Wyrok SN z 4 lutego 2015, sygn. III KRS 72/14
Data orzeczenia
4 lutego 2015
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych, Wydział III
Przewodniczący
SSN Maciej Pacuda
Tagi
Podstawa prawna
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 4 lutego 2015 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Maciej Pacuda (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Roman Kuczyński
SSN Zbigniew Myszka
w sprawie z odwołania A.K.
od uchwały Krajowej Rady Sądownictwa z dnia 17 października 2014 r. w sprawie
przeniesienia sędziego w stan spoczynku,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 4 lutego 2015 r.,
uchyla zaskarżoną uchwałę i przekazuje sprawę Krajowej
Radzie Sądownictwa do ponownego rozpoznania.
UZASADNIENIE
Krajowa Rada Sądownictwa uchwałą z dnia 17 października 2014 r., podjętą
w sprawie przeniesienia sędziego w stan spoczynku, na podstawie art. 3 ust. 2 pkt
2 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa (Dz.U. Nr 126,
poz. 714) i art. 73 § 1 w zw. z art. 70 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o
ustroju sądów powszechnych (jednolity tekst: Dz.U. z 2013 r., poz. 427)
2
postanowiła odmówić przeniesienia w stan spoczynku A. K. sędzi Sądu
Rejonowego w […].
W uzasadnieniu wymienionej uchwały Krajowa Rada Sądownictwa wyjaśniła,
że Zespół podejmując decyzję dotyczącą rekomendacji Krajowej Radzie
Sądownictwa przeniesienie sędzi A. K. w stan spoczynku z dniem 15 kwietnia 2014
r. miał na uwadze zły stan zdrowia sędzi, którego potwierdzeniem jest orzeczenie
lekarza orzecznika ZUS z dnia 15 kwietnia 2014 r. oraz opinia psychiatryczna
sporządzona przez biegłego sądowego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa, z
których wynika, że aktualny stan zdrowia sędzi A. K. nie pozwala jej na
wykonywanie obowiązków sędziego.
Zespół członków Krajowej Rady Sądownictwa miał też na uwadze
wcześniejsze, prawomocnie zakończone odmową postępowanie przed Krajową
Radą Sądownictwa, zainicjowane wnioskiem Kolegium Sądu Okręgowego w […] z
dnia 14 września 2011 r. o przeniesienie sędzi A.K. w stan spoczynku w trybie art.
71 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych.
Odnosząc się do poprzedniego postępowania Zespół podkreślił, że w
tamtym okresie lekarz orzecznik ZUS (orzeczeniem z dnia 11 stycznia 2011 r.)
uznał, że sędzia A. K. nie jest trwale niezdolna do pracy na stanowisku sędziego.
Niezdolności do pracy nie potwierdziły również zlecone przez Radę opinie biegłych
sądowych. Wykonując dyspozycję art. 71 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo
o ustroju sadów powszechnych Rada, mając na uwadze fakultatywny charakter
tego przepisu, w oparciu o cały zgromadzony materiał w sprawie postanowiła nie
uwzględnić wniosku Kolegium Sądu Okręgowego w […] o przeniesienie Pani sędzi
A. K. w stan spoczynku.
W obecnym postępowaniu, Zespół biorąc pod uwagę cały zgromadzony w
sprawie materiał oraz dokumentację medyczną uznał, że należy przychylić się do
wniosku Kolegium Sądu Okręgowego z dnia 5 maja 2014 r. o przeniesienie sędzi A.
K. w stan spoczynku. Podstawą do zajęcia przez Zespół powyższego stanowiska
było uznanie sędzi A. K. przez lekarza orzecznika ZUS za trwale niezdolną do
pełnienia obowiązków sędziego. Istotne znaczenie miała również opinia
psychiatryczna z dnia 7 sierpnia 2014 r., z której również wynika, że sędzia nie jest
zdolna do pracy.
3
W tej sytuacji Zespół uznał, że wniosek Kolegium Sądu Okręgowego w […] o
przeniesienie w stan spoczynku sędzi Sądu Rejonowego A. K. z dnia 5 maja 2014
r., w trybie art. 70 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów
powszechnych, zasługuje na uwzględnienie.
