Wyrok z 15 czerwca 2021, sygn. VII P 239/21

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 15 czerwca 2021 roku

Sąd Rejonowy Katowice – Zachód w Katowicach VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie:

Przewodniczący Sędzia Monika Marzec

Ławnicy Andrzej Bisok, Adam Pazera

Protokolant Elżbieta Górny – Szrednicka

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 czerwca 2021 roku w K.

sprawy z powództwa: A. Z.

przeciwko: Urzędowi Miasta K.

odszkodowanie za naruszenie zasad równouprawnienia

1.  oddala powództwo;

2.  zasądza od powódki A. Z. na rzecz pozwanego Urzędu Miasta K. kwotę 1012,50 zł (jeden tysiąc dwanaście złotych i pięćdziesiąt groszy) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego pozwanego za obie instancje.

ławnik Andrzej Bisok sędzia Monika Marzec ławnik Adam Pazera

Sygn. akt VII P 239/21

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 15 czerwca 2021 r.

Powódka A. Z. wniosła o zasądzenie na swoją rzecz kwoty 9.900,00 zł tytułem odszkodowania wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 6 czerwca 2018r. do dnia zapłaty oraz kosztów postepowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Powódka podała, że była zatrudniona w (...) Urzędu Miasta K. w K.. W dniu 10 marca 2015 r. Prezydent Miasta K. upoważnił ją oraz K. F. do prowadzenia negocjacji w postępowaniach odszkodowawczych realizowanych na podstawie art. 98 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Czynności te były pracą dodatkową wykonywaną przez powódkę i K. F. poza ich zakresami obowiązków jednak z tego tytułu nie otrzymywały one dodatkowego wynagrodzenia. W dniu 27 lutego 2018 r. Prezydent Miasta K. cofnął ww. upoważnienie powódce i K. F.. Jednocześnie upoważnienie w tym zakresie zostało przyznane innym pracownikom (...), którzy otrzymali z tytułu zwiększonego zakresu obowiązków comiesięczny dodatek służbowy w wysokości 300 zł brutto. Zdaniem powódki, pozwany dopuścił się w ten sposób naruszenia zasad równego traktowania w zatrudnieniu w zakresie wynagradzania, gdyż winien był również powódce przyznać dodatek do wynagrodzenia w kwocie 300 zł, w okresie obowiązywania przyznanego jej upoważnienia.

Pozwany Urząd Miasta K. w K. w odpowiedzi na pozew wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie od powódki kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Pozwany podkreślił, że nie można utożsamiać zasady równego traktowania w zatrudnieniu z koniecznością wypłaty przez pracodawcę tego samego wynagrodzenia wszystkim pracownikom mającym identyczne doświadczenie oraz wykształcenie w tym samym czasie. W ocenie pozwanego rygoryzm w przestrzeganiu reguły równego traktowania pracowników nie powinien przesłaniać faktu, że nie wyklucza ona dyferencji praw i obowiązków pracowniczych. Zdaniem pozwanej art. 11 ² k.p. zakłada różnicowanie sytuacji pracowników ze względu na odmienności wynikające z ich cech osobistych i różnic w wykonywaniu pracy. Do naruszenia zasady równego traktowania pracowników może dojść tylko wtedy, gdy różnicowanie sytuacji pracowników wynika wyłącznie z zastosowania przez pracodawcę niedozwolonego przez ustawę kryterium. Ponadto pozwany wskazał, że w przedmiotowej sprawie nie występuje tożsamość czasowa. Pozwany podał, że powódki podniosły zarzut, że inni pracownicy mający ten sam zakres czynności otrzymali dodatki. Miało to jednak miejsce w innym czasie. Na przestrzeni tych lat nastąpiła zmiana polityki kadrowo-płacowej pozwanego, jak również warunków rynkowych, wzrosła inflacja, ceny nieruchomości, liczba spraw dotyczących odszkodowań wpływająca do pozwanego, jak również stopień ich skomplikowania.

Wyrokiem z dnia 18 czerwca 2018 r. (sygn. akt VII P 2186/18) Sąd Rejonowy Katowice-Zachód w Katowicach VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oddalił powództwo i obciążył powódkę kosztami postępowania.

Sąd I instancji ustalił, że powódka A. Z. była zatrudniona u pozwanego w okresie od dnia 1 października 2008r. do dnia 30 września 2018 r. w pełnym wymiarze czasu pracy. Początkowo powódka świadczyła pracę na podstawie kolejnych umów na czas określony, a od dnia 1 lipca 2009 r. na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony. W okresie od dnia 1 października 2008 r. do dnia 31 lipca 2013 r. powódka zajmowała stanowisko podinspektora, a w okresie od dnia 1 sierpnia 2013 r. do dnia 30 września 2018 r. inspektora. Od dnia 1 stycznia 2014 r. do rozwiązania stosunku pracy powódka pracowała w (...).

Do zakresu obowiązków powódki na stanowisku inspektora w (...) należało prowadzenie czynności związanych z obowiązkami nałożonymi ustawą o ujawnieniu w księgach wieczystych prawa własności nieruchomości Skarbu Państwa; wprowadzanie danych o nieruchomościach Skarbu Państwa na platformę (...); przygotowywanie dokumentacji i występowanie z wnioskami do Sądu Rejonowego Wydziału Ksiąg Wieczystych o założenie księgi wieczystej lub ujawnienie w księdze wieczystej własności Skarbu Państwa; wykonywanie czynności technicznych przekazywania informacji do Biuletynu Informacji Publicznej; prowadzenie dokumentacji ISO; realizowanie zadań audytora wewnętrznego do Systemu (...) Jakością u pozwanego; przyjmowanie stron i przygotowywanie odpowiedzi na skargi i interwencje związane z prowadzonymi sprawami; współpracowanie z Biurem (...) w zakresie przekazywania aktualnych informacji związanych z prowadzonymi postępowaniami; współudział przy bieżącej aktualizacji stron internetowych Biuletynu Informacji Publicznej, tworzeniu stron internetowych pozwanego, bieżącej aktualizacji kart w katalogu usług (...); współpracowanie z innymi wydziałami w zakresie prowadzonych spraw; wykonywanie innych prac zleconych przez kierownictwo wydziału.

