Postanowienie SN z 30 maja 2007, sygn. I CZ 43/07
Data orzeczenia
30 maja 2007
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział I
Przewodniczący
SSN Teresa Bielska-Sobkowicz
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 30 maja 2007 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Teresa Bielska-Sobkowicz (przewodniczący)
SSN Jan Górowski (sprawozdawca)
SSN Barbara Myszka
w sprawie z wniosku A. K.
przy uczestnictwie I. G. i in. ,
o dział spadku i zniesienie współwłasności,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 30 maja 2007 r.,
zażalenia uczestniczki postępowania W. R.
na postanowienie Sądu Okręgowego w P.
z dnia 25 stycznia 2007 r.,
oddala zażalenie.
Uzasadnienie
2
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w P. odrzucił skargę
kasacyjną uczestniczki W. R. od postanowienia tego Sądu z dnia 25 stycznia 2007
r., którym została oddalona jej apelacja od postanowienia o dziale spadku i
zniesieniu współwłasności Sądu Rejonowego w P. z dnia 6 kwietnia 2006 r. W
uzasadnieniu wskazał, że nie była ona dopuszczalna albowiem wartość przedmiotu
zaskarżenia wynosiła 107 730 zł, a więc nie przekraczała ustawowego progu
określonego w art. 5191
§ 4 pkt 4 k.p.c.
W zażaleniu pełnomocnik uczestniczki wniósł o uchylenie zaskarżonego
postanowienia i zarzucił naruszenie art. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r.
o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U. Nr 102, poz. 643 ze zm.) przez zaniechanie
zwrócenia się z wnioskiem – przed wydaniem zaskarżonego postanowienia –
o zbadanie zgodności art. 5191
§ 4 pkt 4 k.p.c. szczególności z art. 2, art. 45 ust 1
i art. 64 oraz art. 77 ust 2 Konstytucji.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Sąd przedstawia Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne co do
zgodności przepisu ustawy z Konstytucją gdy w sprawie miałby on zastosowanie
i nabierze poważnych wątpliwości co do jego zgodności z ustawą zasadniczą.
Z hierarchii aktów normatywnych wynika domniemanie zgodności ustaw
z Konstytucją. Sam więc zarzut strony nie jest wystarczającą przesłanką do
wystąpienia na podstawie art. 193 Konstytucji i art. 3 ustawy o Trybunale
Konstytucyjnym do złożenia takiego wniosku.
Trybunał Konstytucyjny zajmował się już kwestią, czy wartość przedmiotu
zaskarżenia może ograniczać dopuszczalność skargi kasacyjnej w sprawach
cywilnych. W wyroku z dnia 6 października 2004 r SK 23/02 (OTK 2004, nr 9, poz.
89) orzekł, że art. 3921
k.p.c. jest zgodny z art. 64 ust 2 w zw. z art. 32 ust 1
Konstytucji.
Ustawa zasadnicza w pełni gwarantuje w zasadzie dwuinstancyjne
postępowanie i dlatego gdyby kodeks postępowania cywilnego nie przewidywał
nawet kontroli orzeczeń w wyniku skargi kasacyjnej, to taka regulacja mieściłaby
się w ramach konstytucyjnego modelu prawa do sądu (art. 176 ust 1 Konstytucji).
3
Z tego względu należy przyjąć, że przepisy ustawy zasadniczej dają pewną
swobodę ustawodawcy zwykłemu do kreowania środków zaskarżenia od orzeczeń
zapadłych w drugiej instancji (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 lipca
2000 r., SK 12/99, OTK 2000, nr 5, poz. 143). Skoro więc ustawodawca zwykły
mógł zadecydować, że od orzeczeń w pewnych kategoriach spraw nie przysługuje
skarga kasacyjna, to mógł także ograniczyć prawo do wniesienia tego
nadzwyczajnego środka w sprawach majątkowych, posługując się kryterium
wartości przedmiotu zaskarżenia i zróżnicować je w zależności także od tego
w jakim trybie sprawa podlega rozpoznaniu. Sam fakt, że kwestia dopuszczalności
skargi kasacyjnej na gruncie postępowania nieprocesowego jest uregulowana
odrębnie nie oznacza ani zamknięcia skarżącej drogi sądowej w sprawie o dział
spadku i zniesienie współwłasności (art. 77 ust. 2 Konstytucji), ani też wynikającej
z zasady państwa prawnego zasady sprawiedliwości społecznej (art. 2
Konstytucji), czy też prawa obywatela do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia
sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, przez niezależny, bezstronny i niezawisły sąd
(art. 45 ust 1 Konstytucji).
Skoro więc zarzut obrazy art. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym okazał
się nietrafny, to zażalenie należało oddalić (art. 39814
k.p.c. w zw. z art. 39821
k.p.c. i art. 3941
§ 3 k.p.c.).
jc