspólności. Nieporozumienia takie uniemożliwiają zarówno zarząd majątkiem wspólnym, powiększanie tego majątku, jak też czerpanie z niego pożytków niezbędnych do pokrywania kosztów utrzymywania rodziny. Dobro rodziny, przynajmniej w jego materialnym aspekcie wskazuje, że celowe jest zniesienie w takiej sytuacji wspólności ustawowej. W judykaturze od dawna przyjęto, że stan faktycznej separacji między małżonkami stanowi ważny powód do zniesienia wspólności ustawowej (por. orzeczenie SN z dnia 06 listopada 1972 roku, OSNCP 1973/6/113, orzeczenie SN z dnia 28 maja 1973 roku, OSNCP 1974/4/65). Ważnymi powodami w rozumieniu art. 52 § 1 kro są zatem takie sytuacje, które w konkretnych okolicznościach faktycznych powodują, że dalsze trwanie wspólności majątkowej między małżonkami pociąga za sobą naruszenie lub poważne zagrożenie interesu majątkowego jednego z małżonków i z reguły również rodziny. Jako przykłady ważnych powodów doktryna wymienia: trwonienie majątku wspólnego na skutek hulaszczego sposobu życia, alkoholizm, rażącą niegospodarność czy też właśnie separację faktyczną małżonków.

Powód żądał ustanowienia rozdzielności majątkowej z dniem 1 maja 2015 r. Pozwana wskazywała, że toczy się sprawa o rozwód, nie zgadzała się jednak na ustanowienie rozdzielności majątkowej od daty wskazanej przez powoda. Wskazała, co zostało zdaniem Sądu Rejonowego potwierdzone zeznaniami nie tylko świadków, ale również samego powoda, że do końca 2016 r. korzystał z opłat pobieranych przez pozwaną. Między stronami ustały więzi fizyczne już wcześniej, natomiast gospodarcze ustały z dniem 1 stycznia 2017 r. Sąd pierwszej instancji uznał, iż do tej daty strony współdziałały w zarządzie majątkiem wspólnym i dopiero od tej daty wszystkie więzi zostały zerwane.

Powyższe okoliczności zostały potwierdzone przez strony w trakcie postępowania dowodowego. Zdaniem Sądu Rejonowego zachodzą przesłanki do ustanowienia rozdzielności majątkowej pomiędzy stronami. Wystarczająca jest istniejąca od 1 stycznia 2017 roku faktyczna separacja pomiędzy małżonkami oraz fakt, że pomiędzy stronami nie ma porozumienia co do zarządu majątkiem wspólnym. Nie kontaktują się ze sobą, nie są w stanie ze sobą współpracować. Ustanowienie rozdzielności w chwili obecnej odpowiada interesom obu stron. Zdaniem Sądu pierwszej instancji pozwoli to zaciągać zobowiązania i uzyskiwać dochody tylko na własny rachunek każdej ze stron postępowania.

Z powyższych przyczyn i na podstawie art. 52 k.r.o. Sąd Rejonowy orzekł jak w punkcie I wyroku.

W oparciu o art. 98 k.p.c. i § 4 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie Sąd Rejonowy obciążył powoda kosztami postępowania z uwagi na wynik sprawy.

Apelację od powyższego wyroku wniósł powód N. C. (1) i zaskarżył go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi powód zarzucił:

1.  naruszenie prawa procesowego mające wpływ na treść wyroku, a to przepisu art. 233 § 1 k.p.c. wyrażające się w dowolnej, a nie swobodnej ocenie zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego poprzez odmowę uznania wiarygodności zeznań powoda oraz świadków Z. K. (1) i Ł. O., przy jednoczesnym uznaniu nadmiernej przydatności dowodowej zeznań pozwanej i świadków L. R., Z. O., Z. K. (2) i D. K., co prowadziło do nietrafnego uznania, że strony zaprzestały współdziałania w zarządzie majątkiem wspólnym dopiero z dniem 1 stycznia 2017 r., pomimo że faktycznie strony żyły w rozłączeniu co najmniej od 2010 r. i również w tej dacie całkowicie zaprzestały jakiegokolwiek porozumiewania się w kwestiach majątkowo - finansowych

2.  naruszenie prawa procesowego mające wpływ na treść wyroku, a to przepisu art. 217 § 1 i 2 w zw. z art. 227 w zw. z art. 232 zd. 1 k.p.c. polegające na nierozpoznaniu wniosku dowodowego zgłoszonego przez pełnomocnika powoda do protokołu rozprawy z dnia 31 października 2018 r. o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów potwierdzających zaciągnięcie przez powoda kredytu w N., przedłożonych wraz z tłumaczeniami uwierzytelnionymi z języka n. na język p., co w konsekwencji doprowadziło do wadliwych ustaleń faktycznych w kwestii źródła sfinansowania zakupu przez N. C. (1) nieruchomości w N.;

3.  naruszenie prawa procesowego mające wpływ na treść wyroku, a to przepisu art. 233 § 1 w zw. z art. 236 k.p.c. poprzez oparcie ustaleń faktycznych stanowiących podstawę wyrokowania na dowodzie z przesłuchania w charakterze świadka L. R. w Konsulacie RP w O., w sytuacji gdy dowód ten nie został formalnie dopuszczony i przeprowadzony przez Sąd I instancji;