Sąd ustalił, że zgodnie z obowiązującym u pozwanego regulaminem wynagradzania, pracownikom przysługuje wynagrodzenie stosowne do zajmowanego stanowiska, posiadanych kwalifikacji zawodowych oraz zakresu obowiązków i odpowiedzialności, rodzaju, ilości i jakości świadczonej pracy. Pracownikom przysługuje wynagrodzenie zasadnicze, dodatek za wieloletnią pracę, dodatkowe wynagrodzenie roczne na zasadach określonych w odrębnych przepisach, nagroda jubileuszowa, jednorazowa odprawa pieniężna w związku z przejściem pracownika na emeryturę lub rentę z tytułu niezdolności do pracy. W zależności od zajmowanego stanowiska i specyfiki wykonywanej pracy pracownikom przysługuje dodatek funkcyjny, dodatek za pracę w porze nocnej, premia regulaminowa, dodatkowe wynagrodzenie prowizyjne, wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych. Pracownikom mogą być również przyznawane dodatki specjalne, dodatki służbowe i nagrody. Dodatek specjalny może zostać przyznany pracownikowi z tytułu okresowego zwiększenia obowiązków służbowych lub powierzenia dodatkowych zadań, na przykład związanych z pełnieniem zastępstwa za innego pracownika w okresie jego nieobecności. Dodatek służbowy może zostać przyznany pracownikowi w dwóch sytuacjach – ze względu na rodzaj oraz charakter realizowanych zadań, powierzonych obowiązków wymagających specjalistycznych kwalifikacji, uprawnień lub specyficznych umiejętności bądź predyspozycji lub z tytułu wykonywania zadań mających szczególne znacznie dla pozwanego, mieszańców lub miasta K.. Dodatki specjalny i służbowy są przyznawane kwotowo na czas określony nie dłuższy niż jeden rok.

Na wynagrodzenie powódki składało się wynagrodzenie zasadnicze oraz dodatek za wieloletnią pracę. Od dnia 1 października 2014 r. wynagrodzenie zasadnicze powódki wynosiło 2.715,00 zł, od dnia 1 kwietnia 2016 r. 2.805,00 zł, od dnia 1 maja 2017 r. 2.919,00 zł. Ponadto przez cały okres zatrudnienia powódka otrzymywała jednorazowe nagrody pieniężne w związku z sumiennym i rzetelnym realizowaniem powierzonych zadań.

Zgodnie z dalszymi ustaleniami, w dniu 10 marca 2015 r. celem dostosowania istniejącej procedury ustalania odszkodowań w drodze negocjacji do obecnej struktury organizacyjnej Wydziału Gospodarowania Mieniem i umożliwienia realizacji postępowań odszkodowawczych w trybie cywilnoprawnym na podstawie art. 98 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami powódka oraz K. F. zostały upoważnione do prowadzenia negocjacji. W dniu 27 lutego 2018 r. upoważnienie to zostało cofnięte a decyzja ta podyktowana była brakiem możliwości dalszego prowadzenia negocjacji. Powódka została wyznaczona koordynatorem w sprawach związanych z realizacją przez wykonawcę zewnętrznego zamówienia „Zgromadzenie dokumentacji niezbędnej do przeprowadzenia postępowań sądowych o nabycie przez Skarb Państwa w drodze spadkobrania lub ewentualnego zasiedzenia własności nieruchomości, w odniesieniu do których prowadzone były przed Wojewodą (...) postępowania w trybie art. 73 ustawy przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną oraz prowadzenia w tym temacie korespondencji ze (...) Urzędem Wojewódzkim i (...). W miejsce powódki i K. F. upoważnienia zostały przyznane J. L. i K. P., którzy z tytułu zwiększonego zakresu obowiązków otrzymali dodatek do wynagrodzenia w wysokości 300 zł miesięcznie.

W spornym okresie w (...) na stanowisku inspektora pracowało około 70-80 osób. Wydział realizował bardzo szeroki zakres zadań, dlatego osoby te nie miały takich samych zakresów obowiązków. W tym okresie nie było innych osób zatrudnionych na stanowisku inspektora, które miałyby taki sam zakres obowiązków jak powódki. Zakresy czynności powódki i K. F. były zbliżone, ponieważ w razie nieobecności zastępowały się. Sąd I intonacji ustalił, że powierzenie im dodatkowych obowiązków związanych z prowadzeniem negocjacji oraz podpisywaniem ugód odszkodowawczych w trybie art. 98 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami było spowodowane zaistnieniem potrzeb pracodawcy w tym zakresie. Zadania w tym zakresie zostały zlecone obu pracownicom w ramach ich zakresów obowiązków, jako polecenie pracodawcy. Przez okres 3 lat realizowały średnio jedno lub dwa postępowania w miesiącu. Z uwagi na małą liczbę postępowań naczelnik wydziału J. O. nie widział uzasadnienia dla wystąpienia do pracodawcy o przyznanie im dodatku. Powódka realizowała te zadania w normalnych godzinach pracy, nie zostawała z tego powodu w pracy w godzinach nadliczbowych, ani nie przychodziła do pracy w weekendy. Zmiana pracowników, którzy mieli realizować te zadania była spowodowana nowymi oczekiwaniami ze strony Urzędu Wojewódzkiego – Wydziału Nadzoru Właścicielskiego. W konsekwencji doszło do zmiany zakresów obowiązków pracowników. Zgodnie z nowymi wymaganiami trzeba było przygotować procedury umożliwiające uzyskanie prawa własności przez Skarb Państwa w wyniku zasiedzenia, spadkobrań. Realizowanie nowych zadań było konieczne ze względu na potrzebę realizowania przez Wojewodę postępowań w zakresie odszkodowania za grunty pod drogami. Konieczne było przygotowanie stosownej dokumentacji i specyfikacji. W 2018r. J. O. zaproponował dwóch nowych pracowników do realizowania wskazanych zadań – K. P. i J. L.. W minionych latach przyznawanie dodatków do wynagrodzenia nie było u pozwanego często stosowaną praktyką. Zmiany w sytuacji kadrowej, które nastąpiły w 2018r., tj. „odpływ” pracowników z (...), spowodowały, że celem uatrakcyjnienia pracy u pozwanego przyznawano dodatki w przypadku powierzenia pracownikom dodatkowych zadań.

W ocenie Sądu I instancji powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności Sąd ten wskazał, że jedną z podstawowych zasad prawa pracy jest wyrażona w art. 11 ² k.p. zasada równego traktowania pracowników i ustanowiony w art. 11 ³ k.p. zakaz dyskryminacji. Te zasady prawa pracy i skutki ich naruszenia przez pracodawcę precyzują przepisy rozdziału IIa Działu Pierwszego Kodeksu Pracy (art. 18 ^3a k.p. i następne). Następnie Sąd odwołał się do regulacji dotyczących zakazu dyskryminacji w zatrudnieniu powołując orzecznictwo dotyczące tej kwestii.

