Wyrok z 23 września 2016, sygn. IV K 350/16
Pokaż pozostałe podstawy prawne (14)
Sygn. akt IV K 350/16
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 23 września 2016 roku
Sąd Rejonowy Szczecin-Centrum w Szczecinie w IV Wydziale Karnym
w składzie:
Przewodniczący: SSR Artur Witek
Protokolant: Mariusz Zając
przy udziale asesora Prokuratury Rejonowej Szczecin – Śródmieście w Szczecinie Łukasza Elzanowskiego
po rozpoznaniu w dniach 10 czerwca 2016 roku, 5 sierpnia 2016 roku i 23 września 2016 roku sprawy
Ł. Ż.
urodz. (...) w Ś., syna E. i W. z domu K.
oskarżonego o to, że:
I. w dniu 17 czerwca 2015 roku w S., będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Świnoujściu z dnia 30 stycznia 2007 roku, sygn. II K 22/07 za czyny z art. 263 § 2 k.k., z art. 62 ust. 1 i art. 63 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz z art. 292 § 1 k.k. na karę łączną 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od 19 kwietnia 2011 roku do 19 czerwca 2012 roku, w ciągu 5 lat od jej odbycia, wbrew przepisom ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii, posiadał bez wymaganego zezwolenia środek odurzający w postaci marihuany o łącznej masie netto 3,92 grama,
tj. o czyn z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii,
II. w bliżej nieustalonym okresie od grudnia 2013 roku do 17 czerwca 2015 roku, będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Świnoujściu z dnia 30 stycznia 2007 roku, sygn. II K 22/07 za czyny z art. 263 § 2 k.k., z art. 62 ust. 1 i art. 63 ust 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz z art. 292 § 1 k.k. na karę łączną 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od 19 kwietnia 2011 roku do 19 czerwca 2012 roku, w ciągu 5 lat od jej odbycia, wbrew przepisom ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii, działając z góry powziętym zamiarem, udzielał E. D. i K. B. środek odurzający w postaci marihuany poprzez wspólne palenie narkotyku, w bliżej nieustalonych ilościach,
tj. o czyn z art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii,
III. w dniu 17 czerwca 2015 roku w S. usiłował naruszyć nietykalność cielesną funkcjonariusza policji aspiranta R. N. w ten sposób, że wyprowadził kopnięcie w stronę ww. policjanta, jednak ten odsunął się, a także znieważył funkcjonariusza policji podkomisarza G. T., aspiranta R. N. oraz sierżanta M. K. słowami powszechnie uznanymi za obelżywe podczas i w związku z pełnieniem przez nich obowiązków służbowych,
tj. o czyn z art. 222 § 1 k.k. w zb. z art. 224 § 2 k.k. w zb. z art. 226 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.
IV. w dniu 17 czerwca 2015 roku w S., znajdując się pod wpływem środka odurzającego w postaci delta9-tetrahydrokannabinolu (THC), prowadził w ruchu lądowym samochód osobowy marki K. nr rej (...)
tj. o czyn z art. 178a § 1 k.k.
I. uznaje Ł. Ż. za winnego popełnienia czynów opisanych w punktach I, II i IV części wstępnej wyrok, przyjmując, że w przypadku czynu opisanego w punkcie II części wstępnej wyroku oskarżony działał w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru i kwalifikując czyn opisany w punkcie I części wstępnej wyroku na podstawie art. 62 ust 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 64 § 1 k.k., zaś czyn opisany w punkcie II części wstępnej wyroku na podstawie art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., wymierza Ł. Ż. za czyn opisany w punkcie I części wstępnej wyroku na podstawie art. 62 ust 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, za czyn opisany w punkcie II części wstępnej wyroku na podstawie art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności, za czyn opisany w punkcie IV części wstępnej wyroku na podstawie art. 178 a § 1 k.k. karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności.
II. Uznaje Ł. Ż. za winnego tego, że w dniu 17 czerwca 2015 roku w S., w celu zmuszenia funkcjonariusza policji R. N. do zaniechania prawnej czynności służbowej przeszukania pomieszczenia mieszkalnego przy ul. (...) w S., usiłował zastosować wobec niego przemoc i naruszyć jego nietykalność cielesną podczas i w związku z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych, wyprowadzając w jego stronę kopnięcie, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na uchylenie się przez pokrzywdzonego, kwalifikując ten czyn na podstawie art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 224 § 2 k.k. w zb. z art. 222 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i wymierza oskarżonemu za ten czyn na podstawie art. 14 § 1 k.k. w zw. z art. 224 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności.
