sygn. III SK 55/13 20 lutego 2014 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 20 lutego 2014, sygn. III SK 55/13

Data orzeczenia 20 lutego 2014
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych, Wydział III
Przewodniczący SSN Halina Kiryło
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Pracy #Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych #postanowienie SN
Sygn. akt III SK 55/13
POSTANOWIENIE
Dnia 20 lutego 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Halina Kiryło
w sprawie z powództwa E. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K.
przeciwko Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej
o ustalenie wysokości opłat za usługi dostępu,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw
Publicznych w dniu 20 lutego 2014 r.,
na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego
z dnia 20 grudnia 2012 r.,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej na
rzecz E. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w
K. kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów
zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.
UZASADNIENIE
Sąd Apelacyjny wyrokiem z 20 grudnia 2012 r., oddalił apelację Prezesa
Urzędu Komunikacji Elektronicznej od wyroku Sądu Okręgowego w W. – Sądu
Ochrony Konkurencji i Konsumentów z 5 kwietnia 2012 r. w sprawie z odwołania E.
Sp. z o.o. w K. od decyzji Prezesa Urzędu z 28 listopada 2007 r.
Prezes Urzędu zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego skarga kasacyjną w
całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie art. 380 k.p.c. w związku z
art. 168 § 1 k.p.c. i art. 169 § 1 i 4 k.p.c. i art. 171 k.p.c. w związku z art. 13 § 2
2
k.p.c. oraz art. 386 § 3 k.p.c. w związku z art. 47958
§ 2 k.p.c. i art. 47959
§ 2 k.p.c.
w związku z art. 391 § 1 k.p.c.
Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania Prezes Urzędu
powołał się na potrzebę wykładni przepisów prawa budzących poważne
wątpliwości, polegającą na potrzebie wyjaśnienia, czy w postępowaniu odrębnym w
sprawach z zakresu regulacji telekomunikacji i poczty regulowanym w przepisach
art. 47957
i n. k.p.c. w związku z art. 13 § 2 k.p.c. wniosek o przywrócenie terminu
do wniesienia odwołania w rozumieniu art. 168 § 2 k.p.c. i art. 169 § 1-3 k.p.c., z
uwagi na błędne pouczenie co do środka zaskarżenia, wnosi się do Sądu Ochrony
Konkurencji i Konsumentów w terminie tygodnia od czasu ustania przyczyny
uchybienia, czy też może wnosi się go za pośrednictwem Prezesa Urzędu, a także,
czy wniosek taki podlega doręczeniu pełnomocnikowi strony przeciwnej na
podstawie art. 4799
§ 1 k.p.c. oraz czy po wydaniu postanowienia o przywróceniu
terminu Sąd przekazuje temu organowi odwołanie, celem zastosowania trybu
wskazanego w art. 47959
§ 1 lub 2 k.p.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna Prezesa Urzędu nie kwalifikowała się do przyjęcia celem
jej merytorycznego rozpoznania.
Wskazany we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej Prezesa Urzędu do
rozpoznania problem prawny dotyczy stosowania w sprawach z odwołania od
decyzji Prezesa Urzędu instytucji przywrócenia terminu, a konkretnie tego, do kogo
należy złożyć wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania oraz samo
odwołanie. W niniejszej sprawie wniosek taki, wraz z odwołaniem, został wniesiony
przez powoda do Sądu Okręgowego w W. – Sądu Ochrony Konkurencji i
Konsumentów za pośrednictwem Prezesa Urzędu, a zatem w taki sam sposób, w
jaki wnoszone jest – w terminie - odwołanie od decyzji organu. Dodatkowo Prezes
Urzędu formułuje na tle stosowania przepisów o przywracaniu terminu do
wniesienia odwołania w sprawach z zakresu regulacji komunikacji elektronicznej
dwa kolejne problemy prawne: 1) czy wniosek o przywrócenie terminu podlega
doręczeniu pełnomocnikowi Prezesa Urzędu na podstawie art. 4799
§ 1 k.p.c.; 2)
3
czy po wydaniu postanowienia o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania
Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów przekazuje Prezesowi Urzędu odwołanie
celem zastosowania trybu wskazanego w art. 47959
§ 1 lub 2 k.p.c.
Z powyższego wynika, że Prezes Urzędu wnosi o przyjęcie skargi kasacyjnej
do rozpoznania ze względu na konieczność rozstrzygnięcia przez Sąd Najwyższy
kwestii, jak powinny być stosowane przepisy Kodeksu postępowania cywilnego w
sprawach z zakresu regulacji telekomunikacji w odniesieniu do trzech wskazanych
problemów prawnych. Tymczasem jako podstawę wniosku Prezes Urzędu wskazał
art. 3989
§ 1 pkt 2 k.p.c. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego,
w tym także dotyczącym spraw z zakresu ochrony konkurencji i regulacji, w
przypadku powołania się na art. 3989
§ 1 pkt 2 k.p.c. skarżący winien nie tylko
określić, które przepisy wymagają wykładni Sądu Najwyższego, ale także wskazać,
na czym polegają poważne wątpliwości interpretacyjne lub przedstawić
rozbieżności w orzecznictwie sądów. Chodzi przy tym o wątpliwości interpretacyjne,
a nie w zakresie stosowania prawa (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27
września 2012 r., III SK 8/12, LEX 1238131).
Odmawiając przyjęcia skargi kasacyjnej Prezesa Urzędu do rozpoznania nie
można nie dostrzec, że pierwotnym źródłem wątpliwości praktycznych
podniesionych w skardze jest błędne pouczenie powoda przez Prezesa Urzędu co
do sposobu zaskarżenia tej decyzji. Za przyjęciem skargi Prezesa Urzędu do
rozpoznania nie przemawia zatem interes publiczny. Sądy orzekające w niniejszej
sprawie postąpiły w sposób zapewniający powodowi realizację konstytucyjnego
prawa do sądu, posiłkując się przy rozstrzygnięciu podstawowego problemu
praktycznego, jakim jest sposób złożenia wniosku o przywrócenie terminu w takich
sprawach jak niniejsza pragmatyczną konstrukcją, która wprost w prawie polskim
przewidziana została w niemającym zastosowania w niniejszej sprawie art. 87 § 3
Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Niemożność
przeprowadzenia w takim wypadku tzw. samokontroli przez Prezesa Urzędu nie
narusza uprawnień organu. Samokontrola ma na celu modyfikację pierwotnej
decyzji w wyniku uwzględnienia wniosków i zarzutów podmiotu wnoszącego
odwołanie, nic nie stało na przeszkodzie, by wszystkie bądź niektóre wnioski i
4
zarzuty odwołania Prezes Urzędu uznał za zasadne na etapie postępowania
sądowego.
Odnosząc się do potrzeby wykładni art. 4799
§ 1 k.p.c. wskazać należy, że w
niniejszej sprawie nie ma potrzeby rozstrzygania kwestii, czy postępowanie o
przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezesa Urzędu ma
charakter dwustronny, ponieważ przepis art. 4799
§ 1 k.p.c. znajduje zastosowanie
w toku sprawy, a zatem od chwili doręczenia stronie pozwanej pozwu, którego
odpowiednikiem jest odwołanie. Powoduje to, że nieuprawnione jest wywodzenie z
art. 4799
§ 1 k.p.c. obowiązku doręczenia Prezesowi Urzędu odpisu wniosku o
przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, skoro dopiero doręczenie
odwołania Prezesowi Urzędu spowoduje stan sprawy w toku.
Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy z mocy art. 3989
§ 2 k.p.c.
orzekł jak w sentencji postanowienia.