Krajowa Rada Sądownictwa nie podzieliła jednak ustaleń i wniosków
Zespołu stwierdzającego, że zaistniały przesłanki do przeniesienia sędzi A. K. w
stan spoczynku, na podstawie art. 70 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o
ustroju sądów powszechnych i podjęła uchwałę o odmowie przeniesienia w stan
spoczynku sędzi A. K. stosunkiem: 8 głosów „za”, przy 5 głosach „przeciw” i 3
głosach „wstrzymujących się”.
Krajowa Rada Sądownictwa odmówiła przeniesienia w stan spoczynku sędzi
A. K. wobec opinii biegłego psychiatry z dnia 7 lipca 2014 r., która zdaniem Rady
nie przesądza jednoznacznie o trwałej niezdolności do pełnienia urzędu na
stanowisku sędziego, a co za tym idzie przeprowadzony dowód z opinii biegłego
nie skutkuje prawidłowym ustaleniem dotyczącym niezdolności sędziego do pracy.
W opinii psychiatrycznej z dnia 7 sierpnia 2014 r., jest zawarta informacja o
„przyjmowaniu adekwatnego leczenia przeciwlękowego i przeciwdepresyjnego”,
oraz „że opiniowana od dłuższego czasu nie pracuje na stanowisku sędziego, a
opisana sytuacja pozwoliła na częściową kompensację zaburzeń (...)”. Lekarz
biegły sądowy z zakresu psychiatrii pisze również w swojej opinii, że „Opiniowana
kontynuuje psychoterapię, która ma na celu zmianę mechanizmów
przystosowawczych, jednak proces psychoterapii jest długotrwały i może nie
przynieść oczekiwanych rezultatów.”.
W odniesieniu do powyższych ustaleń Krajowa Rada Sądownictwa stanęła
na stanowisku, że nie można wykluczyć powrotu do zdrowia sędzi A. K. po odbyciu
leczenia oraz psychoterapii, dlatego też wniosek o jej trwałej niezdolności do
pełnienia urzędu sędziowskiego został zaprezentowany przez lekarza biegłego
sądowego z zakresu psychiatrii zbyt pochopnie.
Sędzia A. K. wniosła do Sądu Najwyższego odwołanie od uchwały Krajowej
Rady Sądownictwa z dnia 17 października 2014 r., zaskarżając tę uchwałę w
całości i wnosząc o jej i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania;
4
Odwołująca się zarzuciła zaskarżonej uchwale naruszenie prawa
materialnego, tj. art. 70 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych, przez:
(a) błędną wykładnię pojęcia trwałej niezdolności do pełnienia obowiązków
sędziego z powodu choroby i utraty sił, a to przez stwierdzenie, że jeśli nie można
wykluczyć powrotu do zdrowia sędziego, to nie mamy do czynienia z trwałą
niezdolnością do pełnienia obowiązków sędziego, o której mowa w ww. przepisie
(s. 3 uchwały), podczas gdy okoliczność, że sędzia ma w przyszłości szansę na
powrót do zdrowia lub polepszenie stanu zdrowia, nie jest równoznaczna z brakiem
trwałej niezdolności do pełnienia urzędu sędziowskiego wskutek choroby lub utraty
sił, o której mowa w powołanym przepisie; (b) niewłaściwe zastosowanie
polegające na stwierdzeniu, wbrew okolicznościom sprawy, że nie zaszły określone
w powołanym przepisie przesłanki obligatoryjnego przeniesienia odwołującej się w
stan spoczynku, podczas gdy opinia biegłego psychiatry stwierdza trwałą
niezdolność A. K. do pełnienia obowiązków sędziego, a z odpowiednim wnioskiem
wystąpiła zarówno ona jak i Kolegium Sądu Okręgowego w […], co oznacza -
dopóki nie zostało zakwestionowane przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego
psychiatry, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie - że spełnione zostały
przesłanki obligatoryjnego przeniesienia sędzi A. K. w stan spoczynku w trybie art.