4.  naruszenie prawa procesowego mające wpływ na treść wyroku, a to przepisu art. 328 § 2 k.p.c. wyrażające się w zbiorczym i sumarycznym powołaniu w uzasadnieniu wyroku przeprowadzonych w sprawie dowodów i braku wyodrębnienia tych, na których Sąd Rejonowy oparł się ustalając stan faktyczny, a także tych, którym odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, z uwzględnieniem przyczyn takiej oceny, co w konsekwencji doprowadziło do nietrafnych ustaleń faktycznych stanowiących podstawę wyrokowania, a dodatkowo utrudnia przeprowadzenie kontroli instancyjnej;

5.  sprzeczność istotnych ustaleń Sądu ze zgormadzonym materiałem dowodowym, polegającą na:

a)  wadliwym uznaniu, że powód do końca 2016 r. korzystał z środków inkasowanych przez pozwaną tytułem czynszu za najem lokali użytkowych i mieszkalnych należących do majątku wspólnego stron, podczas gdy opłaty pobierała od najemców córka stron L. R., a zatem pomiędzy stronami brak było już w tej dacie jakiegokolwiek porozumienia w kwestii zarządu majątkiem wspólnym;

b)  dowolnym ustaleniu, że powód dokonał zbycia lokalu, w którym prowadzona była działalność gospodarcza (dyskoteka) i zarządzał uzyskanymi w ten sposób środkami, podczas gdy prawidłowo poczynione ustalenia faktyczne prowadzą do wniosku, iż dokonała tego wyłącznie pozwana;

c)  nieuprawnionym przyjęciu, że powód w 2015 r. bez zgody pozwanej nabył nieruchomość położoną w C., a następnie dokonał jej zbycia, podczas gdy powód nabył lokal mieszkalny w C. w dniu 1 lipca 1995 r. z środków pochodzących z majątku osobistego i do majątku osobistego, a następnie zbył je w 17 grudnia 2001 r. przy pełnej wiedzy pozwanej o tym fakcie;

d)  nieuprawnionym przyjęciu, że powód w trakcie weekendowych pobytów w P. po 2010 r. zatrzymywał się w miejscu zamieszkania pozwanej, podczas gdy powód przebywał wówczas w innej nieruchomości, należącej do stron;

e)  całkowitym pominięciu faktu, że powód po 2013 r. wyjeżdżał na wakacje z córkami bez pozwanej i zaniechaniu ustalenia przyczyn takiego stanu rzeczy;

f)  wadliwym ustaleniu, że powód nieruchomość w N. zakupił z środków pochodzących m.in. ze sprzedaży dyskoteki, podczas gdy powód zakup przedmiotowej nieruchomości sfinansował głównie z kredytu zaciągniętego w N., zaś środki ze sprzedaży dyskoteki (...) pobrała samodzielnie;

6.  naruszenie prawa materialnego, a to przepisu art..52 § 1 k.r.o. w zw. z art. 52 § 2 zd. 2 k.r.o. polegające na błędnej wykładni przesłanki „ważnych powodów” ustanowienia rozdzielności majątkowej oraz życia małżonków „w rozłączeniu”, co skutkowało pominięciem faktu, iż strony co najmniej od 2013 r. żyły w separacji faktycznej, która miała charakter trwały i wynikała z zupełnego zerwania wszystkich więzi małżeńskich warunkujących istnienie pożycia małżeńskiego, w tym więzi ekonomicznej.

Mając powyższe na względzie powód wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w pkt I przez ustanowienie rozdzielności majątkowej pomiędzy powodem N. C. (1) a pozwaną Ł. C. z dniem 21 maja 2015 r., o zmianę zaskarżonego wyroku w pkt II przez zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda kosztów postępowania I - instancyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, a także o zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda kosztów postępowania II - instancyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Nadto, na podstawie art. 382 k.p.c. powód wniósł o:

1.  rozpoznanie nierozstrzygniętego wniosku powoda o dopuszczenie i przeprowadzenie na rozprawie apelacyjnej dowodu z dokumentów potwierdzających zaciągnięcie przez N. C. (1) kredytu w N. w łącznej kwocie 100 tys. euro, wraz z uwierzytelnionymi tłumaczeniami z języka n., znajdujących się na kartach 91 - 97 akt;

2.  dopuszczenie i przeprowadzenie przez Sąd Odwoławczy następujących dowodów z:

a)  aktu notarialnego ((...)) - umowy sprzedaży lokalu mieszkalnego położonego w C., przy (...) - na okoliczność treści, a w szczególności daty nabycia przedmiotowego lokalu przez powoda, faktu nabycia lokalu do majątku odrębnego powoda, dokonania czynności przy udziale pozwanej i za jej zgodą;

b)  aktu notarialnego ((...)) - umowy sprzedaży lokalu mieszkalnego położonego w C., przy (...) na okoliczność treści, a w szczególności daty zbycia przez powoda przedmiotowego lokalu, przynależności lokalu do majątku odrębnego powoda.

c)  oświadczenia Ł. C. z dnia 18 grudnia 2007 r. na okoliczność jego treści, a w szczególności faktu uzgodnienia warunków zbycia praw do nieruchomości położonej w K., ul. (...) samodzielnie przez pozwaną, bez udziału powoda;

d)  oświadczenia Ł. C. z dnia 30 stycznia 2008 r. na okoliczność dokonania zbycia praw do nieruchomości położonej w K., (...) oraz udziałów w spółce cywilnej (...) przez pozwaną oraz faktu pobrania kwoty 130.000 zł z tego tytułu samodzielnie przez pozwaną;

e)  zaświadczenia z dnia 26 kwietnia 2018 r. wraz z uwierzytelnionym tłumaczeniem z języka n. na okoliczność jego treści;

f)  zaświadczenie z dnia 26 kwietnia 2018r. wraz z uwierzytelnionym tłumaczeniem z języka n. na okoliczność jego treści;

g)  wyroku Sądu Apelacyjnego Wydział I Cywilny we Wrocławiu z dnia 23 maja 2018 r., na okoliczność jego treści; motywów rozstrzygnięcia; daty ustania pomiędzy stronami wspólnego pożycia, a w szczególności więzi ekonomicznej.

