Wyrok z 14 września 2021, sygn. II Ca 589/21

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 14 września 2021 roku

Sąd Okręgowy w Piotrkowie Tryb. Wydział II Cywilny Odwoławczy w składzie:

Przewodniczący: Sędzia Dariusz Mizera

po rozpoznaniu w dniu 14 września 2021 roku w Piotrkowie Trybunalskim

na posiedzeniu niejawnym

sprawy z powództwa A. F. reprezentowanego przez przedstawicielkę ustawową B. W.

przeciwko H. F. (1)

o podwyższenie alimentów

na skutek apelacji powoda

od wyroku Sądu Rejonowego w Tomaszowie Mazowieckim z dnia 11 czerwca 2021 roku, sygn. akt III RC 244/20

1.  prostuje oczywistą niedokładność w zaskarżonym wyroku w ten sposób, iż w komparycji orzeczenia w miejsce słów „z powództwa B. W.” wpisuje słowa „z powództwa A. F. reprezentowanego przez przedstawicielkę ustawową B. W.”;

2.  oddala apelację.

Dariusz Mizera

Sygn. akt II Ca 589/21

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 5 października 2020 roku małoletni A. F. reprezentowany przez przedstawiciela ustawowego matkę B. W. wniósł o podwyższenie alimentów zasądzonych na jego rzecz ód ojca H. F. (2) wyrokiem Sądu Okręgowego w Krakowie w sprawie sygn. akt XI C 1055/18 z dnia 21 marca 2019 roku, z kwoty po 600 zł miesięcznie do kwoty po 1.000 zł miesięcznie, poczynając od dnia wniesienia powództwa, pozostawiając pozostałe warunki płatności bez zmian. Nadto, powódka wniosła o zwrot kosztów procesu oraz o udzielenie zabezpieczenia poprzez zobowiązanie pozwanego do płacenia alimentów w żądanej kwocie 1000 zł.

W odpowiedzi na pozew H. F. (2) wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zwrot kosztów procesu a także, o obniżenie alimentów z kwoty 600 zł na kwotę 400 zł i o udzielenie zabezpieczenia poprzez zobowiązanie pozwanego do płacenia alimentów w kwocie 400 zł.

Wyrokiem z dnia 11 czerwca 2021 roku Sąd Rejonowy w Tomaszowie Mazowieckim po rozpoznaniu w sprawy z powództwa B. W. przeciwko H. F. (1) o podwyższenie alimentów

1. oddalił powództwo o podwyższenie alimentów;

2. oddalił powództwo o obniżenie alimentów;

3. zniósł wzajemnie koszty między stronami.

Podstawą rozstrzygnięcia były przytoczone poniżej ustalenia i rozważania Sądu Rejonowego:

W wyroku z dnia 1 marca 2019 roku Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim zasądził od H. F. (1) w sprawie o sygn. akt XI C 1055/18 alimenty na rzecz małoletniego syna A. F. w kwocie po 600 zł miesięcznie płatne z góry do 10-ego dnia każdego miesiąca do rąk matki B. W. z ustawowymi odsetkami w przypadku uchybienia terminowi płatności którejkolwiek z rat.

B. W. i H. F. (2) posiadają ż małżeństwa jednego syna - trzynastoletniego A.. W czasie orzekania o alimentach przez Sąd Okręgowy, H. F. (2) był zatrudniony u swojego obecnego pracodawcy i zarabiał średnio ok. 3500 zł miesięcznie, pracując jako samodzielny mechanik. B. W. była zatrudniona na umowę o pracę i uzyskiwała dochód w kwocie 1500 zł, z tym, że wtedy również korzystała ze zwolnienia lekarskiego, bowiem była w zaawansowanej ciąży. Wraz z małoletnim A. F., B. W. zamieszkiwała w wynajętym mieszkaniu w K..

Małoletni A. F. uczęszcza obecnie do (...) klasy Szkoły Podstawowej B.. Nie uczęszcza na zajęcia pozaszkolne. Koszt wyprawki do szkoły wynosił około 120 zł. Na przybory szkolne przyznawano bon w wysokości 300 zł. A. F. rośnie i potrzebuje nowej odzieży, bielizny oraz obuwia.