Sąd zauważył, że wbrew wymogom art. 6 k.c. w związku z art. 300 k.p. powódka reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika nie wykazała ze względu na jakie kryterium pracodawca miał dopuścić się jej dyskryminacji, czy też nierównego traktowania w zatrudnieniu. Pracownik, który zarzuca pracodawcy naruszenie zasady równego traktowania pracownika powinien wykazać fakty uprawdopodobniające zarzut nierównego traktowania w zatrudnieniu, a także wskazać kryterium dyskryminacji i wówczas na pracodawcę przechodzi ciężar dowodu, że kierował się obiektywnymi powodami. Na rozprawie w dniu 18 czerwca 2019 r. pełnomocnik powódki podał, że kryterium dyskryminującym było stosowanie przez pozwanego w stosunku do innych pracowników zachęty w postaci zaoferowania im dodatku służbowego za wykonywanie dodatkowych czynności.

Wskazana przez stronę powodową zachęta stosowana przez pozwanego w postaci oferowania innym pracownikom dodatku za wykonywanie dodatkowych czynności, nie stanowi kryterium dyskryminacji. Dyskryminacja oznacza gorsze traktowanie pracownika za względu na jakąś jego cechę lub właściwość, a tego strona powodowa w ogóle nie wykazała. Powódka nie wskazała kryterium dyskryminacji, czyli okoliczności ze względu na którą powódki miałby być gorzej traktowane w porównaniu z innymi pracownikami. Wskazana przez stronę powodową okoliczność nie stanowi dyskryminującego kryterium zróżnicowania, gdyż nie odnosi się ani do istotnych ze społecznego punktu widzenia cech lub właściwości osobistych powódek, ani do zakazanego kryterium różnicowania ze względu na rodzaj zatrudnienia. Skoro brak kryterium dyskryminującego, a więc jednej z przesłanek nierównego traktowania, to wykluczone jest przyjęcie, iż pozwany dopuszczał się dyskryminacji powódek w rozumieniu art. 18 ^3a § 1 k.p.

Sąd wskazał, iż z ustaleń wynika, że kiedy powódka była upoważniona do prowadzenia negocjacji w postępowaniach odszkodowawczych prowadzonych w trybie cywilnoprawnym na podstawie art. 98 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, w Wydziale Gospodarowania Mieniem było zatrudnionych około 70-80 osób na stanowisku inspektora. Z uwagi na to, iż zadania realizowane przez wydział były bardzo rozległe, to pracownicy mieli bardzo zróżnicowane zakresy obowiązków. Każdy z pracowników zajmował się innymi zagadnieniami. Powódka nie wskazała jednak żadnego pracownika, który w tym okresie byłby lepiej od niej traktowany w zakresie wynagrodzenia, wykonując przy tym jednakową pracę lub pracę o jednakowej wartości. Powódka odniosła się jedynie do pracowników, którzy dostali upoważnienia w ww. zakresie później, tj. w innym czasie, niż zadania te wykonywała powódka. Brak tożsamości czasowej uniemożliwia dokonanie porównania, ponieważ osoby, do których wynagrodzenia powódka porównuje własne wynagrodzenie, siłą rzeczy nie są w takiej samej sytuacji jak powódka, gdyż inny jest czasokres, inne są zakresy obowiązków tych osób w porównaniu z dawnymi zakresami obowiązków powódki, inne są okoliczności powierzenia im dodatkowych zadań w rozumieniu towarzyszących temu warunków rynkowych i warunków kadrowych panujących w pozwanego w tych dwóch okresach czasu.

Powódka wskazała, że nie domagała się wcześniej dodatku do wynagrodzenia za wykonanie tych czynności, ponieważ wykonywała je w ramach 8-godzinnego dnia pracy, za co otrzymywała wynagrodzenie, a w Urzędzie nie było takiej praktyki, aby przyznawać dodatki do wynagrodzenia. Pani kierownik przestudiowała regulamin, aby znaleźć zachętę finansową dla pracowników, aby ich przekonać do wykonywania tych dodatkowych czynności. Jednocześnie powódka zaznaczyła, że powiedziała stanowczo, że nie chce już wykonywać tych dodatkowych czynności, które były dla niej bardzo stresujące, dlatego jej szefowa nawet nie proponowała tego dodatku. Również powódka K. F. wskazała w swoich wyjaśnieniach, że powódki już nie chciały wykonywać tych dodatkowych zadań i zwróciły się do szefowej, aby znalazła kogoś na ich miejsce. Skoro żaden z pracowników nie chciał się na to zgodzić, potrzebna była zachęta finansowa.

Oceniając wszystkie naprowadzone wyżej okoliczności Sąd orzekający w I instancji uznał, iż w rozpoznawanej sprawie nie sposób przyjąć, aby pozwany pracodawca dopuścił się nierównego traktowania powódki w zakresie wynagradzania, wobec czego z braku podstaw faktycznych i prawnych Sąd powództwa oddalił.

Sąd Okręgowy w Katowicach, wyniku rozpoznania apelacji powódki od orzeczenia Sądu Rejonowego, wyrokiem z dnia 17 listopada 2020 r. (sygn. akt X Pa 392/20) uchylił zaskarżony wyrok w punktach 3 i 4 (tj. w części dotyczącej powódki) i w tym zakresie przekazał sprawę Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania pozostawiając temu Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach postępowania odwoławczego.

W motywach swojego rozstrzygnięcia Sąd II instancji wskazał, że jego zdaniem Sąd Rejonowy nie rozpoznał sprawy w kształcie poddanym pod osąd przez stronę powodową. Koncentrując się na przesłankach dyskryminacji Sąd ten nie odniósł się do merytorycznej podstawy zgłoszonego roszczenia, co przy ocenie stanowiska prezentowanego przez powódkę w postępowaniu i okolicznościach sprawy dokonanej in extenso prowadzi do wniosku o nierozpoznaniu istoty sprawy. Sąd odwoławczy podkreślił, że powódka nie podnosiła zarzutu dyskryminacji ze strony pracodawcy („tu nie było żadnej dyskryminacji… tylko nierówne traktowanie przy przyznawaniu wynagrodzenia” – k. 107v), wobec czego bezprzedmiotowe było ustalanie kryterium dyskryminacji. W działaniu pracodawcy powódka upatrywała natomiast nierównego traktowania w stosunku do innych pracowników i na tej podstawie formułowała roszczenie odszkodowawcze. Tak sformułowane żądanie powinno stać się przedmiotem osądu przez Sąd I instancji. W ocenie Sądu Okręgowego konstatacji, że nie rozpoznano istoty sprawy nie zmienia stwierdzenie in fine motywów zaskarżonego orzeczenia, iż „brak tożsamości czasowej uniemożliwia dokonanie porównania”, co jest arbitralnym założeniem, a nadto poza tym ogólnym założeniem i będącym jego konsekwencją stwierdzeniem o braku podstaw faktycznych i prawnych zgłoszonego roszczenia brak jest odniesienia się przez Sąd do żądania pozwu w kształcie przedstawionym przez stronę powodową.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy powódka oświadczyła, że w całości popiera swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i nie wniosła o przeprowadzenie nowych dowodów. Pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, podtrzymując stanowisko prezentowane dotychczas w toku postępowania.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Powódka A. Z. była zatrudniona u pozwanego w okresie od dnia 1 października 2008 r. do dnia 30 września 2018 r. w pełnym wymiarze czasu pracy. Początkowo powódka świadczyła pracę na podstawie kolejnych umów na czas określony, a od dnia 1 lipca 2009 r. - na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony. W okresie od dnia 1 sierpnia 2013 r. do końca zatrudnienia powódka zajmowała stanowisko inspektora a od dnia 1 stycznia 2014 r. pracowała w (...).