W odpowiedzi na apelację pozwana Ł. C. wniosła o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, za postępowanie apelacyjne według norm przepisanych.

Sąd Okręgowy uzupełniająco ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 1 lipca 1995 r. powód N. C. (1) zakupił mocą umowy sprzedaży sporządzonej w formie aktu notarialnego rep. A. (...) przed notariuszem D. I. od Ł. H. i O. H. za środki pochodzące ze swojego majątku osobistego do majątku osobistego lokal mieszkalny położony w C. przy (...), dla którego Sądzie Rejonowym w Prudniku prowadzona była księga wieczysta nr (...). Obecna przy umowie pozwana Ł. C. potwierdziła ten fakt.

Powyższy lokal został sprzedany przez powoda w dniu 27 grudnia 2001 r. K. U. i X. U. (rep. (...)) za kwotę 52.000 zł.

Dowód:

akt notarialny z dnia 1.07.1995 r., k. 171-174,

akt notarialny z dnia 27.12.2001 r., k. 175-177.

W dniu 28 grudnia 2007 r. Ł. C. zobowiązała się sprzedać L. H. swoje prawa do nieruchomości położonej w K., przy (...), księga (...) za kwotę 330.000 zł. Do dnia 11 stycznia 2008 r. miała zostać jej przekazana kwota 220.000 zł, a pozostała cena do dnia 29 lutego 2008 r.

Natomiast w dniu 30 stycznia 2008 r. Ł. C. potwierdziła, że w tym dniu otrzymała od L. H. kwotę 130.000 zł tytułem zapłaty za cześć udziałów w spółce cywilnej (...) oraz udziału w wyżej wskazanej nieruchomości. Natomiast pozostała kwota 150.000 zł miała zostać przekazana do dnia 31 marca 2008 r.

Dowód:

oświadczenia pozwanej, k. 178 i 179.

Pismem z dnia 26 kwietnia 2018 r. biuro rachunkowe powoda potwierdziło, że od dnia 1 września 2015 r. jego miesięczne wynagrodzenie w N. podlega opodatkowaniu podatkiem klasy pierwszej.

Dowód:

zaświadczenie z tłumaczeniem, k. 180-181.

Gmina D. zaświadczeniem z 26 kwietnia 2018 r. stwierdziła, ze pozwana nigdy nie była zameldowana pod adresem Ć. (...), (...) D., natomiast powód wraz z Z. K. (1) zostali tam zameldowani w dniu 29 czerwca 2015 r.

Dowód:

zaświadczenie z tłumaczeniem, k182-183.

Wyrokiem z dnia 10 października 2017 r. Sąd Okręgowy w Opolu związek małżeński stron rozwiązał przez rozwód z winy obu stron. W uzasadnieniu Sąd Okręgowy wskazał, że strony nie prowadzał wspólnego gospodarstwa domowego od 2010 r. Natomiast w 2014 r. powód ostatecznie wyprowadził się z domu.

Wyrokiem z dnia 23 maja 2018 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w sprawie I ACa 225/18 oddalił apelację Ł. C. od wyroku Sądu Okręgowego w Opolu z dnia 10 października 2017 r. wydanego w sprawie I RC 1460/16. W uzasadnieniu przedmiotowego rozstrzygnięcia Sąd Apelacyjny stwierdził, że Sąd Okręgowy trafnie uznał, że zerwanie wszelkich więzi między małżonkami nastąpiło w 2010 r., niemniej jednak dokonując dokładnej analizy zeznań świadków, a w szczególności córek stron, Sąd Apelacyjny wskazał, że najpóźniej ustanie wspólnych więzi między małżonkami nastąpiło najpóźniej w latach 2013-2014.

Dowód:

akta sprawy I RC 1460/16:

⚫

wyrok Sądu okręgowego z uzasadnieniem, k. 133 i 137-139.

⚫

wyrok Sądu Apelacyjnego z uzasadnieniem, k. 172 i 178-180.

Pismem z dnia 19.06.2015 r. (...) ((...)) poinformował powoda, że w tym dniu wypłacił kwotę 50.000 zł na rzecz O. O., D. M. i S. Ć.. Powód do 2025 r. będzie musiał spłacać zaciągnięte zobowiązanie.

Natomiast pismem z dnia 18.06.2015 (...) Bank powiadomił, że w tym dniu wypłaci wyżej wskazanym osobom również kwotę 50.000 zł z tytułu zawartej z powodem umowy pożyczki.

Dowód:

zaświadczenia z tłumaczeniami, k. 92-97.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja powoda N. C. (1) zasługuje na uwzględnienie.

Ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd pierwszej instancji nie były bowiem prawidłowe i Sąd odwoławczy uznał, że koniecznym było przeprowadzenie dalszego postępowania dowodowego celem zweryfikowania ustaleń dokonanych przez Sąd Rejonowy, po myśli art. 381 i 382 k.p.c.