Matka małoletniego A. - B. W. pracuje w Zakładzie (...) w T., gdzie otrzymuje wynagrodzenie w wysokości 1.850 zł netto miesięcznie. Oprócz A. F., ma jeszcze dwójkę dzieci z obecnym mężem. Na każde dziecko otrzymuje świadczenie 500+. Nie pobiera zasiłku rodzinnego. B. W. mieszka w domu swoich teściów i dokłada się do kosztów jego utrzymania łącznie ok. 1000 zł miesięcznie. Na ubrania syna wydaje ok. 300 zł miesięcznie. Powódka, nie jest zadłużona. W wyniku podziału majątku wspólnego z pozwanym otrzymała 40.000 zł. Ma zamiar wspólnie z obecnym mężem rozpocząć budowę domu jednorodzinnego.

Ojciec małoletniego - H. F. (2) pracuje jako mechanik samochodowy. Pozwany pobiera wynagrodzenie 3.000 zł brutto. Pozwany zamieszkuje wraz z nową partnerką i jej synem. H. F. (2) posiada dom o pow. (...)m2, który utrzymuje. Pozwany spłaca kredyt, który wziął aby zapłacić byłej żonie kwotę 40.000 zł w związku z podziałem majątku wspólnego, wysokość miesięcznej raty wynosi 1.100 zł. Za paliwo, aby dojechać do pracy, płaci około 600 zł miesięcznie, oprócz tego pozwany ponosi między innymi koszty lekarstw. Na chwilę obecną pozwany nie utrzymuje kontaktu z synem. Przyczyną braku kontaktu jest konflikt pomiędzy stronami. H. F. (2) doznał zatoru w oku, w związku z przebytą chorobą znacznemu pogorszeniu uległ jego wzrok, co wpłynęło na obniżenie możliwości wykonywania dotychczasowej pracy i spadek dochodów. Pozwanemu znacznie pomagają jego rodzice, w sposób finansowy i rzeczowy. Prowadzą oni gospodarstwo rolne i dzielą się z nimi pożytkami z tegoż gospodarstwa. Bez pomocy rodziców nie byłby w stanie utrzymać się przy obecnym wynagrodzeniu i uiszczaniu alimentów oraz spłacie rat kredytu, Konkubina pozwanego pracuje w gospodarstwie rolnym jego rodziców.

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o wyżej powołane dowody, które są spójne i wzajemnie się uzupełniają.

Sąd Rejonowy przypomniał, iż obowiązek dostarczania środków utrzymania i wychowania dziecka, które nie jest w stanie utrzymać się samodzielnie, zgodnie z art. 133 § 1 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego obciążą rodziców tego dziecka. Rodzice dziecka są więc obowiązani wspólnie do przyczyniania się do zaspokajania potrzeb dziecka, przy czym obowiązek ten ciąży również na tym z rodziców, z którym dziecko na co dzień przebywa.

Art. 133 §1 krio określa przesłanki istnienia obowiązku alimentacyjnego rodziców wobec dziecka , które nie jest w stanie utrzymać się samodzielnie. Z ww. przepisu wynika, że obowiązek alimentacyjny rodziców wobec dziecka trwa do czasu uzyskania przez dziecko zdolności do samodzielnego utrzymania. Nie budzi wątpliwości, że każde dziecko musi mieć zapewnione: podstawowe warunki egzystencji w postaci mieszkania, wyżywienia, stosowną do wieku odzież, środki ochrony zdrowia.

Zakres świadczeń alimentacyjnych reguluje natomiast art. 135 § 1 krio, zgodnie z którym zakres świadczeń alimentacyjnych zależy z jednej strony od usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego oraz ż drugiej strony od finansowych i majątkowych możliwości zobowiązanego. Przepis art. 135 § 1 krio Wskazuje więc, iż każdorazowo zakres świadczeń alimentacyjnych ograniczony jest z jednej strony usprawiedliwionymi potrzebami uprawnionego, a z drugiej strony możliwościami zarobkowymi zobowiązanego. Innymi słowy kwota zasądzonych alimentów nie może przekraczać usprawiedliwionych potrzeb osoby uprawnionej, ani też nie może przekraczać możliwości osób zobowiązanych. Potrzeby te winny być zaspokajane przez oboje rodziców.

