Postanowienie SN z 24 stycznia 2014, sygn. III SK 33/13
Data orzeczenia
24 stycznia 2014
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych, Wydział III
Przewodniczący
SSN Halina Kiryło
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 24 stycznia 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Halina Kiryło
w sprawie z powództwa Zakładu Utylizacyjnego Spółki z ograniczoną
odpowiedzialnością w G.
przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki
o nałożenie kary pieniężnej,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw
Publicznych w dniu 24 stycznia 2014 r.,
na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego
z dnia 26 września 2012 r.,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Sąd Apelacyjny wyrokiem z 26 września 2012 r., oddalił apelację Zakładu
Utylizacji Sp. z o.o. z/s w G. (powód) od wyroku Sądu Okręgowego w W. z 15
września 2011 r., w sprawie przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki
(Prezes Urzędu) o nałożenie kary pieniężnej.
Powód zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego skargą kasacyjną w całości.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie art. 56 ust. 1 pkt 1a w związku z art.
9a ust. 8 oraz art. 3 pkt 13, art. 3 pkt 13a i art. 3 pkt 11 Prawa energetycznego oraz
naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. w związku z powołanymi powyżej przepisami Prawa
energetycznego, a nadto naruszeniu art. 328 § 2 k.p.c.
2
Powód wniósł o uchylenia zaskarżonego wyroku i orzeczenie co do istoty
sprawy oraz rozstrzygniecie o kosztach procesu za wszystkie instancje, względnie
o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego
rozpoznania Sądowi drugiej instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego
wyroku i poprzedzającego go wyroku Sądu pierwszej instancji oraz przekazanie
sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w W.
Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art.
3984
§ 1 pkt 3 k.p.c. powód podnosi, że istnieje uzasadniona wątpliwość, czy
zaskarżony wyrok odpowiada prawu. Wyjaśnienie tej wątpliwości ma zaś istotne
znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Uzupełniając, na wezwanie Sądu
Apelacyjnego, brak formalny skargi kasacyjnej w postaci uzasadnienia wniosku o
przyjęcie jej do rozpoznania powód wskazał, że zachodzi potrzeba wykładni
przepisów art. 56 ust. 1 pkt 1a w związku z art. 9a ust. 8 oraz art. 3 pkt 13, art. 13a
Prawa energetycznego w zakresie ustalenia właściwej wykładni pojęcia odbiorca
końcowy, w szczególności w kontekście będącego podstawą rozpoznania w
niniejszej sprawie stanu faktycznego, w którym powód sprzedał energię innemu
podmiotowi za pośrednictwem własnej sieci wewnętrznej. Podmiot ten nie może
zostać uznany za odbiorcę końcowego, ponieważ nie był przyłączony do sieci
elektroenergetycznej.
Sąd Najwyższy zważył co następuje:
Skarga kasacyjna powoda nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej
merytorycznego rozpoznania.
W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że skarga kasacyjna nie jest
zwykłym środkiem zaskarżenia a jej rozpoznanie następuje tylko z przyczyn
kwalifikowanych, wymienionych w art. 3989
§ 1 k.p.c., to jest wówczas, gdy w
sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, bądź istnieje potrzeba wykładni
przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących
rozbieżności w orzecznictwie sądów, czy też zachodzi nieważność postępowania
lub gdy skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W konsekwencji tego, w art.
3984
§ 2 k.p.c. wśród istotnych wymagań skargi kasacyjnej ustawodawca wymienił
3
obowiązek złożenia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania i jego uzasadnienie.
Wymóg ten wiąże się z tzw. przedsądem, polegającym m.in. na możliwości
odmowy przez Sąd Najwyższy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art.