Należy przyznać rację powodowi, iż Sąd Rejonowy z nieznanych przyczyn nie uwzględnił przedłożonych przez powoda umów pożyczek. Wynika z nich jednoznacznie, że powód zaciągnął w kasie budowlanej i w banku dwie pożyczki po 50.000 euro, natomiast brakującą kwotę do zakupu i remontu domu pożyczył w kwocie 54.000 Euro od Z. K. (1), Ł. O. i H. I.. Kwoty z pożyczek zostały przekazane sprzedawcom nieruchomości, co wynika z postanowień umowy sprzedaży i zaświadczeń instytucji pożyczkowych.

Sąd Rejonowy w sposób nieostry ocenił okoliczność sprzedaży mieszkania w C., co wymagało weryfikacji tego faktu w postępowaniu apelacyjnym. Z przedłożonych umów sprzedaży wynika jednoznacznie, że powód zakupił mieszkanie przy ul. (...) w C. za środki pochodzące z majątku osobistego do majątku osobistego, co pozwana obecna przy tej umowie potwierdziła. Wobec powyższego miał powód prawo samodzielnie zbyć ten lokal i dokonał tego już w 2001 r., a więc w czasie, kiedy strony funkcjonowały jeszcze jako rodzina. Ponadto z uwagi na upływ czasu pomiędzy sprzedażą, a ustaniem więzi między stronami, okoliczność ta nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Trudno również założyć, że powód przechował tę kwotę przez 14 lat i przeznaczył na zakup nieruchomości w N..

Również Sąd pierwszej instancji dowolnie uznał za wiarygodne oświadczenie pozwanej, że pieniądze ze sprzedaży dyskoteki w K. zabrał na swoje potrzeby powód. Z przedłożonych oświadczeń pozwanej wynika, że to pozwana była wspólnikiem spółki cywilnej, ona zajmowała się sprzedażą swoich udziałów w spółce obejmujących również udział w nieruchomości. Wreszcie z tych oświadczeń wynika, że przynajmniej część ceny sprzedaży otrzymała pozwana. Jeżeli następnie przekazała te środki pieniężne mężowi, to była to jej decyzja wynikająca z ustaleń między stronami.

Nie do końca z kolei wiadomo, jaką okoliczność miało wykazać zaświadczenie o zaliczeniu powoda do 1 klasy podatkowej. Być może chodziło o to, że przestał rozliczać się z córkami i małżonką. Natomiast z dowodu o zameldowaniu wynika wyraźnie, że powód wraz z nową partnerką zameldowali się wspólnie w nowym domu już w dniu 29 czerwca 2015 r. Natomiast pozwana nigdy nie była tam zameldowana.

Dodatkowo Sąd Rejonowy nie uwzględnił uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego wydanego w sprawie rozwodowej, natomiast z uwagi na wydanie wyroku przez Sąd Apelacyjny we Wrocławiu już po wydaniu już zaskarżonego orzeczenia, należało go dopuścić na etapie postępowania apelacyjnego jako nowy dowód. Z ww. uzasadnień wynika, że więzi łączące strony ustały już praktycznie w 2010 r., a powód wyprowadził się ze wspólnego domu ok 2014 r., kiedy założył nowy, nieformalny związek z Z. K. (1). To wówczas udał się z nową partnerką i córkami na wakacje do Z.. Sądy te ustaliły, że wszelkie więzi między stronami ustały w latach 2013-2014, na co jednoznacznie wskazywały córki stron.

Przechodząc do oceny materiału dowodowego dokonanego przez Sąd Rejonowy, należy podzielić zarzuty strony powodowej co do braku szczegółowych rozważań na okoliczność, którym z przedłożonych przez strony dowodów, a w szczególności zeznań świadków, Sąd pierwszej instancji dał wiarę, a którym nie. Dokonując samodzielnej oceny w tym zakresie, Sąd Okręgowy zauważa, że większość świadków nie miała dokładnej wiedzy co do daty ustania więzi między małżonkami, gdyż znali to z relacji stron. Należy też zauważyć, że matka pozwanej nie była w stanie złożyć jednoznacznych i dokładnych zeznań i Sąd odwoławczy ma wątpliwości, co do zdolności tego świadka do prawidłowego postrzegania rzeczywistości i oceny zdarzeń. Również sprzeczne były zeznania stron, z jednej strony oświadczenia pozwanej porównywane z materiałem dowodowym dostarczonym na etapie postępowania apelacyjnego i z dowodami przeprowadzonymi w postępowaniu rozwodowym wskazują na brak wiarygodności pozwanej w takich kwestiach, jak otrzymanie pieniędzy ze sprzedaży dyskoteki oraz ustania więzi między małżonkami, a z drugiej strony powód nie był w stanie jednoznacznie wskazać sposobu rozliczania się z pieniędzy uzyskiwanych z czynszów wynajmowanych wspólnych lokali. Za mało wiarygodne należało uznać zeznania koleżanek pozwanej w zakresie w jakim wskazywały, że powód regularnie do 2016 r. przyjeżdżał i nocował w domu pozwanej. Nie koresponduje to z innymi dowodami w sprawie oraz ustaleniami poczynionymi przez Sądy w sprawie o rozwód w oparciu między innymi o zeznania córek stron postępowania. Odnosząc się do kwestii zabrania broni w marcu 2017 r., to należy zauważyć, że skoro w tym czasie powód został zmuszony do wymeldowania się spod adresu pozwanej, to wówczas musiał zabrać swoją broń z uwagi na przepisy regulujące posiadanie broni palnej. Ponadto należy zauważyć, że co najmniej od 2014 r. powód pozostawał w nowym związku, o czym musiała pozwana wiedzieć choćby z relacji córek, które poznały nową partnerkę ojca i trudno przypuszczać, aby akceptowała ten fakt i strony żyły zgodnie jak wcześniej. Trudno też uznać, że nowa partnerka akceptowałaby cotygodniowe wyjazdy powoda do domu aktualnej wówczas żony powoda.