Rodzice w żadnym razie nie mogą uchylić się od obowiązku alimentacyjnego względem dziecka, które nie może się utrzymać samodzielnie, tylko na tej podstawie, że wykonywanie obowiązku alimentacyjnego stanowiłoby dla nich nadmierny ciężar. Co więcej, rodzice powinien dzielić się z dziećmi nawet skromnym dochodem. Oceny możliwości zarobkowych zobowiązanego dokonuje się więc nie w oparciu o pracę rzeczywiście świadczoną, lecz w oparciu o rzeczywiste możliwości jej świadczenia, w tym także potencjalną możliwość jej podjęcia. W konsekwencji, przy ustaleniu możliwości zarobkowych zobowiązanego pod uwagę należy brać nie tylko wynagrodzenie rzeczywiście osiągane, lecz także środki, które uzyskiwałby przy pełnym wykorzystaniu swoich sił.

Z kolei zgodnie z art. 138 krio można żądać zmiany wysokości zasądzonych alimentów w przypadku zmiany stosunków między stronami. Przez zmianę stosunków rozumie się istotne zwiększenie się, zmniejszenie lub ustanie możliwości zarobkowych i majątkowych zobowiązanego do alimentacji albo istotne zwiększenie się usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego, wskutek czego ustalony zakres obowiązku alimentacyjnego wymaga odpowiedniego skorygowania. Wynika z tego, że rozstrzygnięcie o żądaniu opartym na art. 138 krio wymaga porównania stanu istniejącego w dacie uprawomocnienia się wyroku zasądzającego alimenty po raz ostatni ze stanem istniejącym w dacie orzekania o podwyższeniu.

Przez usprawiedliwione potrzeby uprawnionego rozumieć należy potrzeby, których zaspokojenie zapewni mu - odpowiedni do jego wieku i uzdolnień - prawidłowy rozwój fizyczny i duchowy. Możliwości zarobkowe i majątkowe zobowiązanego określają zarobki i dochody, jakie uzyskiwałby przy pełnym wykorzystaniu sił fizycznych i zdolności umysłowych, nie zaś rzeczywiste zarobki i dochody.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy Sąd I instancji stwierdził, iż wysokość alimentów należnych od pozwanego H. F. (1) na rzecz jego syna A. F. ustalona została w kwocie po 600 zł miesięcznie 2 lata temu. W czasie zasądzenia wyroku małoletni był uczniem (...) klasy szkoły podstawowej. W chwili obecnej A. F. uczęszcza do (...) klasy szkoły podstawowej. Małoletni chodzi na basen, do kina, stale rośnie potrzebuje więc nowych ubrań. A. F. nie cierpi na poważne choroby przewlekłe, ale ma wadę wzroku i nosi okulary. Bezspornym jest, że potrzeby małoletniego stale rosną, jednak wątpliwości budzi fakt, czy od czasu zasądzenia alimentów nastąpił istotny wzrost uzasadnionych potrzeb małoletniego, w stopniu uzasadniającym zmianę świadczenia alimentacyjnego.

Jak wyżej zaznaczono, wysokość przedmiotowych alimentów po raz ostatni była ustalona 2 lata temu na kwotę 600 zł. Żądaniem powództwa było podwyższenie tych alimentów do kwoty po 1.000 zł miesięcznie. W ocenie Sądu, koszty utrzymania małoletniego A. F. oscylują obecnie w okolicy kwoty 1200 zł miesięcznie. W materiale dowodowym oraz zeznaniach stron i świadków Sąd nie znalazł przesłanek wskazujących na to, aby nastąpił istotny wzrost usprawiedliwionych potrzeb małoletniego od czasu zasądzenia alimentów w obecnej Wysokości. Jakkolwiek bezspornym pozostaje, że na chwilę obecną pozwany nie kontaktuje się z synem, w ocenie Sądu nie jest możliwe jednoznaczne stwierdzenie, że to pozwany ponosi całkowitą odpowiedzialność za obecną sytuację, nie można więc w ten sposób uzasadnić konieczności zwiększenia świadczenia alimentacyjnego. Podkreślić należy, że na rzecz małoletniego przyznawana jest kwota 500 zł miesięcznie, która powinna być przeznaczana na rozrywki opisane wcześniej, np. basen, kino. A zatem należy określić faktyczny koszt utrzymania małoletniego, na mniejszy niż wcześniej określono.