70 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych,
W uzasadnieniu odwołania odwołująca się podniosła, że Krajowa Rada
Sądownictwa dokonała błędnej wykładni pojęcia trwałej niezdolności do pełnienia
obowiązków sędziego z powodu choroby lub utraty sił. Błędnie przyjęto, że A. K. nie
jest trwale niezdolna do pełnienia obowiązków sędziego, argumentując to tym, iż
nie jest wykluczone, że stan zdrowia A. K. się poprawi, a zatem możliwy będzie jej
powrót do pełnienia obowiązków sędziego. Zdaniem odwołującej się, taka
argumentacja jest nieuprawniona. Według dowodów w postaci opinii zebranych w
toku sprawy nie da się przewidzieć końcowego okresu terapii oraz w ogóle jej
skuteczności dla stanu zdrowia odwołującej się. Potwierdzają to pozostałe dwie
opinie wskazując wręcz na konieczność zaprzestania pełnienia obowiązków
sędziego przez wnioskodawczynię. Na podstawie tych opinii można stwierdzić, że
nawet gdyby przyjąć za uchwałą, że co do zasady możliwy jest powrót do zdrowia,
5
pozostawanie przez nią w funkcji sędziego jest trwałą przeszkodą do takiego
powrotu.
Odwołująca się podniosła także, iż w niniejszej sprawie Krajowa Rada
Sądownictwa powołała biegłego psychiatrę, posiadającego w myśl art. 38 ustawy o
KRS wiadomości specjalne, a następnie bezpodstawnie odrzuciła treść i wnioski
opinii. Biegły psychiatra wszechstronnie wyjaśnił kwestie dotyczącą istoty sprawy.
Stwierdził, że zaburzenia depresyjne i lękowe z somatyzacją o przewlekłym
przebiegu i towarzyszące zaburzenia osobowości o obrazie lękowym czynią sędzię
A. K. niezdolną do pracy na stanowisku sędziego, najprawdopodobniej trwale. Na
stronie 5 opinii biegły obszernie ocenił stan zdrowia opiniowanej zwracając uwagę
na przewlekły charakter prezentowanych zaburzeń. Wnioski końcowe opinii zostały
logicznie i przekonywująco uzasadnione. Biegły wskazał, że „specyficzne warunki i
obciążenie emocjonalne w pracy na stanowisku sędziego mogą z dużym
prawdopodobieństwem nasilić istniejące dolegliwości psychiczne; z wywiadu
wiadomo o eskalacji zaburzeń depresyjnych i lękowych w trakcie pracy zawodowej,
treść i dynamika przeżyć lękowych związana była z sytuacjami uwarunkowanymi
zawodowo”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Odwołanie jest uzasadnione.
Zgodnie z art. 70 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów
powszechnych, sędziego przenosi się w stan spoczynku na jego wniosek albo na
wniosek właściwego kolegium sądu, jeżeli z powodu choroby lub utraty sił uznany
został przez lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych za trwale
niezdolnego do pełnienia obowiązków sędziego. Z brzmienia przepisów art. 70
u.s.p. nie można co prawda wyprowadzić wniosku o związaniu Krajowej Rady
Sądownictwa treścią orzeczenia lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń
Społecznych stwierdzającego trwałą niezdolność sędziego do pełnienia
obowiązków sędziowskich, jednak jak przyjął Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 19
stycznia 2005 r., III KRS 9/04 (OSNP 2005 nr 12, poz. 182), a Sąd Najwyższy w
obecnym składzie pogląd ten w pełni akceptuje, w postępowaniu o przeniesienie
6
sędziego w stan spoczynku na podstawie art. 70 Prawa o ustroju sądów
powszechnych Krajowa Rada Sądownictwa jest obowiązana ocenić moc
dowodową orzeczenia lekarza orzecznika ZUS, dotyczącego trwałej niezdolności
do pełnienia obowiązków sędziego. Przeniesienie sędziego w stan spoczynku nie
następuje z mocy prawa, lecz w wyniku decyzji właściwego organu, wydanej na
wniosek uprawnionego podmiotu (sędziego, kolegium właściwego sądu albo - w
przypadku prezesa sądu okręgowego lub apelacyjnego - Ministra Sprawiedliwości).