(dowód: dokumenty zgromadzone w aktach osobowych powódki)

Do zakresu obowiązków powódki na stanowisku inspektora w (...) należało prowadzenie czynności związanych z obowiązkami nałożonymi ustawą o ujawnieniu w księgach wieczystych prawa własności nieruchomości Skarbu Państwa; wprowadzanie danych o nieruchomościach Skarbu Państwa na platformę (...); przygotowywanie dokumentacji i występowanie z wnioskami do Sądu Rejonowego Wydziału Ksiąg Wieczystych o założenie księgi wieczystej lub ujawnienie w księdze wieczystej własności Skarbu Państwa; wykonywanie czynności technicznych przekazywania informacji do Biuletynu Informacji Publicznej; prowadzenie dokumentacji ISO; realizowanie zadań audytora wewnętrznego do Systemu (...) Jakością u pozwanego; przyjmowanie stron i przygotowywanie odpowiedzi na skargi i interwencje związane z prowadzonymi sprawami; współpracowanie z Biurem (...) w zakresie przekazywania aktualnych informacji związanych z prowadzonymi postępowaniami; współudział przy bieżącej aktualizacji stron internetowych Biuletynu Informacji Publicznej, tworzeniu stron internetowych pozwanego, bieżącej aktualizacji kart w katalogu usług (...); współpracowanie z innymi wydziałami w zakresie prowadzonych spraw; wykonywanie innych prac zleconych przez kierownictwo wydziału.

(dowód: zakres obowiązków powódki – w aktach osobowych powódki)

Zgodnie z obowiązującym u pozwanego regulaminem wynagradzania, pracownikom przysługuje wynagrodzenie stosowne do zajmowanego stanowiska, posiadanych kwalifikacji zawodowych oraz zakresu obowiązków i odpowiedzialności, rodzaju, ilości i jakości świadczonej pracy. Pracownikom przysługuje wynagrodzenie zasadnicze, dodatek za wieloletnią pracę, dodatkowe wynagrodzenie roczne na zasadach określonych w odrębnych przepisach, nagroda jubileuszowa, jednorazowa odprawa pieniężna w związku z przejściem pracownika na emeryturę lub rentę z tytułu niezdolności do pracy. W zależności od zajmowanego stanowiska i specyfiki wykonywanej pracy pracownikom przysługuje dodatek funkcyjny, dodatek za pracę w porze nocnej, premia regulaminowa, dodatkowe wynagrodzenie prowizyjne, wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych. Pracownikom mogą być również przyznawane dodatki specjalne, dodatki służbowe i nagrody. Dodatek specjalny może zostać przyznany pracownikowi z tytułu okresowego zwiększenia obowiązków służbowych lub powierzenia dodatkowych zadań, na przykład związanych z pełnieniem zastępstwa za innego pracownika w okresie jego nieobecności. Dodatek służbowy może zostać przyznany pracownikowi w dwóch sytuacjach – ze względu na rodzaj oraz charakter realizowanych zadań, powierzonych obowiązków wymagających specjalistycznych kwalifikacji, uprawnień lub specyficznych umiejętności bądź predyspozycji lub z tytułu wykonywania zadań mających szczególne znacznie dla pozwanego, mieszańców lub miasta K.. Dodatki specjalny i służbowy są przyznawane kwotowo na czas określony nie dłuższy niż jeden rok. Sekretarzowi oraz kierownikom komórek organizacyjnych dodatki ustala i przyznaje Prezydent Miasta, a pozostałym pracownikom Prezydent na pisemny, merytorycznie uzasadniony i zaakceptowany przez właściwego Wiceprezydenta, Skarbnika, Sekretarza wniosek kierownika komórki organizacyjnej, w której pracownik jest zatrudniony.

(dowód: regulamin wynagradzania wraz z załącznikami – k. 32-40; zarządzenia wewnętrzne Prezydenta Miasta K. zmieniające Regulamin Wynagradzania – k. 184-189 ; Regulamin Organizacyjny Urzędu Miasta K. wraz z zarządzeniami zmieniającymi – k.190-201)

Na wynagrodzenie powódki A. Z. składało się wynagrodzenie zasadnicze oraz dodatek za wieloletnią pracę. Od dnia 1 października 2014r. wynagrodzenie zasadnicze powódki wynosiło 2.715,00 zł, od dnia 1 kwietnia 2016r. 2.805,00 zł, od dnia 1 maja 2017r. 2.919,00 zł. Ponadto przez cały okres zatrudnienia powódka otrzymywała regularnie jednorazowe nagrody pieniężne w związku z sumiennym i rzetelnym realizowaniem powierzonych zadań.

(dowód: dokumenty zgromadzone w aktach osobowych powódki)

Zarządzeniem z dnia 10 marca 2015 r. Prezydent Miasta K. upoważnił powódkę oraz K. F., również zatrudnioną w (...) na stanowisku inspektora do prowadzenia negocjacji w postępowaniach odszkodowawczych realizowanych na podstawie art. 98 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami w związku ze zmianami kadrowymi w (...) i przeprowadzoną reorganizacją.

(dowód: karta informacyjna (...) z dnia 10 marca 2015r. - k. 51-52)

W tym okresie w (...) na stanowisku inspektora pracowało około 70-80 osób. Wydział realizował bardzo szeroki zakres zadań, dlatego osoby te nie miały takich samych zakresów obowiązków. W tym okresie nie było innych osób zatrudnionych na stanowisku inspektora, które miałyby taki sam zakres obowiązków jak powódka lub K. F.. Ich zakresy czynności były zbliżone, ponieważ w razie nieobecności zastępowały się, jednak nie były takie same. Powierzenie im dodatkowych obowiązków związanych z prowadzeniem negocjacji oraz podpisywaniem ugód odszkodowawczych w trybie art. 98 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami było spowodowane zaistnieniem potrzeb pracodawcy w tym zakresie. Zadania w tym zakresie zostały powódce zlecone w ramach jej zakresu obowiązków, jako polecenie pracodawcy. W rzeczywistości powódka wraz z K. F. przez okres 3 lat realizowały średnio jedno - dwa takie postępowania w miesiącu.