Sąd uznał, że po stronie pozwanego wystąpiła zmiana możliwości zarobkowych i majątkowych, jednak nie jest to zmiana na tyle duża aby obciążenie pozwanego obowiązkiem alimentacyjnym w dotychczasowej wysokości naraziło go na życie w niedostatku. Pozwany na chwilę obecną korzysta ze wsparcia materialnego rodziców oraz wykonuje pracę zarobkową, więc pomimo zmniejszenia się jego dochodów, może on łożyć alimenty w dotychczasowej kwocie. W ocenie Sądu, zasądzona kwota nie jest nadmierna i nie obciąży pozwanego w sposób znaczny.

Sytuacja materialna powódki w ocenie Sądu nie uległa zmianie od czasu ustalenia przez Sąd Okręgowy w Krakowie alimentów w obecnej wysokości. W czasie wydania poprzedniego orzeczenia powódka również przebywała na zwolnieniu lekarskim, i również była zatrudniona na umowę o pracę z wynagrodzeniem analogicznej wysokości. Jakkolwiek powódka wraz synem zmienili miejsce zamieszkania, koszty utrzymania nie wzrosły znacząco.

Zmiany w sytuacji materialnej oraz życiowej stron wynikłe z zebranego w sprawie materiału dowodowego, w ocenie Sądu nie wpłynęły na istotną zmianę możliwości zarobkowych którejkolwiek ze stron, oraz przede wszystkim nie mają wpływu na sytuację życiową małoletniego.

Z tych względów powództwa podlegały oddaleniu.

O kosztach sądowych w punkcie 3 wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 100 k.p.c.

Apelację w imieniu przedstawicielki ustawowej małoletniego powoda wywiodła jego pełnomocnik zaskarżając wyrok w części tj. co do pkt 1 i pkt 3 wyroku.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:

1) naruszenie prawa procesowego:

- tj. art. 233 § k.p.c.

- poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę, a w konsekwencji błędne przyjęcie przez Sąd meriti, iż alimenty na rzecz małoletniego powoda w kwocie po 600,00 zł miesięcznie są wystarczające do pokrycia wszystkich usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego;

- poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów polegające na przyjęciu, że od daty poprzedniego wyrokowania nie zaszły zmiany uzasadniające podwyższenie alimentów o kwotę 400,00 zł. podczas gdy mając na uwadze potrzeby małoletniego i dochody zobowiązanego do alimentacji, zakres obowiązku alimentacyjnego powinien być większy;

- naruszenie art. 328 § 2 k.p.c. poprzez sporządzenie uzasadnienia w sposób nie odpowiadający temu przepisowi, ze względu na jego ogólnikowość oraz lakoniczność oraz brak odniesienia do dania wiary oraz odmowy konkretnym przedstawionym przez strony dowodom oraz twierdzeniom, w szczególności dlaczego w ocenie Sądu I instancji materiał dowodowy nie dał podstaw do zasądzenia na rzecz A. F. alimentów w kwocie 1 000,00 zł.;

- a w konsekwencji sprzeczność istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego poprzez przyjęcie, że wysokość alimentów dochodzona przez powódkę jest wygórowana oraz nie znajdująca potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym, podczas gdy dokładna analiza materiału winna prowadzić do wniosków i ustaleń odmiennych.

oraz pominięcie:

- iż, koszt utrzymania powoda wzrósł w sposób istotny od daty ostatniego orzekania o obowiązku alimentacyjnym / pozwany nie wywiązuje się z umowy rodzicielskiej i nie partycypuje dodatkowo w kosztach utrzymania małoletniego/, co oznacza, że automatycznie należy zwiększyć zakres obowiązku alimentacyjnego pozwanego mając również na uwadze możliwości zarobkowe pozwanego i jego bierną postawę / zupełny brak kontaktu z synem;