Dlatego też zdaniem Sądu odwoławczego wszelkie więzi między stronami ustały w latach 2013 – 2014, kiedy powód ostatecznie wyprowadził się z domu pozwanej do mieszkania w C., a w N. założył nowy nieformalny związek z Z. K. (1). Natomiast życie stron na własny rachunek zaczęło się zasadniczo już w 2010 r. Błędnie Sąd Rejonowy założył, że w takim układzie strony były w stanie zarządzać majątkiem wspólnym. Przede wszystkim powód nie prowadził już warsztatu wulkanizacyjnego, a wszystkie dochody z wynajmowania pomieszczeń na swoich nieruchomościach podejmowała pozwana i nie rozliczała się z uzyskiwanych dochodów z powodem. Sama prowadziła kwiaciarnię, wynajmowała bistro i warsztat samochodowy. Powód natomiast nie dzielił się swoimi zarobkami uzyskiwanymi w N.. Fakt, że rozliczanie umów najmu musiała prowadzić nastoletnia córka stron wskazywał na okoliczność, że jednak strony nie były w stanie się porozumieć co do zarządu majątkiem wspólnym, gdyż w przeciwnym wypadku tymi kwestiami zajmowałaby się pozwana. Z zeznań pozwanej wynika, że praktycznie od zawsze strony miały problem ze wspólnym zarządem majątkiem wspólnym a pozwana zarzucała powodowi trwonienie wspólnie zarobionych pieniędzy poprzez udzielanie pożyczek, czy też brak nadzoru nad zakładem wulkanizacyjnym. Natomiast powód miał zarzucać pozwanej, że ta go okrada i dlatego nie zgadzał się na zarządzanie czynszami przez pozwaną. Ponadto powód nie poinformował pozwanej o zawarciu w dniu 22 maja 2015 r. umowy kupna domu w N., nie poinformował żony o zaciągnięciu kilku pożyczek na znaczne kwoty na zakup tej nieruchomości. Bez wiedzy żony opuścił zajmowany dotychczas lokal w N. i wymeldował pozwaną. Sama pozwana wskazała, że była zaskoczona, gdy chciała w N. skorzystać z opieki zdrowotnej, że nie jest już zameldowana na terenie (...). Powyższe okoliczność wskazują, że już praktycznie od 2014 r. strony na pewno nie prowadziły wspólnego zarządu majątkiem wspólnym i pozostawały w faktycznej separacji.

Biorąc pod uwagę powyższe należało uznać z zasadny zarzut naruszenia przepisów art. 233 § 1 k.p.c. oraz 217 § 1 i 2 k.p.c., a także art. 328 § 2 k.p.c.

Natomiast za nietrafny należało uznać zarzut apelacyjny dotyczący przeprowadzenia dowodu z zeznań córki stron w drodze pomocy przez konsula. Nawet jeśli Sąd Rejonowy nie wydał w tym zakresie wyraźnego postanowienia, to strony miały wiedzę o tym fakcie i nie złożyły żadnych zarzutów do tak prowadzonego postępowania dowodowego.

Przechodząc do dalszych rozważań należało ustalić, czy Sąd polski ma jurysdykcję do rozpoznania niniejszej sprawy oraz jakie prawo należy zastosować do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Wobec braku uregulowań Unii Europejskiej na tej płaszczyźnie i brak umowy (...), należy zastosować przepisy art. 1103 k.p.c. i art. 1103 ^{( 1 )}§ 1 i 2 k.p.c. Pierwszy z tych przepisów stanowi, że sprawy rozpoznawane w procesie należą do jurysdykcji krajowej, jeżeli pozwany ma miejsce zamieszkania lub miejsce zwykłego pobytu albo siedzibę w Rzeczypospolitej Polskiej. Natomiast przepis art. 1103 ^{( 1 )}§ 1 k.p.c. stanowi, że prawy małżeńskie oraz sprawy dotyczące małżeńskich stosunków majątkowych należą do jurysdykcji krajowej także wtedy, gdy:

1) oboje małżonkowie mieli ostatnie miejsce zamieszkania lub ostatnie miejsce zwykłego pobytu w Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli jedno z nich nadal ma miejsce zamieszkania lub miejsce zwykłego pobytu w Rzeczypospolitej Polskiej, lub

2) małżonek będący powodem ma co najmniej od roku bezpośrednio przed wszczęciem postępowania miejsce zamieszkania lub miejsce zwykłego pobytu w Rzeczypospolitej Polskiej, lub

3) małżonek będący powodem jest obywatelem polskim i ma co najmniej od sześciu miesięcy bezpośrednio przed wszczęciem postępowania miejsce zamieszkania lub miejsce zwykłego pobytu w Rzeczypospolitej Polskiej, lub

4) oboje małżonkowie są obywatelami polskimi.