Z uwagi na małą liczbę postępowań przełożony powódki naczelnik wydziału J. O. nie widział uzasadnienia dla wystąpienia do pracodawcy o przyznanie ani jej ani K. F. dodatku w związku z wykonywanymi czynnościami. Ani powódka, ani K. F. również nie wnioskowały w tamtym czasie o przyznanie takiego dodatku. Realizowały te zadania w normalnych godzinach pracy, nie zostawały z tego powodu w pracy w godzinach nadliczbowych, ani nie przychodziły do pracy w weekendy.

Prowadzenie przedmiotowych negocjacji było dla powódki i K. F. stresujące, zdarzały się nieprzyjemne sytuacje z petentami, co pracownice zgłaszały swojej przełożonej. Nawet nagrody półroczne nie wynagradzały powódce stresu związanego z wykonywaniem tych zadań. Po 3 latach powódka i K. F. stwierdziły, że nie mają już dłużej siły i ochoty prowadzić tych postępowań, wobec czego zwróciły się do przełożonej, aby znalazła innych pracowników, którzy się tym zajmą.

Wobec tego, że nie było chętnych, przełożona w ramach zachęty zaproponowała pracownikom, którzy podejmą się wykonywania tych czynności, dodatek do wynagrodzenia. Przełożona „przestudiowała” w tym celu Regulamin, aby znaleźć argument przekonujący pracowników. W minionych latach przyznawanie dodatków do wynagrodzenia nie było u pozwanego często stosowaną praktyką. Zmiany w sytuacji kadrowej, które nastąpiły w 2018 r., tj. „odpływ” pracowników z (...), spowodowały, że celem uatrakcyjnienia pracy u pozwanego zaczęto częściej przyznawać dodatki w przypadkach powierzenia pracownikom dodatkowych zadań. Wobec tego, ze powódka stanowczo powiedziała przełożonej, że nie chce już prowadzić tych negocjacji, przełożona nie proponowała jej tego dodatku. Ostatecznie na objęcie przedmiotowych zadań zgodzili się J. L. i K. P., natomiast powódka K. F. miały w miejsce tego zając się innymi zadaniami.

(dowód: zeznania świadka J. O. - k. 103v-104v; zeznania K. F. - k. 106v-107; przesłuchanie powódki - k. 107-107v)

W dniu 27 lutego 2018 r. Prezydent Miasta cofnął upoważnienie dla powódki i K. F. w ww. zakresie. Jak wskazano w treści karty informacyjnej z dnia 27 lutego 2018 r., było to związane z brakiem możliwości dalszego prowadzenia przez nie negocjacji. K. F. prowadziła inne postępowania o skomplikowanym stanie prawnym dotyczące zwrotu wywłaszczonych nieruchomości, wykreślenia ostrzeżeń o wywłaszczeniu i ujawniania własności Skarbu Państwa na podstawie decyzji wywłaszczeniowych pochodzących z lat 50-70 XX wieku, wymagających od niej odszukania dokumentów archiwalnych zgromadzonych w różnych urzędach i sądach. Natomiast powódka A. Z. została wyznaczona koordynatorem w sprawach związanych z realizacją przez wykonawcę zewnętrznego zamówienia „Zgromadzenie dokumentacji niezbędnej do przeprowadzenia postępowań sądowych o nabycie przez Skarb Państwa w drodze spadkobrania lub ewentualnego zasiedzenia własności nieruchomości, w odniesieniu do których prowadzone były przed Wojewodą (...) postępowania w trybie art. 73 ustawy przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną” oraz prowadzenia w tym temacie korespondencji ze (...) Urzędem Wojewódzkim i (...). W miejsce powódki i K. F. upoważnienia zostały przyznane J. L. i K. P., którym poszerzono zakres dotychczas realizowanych zdań i z uwagi na zwiększony zakres obowiązków przyznano dodatki służbowe do wynagrodzenia w wysokości 300 zł miesięcznie.

(dowód: karta informacyjna (...) z dnia 27 lutego 2018 r. - k. 56-57)

W związku z wyznaczeniem powódki A. Z. koordynatorem w sprawach związanych z realizacją przez wykonawcę zewnętrznego zamówienia „Zgromadzenie dokumentacji niezbędnej do przeprowadzenia postępowań sądowych (…)” oraz prowadzenia w tym temacie korespondencji ze (...) Urzędem Wojewódzkim i (...), nie został jej przyznany dodatek do wynagrodzenia. Powódka nie występowała również o przyznanie takiego dodatku. Również te czynności wykonywała w ramach swojego zakresu obowiązków. ( oświadczenie powódki złożone na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2021 r., k. 182)

Zgodnie z zakresem obowiązków J. L. z dnia 3 marca 2014 r. do jej zadań na stanowisku podinspektora należało m.in. prowadzenie postepowań wyjaśniających związanych z wystąpieniami wojewody w sprawie uwłaszczenia w trybie art. 200 ustawy o gospodarce nieruchomościami; prowadzenie postepowań wyjaśniających związanych z wystąpieniami wojewody w sprawie uwłaszczenia w trybie art. 34 i 37a ustawy o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego (...); prowadzenie postepowań wyjaśniających związanych z wystąpieniami wojewody w sprawie uwłaszczenia w trybie art. 15a-15c ustawy o państwowym przedsiębiorstwie użyteczności publicznej „Poczta Polska”; prowadzenie postępowań zmierzających do ustalenia stanu władania nieruchomościami Skarbu Państwa/gminy celem jego ujawnienia w operacie ewidencji gruntów; prowadzenie komputerowego rejestru FINN; przygotowywanie dokumentacji i występowanie z wnioskami do Sądu Rejonowego Wydziału Ksiąg Wieczystych o założenie księgi wieczystej.

(dowód: zakres obowiązków J. L. z dnia 3 marca 2014 r. – k. 202)

W zakresie obowiązków J. L. z dnia 2 marca 2018 r. na stanowisku inspektora poszerzono zakres jej zadań o „prowadzenie negocjacji wskazanych w art. 98 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami” (pkt 5).

(dowód: zakres obowiązków J. L. z dnia 2 marca 2018 r. – k. 203 )

Zgodnie z zakresem obowiązków K. P. z dnia 3 marca 2014 r. do jego zadań na stanowisku inspektora należało m.in. prowadzenie postępowań odszkodowawczych za grunty zajęte pod drogi publiczne krajowe, powiatowe, gminne w trybie art. 73 ustawy przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną; prowadzenie postępowań odszkodowawczych za grunty zajęte pod drogi publiczne powiatowe, gminne w trybie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych; prowadzenie postępowań odszkodowawczych za grunty zajęte pod drogi publiczne krajowe, powiatowe, gminne w trybie art. 98 ustawy o gospodarce nieruchomościami; przygotowywanie dokumentacji i występowanie z wnioskami do Sądu Rejonowego Wydziału Ksiąg Wieczystych o założenie księgi wieczystej, ujawnienie praw lub ujawnienie w księdze wieczystej własności Skarbu Państwa/gminy w zakresie prowadzonych spraw; współdziałanie w zakresie ustalania właściciela, zarządcy, władającego gruntem, na którym doszło do powstania szkody zgłoszonej przez osoby trzecie.