- iż, dotychczasowa kwota alimentów zasądzona od pozwanego w wysokości 600,00 zł, nie jest adekwatna do obecnej sytuacji powoda, nie wystarcza na zaspokojenie wszystkich usprawiedliwionych potrzeb małoletniego;

2) naruszenie przepisów prawa materialnego:

- art. 135§1 k.r.o. i 138 k.r.o. poprzez błędną wykładnię polegająca na uznaniu, że w przedmiotowej sprawie nie nastąpiła zmiana stosunków uzasadniająca podwyższenie alimentów należnych małoletniemu powodowi od ojca z kwoty 600,00 zł. do kwoty po 1 000,00 złotych miesięcznie poczynając od dnia złożenia pozwu;

- art. 135§ 1 kro poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie wskutek pominięcia przez Sąd przy ustalaniu zakresu świadczenia alimentacyjnego okoliczności wskazujących na zarobkowe możliwości pozwanego, a brak takich możliwości po stronie matki powoda;

- art. 135 § 1 k.r.o. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu:

- iż pozwany nie jest w stanie partycypować w obowiązku alimentacyjnym względem małoletniego powoda w kwocie wyższej niż 600,00 zł, która to kwota nie odpowiada usprawiedliwionym potrzebom uprawnionego oraz zarobkowym i majątkowym możliwościom zobowiązanego pozwanego.

- iż alimenty w kwocie 600,00 zł miesięcznie prowadzi do zaspokojenia potrzeb małoletniego powoda podczas gdy jego matka przebywa na zasiłku macierzyńskim.

Powołując się na powyższe zarzuty skarżący wnosił o:

1. o zmianę zaskarżonego orzeczenia przez uwzględnienie powództwa w całości i podwyższenie alimentów należnych od pozwanego H. F. (2) na rzecz jego syna A. F. zasądzonych wyrokiem Sądu Okręgowego w Krakowie w dniu 21 marca 2019 r. w sprawie sygn. akt I XI 1055/18 z kwoty po 600,00 zł. do kwoty po 1 000,00 zł. miesięcznie płatną do rąk przedstawicielki ustawowej powoda do dnia 10 - go każdego miesiąca, poczynając od dnia 6 października 2020 r. wraz z ustawowymi odsetkami w razie uchybienia terminu płatności którejkolwiek z rat oraz zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki kosztów postępowania pierwszoinstancyjnego w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych;

2. zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych za postępowanie przed Sądem II instancji.

W odpowiedzi na apelację pełnomocnik pozwanego wnosił o jej oddalenie i zasądzenie kosztów.

Sąd Okręgowy zważył co następuje:

W pierwszej kolejności należy z urzędu sprostować oczywistą niedokładność w zaskarżonym wyroku albowiem błędnie została określona przedmiotowa sprawa jako sprawa z powództwa B. W. podczas gdy w istocie powodem jest małoletni A. F. i sprawa winna być oznaczona jako sprawa z powództwa A. F. reprezentowanego przez przedstawicielkę ustawową B. W. i taka też sprawa została merytorycznie rozpoznana. Dlatego też na podstawie art. 350§ 1 i 3 k.p.c. należało orzec jak w pkt 1 wyroku.

Apelacja strony powodowej jest bezzasadna.

Sąd Okręgowy podziela ustalenia faktyczne Sądu Rejonowego i przyjmuje je za własne czyniąc je podstawą swojego rozstrzygnięcia.

Strona powodowa w obszernej skardze apelacyjnej zarzuca Sądowi Rejonowemu naruszenie tak przepisów prawa procesowego jak i prawa materialnego.

Przechodząc do zarzutu naruszenia art. 233 k.p.c. to należy wskazać, iż skarżąca ( najprawdopodobniej wskutek przeoczenia) nie określa której jednostki redakcyjnej przepisu zarzut dotyczy, z treści zarzutu można jednak wywnioskować , iż zarzut dotyczy art. 233 § 1 k.p.c. Przepis ten stanowi, iż Sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów wg własnego przekonania na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. W ramach tego zarzutu skarżąca nie przytacza jakich to ustaleń Sąd dokonał błędnie, czego nie uwzględnił i jakich to ustaleń oczekiwałaby od Sądu. Konstrukcja tego zarzutu w tej części apelacji zdaje się prowadzić do zarzucenia Sądowi I instancji naruszenia prawa materialnego tj. art. 135§ 1 krio w zw. z art. 138 krio. co jest zresztą wyartykułowane w dalszej części apelacji.