Kompetencję do jej wydania ustawodawca, w myśl art. 73 § 1 u.s.p., wiąże zaś nie
z lekarzem orzecznikiem lub komisją lekarską Zakładu Ubezpieczeń Społecznych,
lecz z Krajową Radą Sądownictwa. Zasadnicze znaczenie dla nabycia przez
sędziego uprawnień w tym zakresie ma oczywiście spełnienie materialnoprawnej
przesłanki, jaką jest trwała niezdolność do pełnienia obowiązków sędziowskich z
powodu choroby lub utraty sił. Ustawa określa sposób stwierdzania tejże
niezdolności, stanowiąc, iż następuje ono w drodze orzeczenia lekarza orzecznika
Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, wydanego po przeprowadzeniu badań na
żądanie zainteresowanego sędziego lub kolegium właściwego sądu, z możliwością
jego zaskarżenia w drodze sprzeciwu do komisji lekarskiej Zakładu Ubezpieczeń
Społecznych i z zastrzeżeniem obciążenia Skarbu Państwa kosztami postępowania
przed organem rentowym. Wydanie przez lekarza orzecznika ZUS orzeczenia, o
którym mowa w art. 70 § 1 i 3 u.s.p., stanowi szczególne zadanie powierzone
Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych w rozumieniu art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 13
października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, realizowane w formie
cywilnoprawnej umowy zlecenia zawartej między prezesem sądu a Zakładem
Ubezpieczeń Społecznych (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 19 stycznia
2005 r., III KRS 9/04, OSNP 2005 nr 12, poz. 183 i z dnia 10 maja 2006 r., III KRS
3/06, OSNP 2007 nr 11-12, poz. 177).
Orzeczenie lekarza orzecznika ZUS wydane w opisanym wyżej trybie nie jest
decyzją administracyjną, korzystającą z przymiotu prawomocności i wiążącą inne
organy, w tym Krajową Radę Sądownictwa. W judykaturze podkreśla się, iż jest ono
jedynie środkiem dowodowym w postępowaniu toczącym się z wniosku
uprawnionego podmiotu o przeniesienie sędziego w stan spoczynku, a jego moc
dowodowa podlega ocenie Rady przy podejmowaniu uchwały w kontekście
7
całokształtu materiału dowodowego sprawy. Sędziego w stan spoczynku przenosi
bowiem Krajowa Rada Sądownictwa, a nie lekarz orzecznik ZUS. Jego orzeczenie
jest jednak podstawowym dokumentem dla podjęcia uchwały przez KRS,
podlegającym weryfikacji przez Radę.
Zgodnie z art. 33 ustawy z dnia o 12 maja 2011 r. Krajowej Radzie
Sądownictwa (Dz.U. Nr 126, poz. 714 ze zm.), w sprawach indywidualnych Rada
podejmuje uchwały po wszechstronnym rozważeniu sprawy, na podstawie
udostępnionej dokumentacji oraz wyjaśnień uczestników postępowania lub innych
osób, jeżeli zostały złożone.
Natomiast zgodnie z art. 38 ust. 1-2 obowiązującej ustawy o KRS, wniosek o
przeniesienie sędziego w stan spoczynku powinien zawierać uzasadnienie, a nadto
powinny być do niego dołączone dokumenty stwierdzające okoliczności stanowiące
podstawę przeniesienia sędziego w stan spoczynku, do których to dokumentów
ustawodawca zalicza - obok szczegółowego zestawienia okresów niepełnienia
służby ze względu na chorobę lub urlop dla poratowania zdrowia oraz zaświadczeń
lekarskich i orzeczeń dotyczących stanu zdrowia sędziego – to jest właśnie
orzeczenia lekarza orzecznika i ewentualnie komisji lekarskiej ZUS.