III. Uznaje Ł. Ż. za winnego tego, że w dniu 17 czerwca 2015 roku w S., działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru znieważył słowami powszechnie uznanymi za obraźliwe funkcjonariuszy policji G. T., R. N. i M. K. podczas i w związku z pełnieniem przez nich obowiązków służbowych, kwalifikując ten czyn na podstawie art. 226 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za ten czyn na podstawie art. 226 § 1 k.k. wymierza oskarżonemu karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności.
IV. Na podstawie art. 70 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii, art. 44 § 2 k.k. za czyn opisany w punkcie I części wstępnej wyroku orzeka wobec Ł. Ż. przepadek dowodów rzeczowych w postaci zawiniątka foliowego koloru białego z zawartością suszu roślinnego, zawiniątka foliowego koloru biało-niebieskiego z zawartością suszu roślinnego oraz zawiniątka papierowego z suszem roślinnym koloru zielono brązowego, zarejestrowanych pod numerem (...), przechowywanych w Magazynie Dowodów Rzeczowych Komendy Wojewódzkiej Policji w S. i zarządza zniszczenie środków odurzających.
V. Na podstawie art. 70 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii za czyn opisany w punkcie II części wstępnej wyroku orzeka wobec Ł. Ż. przepadek dowodu rzeczowego w postaci ręcznego młynka do mielenia suszu, zarejestrowanego pod numerem(...), przechowywanych w magazynie dowodów rzeczowych Komisariatu Policji (...)
VI. Na podstawie art. 42 § 2 k.k. za czyn opisany w punkcie IV części wstępnej wyroku orzeka wobec oskarżonego zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 3 (trzech) lat.
VII. Na podstawie art. 43a § 2 k.k. za czyn opisany w punkcie IV części wstępnej wyroku orzeka wobec oskarżonego świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy Postpenitencjarnej w wysokości 5000 (pięciu tysięcy) złotych.
VIII. Na podstawie art. 85 § 1 i 2 k.k., art. 86 § 1 k.k. orzeka wobec oskarżonego karę łączną 1 (jednego) roku i 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności.
IX. Na podstawie art. 63 § 1 k.k. zalicza oskarżonemu na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania od dnia 17 czerwca 2015 roku do dnia 14 września 2015 roku.
X. Na podstawie art. 230 § 2 k.p.k. zarządza zwrot oskarżonemu Ł. Ż. dowodów rzeczowych w postaci telefonów komórkowych marki S. wraz z kartą SIM sieci (...) oraz marki H. wraz z kartę sieci (...), zarejestrowanych pod numerami (...), przechowywanych w magazynie dowodów rzeczowych Komisariatu S. – Śródmieście w S..
XI. Na podstawie art. 231 § 1 k.p.k. składa do depozytu sądowego dowód rzeczowy w postaci wagi elektronicznej, zarejestrowany pod numerem (...), przechowywany w magazynie dowodów rzeczowych Komisariatu (...).
XII. Na podstawie art. 627 k.p.k., art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 23 lipca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa (Sądu Rejonowego Szczecin - Centrum w Szczecinie) koszty sądowe, w tym opłatę w wysokości 300 (trzystu) złotych.
SSR Artur Witek
Sygn. akt IV K 350/16
UZASADNIENIE
W okresie od grudnia 2013 roku do dnia 17 czerwca 2015 roku Ł. Ż. udostępniał K. B. i E. D. marihuanę w calu zażywania. Palili ją wspólnie w mieszkaniu przy ul. (...) w S..
Dowody: - protokoły wyjaśnień Ł. Ż. – k. 71 zbiór A, 81v. zbór A, 85 zbiór
A,
-protokół wyjaśnień K. B. – k.69 zbiór A.