(dowód: zakres obowiązków K. P. z dnia 3 marca 2014 r. – k. 204 )

W zakresie obowiązków K. P. z dnia 2 marca 2018 r. poszerzono zakres jego zadań o „prowadzenie negocjacji wskazanych w art. 98 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami” (pkt 5).

(dowód: zakres obowiązków K. P. z dnia 2 marca 2018 r. – k. 203 )

Kiedy powódka i K. F. dowiedziały się o przyznaniu ww. pracownikom dodatku do wynagrodzenia, zwróciły się do naczelnika wydziału z ustnym wnioskiem o przyznanie in nagrody za czynności, które wykonywały w minionych latach. Naczelnik podjął w tej sprawie działania, jednak ostatecznie Urząd Miasta nie zgodził się na przyznanie tej gratyfikacji powódce i K. F..

(dowód: zeznania K. F. - k. 106v-107)

Powyżej opisany stan faktyczny został ustalony na podstawie zaoferowanych przez powódkę i pozwanego dokumentów. Brak było w niniejszej sprawie okoliczności, które nakazywałyby odmówić im wiarygodności lub mocy dowodowej. Prawdziwość i autentyczność tych dokumentów nie była kwestionowana przez stronę przeciwną, nie budziła też wątpliwości Sądu.

Sąd dał wiarę zeznaniom świadka J. O. oraz powódki, gdyż były one logiczne oraz spójne zarówno wewnętrznie jak i ze sobą nawzajem, nadto korelowały z dowodami z dokumentów.

Sąd zważył, co następuje:

Wskazać należy, iż stosownie do art. 386 § 6 k.p.c., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w uzasadnieniu wyroku sądu drugiej instancji wiążą zarówno sąd, któremu sprawa została przekazana, jak i sąd drugiej instancji, przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Realizując wytyczne Sądu Okręgowego w Katowicach Sąd, przy ponownym rozpoznaniu sprawy rozważył, czy przywołane przez powódkę działanie pracodawcy w postaci niewypłacania jej w okresie od kwietnia 2015 r. do grudnia 2017 r. dodatku do wynagrodzenia stanowiło przejaw nierównego traktowania w stosunku do innych pracowników.

Zdaniem Sądu działania pracodawcy w zakresie uksztaltowania wynagrodzenia za pracę powódki nie można zakwalifikować w kategoriach naruszenia zasady równego traktowania pracowników w zatrudnieniu, czy naruszenia zasady niedyskryminacji w stosunkach pracy.

Przepis art. 11 ² k.p. wyraża zasadę równych praw z tytułu jednakowego wypełniania takich samych obowiązków. W orzecznictwie Sądu Najwyższego wyraźnie rozróżnia się dyskryminację (art. 11 ³ k.p.) od nierównego traktowania (art. 11 ² k.p.). Według tego rozróżnienia, nie każde nierówne traktowanie pracowników przez pracodawcę oznacza dyskryminację, kwalifikację taką można przypisać tylko nierównemu traktowaniu wynikającemu z zastosowania przez pracodawcę niedozwolonych kryteriów różnicujących. Zgodnie z literalnym brzmieniem art. 11 ² k.p., zasada równości praw pracowników w stosunku pracy wchodzi w rachubę wtedy, gdy pracownicy "jednakowo" pełnią "takie same obowiązki". Oznacza to, że wymieniony przepis dopuszcza różnicowanie praw pracowników, którzy albo pełnią inne obowiązki, albo pełniąc takie same obowiązki - wypełniają je niejednakowo. Równość nie oznacza identyczności czy jednakowego traktowania wszystkich. Podmioty charakteryzujące się daną cechą istotną (relewantną) w równym (jednakowym) stopniu mają być traktowane równo (jednakowo), a więc według jednakowej (takiej samej) miary, bez zróżnicowań, zarówno dyskryminacyjnych, jak i faworyzujących. (orzeczenie TK z 9.3.1988 r., U 7/87, OTK 1988, Nr 1, poz. 1; orz. TK z 24.10.1989 r., K 6/89, OTK 1989, Nr 1, poz. 7). Sąd Najwyższy w wyroku z 5 października 2007 r. (II PK 14/07, OSNP 2008, Nr 21–22, poz. 311) wyraźnie podkreślił, że „zasada równego traktowania pracowników nie wyklucza dyferencjacji praw i obowiązków pracowniczych. Przepis art. 11 ² k.p. zakłada bowiem wprost różnicowanie sytuacji pracowników ze względu na odmienności wynikające z ich cech osobistych i różnic w wykonywaniu pracy”. Do naruszenia zasady równego traktowania pracowników i zasady niedyskryminacji w zatrudnieniu może dojść tylko wtedy, gdy różnicowanie sytuacji pracowników wynika wyłącznie z zastosowania przez pracodawcę niedozwolonego przez ustawę kryterium, co opiera się wprost na założeniu, iż dyferencjacja praw pracowniczych nie ma w tym przypadku oparcia w odrębnościach związanych z obowiązkami ciążącymi na danych osobach, sposobem ich wypełnienia czy też ich kwalifikacjami. Różnicowanie pracowników jest dopuszczalne i uzasadnione, gdy dokonywane jest z zastosowaniem obiektywnych kryteriów. Obiektywne kryteria zakładają zaś porównanie kwalifikacji zawodowych, umiejętności pracownika, zaangażowania przy wykonywaniu takich samych obowiązków przez pracowników poddanych ocenie pracodawcy.