W okolicznościach faktycznych przedmiotowej sprawy orzeczenie lekarza
orzecznika ZUS z dnia 15 kwietnia 2014 r. uznaje odwołującą się za trwale
niezdolną do pełnienia obowiązków sędziego z powodu choroby lub utraty sił.
Wbrew jednak uwagom poczynionym wyżej, Krajowa Rada Sądownictwa w
uzasadnieniu uchwały nie potraktowała tego orzeczenia jako środek dowodowy
służący do ustalenia przesłanek, o których mowa w art. 70 § 1 u.s.p., i nie poddała
go jakiejkolwiek ocenie w zakresie wiarygodności i miarodajności, lecz ograniczyła
się wyłącznie do stwierdzenia, że takie orzeczenie zapadło. Uchwała Rady
(a konkretnie jej uzasadnienie) w ogóle nie odnosi się również do zaświadczenia
lekarskiego z dnia 7 lutego 2014 r., wystawionego przez lekarza Poradni Medycyny
Pracy w […] lek. med. Z. K. na podstawie art. 229 § 4 Kodeksu pracy, który wobec
przeciwwskazań zdrowotnych stwierdził niezdolność odwołującej się do
wykonywania pracy na stanowisku sędziego.
8
Rozważania Rady zasadniczo zawężone zostały do oceny dowodu z opinii
biegłego lekarza psychiatry z dnia 7 sierpnia 2014 r. (w uzasadnieniu uchwały
błędnie określono datę jej wydania na dzień 7 lipca 2014 r.).
Zważywszy, że wyjaśnienie wszelkich okoliczności związanych z
niezdolnością sędziego do pracy wymaga wiadomości specjalnych z zakresu
medycyny, a orzeczenie lekarza orzecznika z dnia 15 kwietnia 2014 r., poza
uznaniem odwołującej się za trwale niezdolną do pracy, nie zawierało uzasadnienia
w tym przedmiocie, Krajowa Rada Sądownictwa bez wątpienia miała podstawy do
skorzystania w przedmiotowej sprawie z zawartego w art. 38 ust. 3 uprawnienia
zwrócenia się o wydanie opinii do biegłych sądowych albo instytutu naukowego lub
naukowo-badawczego. Podstawą wydania takiej opinii powinna być - obok wyników
bezpośrednich badań wnioskodawcy - wnikliwa analiza całej dostępnej
dokumentacji medycznej, w tym również orzeczeń lekarza orzecznika i komisji
lekarskiej ZUS. Zadaniem biegłych jest zaś odpowiedź na pytania dotyczące istoty
sprawy, czyli istnienia po stronie badanego trwałej niezdolności do pełnienia
obowiązków sędziego. Przede wszystkim, jak wynika z akt sprawy, główną
przyczyną ewentualnej niezdolności do pracy wnioskodawczyni są dolegliwości
psychiczne. Dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy zasadnicze znaczenia miała
zatem ocena stanu zdrowia psychicznego odwołującej się i tej dokonał biegły lekarz
właściwej specjalności, tj. psychiatrii.
W ocenie Sądu Najwyższego, opinia z dnia 7 sierpnia 2014 r. spełnia
wskazane wyżej warunki. Wydanie jej nastąpiło po obszernej analizie dokumentacji
chorobowej i przeprowadzeniu bezpośrednich badań odwołującej się, na podstawie
których biegły wyprowadził i przedstawił szczegółowe wnioski. Należy też
podkreślić, że treść przedkładanych przez stronę zaświadczeń lekarskich nie
wiązała biegłego, którego zadaniem było dokonanie samodzielnej oceny rodzaju i
stopnia zaawansowania występujących u odwołującej się dolegliwości.