Przepis kolejnego paragrafu ww. artykułu stanowi, że jurysdykcja krajowa jest wyłączna, jeżeli oboje małżonkowie są obywatelami polskimi oraz mają miejsce zamieszkania i miejsce zwykłego pobytu w Rzeczypospolitej Polskiej. Ponieważ obie strony postępowania mają obywatelstwo polskie, a pozwana do dzisiaj ma miejsce zwykłego pobytu w Polsce, Sąd polski miał jurysdykcję w niniejszej sprawie.

Rozważając natomiast prawo właściwe dla związku małżeńskiego stron postępowania, to należy zauważyć, że strony zawarły związek małżeński w H. na terenie (...). W niniejszej sprawie znajdą zastosowanie przepisy ustawy Prawo prywatne międzynarodowe z dnia 4 lutego 2011 r., gdyż co prawda strony zawarły związek małżeński pod rządami poprzedniej ustawy, skoro jednak małżeństwo trwało w chwili wejścia nowej ustawy, zdarzenia po 15.05.2011 r. są oceniane zgodnie z postanowieniami nowej ustawy. Wedle przepisu art. 2 ust. 1 jeżeli ustawa przewiduje właściwość prawa ojczystego, obywatel polski podlega prawu polskiemu, chociażby prawo innego państwa uznawało go za obywatela tego państwa. Natomiast zgodnie z przepisem art. 51 ust. 1 ww. ustawy, stosunki osobiste i majątkowe między małżonkami podlegają każdoczesnemu wspólnemu prawu ojczystemu. W rezultacie, nawet jeśli strony posiadają również obywatelstwo niemieckie, to w myśl powyższej regulacji, skoro są obywatelami Rzeczypospolitej Polskiej, należy traktować ich jako obywateli polskich i uznać, że prawem właściwym dla ich praw majątkowych małżeńskich jest prawo polskie.

Na marginesie należy zauważyć jedyni, że w N. podstawowym ustrojem małżeńskim jest ustrój rozdzielności majątkowej małżeńskiej z wyrównaniem dorobków. W świetle prawa n. powód nie musiał uzyskać zgodny małżonka na zakup nieruchomości, a jeżeli strony mają także obywatelstwo n. to kwestie małżeńskie dotyczące majątku położonego na terytorium N. będą prawdopodobnie podlegać temu prawu.

Przechodząc do analizy prawa materialnego, podkreślenia wymaga w szczególności, iż ustawodawca przewidział możliwość zniesienia wspólności ustawowej w drodze orzeczenia sądowego, co reguluje art. 52 k.r.o. Zgodnie z art. 52 § 1 k.r.o., z ważnych powodów każdy z małżonków może żądać ustanowienia przez sąd rozdzielności majątkowej. W myśl z kolei art. 52 § 2 k.r.o., rozdzielność majątkowa powstaje z dniem oznaczonym w wyroku, który ją ustanawia. W wyjątkowych wypadkach sąd może ustanowić rozdzielność majątkową z dniem wcześniejszym niż dzień wytoczenia powództwa, w szczególności, jeżeli małżonkowie żyli w rozłączeniu.

W pierwszej kolejności zważyć należy, że samo orzeczenie rozdzielności majątkowej i to z datą wsteczną między powodem N. C. (1), a pozwaną Ł. C. było bezsporne na etapie postępowania apelacyjnego, gdyż pozwana nie odwołała się od orzeczenia Sądu Rejonowego znoszącego rozdzielność majątkową małżeńską stron z datą wsteczną od 1 stycznia 2017 r. Spornym na tym etapie postępowania było jedynie, czy powinna pozostać wskazana przez Sąd Rejonowy data 1 stycznia 2017 r., czy też jak tego domagał się na etapie postepowania apelacyjnego powód, powinna być to data 21 maja 2015 r.

Godzi się bowiem zauważyć, że jedyną przesłanką ustanowienia przez sąd rozdzielności majątkowej na żądanie małżonka jest istnienie „ważnych powodów”. Przez ważne powody, dające podstawę do ustanowienia przez sąd rozdzielności majątkowej, zwykło się rozumieć wytworzenie się takiej sytuacji, która w konkretnych okolicznościach faktycznych powoduje, że dalsze trwanie wspólności majątkowej między małżonkami pociąga za sobą naruszenie lub poważne zagrożenie interesu majątkowego jednego z małżonków i z reguły także dobra rodziny. Ważny powód uzasadniający ustanowienie rozdzielności majątkowej może stanowić separacja faktyczna małżonków, uniemożliwiająca im współdziałanie w zarządzie majątkiem wspólnym i najczęściej zarazem stwarzająca zagrożenie interesów majątkowych jednego lub nawet obojga małżonków. Obojętne jest przy tym, czy zachodzi trwały i zupełny rozkład pożycia małżeńskiego. Sąd Najwyższy wielokrotnie potwierdzał, że w świetle art. 52 § 1 k.r.o., za owe „ważne powody” uznać należy okoliczności, których źródła tkwią w rozdźwiękach między małżonkami natury osobistej, stwarzających taką sytuację, że wykonywanie przez każdego z nich zarządu nad ich wspólnym majątkiem jest niemożliwe lub w znacznym stopniu utrudnione i że wspólność majątkowa przestaje służyć dobru założonej przez małżeństwo rodziny (uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z 6 listopada 1972 r., sygn. III CRN 250/72; uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 13 stycznia 2000 r., sygn. II CKN 1070/98; uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 13 maja 1997 r., sygn. III CKN 51/97).

