Postanowienie SN z 27 marca 2014, sygn. III SK 66/13
Data orzeczenia
27 marca 2014
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych, Wydział III
Przewodniczący
SSN Halina Kiryło
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 27 marca 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Halina Kiryło
w sprawie z powództwa P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W.
przeciwko Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej
z udziałem zainteresowanej M. T. Spółki Akcyjnej w R.
o zmianę umowy,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw
Publicznych w dniu 27 marca 2014 r.,
na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej
od wyroku Sądu Apelacyjnego
z dnia 10 maja 2013 r.,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Sąd Apelacyjny wyrokiem z 10 maja 2013 r., oddalił apelację Prezesa
Urzędu Komunikacji Elektronicznej od wyroku Sądu Okręgowego w W. – Sądu
Ochrony Konkurencji i Konsumentów z 28 czerwca 2012 r. Prezes Urzędu
zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego skargą kasacyjną w całości. Zaskarżonemu
orzeczeniu zarzucił naruszenie art. 391 § 1 k.p.c. w związku z art. 316 § 1 k.p.c.
oraz art. 7 Konstytucji RP przez przyjęcie, że prawomocne uchylenie decyzji
Prezesa Urzędu z 30 września 2008 r., zwanej decyzją MTR 2008 nastąpiło ze
skutkiem ex tunc oraz naruszenie art. 206 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego w
2
związku z art. 16 § 1 k.p.a. przez uznanie, że decyzja MTR 2008 nie była decyzją
ostateczną.
Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania Prezes Urzędu
powołał się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, czy w
świetle art. 479(64) § 2 k.p.c. uzasadnione jest przyjęcie, iż prawomocne uchylenie
decyzji Prezesa Urzędu określającej wysokość opłat za dostęp telekomunikacyjny
ma skutek ex tunc, czy też skutek ex nunc.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna Prezesa Urzędu nie kwalifikowała się do przyjęcia celem
jej merytorycznego rozpoznania. Sformułowane w niej zagadnienie prawne, oparte
na art. 479(64) § 2 k.p.c., nie jest zagadnieniem prawnym sprawy, ponieważ nie
pozostaje w żadnym związku z podstawami skargi kasacyjnej (postanowienia Sądu
Najwyższego: z 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07, LEX nr 864002; z 22 listopada
2007 r., I CSK 326/07, LEX nr 560504; z 24 września 2013 r., III SK 1/13 i
powołane tam orzecznictwo). Na podstawy te składają się art. 391 § 1 k.p.c. w
związku z art. 316 § 1 k.p.c. oraz art. 7 Konstytucji RP, a także art. 206 ust. 1
Prawa telekomunikacyjnego w związku z art. 16 § 1 k.p.a. Podstawy skargi nie
obejmują natomiast art. 479(64) § 2 k.p.c.
Niezależnie od powyższego Sąd Najwyższy stwierdza, że sformułowana
przez Prezesa Urzędu teza, zgodnie z którą wydana w niniejszej sprawie decyzja,
określana mianem decyzji MTR 2008, miała ostateczny charakter, w sytuacji gdy
została (skutecznie) zaskarżona do Sądu Okręgowego w W. – Sądu Ochrony
Konkurencji i Konsumentów, jest oczywiście błędna. Decyzja MTR 2008, pomimo
jej zaskarżenia odwołaniem, wiązała jej adresata za sprawą rygoru
natychmiastowej wykonalności. Nie ulega wątpliwości, że decyzja ostateczna, to
taka decyzja, która nie została zaskarżona w przewidzianym w prawie terminie.
Dodatkowo należy wziąć pod uwagę, że powołane w podstawach skargi
przepisy art. 391 § 1 k.p.c. w związku z art. 316 § 1 k.p.c. oraz art. 7 Konstytucji
RP, z uwagi na ich treść, nie mogły zostać naruszone przez Sąd Apelacyjny w
sposób opisany w zarzutach skargi kasacyjnej Prezesa Urzędu.
3
Stwierdzając zatem, że nie zachodzą przyczyny przyjęcia obu skarg
kasacyjnych do rozpoznania, określone w art. 3989
§ 1 k.p.c., Sąd Najwyższy na
podstawie art. 3989
§ 2 k.p.c.