Wracając jednak do zarzutu naruszenia art. 233 k.p.c. w kwestii dokonanych ustaleń faktycznych strona powodowa na stronie 5 apelacji wskazuje precyzyjnie jakie to wydatki ponosi matka małoletniego w skali miesiąca na jego utrzymanie. Nie wskazuje jednak w jaki sposób potrzeby małoletniego zmieniły się na przestrzeni ostatnich dwóch lat. Oczywiście małoletni jest starszy o dwa lata ale trudno tylko na tej podstawie uwzględnić podwyższenie alimentów o 400 zł miesięcznie w sytuacji gdy pozwany wykazał pogorszenie się jego stanu zdrowia i powiązane z nim ograniczenie możliwości zarobkowych i majątkowych. Przedmiotowa sprawa nie jest pierwszą sprawą o alimenty dlatego też w przypadku oddalenia powództwa o podwyższenie alimentów strona skarżąca winna się skupić na ustaleniach dotyczących nie tyle aktualnych potrzeb dziecka ile na tym w jaki sposób potrzeby te się zmieniły od czasu ostatniego orzekania o alimentach, w jakich pozycjach się zwiększyły i o ile. Tymczasem apelacja pomimo przytoczenia w jej uzasadnieniu wielu trafnych uwag nie przekłada tego na konkretne ustalenia faktyczne.

Zarzut naruszenia art. 328§ 2 k.p.c. także nie jest zasadny. Sąd Rejonowy dokonał niezbędnych ustaleń faktycznych powołując się na wskazane dowody. Z ustaleń tych wywiódł prawidłowe wnioski oceniając brak podstaw do korekty alimentów należnych uprawnionemu.

Przechodząc do rozważenia zarzutów naruszenia prawa materialnego należy przypomnieć, iż w przypadku zobowiązań alimentacyjnych przyjmuje się, że zarówno potrzeby uprawnionego do alimentów jak i możliwości zobowiązanego do ich świadczenia z biegiem czasu ulegają zmianie tym samym może ulegać zmianie także wysokość alimentów. Do stwierdzenia zmiany

stosunków w rozumieniu art. 138 krio należy brać pod uwagę czy istotnie warunki i możliwości mają charakter trwały, dotyczą okoliczności zasadniczych, ilościowo znacznych i wyczerpując te przesłanki w istotny sposób wpływają na istnienie czy zakres obowiązku alimentacyjnego.

W przedmiotowej sprawie z jednej strony z pewnością nieznacznie zwiększyły się potrzeby małoletniego, z drugiej zaś ograniczone zostały także możliwości zarobkowe i majątkowe zobowiązanego na co pozwany przedstawił stosowne dowody. Okoliczności te nie mogą pozostawać bez wpływu na rozmiar alimentowania uprawnionego. W takiej sytuacji rolą Sądu pozostaje ocena tych zmian w kontekście żądań stron. ( strona powodowa domagała się podwyższenia alimentów, pozwany zaś ich obniżenia). Sąd Rejonowy w tym zakresie doszedł do słusznych wniosków, iż nie zachodzą podstawy ani do podwyższenia alimentów ani też do ich obniżenia. Nie zaszła bowiem taka zmiana stosunków w rozumieniu art. 138 krio która upoważniałaby Sąd do podwyższenia alimentów zgodnie z oczekiwaniami strony powodowej. Pomimo prezentowania w apelacji wielu słusznych twierdzeń i uwag ( co podkreślono wyżej) nie znajdują one w pełni odniesienia do realiów sprawy w kontekście dokonanych ustaleń faktycznych.

Reasumując brak podstaw do uwzględniania apelacji dlatego też podlegała ona oddaleniu, a to na podstawie art. 385 k.p.c. o czym orzeczono w pkt 2 wyroku.

Dariusz Mizera