Uwzględniając zarówno wnioski wymienionej opinii, jak i ich uzasadnienie,
Sąd Najwyższy jest zdania, że zastrzeżenia sformułowane przez Krajową Radę
Sądownictwa w odniesieniu do tej opinii są nieuprawnione. Przede wszystkim
niezrozumiałe dla Sądu Najwyższego jest bowiem, dlaczego Rada uznała, że
przedmiotowa opinia nie przesądza o trwałej niezdolności do pełnienia urzędu na
9
stanowisku sędziego, skoro we wnioskach biegły stwierdził, że „charakter, przebieg
i inne uwarunkowania czynią A. K. niezdolną do pracy na stanowisku sędziego,
niezdolność najprawdopodobniej trwale”. Nie jest również jasne dla Sądu
Najwyższego, dlaczego stwierdzenia zawarte w opinii, takie jak informacja o
„przyjmowaniu adekwatnego leczenia przeciwlękowego i przeciwdepresyjnego”,
które świadczy jedynie o stosowaniu wobec odwołującej się właściwej terapii, ale
już nie o jej rezultatach, oraz, że „opiniowana od dłuższego czasu nie pracuje na
stanowisku sędziego, a opisana sytuacja pozwoliła na częściową kompensację
zaburzeń (...)” i że „opiniowana kontynuuje psychoterapię, która ma na celu zmianę
mechanizmów przystosowawczych, jednak proces psychoterapii jest długotrwały i
może nie przynieść oczekiwanych rezultatów”, prowadzą Radę do konkluzji, że
wniosek o trwałej niezdolności do pełnienia urzędu sędziowskiego został
zaprezentowany przez lekarza biegłego sądowego z zakresu psychiatrii zbyt
pochopnie. Zdaniem Sądu Najwyższego, z opinii wynika wszak jednoznacznie, że
biegły, pisząc o częściowej kompensacji zaburzeń, wiązał ją właśnie z sytuacją
niewykonywania przez wnioskodawczynię pracy sędziego, co może oznaczać tylko
tyle, że w przypadku podjęcia tej pracy do owej częściowej kompensacji zapewne
nie doszłoby. Choć więc można oczywiście zgodzić się ze stanowiskiem Rady, że
„nie można wykluczyć powrotu do zdrowia sędzi A. K. po odbyciu leczenia oraz
psychoterapii” (fragment uzasadniania uchwały na s. 3), to jednak, jak konkluduje
biegły, rokowanie co do istotnej poprawy jest trudne ze względu na złożoność
problematyki. Tym samym, zdaniem Sądu Najwyższego, słuszność decyzji o
odmowie przeniesienia sędzi A. K. w stan spoczynku, nie wynika z dostępnych
materiałów dowodowych, a zwłaszcza z wniosków sformułowanych w opinii
biegłego i jej uzasadnieniu.
Co jednak szczególnie istotne, Rada, dokonując takiej właśnie oceny opinii
biegłego, nie konfrontuje jej wniosków z treścią opisanego wcześniej orzeczenia
lekarza orzecznika ZUS z dnia 15 kwietnia 2014 r. oraz z treścią zaświadczenia
lekarskiego z dnia 7 lutego 2014 r., wystawionego przez lekarza Poradni Medycyny
Pracy lek. med. Z. K. na podstawie art. 229 § 4 Kodeksu pracy. Pomija zatem
istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, z którymi wnioski opinii biegłego w
pełni korespondują.
10
Tymczasem, zgodnie z powołanym wyżej art. 33 ustawy o KRS, Krajowa
Rada Sądownictwa podejmuje uchwały w sprawach indywidualnych „po
wszechstronnym rozważeniu wszystkich okoliczności sprawy na podstawie
udostępnionej dokumentacji”, a zatem po rozpatrzeniu całego zebranego w sprawie
materiału dowodowego i dokonaniu jego kompleksowej oceny. W opinii Sądu
Najwyższego, w przedmiotowej sprawie doszło natomiast do pominięcia istotnych
dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności wynikających z owej dokumentacji, co
spowodowało, że ustalenie przez Radę, że odwołująca się nie spełniła przesłanek
określonych w art. 70 § 1 u.s.p., nie jest prawidłowe, gdyż zostało dokonane bez
wszechstronnego rozeznania sprawy.
Kierując się przedstawionymi motywami oraz opierając się na treści
art. 39815
§ 1 k.p.c. w związku z art. 44 ust. 3 ustawy o KRS, Sąd Najwyższy orzekł
jak w sentencji swego wyroku.