Do zniesienia wspólności ustawowej dochodzi w drodze kształtującego orzeczenia sądowego. Obowiązkiem sądu jest ustalenie, czy istnieją „ważne powody” zniesienia i czy istniały wcześniej, wobec zgłoszenia żądania zniesienia wspólności z datą wsteczną. Wiąże się to z tym, że w odróżnieniu od umownego wyłączenia wspólności ustawowej sądowe zniesienie wspólności majątkowej wywołuje skutki wobec osób trzecich, a ponadto skutki te mogą zostać rozciągnięte w czasie na okres poprzedzający wyrok sądu. Dlatego w postępowaniu o zniesienie wspólności majątkowej sąd musi nadto rozważyć, czy powództwo nie zmierza do pokrzywdzenia wierzycieli jednego z małżonków (uzasadnieniu wyroku Sądu Najwyższego z dnia 26 lipca 2000 r., sygn. I CKN 293/00).

Zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego wyrażonym w uzasadnieniu wyroku z dnia 11 grudnia 2008 r. (sygn. II CSK 371/08), ustanowienie przez sąd rozdzielności majątkowej między małżonkami, którzy pozostawali we wspólności ustawowej lub umownej, z datą wcześniejszą niż dzień wytoczenia powództwa jest dopuszczalne w zasadzie tylko wtedy, gdy z powodu separacji faktycznej (życia w rozłączeniu) niemożliwe było już w tej dacie ich współdziałanie w zarządzie majątkiem wspólnym.

Przenosząc powyższe rozważania do realiów rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że bezsprzecznie strony już od dłuższego czasu żyją w faktycznej separacji. Co więcej separacja faktyczna, w której strony pozostawały co najmniej od 2014 r., kiedy to powód wyprowadził się z domu pozwanej do mieszkania w C. i zaczął nowy związek z Z. K. (1), wykluczała ich współdziałanie w zarządzie majątkiem wspólnym. Strony bowiem nie kontaktowały się ze sobą, prowadziły osobne gospodarstwa domowe, a separacja faktyczna miała niewątpliwie charakter trwały, czego wyrazem było wytoczenie przez powoda powództwa w sprawie o rozwód. Trudno przyjąć, że z uwagi na założenie nowego związku przez powoda, pozwana godziła się na dotychczasowe funkcjonowanie stron, a strony nie pozostawały z tego powodu w konflikcie. Skoro natomiast w tym okresie małżonkowie nie byli w stanie podejmować wspólnych działań w stosunku do majątku wspólnego, to istniejąca między nimi wspólność majątkowa nie mogła służyć ich interesom oraz dobru rodziny. Dlatego też, te okoliczności zadecydowały o tym, iż Sąd odwoławczy przyjął datę 21 maja 201 r. jako datę ustania wspólności majątkowej małżeńskiej. Niewątpliwie w tym dniu istniały już ww. przesłanki, czyli faktyczna separacja stron i brak porozumienia co do zarządu majątkiem wspólnym. Skoro następnego dnia powód nabył nieruchomość w N. bez wiedzy pozwanej i zdecydował się zaciągnąć na ten zakup szereg pożyczek należało uznać, że zasadnym było, aby zarówno własność przeszła jedynie na powoda (co prawdopodobnie i tak miało miejsce w świetle przepisów prawa n.), jak i tylko jego obciążała spłata zaciągniętych zobowiązań pożyczkowych zaciągniętych na zakup tej nieruchomości. Należy zauważyć, że powód zakupił ten dom, aby tam zamieszkać z nową partnerką, a nie na potrzeby dotychczasowej rodziny. Ponadto wprowadzenie rozdzielności majątkowej z tą datą ureguluje stosunki finansowe stron, a więc od tej daty każdy z małżonków zarabiał na siebie, a dochody z majątku wspólnego będą rozliczane proporcjonalnie do udziału stron w majątku wspólnym, a nie na rzecz tylko jednego małżonka. Tym samym, jeżeli nie łączyła już małżonków więź gospodarcza, pozostawali oni ze sobą w separacji faktycznej, to tym bardziej istnieją podstawy do ustanowienia rozdzielności majątkowej, która potwierdza właśnie ten brak więzi. Uznać bowiem należy, iż małżonkowie nie są w stanie zgodnie decydować o majątku wspólnym, o jego przeznaczeniu, zaciąganych zobowiązaniach. Sąd odwoławczy odmiennie zinterpretował okoliczność, że to córka stron rozliczała czynsze najmu ze wspólnej nieruchomości, gdyż zostało to uznane za brak możliwości bezpośredniego współdziałania stron w zarządzie majątkiem wspólnym. Zaprzestanie przez L. R. tych czynności spowodowało natychmiastowy konflikt i niemożność ustalenia, kto będzie pobierał za co czynsze. Ponadto należy zauważyć, że ww. okoliczność stanowiła jedynie fragment interesów majątkowych stron i na jego podstawie Sąd Rejonowy nie powinien budować ogólnych wniosków.

Dostrzeżenia również wymaga, iż oznaczenie wcześniejszego dnia ustalenia rozdzielności może być wskazane w przypadku dłuższej separacji faktycznej albowiem zapobiega traktowaniu dorobku jednego z małżonków w okresie separacji jako majątku wspólnego, gdy drugie w żaden sposób nie przyczyniło się do jego powstania. Nadmienić przy tym też trzeba, iż z okoliczności sprawy nie wynika nadto, aby ustalenie rozdzielności majątkowej ze wskazaną data zagrażało interesom wierzycieli.