Zasada jednakowego wynagradzania pracowników sformułowana została w przepisie art. 18 ^{( 3c)} § 1 k.p., zgodnie z którym pracownicy mają prawo do jednakowego wynagrodzenia za jednakową pracę lub za pracę o jednakowej wartości. Wynagrodzenie, o którym mowa w § 1, obejmuje wszystkie składniki wynagrodzenia, bez względu na ich nazwę i charakter, a także inne świadczenia związane z pracą, przyznawane pracownikom w formie pieniężnej lub w innej formie niż pieniężna (§ 2). A zatem gwarancja prawa do jednakowego wynagrodzenia zamieszczona w powyższym przepisie odniesiona została do dwóch mierników, jakimi są jednakowa praca i praca jednakowej wartości. W piśmiennictwie przyjmuje się, że jednakową pracę można rozumieć dwojako, bądź jako pracę tego samego rodzaju, bądź odnosząc to pojęcie do sposobu świadczenia pracy. W § 3 cytowanego przepisu wskazano natomiast kryteria oceny pracy jednakowej wartości – są nimi prace, których wykonywanie wymaga od pracowników porównywalnych kwalifikacji zawodowych, potwierdzonych dokumentami przewidzianymi w odrębnych przepisach lub praktyką i doświadczeniem zawodowym, a także porównywalnej odpowiedzialności i wysiłku. Kwestia równego traktowania pracowników w zakresie zatrudnienia jest przedmiotem szerokich rozważań w orzecznictwie, w szczególności w kontekście ustalenia, kiedy mamy do czynienia z pracami jednakowymi lub o jednakowej wartości co jest warunkiem koniecznym do stwierdzenia, czy w danym przypadku pracodawca dopuścił się złamania zasady równego traktowania w zatrudnieniu. W wyroku z dnia 12 listopada 2012 r. (II PK 112/12, M.P.Pr. 2013/4/197-199) Sąd Najwyższy stwierdził, że prace jednakowe to prace takie same pod względem rodzaju, kwalifikacji koniecznych do ich wykonywania, warunków, w jakich są świadczone, a także ich ilości i jakości. Rodzaj pracy, wymagający określonych kwalifikacji zwykle przypisany jest do stanowiska pracy. Jak zauważył jednak w uzasadnieniu cytowanego orzeczenia Sąd Najwyższy, w istocie zatem stanowisko pracy może stanowić kryterium porównawcze w ramach ustalania "jednakowej pracy", ale nie jest ono wyłączne. Prace tożsame pod względem rodzaju i kwalifikacji wymaganych do ich wykonywania na tych samych stanowiskach pracy funkcjonujących u danego pracodawcy mogą różnić się co do ilości i jakości, a wówczas nie są pracami jednakowymi w rozumieniu art. 18 ^{( 3c)} § 1 k.p., ilość i jakość świadczonej pracy są w świetle art. 78 § 1 k.p. podstawowymi kryteriami oceny pracy na potrzeby ustalania wysokości wynagrodzenia. Stanowią one dopuszczalne przesłanki różnicowania wynagrodzenia w myśl art. 3 ust. 3 Konwencji nr 100 Międzynarodowej Organizacji Pracy dotyczącej jednakowego wynagrodzenia dla pracujących mężczyzn i kobiet za pracę jednakowej wartości, przyjętej w Genewie 29.6.1951 r. (Dz.U. z 1955 r. Nr 38, poz. 238) (zob. też: wyrok SN z dn. 7.03.2012r., II PK 161/11, OSNP 2013/3-4/33).

W przypadku nierównego traktowania niebędącego dyskryminacją zastosowanie znajduje ogólna reguła rozkładu ciężaru dowodu wynikająca z art. 6 k.c. w zw. z art. 300 k.p., zgodnie z którą to powód winien udowodnić, że był nierówno traktowany. Powód powinien wykazać nierówne traktowanie w porównaniu z innymi osobami znajdującymi się w jednakowej sytuacji faktycznej i prawnej. W ocenie Sadu, w toku niniejszego postępowania powódka nie wykazała naruszenia przez pozwanego zasady równego traktowania w zakresie wynagrodzenia za pracę.

Jak wynika z poczynionych ustaleń faktycznych, w Wydziale Gospodarowania Mieniem było zatrudnionych około 70-80 osób na stanowisku inspektora. Każda z tych osób miała inny zakres obowiązków, w szczególności żaden z pracowników nie miał zakresu obowiązków takiego samego jak powódka. Powódka jako pracowników porównawczych wskazała J. L. i K. P., którym w lutym 2018 r. Prezydent Miasta powierzył, w miejsce powódki i K. F., wykonywanie zadania polegającego na prowadzeniu negocjacji w postępowaniach odszkodowawczych realizowanych na podstawie art. 98 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Tych dwoje pracowników otrzymało w związku z powyższym dodatek do wynagrodzenia w wysokości 300 zł miesięcznie. Takowego dodatku zaś nie otrzymywała powódka w okresie, kiedy to ona zajmowała się tymi zadaniami, w czym – w jej ocenie – przejawiało się jej nierówne traktowanie.

Stwierdzić należy po pierwsze, że powódka otrzymała upoważnienie do wykonywania przedmiotowego zadania w marcu 2015 r. a wiec trzy lata wcześniej niż powołani pracownicy. Pracownicy, do których wynagrodzenia powódka porównuje własne wynagrodzenie, siłą rzeczy nie są w takiej samej sytuacji jak powódka, gdyż inny jest czasokres powierzenia przedmiotowych obowiązków powódce i tym pracownikom, inne są zakresy obowiązków tych osób w porównaniu z ówczesnym zakresem obowiązków powódki, inne wreszcie są okoliczności powierzenia im dodatkowych zadań w rozumieniu towarzyszących temu warunków rynkowych i warunków kadrowych panujących w pozwanego w tych dwóch okresach czasu, co wynika wprost z zeznań świadka J. O.. Podał on, że w 2015 r. dodatki dla pracowników w urzędzie nie były powszechnie stosowane. Jednak w 2018 r. sytuacja kadrowa sprawiła, iż konieczne stało się uatrakcyjnienie pracy w urzędzie, tak więc przyjęto praktykę stosowania takich dodatków w przypadku powierzania dodatkowych czynności pracownikom, aby zachęcić ich do podejmowania się dodatkowych zadań, a jednocześnie uniknąć sytuacji, kiedy doświadczeni pracownicy odchodzili z pracy w Urzędzie. Także powódka potwierdziła w toku swoich zeznań, że w urzędzie nie było wcześniej praktyki przyznawania dodatków do wynagrodzenia. Jednocześnie powódka przyznała, że przez cały ten okres nie wnioskowała o przyznanie jej takiego dodatku. Powódka zeznała również, że przełożona poszukując osób chętnych do objęcia tych zadań, proponowała gratyfikację finansową, jednak jej już tego nie proponowała, bo powódka powiedziała stanowczo, że nie chce już dłużej zajmować się tymi zadaniami, wobec czego zadania te powierzono innym osobom, które zachęcone dodatkiem wyraziły na to zgodę. Następnie zauważyć należy, iż jak wynika z analizy treści karty informacyjnej z 10 marca 2015 r. powódka otrzymała upoważnienie do prowadzenia przedmiotowych negocjacji jednak jej zakres obowiązków nie uległ zmianie (k. 51-52). Ponadto, co sama potwierdziła, zadanie to wykonywała w ramach swojego 8-godzinnego dnia pracy. W przypadku J. L. i K. P. powierzenie im tego zadania, wiązało się już ze zwiększeniem ich zakresu obowiązków co znalazła swój wyraz nie tylko w treści karty informacyjnej z 27 lutego 2018 r. ale i w pisemnych zakresach obowiązków obojga pracowników z 2 marca 2018 r.