3989
§ 2 k.p.c.). Wypełnienie tego wymogu polega na przedstawieniu
wyodrębnionego wywodu prawnego, w którym skarżący wykaże, jakie występujące
w sprawie okoliczności pozwalają na uwzględnienie wniosku o przyjęcie skargi
kasacyjnej do rozpoznania i jednocześnie uzasadnieniu, dlaczego odpowiadają one
ustawowemu katalogowi przesłanek. Na etapie przedsądu, kiedy Sąd Najwyższy
podejmuje decyzję o przyjęciu skargi do rozpoznania ocenie i analizie podlega,
obok elementów konstrukcyjnych skargi, tylko wniosek o jej przyjęcie i jego
uzasadnienie. Dlatego skarga kasacyjna powinna być tak zredagowana i
skonstruowana, aby Sąd Najwyższy nie musiał poszukiwać w uzasadnieniu jej
podstaw pozostałych elementów konstrukcyjnych skargi, ani tym bardziej się ich
domyślać.
Mając na względzie, że skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem
zaskarżenia, realizującym przede wszystkim interes publiczny, polegający na
usuwaniu rozbieżności w orzecznictwie sądów powszechnych oraz na
wspomaganiu rozwoju prawa, uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do
rozpoznania powinno koncentrować się na wykazaniu, iż takie okoliczności w
sprawie zachodzą (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 czerwca
2013 r., III SK 55/12 i powołane tam orzeczenia).
Tymczasem wniosek o przyjęcie skargi powoda do rozpoznania i jego
uzasadnienie nie spełniają powyższych wymogów choćby w minimalnym stopniu.
Zawarty w treści samej skargi wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania ze względu
na „uzasadnioną wątpliwość czy zaskarżony wyrok odpowiada prawu” nie
nawiązuje do żadnej z przesłanek przedsądu z art. 3989
§ 1 pkt 1-4 k.p.c. Nie
wskazuje bowiem, czy powodem przemawiającym za merytorycznym
rozpoznaniem skargi jest potrzeba rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego, czy też
wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości bądź rozbieżności w
orzecznictwie, czy wreszcie oczywista zasadność skargi. Nie ulega jedynie
wątpliwości, że podstawy ewentualnego przyjęcia skargi do rozpoznania powód nie
upatruje w nieważności postępowania.
4
Wykonując wezwanie Sądu drugiej instancji do uzupełnienia braków
formalnych skargi pełnomocnik powoda wyjaśnił, że wniosek o przyjęcie skargi
kasacyjnej jest uzasadniony potrzebą wykładni przepisów art. 56 ust. 1 pkt 1a w
związku z art. 9a ust. 8 oraz art. 3 pkt 13 i art. 13a Prawa energetycznego w
zakresie wykładni pojęcia odbiorca końcowy w kontekście będącego podstawą
rozpoznania w niniejszej sprawie stanu faktycznego, w którym powód sprzedał
energię innemu podmiotowi za pośrednictwem własnej sieci wewnętrznej.
Podstawę prawną wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania stanowi zatem art.
3989
§ 1 pkt 2 k.p.c. W tym przypadku skarżący ma nie tylko obowiązek określenia
przepisów wymagających wykładni oraz wskazania poważnych wątpliwości
interpretacyjnych związanych ze stosowaniem tych przepisów, ale także podania
doktrynalnego lub orzeczniczego źródła tych wątpliwości lub rozbieżności w
orzecznictwie sądów (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada
2012 r., III SK 17/12 i powołane tam orzecznictwo). Wątpliwości interpretacyjne lub
rozbieżności w rozumieniu art. 3989
§ 1 pkt 2 k.p.c. należy opisać, wskazując
argumenty, które prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych. Trzeba też przedstawić
własną, odpowiednio uzasadnioną, propozycję interpretacji powołanych przepisów,
a także wpływ tej wykładni na rozstrzygnięcie sprawy. Tymczasem pełnomocnik
powoda ograniczył się jedynie do sformułowania powołanego powyżej problemu
prawnego, nie przedstawiając jakiegokolwiek wywodu w przedmiocie wątpliwości
interpretacyjnych dotyczących pojęcia odbiorcy końcowego.
Mając powyższe na uwadze, z mocy art. 3989
§ 2 k.p.c., Sąd Najwyższy
orzekł jak w sentencji.