Z tych względów także za zasadny Sąd Okręgowy uznał zarzuty dotyczące błędnego zastosowania art. 52 k.r.o. przez Sąd Rejonowy

Jednocześnie należy zauważyć, iż w orzecznictwie ostatecznie ugruntował się pogląd dopuszczający orzeczenie o zniesieniu wspólności majątkowej z datą wsteczną także po prawomocnym rozwiązaniu małżeństwa, jeżeli powództwo o zniesienie wspólności zostało wytoczone przed uprawomocnieniem się wyroku rozwodowego (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 14 kwietnia 1994 r., III CZP 44/94 oraz uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z dnia 30 maja 1996 r., III CZP 54/96, OSNC 1996, nr 10, poz. 130). Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie. Powód bowiem wystąpił z powództwem o ustanowienie rozdzielności majątkowej między stronami w dniu 5 kwietnia 2017 r., natomiast wyrok rozwodowy stron uprawomocnił się w dniu 23 maja 2018 r.

Mając na uwadze powyższe, Sąd Okręgowy uznając zaskarżone orzeczenie Sądu Rejonowego za wadliwe, na podstawie art. 386 § 1 k.p.c., zmienił zaskarżone orzeczenie i ustalił datę ustania wspólności majątkowej małżeńskiej między stronami na dzień 21 maja 2015 r.

Sąd Okręgowy ustalił datę zgodnie z żądaniem wskazanym w apelacji, a więc na 21 maja 2015 r., gdy w pozwie powód oznaczył tę datę na 1 maja 2015 r. Należy jednak w tym miejscu wskazać stanowisko doktryny (J. Pawliczak w pod red. dr hab. Konrada Osajdy, Kodeks rodzinny i opiekuńczy. Komentarz. 2018), gdzie wskazano, że w orzecznictwie SN ugruntowane jest stanowisko, że „W sytuacji, w której sąd orzekł o ustanowieniu rozdzielności majątkowej z datą późniejszą niż żądana przez powoda, ale nie zamieścił w sentencji wyroku orzeczenia o oddaleniu powództwa w pozostałej części, powód może kwestionować rozstrzygnięcie w tym przedmiocie w drodze apelacji” (tak wyr. SN z 3.11.2010 r., V CZ 78/10, Legalis; zob. także powołane tam szeroko wcześniejsze orzecznictwo oraz post. SN z 8.10.2014 r., II CZ 55/14, Legalis). W wyr. z 3.11.2010 r. (V CZ 78/10, Legalis) SN podkreślił, że „sąd, orzekając o ustanowieniu rozdzielności majątkowej, obowiązany jest z urzędu oznaczyć dzień jej ustanowienia. Zachodzą zatem podstawy, by przyjąć, że wyrok ustanawiający rozdzielność majątkową z dniem późniejszym niż żądany przez powoda zawiera negatywne rozstrzygnięcie co do żądania ustanowienia rozdzielności z datą wcześniejszą”. Podobnie w post. z 8.10.2014 r. (II CZ 55/14, Legalis) SN wyjaśnił, że „Wyrok ustanawiający rozdzielność majątkową z dniem późniejszym niż żądany przez powoda zawiera negatywne rozstrzygnięcie, co do żądania ustanowienia rozdzielności z datą wcześniejszą, bez potrzeby jednak oddalenia powództwa w tym zakresie”. W konsekwencji przyjmuje się, że taki wyrok nie jest orzeczeniem niezupełnym ( J. Ignaczewski, w: Ignaczewski , Małżeńskie prawo majątkowe, 2014, s. 225). W rezultacie mimo, że Sąd Rejonowy nie zawarł rozstrzygnięcia negatywnego, co do części żądania powoda, Sąd odwoławczy mógł rozpoznać apelację i brak było również podstaw do formalnej zmiany orzeczenia Sądu Rejonowego poprzez oddalenia roszczenia w części dotyczącej okresu od dnia 1 maja 2015 r. do 20 maja 2015 r.

Konsekwencją powyższego była zmiana orzeczenia o kosztach postępowania. Należy zauważyć, że błędnie Sąd Rejonowy przyjął za podstawę swojego rozstrzygnięcia przepis art. 98 k.p.c., skoro powód uzyskał częściowo korzystne orzeczenie dla siebie, gdyż Sąd ten ustanowił rozdzielność majątkową małżeńską i to z datą wsteczną. Podstawą rozstrzygnięcia powinien być więc art. 100 zd. 1 k.p.c. Niemniej jednak na skutek zmiany orzeczenia Sądu Rejonowego i uwzględnieniu roszczenia powoda praktycznie w całości (w postępowaniu apelacyjnym powód zmienił datę z 1 maja 2015 r. na 21 maja 2015 r.), należało na podstawie przepisu art. 100 zd. 2 k.p.c. zasądzić na jego rzecz całość kosztów postępowania, na które składały się opłata sądowa od pozwu w kwocie 200 zł i koszty działania pełnomocnika w kwocie 720 zł zgodnie z przepisem § 4 ust. 1 punkt 7) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, a także opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.

O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono po myśli art. 98 k.p.c. w zw. z art. 108 § 1 k.p.c. i w oparciu o § 7 ust. 1 pkt 7) w związku z § 10 ust. 1 punkt 1) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, gdyż powód wygrał postępowanie apelacyjne w całości. Na zasądzoną kwotę składały się opłata sądowa od apelacji w wysokości 200 zł i kwota 360 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym.