Postanowienie SN z 11 marca 2008, sygn. II CZ 117/07
Data orzeczenia
11 marca 2008
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział II
Przewodniczący
SSN Helena Ciepła
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 11 marca 2008 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Helena Ciepła (przewodniczący)
SSN Henryk Pietrzkowski
SSN Krzysztof Strzelczyk (sprawozdawca)
w sprawie z wniosku Gminy S.
przy uczestnictwie C. S., Z. K., J. M., S. M., A. W., P. W., W. L. oraz Z. L.
o rozgraniczenie,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 11 marca 2008 r.,
zażalenia uczestników postępowania W. L. i Z. L.
na postanowienie Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 16 listopada 2007 r., sygn. akt III Ca
(…),
oddala zażalenie.
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy w Ł. w związku z wniesieniem przez W. L. - uczestnika
postępowania o rozgraniczenie apelacji od postanowienia Sądu Rejonowego w Z.,
postanowieniem z dnia 22 sierpnia 2007 r. odmówił temu uczestnikowi oraz Z. L.
dalszego udziału w tym postępowaniu, jako osobom niezainteresowanym jego
wynikiem. Jednocześnie w tym samym postanowieniu Sąd Okręgowy odrzucił apelację
W. L.
Od powyższego postanowienia skargę kasacyjną wnieśli W. L. i Z. L.
Postanowieniem z dnia 16 listopada 2007 r. Sąd Okręgowy w Ł. odrzucił tę skargę jako
niedopuszczalną albowiem zaskarżone orzeczenie nie ma charakteru postanowienia co
2
do istoty sprawy, jak również jego przedmiotem nie jest odrzucenie wniosku albo
umorzenie postępowania.
W zażaleniu na to postanowienie W. L. oraz Z. L. zarzucili naruszenie art. 5191
k.p.c.
przez uznanie, że postanowienie Sądu Okręgowego Ł. z dnia 22 sierpnia 2007 r. nie ma
charakteru postanowienia co do istoty sprawy.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Problematyka dopuszczalności skargi kasacyjnej w postępowaniu
nieprocesowym sprawach z zakresu prawa rzeczowego została uregulowana w art. 5191
§ 1 k.p.c. Według jego brzmienia, w sprawach tych skarga kasacyjna przysługuje
jedynie od wydanych przez Sąd drugiej instancji postanowień co do istoty sprawy oraz
od postanowień w przedmiocie odrzucenia wniosku i umorzenia postępowania
kończących postępowanie w sprawie. Zaskarżone przez uczestników postanowienia o
odmowie ich dalszego udziału w postępowaniu i odrzuceniu apelacji nie mieszczą się w
żadnej z wymienionych w art. 5191
§ 1 k.p.c. kategorii orzeczeń. Postanowienia co do
istoty sprawy są to orzeczenia merytoryczne, rozstrzygające w stanowczy sposób
kwestie materialnoprawne. Jeżeli osoba będąca uczestnikiem postępowania nie jest
zainteresowana jego wynikiem, sąd może odmówić jego dalszego udziału w sprawie
wydając w tym przedmiocie postanowienie, na które przysługuje zażalenie (por.
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 1 października 1999 r., II CKN 606/99, OSNC
2000, Nr 4, poz. 68). Jak trafnie podnosi się w doktrynie jest to orzeczenie częściowe,
kończące od strony podmiotowej postępowanie w sprawie. Jeśli zostanie wydane
dopiero w drugiej instancji, przysługuje na nie zażalenie do Sądu Najwyższego o ile
zostaną spełnione kryteria z art. 3941
§ 2 k.p.c. W rozpoznawanej sprawie opisane
orzeczenie zostało wydane łacznie z postanowieniem o odrzuceniu apelacji osób,
którym odmówiono udziału w dalszym postępowaniu. Wobec tego postanowieniem
Sądu drugiej instancji, kończącym postępowanie w sprawie jest postanowienie o
odrzuceniu apelacji, na które przysługuje zażalenie do Sądu Najwyższego na ogólnych
zasadach z art. 3941
§ 2 k.p.c.
Z treści art. 5191
§ 1 k.p.c. wynika, że uznanie zaskarżonego postanowienia za
orzeczenie kończące postępowanie w sprawie nie przesądza dopuszczalności skargi
kasacyjnej. Pomimo tego uzasadnienie zażalenia ogranicza się do wykazania, że
zaskarżone skargą kasacyjną postanowienie kończy postępowanie w sprawie.
Jeszcze raz należy podkreślić, że poza postanowieniami, co do istoty sprawy,
skarga kasacyjna w postępowaniu nieprocesowym w sprawach z zakresu prawa
3
rzeczowego przysługuje tylko od tych postanowień kończących postępowanie, które
zostały wydane w przedmiocie odrzucenia wniosku oraz umorzenia postępowania.
Z tych względów skarga kasacyjna uczestników podlegała odrzuceniu, jako
niedopuszczalna, a kwestionujące tę decyzję Sądu zażalenie podlega oddaleniu na
podstawie art. 39814
k.p.c. w związku z art. 3941
§ 1 k.p.c.