Postanowienie SN z 26 czerwca 2007, sygn. II CNP 79/07
Data orzeczenia
26 czerwca 2007
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział II
Przewodniczący
Prezes SN Tadeusz Ereciński
Tagi
Podstawa prawna
art. 40
prawo upadlosciowe
art. 68
prawo upadlosciowe
art. 130
kpc
art. 162
prawo upadlosciowe
art. 204
prawo upadlosciowe
art. 328
kpc
art. 363
kpc
art. 365
kpc
Pokaż pozostałe podstawy prawne (3)
POSTANOWIENIE
Dnia 26 czerwca 2007 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
Prezes SN Tadeusz Ereciński
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 26 czerwca 2007 r.,
skargi M. D. i in. ,
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu
Okręgowego w Ł.z dnia 4 lutego 2005 r., sygn. akt X Gz …/05,
wydanego w sprawie ze sprzeciwu Banku […] od listy wierzytelności ustalonej
postanowieniem sędziego komisarza z dnia 15 lipca 2004r., w postępowaniu
upadłościowym przedsiębiorców P. C. i J. D. - Przedsiębiorstwo "G."
z udziałem wierzycieli […],
odrzuca skargę.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 4 lutego 2005 r. Sąd Okręgowy w Ł. wierzytelności
objęte listą wierzytelności ustaloną postanowieniem sędziego-komisarza,
2
przysługujące m.in. skarżącym wierzycielom zaliczył w miejsce dotychczasowej
kategorii drugiej zaspokojenia do kategorii szóstej
W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
orzeczenia skarżący, podnieśli, że postanowienie jest niezgodne z art. 165 § 1,
art. 162 § 3 Prawa upadłościowego, art. 126 w zw. z art. 130 k.p.c. i art. 68 i 162
Prawa upadłościowego, art. 328 § 2 k.p.c., art. 410 k.p.c., art. 365 § 1 k.p.c., art.
494 k.c. w zw. z art. 40 Prawa upadłościowego, art. 204 § 1 pkt 2 Prawa
upadłościowego i wnosili o stwierdzenie jego niezgodności z prawem.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 4246
§ 1 k.p.c. skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia wnosi się do sądu, który wydał zaskarżone
orzeczenie, w terminie dwóch lat od dnia jego uprawomocnienia się.
Strona powodowa wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia dnia 2 marca 2007 r., a więc po upływie terminu
określonego w art. 4246
§ 1 k.p.c. Postanowienie stało się bowiem prawomocne
z dniem jego wydania, a więc dnia 4 lutego 2005 r., a nie dnia 4 marca 2005 r.,
kiedy zostało doręczone skarżącym. Nie ma tu znaczenia okoliczność, że
postanowienie to zostało wydane na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie bowiem
z art. 363 § 1 k.p.c., orzeczenie sądu staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje
co do niego środek odwoławczy lub inny środek zaskarżenia, żaden zaś przepis
ustawy nie wiąże prawomocności orzeczenia z jego doręczeniem (por.
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 25 czerwca 2007 r., II CNP 69/07 i II
CNP 77/07 oraz z dnia 28 czerwca 2007 r., II CNP 82/87 i II CNP 82/87)
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu (art. 4248
§ 1
k.p.c.).
kg