Należy wreszcie zwrócić uwagę, że z treści karty informacyjnej z 27 lutego 2018 r. zawierającej decyzję Prezydenta Miasta o cofnięciu powódce upoważnienia do prowadzenia negocjacji (k. 56) wynika, iż w miejsce tego zadania powódka została wyznaczona koordynatorem w sprawach związanych z realizacją przez wykonawcę zewnętrznego zamówienia „Zgromadzenie dokumentacji niezbędnej do przeprowadzenia postępowań sądowych o nabycie przez Skarb Państwa w drodze spadkobrania lub ewentualnego zasiedzenia własności nieruchomości, w odniesieniu do których prowadzone były przed Wojewodą (...) postępowania w trybie art. 73 ustawy przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną” oraz prowadzenia w tym temacie korespondencji ze (...) Urzędem Wojewódzkim i (...). Powyższe oznacza, że w przypadku powódki jedno zadanie zostało zastąpione innym, również wykonywanym w ramach podstawowego zakresu obowiązków powódki, przy czym w związku z tym nowym zadaniem powódka również nie otrzymała dodatku do wynagrodzenia ani o takowy nie wnioskowała. W przypadku J. L. i K. P., zadanie polegające na prowadzeniu przedmiotowych negocjacji nie zastąpiło żadnego innego zadania, które dotychczas osoby te wykonywały w ramach swoich obowiązków, lecz poszerzyło ich dotychczasowe zakresy obowiązków, co dodatkowo świadczy o odmienności sytuacji powódki i ww. osób.

Mając na uwadze wszystkie naprowadzone wyżej okoliczności należało uznać, że w rozpoznawanej sprawie nie sposób przyjąć, aby pozwany pracodawca dopuścił się nierównego traktowania powódki w zakresie wynagradzania. Powódka, wbrew spoczywającemu na niej w tym zakresie ciężarowi dowodowemu, nie wykazała, by w porównaniu z pracownikiem znajdującym się w takiej samej sytuacji faktycznej i prawnej za taką samą prace otrzymywała mniejsze wynagrodzenie. Jak wynika z zeznań świadka J. O. „nie było innych pracowników na stanowisku inspektorów, którzy mieliby taki zakres obowiązków jak powódki ( czyli A. Z. i K. F.)” (k. 103v). Z tego wynika, że jedyną osobą, która znajdowała się porównywalnej do powódki sytuacji faktycznej i prawnej była K. F., która przy rozpoznawaniu sprawy po raz pierwszy występowała w niniejszym postępowaniu po stronie powodowej. Pracownice zastępowały się wzajemnie i w tym samym okresie czasu zajmowały się prowadzeniem negocjacji w postępowaniach odszkodowawczych realizowanych na podstawie art. 98 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zdania te zostały im przydzielone w tym samym czasie, w takich samych warunkach i przez taki sam okres czasu były prze nie wykonywane. Żadna z nich nie otrzymywała z tego tytułu dodatkowego wynagrodzenia, wobec czego były w tym zakresie traktowane równo przez pracodawcę. Tymczasem pracownicy do których powódka się porównywała faktycznie nie byli w takiej samej sytuacji faktycznej i prawnej jak powódka, albowiem, jak już podkreślono wyżej, mieli inne zakresy obowiązków, a powierzenie im przedmiotowych zadań nastąpiło w zupełnie innym czasie, w innych warunkach rynkowych i kadrowych pozwanego, w sytuacji kiedy powódka stanowczo oświadczyła, że nie chce już dłużej zajmować się tymi zadaniami, a zatem nie sposób uznać, aby powódka oraz J. L. i K. P. znajdowali się w takiej samej sytuacji faktycznej i prawnej.

Wobec powyższego, stwierdzając brak podstaw z art. 11 ² k.p. i art. 18 ^3c Sąd powództwo oddalił, o czym orzekł w punkcie pierwszym sentencji wyroku.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 102 k.p.c., ustalając wysokość stawki pełnomocnika pozwanego na podstawie § 2 pkt 4, § 9 ust. 1 pkt. 2, § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2015 poz. 1804 z późn. zm.).

Zgodnie z art. 102 k.p.c. w wypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może zasądzić od strony przegrywającej tylko część kosztów albo nie obciążać jej w ogóle kosztami. Możliwość obciążenia strony przegrywającej jedynie częścią kosztów albo nieobciążenia jej w ogóle tymi kosztami, uzależniona jest, stosownie do art. 102 k.p.c., od wyłonienia się w sprawie wypadków szczególnie uzasadnionych, wskazujących że ponoszenie kosztów pozostawałoby w sprzeczności z powszechnym odczuciem sprawiedliwości oraz zasadami współżycia społecznego. Należą do nich okoliczności związane z przebiegiem sprawy - charakter zgłoszonego roszczenia, jego znaczenie dla strony, precedensowy charakter sprawy, subiektywne przekonanie o zasadności roszczenia (postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 19 września 2013 r., I CZ 183/12, LEX nr 1388472; z dnia 5 lipca 2013 r., IV CZ 58/13, LEX nr 1396462; z dnia 17 kwietnia 2013 r., V CZ 124/12, LEX nr 1341727; z dnia 7 grudnia 2011 r., II CZ 105/11, LEX nr 1102858), brak zawiłości sprawy i nakładu pracy pełnomocnika (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 maja 1999 r., I PKN 59/99, OSNAPiUS 2000, nr 15, poz. 580), przedawnienie roszczenia oraz leżące poza procesem - sytuacja majątkowa i życiowa strony. Ocena, czy takie wypadki wystąpiły w konkretnej sprawie należy do sądu, który powinien dokonać jej w oparciu o całokształt okoliczności sprawy, przy uwzględnieniu zasad współżycia społecznego.

Oceniając czy w niniejszej sprawie zachodzi wypadek uzasadniający zastosowanie art. 102 k.p.c. Sąd wziął pod uwagę okoliczności poprzedzające zainicjowanie przez powódkę niniejszego procesu. Złożenie przez powódkę pozwu było poprzedzone rozmowami i negocjacjami z pozwanym, dotyczącymi zarówno samej zasadności przyznania im odszkodowania jak i jego wysokości. Naczelnik Wydziału podejmował działania mające na celu przyznanie powódce odszkodowania, a kiedy okazały się bezowocne wspierał ją w planowanych przez nią działaniach skierowania sprawy na drogę sądową. Powódka mogła mieć zatem subiektywne przekonanie o zasadności swoich roszczeń. Mając na względzie przytoczone wyżej okoliczności Sąd stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie zachodzi szczególnie uzasadniony wypadek i postanowił o obciążeniu powódki jedynie połową kosztów zastępstwa procesowego pozwanego za obie instancje.

Sędzia Monika Marzec