Uzasadnienie z 14 grudnia 2015, sygn. II K 422/15

UZASADNIENIE

sporządzone w ograniczonym zakresie ( art. 424§3kpk) .

D. B. syn Z. i E. z domu M. ur. (...) w R. w dniu 6 września 2015 roku w R. na skrzyżowaniu ul. (...) poruszał się jako kierujący samochodem osobowym marki O. (...) o nr rej. (...) będąc w stanie nietrzeźwości 0,99 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu.

Oskarżony od początku przyznawał się do zarzutu , na rozprawie w dniu 18 listopada 2015 roku , złożył wniosek o dobrowolne poddanie się karze 4 miesięcy pozbawienia wolności, orzeczenie zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 3 lat oraz świadczenia pieniężnego w kwocie 5.000 zł na rzecz (...) i PP..

Oskarżony był uprzednio dwukrotnie karany wyrokami Sądu Rejonowego w Radomsku :

- z dnia 4.11.2013 roku w sprawie II K 518/13 na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania na okres próby 3 lat za czyn z art. 207§1kk na szkodę swej żony;

- z dnia 15.12.2014 roku w sprawie II K 567/14 na karę 7 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania na okres próby 3 lat za czyn z art. 207§1kk na szkodę swej żony;

Zgodnie z art. 115§ 16 kk stan nietrzeźwości zachodzi, gdy zawartość alkoholu we krwi przekracza 0,5 promila lub 0,25 mg alkoholu w 1 dm ³ wydychanego powietrza albo prowadzi do stężenia przekraczającego te wartości.

Oskarżony D. B. prowadząc w dniu 6 września 2015 roku na odcinku drogi publicznej w R. samochód osobowy znajdował się w stanie nietrzeźwości prowadzącym do stężenia 0,99 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Tym samym wyczerpał dyspozycję art. 178 a § 1 kk. Sąd miał na uwadze, iż wyniki badań oskarżonego urządzeniem pomiarowym ( alkometr i alkosensor) nie były kwestionowane przez strony procesu , nadto badany swobodnie i bez żadnych zastrzeżeń podpisał oba zawarte w aktach sprawy protokoły z przebiegu badania stanu trzeźwości urządzeniami elektronicznymi, nie wnosił żadnych zastrzeżeń , nie żądał ponownego badania tymi urządzeniami, ani badania krwi.

Działanie oskarżonego podjęte zostało umyślnie. Oskarżony, mimo że miał obiektywną możliwość zachowania się zgodnie z treścią norm prawnych, nie zastosował się do zakazów z nich wynikających. Nie zachodziła przy tym żadna z okoliczności wyłączających bezprawność przypisanego mu czynu albo winę oskarżonego, zaś stopień społecznej szkodliwości jego zachowania jest większy niż znikomy.

Przy wyborze rodzaju i rozmiaru kary, jak również przy orzekaniu o rozmiarze środka karnego Sąd baczył, by były one adekwatne do okoliczności sprawy, zwłaszcza do stopnia naruszenia przez oskarżonego zasady trzeźwości uczestników ruchu drogowego.

Wymierzając oskarżonemu karę Sąd uwzględnił na jego niekorzyść:

uprzednią karalność:

znaczny stopień intoksykacji alkoholowej ( powyżej 2 promile),

fakt , iż poruszał się samochodem w godzinach południowych przy dużym nasileniu ruchu . co powodowało, iż dodatkowo stwarzał zagrożenie dla innych uczestników ruchu.

Sąd nie dopatrzył się żadnych okoliczności łagodzących w tej sprawie.

Sąd wymierzył karę i środki karne zgodne z wnioskiem o skazanie złożonym w trybie art. 387§1kpk.

Sąd uznał, iż w pełni adekwatną karą dla oskarżonego będzie kara pozbawienia wolności w wymiarze 4 miesięcy . Co prawda przepis art. 178 a § 1 kk przewiduje również karę grzywny albo ograniczenia wolności, jednakże Sąd uznał , że dla wychowania sprawcy, dla wyrobienia w nim respektu dla przestrzegania naruszonej przez niego normy prawno-karnej zabraniającej prowadzenia pojazdów po drogach publicznych w stanie nietrzeźwości, właściwa będzie kara pozbawienia wolności. Oskarżony nie zasługuje na dobrodziejstwo kary wolnościowej , gdyż w przeciągu dwóch lat był już dwukrotnie karany na kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem ich wykonania, dostał zatem dwie szansy na realizowanie kar w warunkach wolnościowych, lecz szansom tym nie sprostał i ponownie w okresie prób z wcześniejszych wyroków popełnił przestępstwo.

Inkryminowany czyn miał miejsce po 1 lipca 2015 roku, zatem do zachowania D. B. Sąd stosuje przepisy kodeksu karnego w nowym brzmieniu wyznaczonym ustawą z dnia 20 lutego 2015 roku ( Dz. U. z 2015 r., poz. 396) zmieniającą ustawę kodeks karny, kodeks postępowania karnego oraz kodeks karny wykonawczy. Oznacza to, iż w stosunku do sprawcy, który w dacie popełnienia przestępstwa był uprzednio skazany na karę pozbawienia wolności nie jest możliwe warunkowe zawieszenie orzeczonej kary pozbawienia wolności ( art. 69§1kk). Pomijając to, iż D. B. i tak nie zasługuje na postawienie mu pozytywnej prognozy kryminologicznej (art. 69§2kk), to uprzednie skazanie na karę pozbawienia wolności eliminuje formalnie możliwość zastosowania w.w insytyucji. Nie zmienia tego wniosku fakt, iż oskarżony jest ojcem czworga małoletnich dzieci , nota bene mieszkających z matką a nie z nim, gdyż D. B. był uprzednio karany za czyn znęcania się nad osobą najbliższą.

W razie skazania za przestępstwo z art. 178a § 1 k.k. Sąd jest zobowiązany orzec wobec sprawcy zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych lub pojazdów mechanicznych określonego rodzaju. Dlatego na podstawie art. 42 § 2 kk Sąd orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w strefie ruchu lądowego wszystkich kategorii pojazdów na okres 3 lat z zaliczeniem od dnia zatrzymania prawa jazdy tj. od 6 września 2015 roku ( art. 63 § 4 kk). Jest to minimalny wymiar środka karnego orzekanego wobec sprawców czynów z art. 178a§1kk .

Sąd doszedł do przekonania , że oskarżony B. poprzez swój brak poszanowania dla podstawowych zasad bezpieczeństwa w komunikacji i brak odpowiedzialności za swoje zachowanie stanowi zagrożenie dla innych uczestników ruchu drogowego. Wyłączenie na ten okres oskarżonego z możliwości prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym, winno dać innym użytkownikom dróg gwarancję , że oskarżony w tym okresie nie będzie stwarzał dla nich zagrożenia. Sąd miał również na uwadze fakt, iż zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych jest jednym z najskuteczniejszych narzędzi oddziaływania na sprawców przestępstw przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji.

Na podstawie art. 43a § 2 kk Sąd orzekł ponadto wobec oskarżonego środek karny w postaci świadczenia pieniężnego w kwocie 5.000 złotych na rzecz na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy Postpenitencjarnej. Ten dodatkowy środek karny ma stanowić wymierny dla oskarżonego skutek jego przestępczego zachowania, a jego wymiar pozostaje w dolnej granicy wyznaczonej przez treść powołanego przepisu .

O kosztach Sąd orzekł jak w wyroku.

Sąd nie widzi podstaw by oskarżonego od nich zwalniać , gdyż pracuje i ma regularny dochód .