W dniu 17 czerwca 2015 roku funkcjonariusze policji G. T., M. K. i R. N. zostali skierowani do mieszkania przy ul. (...), w którym mieli przebywać Ł. Ż. i K. B., podejrzewani o posiadanie narkotyków. Gdy zbliżali się do miejsca interwencji, zauważyli wyjeżdżający z bramy samochód marki K. o numerze rejestracyjnym (...), w którym przebywali obaj mężczyźni. Udali się za nimi celem przeprowadzenia zleconych czynności. Auto, za którym jechali, zatrzymało się na al. (...), po czym wysiadł z niego K. B.. Podążyli za nim funkcjonariusze policji K. R., B. Ż. i S. K.. G. T., M. K. i R. N. kontynuowali jazdę za samochodem marki K., który prowadził Ł. Ż.. Zatrzymali kierującego do kontroli na al. (...) przed skrzyżowaniem z ul. (...). Ł. Ż. miał w kieszeni bluzy opakowanie papierosów, w których znajdował się „skręt” z suszem roślinnym o wadze 0,73 g, składającym się z mieszanki tytoniu papierosowego oraz ziela konopi innych niż włókniste, zawierających powyżej 0,20% sumy delta-9-tetrahydrokannabinolu oraz kwasu tetrahydrokannabinolowego. W związku z powyższym funkcjonariusze policji dokonali zatrzymania mężczyzny i założyli mu na ręce kajdanki. Następnie udali się z nim do mieszkania przy ul. (...), celem przeprowadzenia przeszukania i odnalezienia innych narkotyków. W trakcie jazdy Ł. Ż. wielokrotnie znieważał ich słowami powszechnie uznanymi za obraźliwe (dowód: protokoły zeznań - k. 47, 52, 57). Na miejscu R. N. otworzył kratę zamontowaną na piętrze budynku za pomocą kluczy odebranych zatrzymanemu. Mężczyzna, gdy został przez policjantów doprowadzony pod drzwi mieszkania oznaczonego numerem (...), zaczął krzyczeć, że jest bity przez policję i znieważać funkcjonariuszy słowami obraźliwymi (dowód: protokoły zeznań k. 47, 52, 57). Nie reagował na wydawane polecenia. Podczas otwierania przez R. N. drzwi lokalu nr (...), próbował go kopnąć, ale nie trafił. Następnie zapierał się nogami, uniemożliwiając wprowadzenie do wnętrza. Z tego powodu został obezwładniony przez funkcjonariuszy policji, którzy położyli go na podłodze. Po chwili zdołali wejść z Ł. Ż. do mieszkania. Mężczyzna wewnątrz wielokrotnie znieważał ich słowami wulgarnymi (dowód: protokoły zeznań – k. 48, 52-53, 57).
Dowody: - protokoły wyjaśnień Ł. Ż. – k. 71 zbiór A, k. 81v zbiór A,
-protokoły zeznań G. T. – k. 23-24, 46-48 zbiór A,
-protokoły zeznań R. N. – k. 31-32, k. 56-58 zbiór A,
-protokoły zeznań M. K. – k. 48v-49, 51-53 zbiór A
-protokół zatrzymania osoby – k. 9,
-protokół przeszukania osoby – k. 15-17,
-protokół zeznań N. S. – k. 28-29 zbiór A,
-protokół oględzin – k. 63-65 zbiór A,
-opinia z zakresu badań chemicznych – k. 227-229 zbiór A
Ł. Ż. w dniu 17 czerwca 2005 roku w S. kierował samochodem osobowym marki K. o numerze rejestracyjnym (...), znajdując się pod wpływem środka odurzającego, w którego skład wchodził delta9-tetrahydrokannabinol (THC). Zażył go w postaci ziela konopi innych niż włókniste. Poruszał się na odcinku od ul. (...) do al. (...).
Dowody: - protokoły wyjaśnień Ł. Ż. – k. 71 zbiór A,
-protokoły zeznań G. T. – k. 46-48 zbiór A,
-protokoły zeznań R. N. – k. 56-58 zbiór A,
-protokoły zeznań M. K. – k. 51-53 zbiór A,
-protokół użycia analizatora – k. 12 zbiór A,
-opinia tosykologiczna – k. 220-223 zbiór A,
-protokół pobrania krwi – k. 224 zbiór A.
Ł. Ż. w dniu 17 czerwca 2005 roku w S. w mieszkaniu przy ul. (...) przechowywał susz roślinny o wadze odpowiednio 3,18 g i 0,22 g, stanowiący ziele konopi innych niż włókniste, zawierający powyżej 0,20% sumy delta-9-tetrahydrokannabinolu oraz kwasu tetrahydrokannabinolowego. Narkotyki były zawinięte w folie.
Dowody:- protokoły wyjaśnień Ł. Ż. – k. 71 zbiór A,
-protokoły zeznań G. T. – k. 47 zbiór A,
-protokoły zeznań R. N. – k. 56-58 zbiór A,
-protokoły zeznań M. K. – k. 53-54 zbiór A,
-protokół przeszukania mieszkania – k. 18-21,
-protokół oględzin rzeczy – k. 24-25,
-protokół użycia testu narkotykowego – k. 26,
-opinia z zakresu badań chemicznych – k. 227-229 zbiór A.
Ł. Ż. w czasie popełnienia zarzucanych mu czynów nie miał z powodu choroby psychicznej, upośledzenia umysłowego lub innego zakłócenia czynności psychicznych zniesionej zdolności rozpoznania ich znaczenia lub pokierowania swoim postępowaniem. Jest osobą uzależnioną od marihuany.
Dowody: - opinia sądowo-psychiatryczna– k. 277-280 zbiór A,
- kwestionariusz zebrania informacji przez specjalistę terapii uzależnień –
k. 287-295 zbiór A.
Ł. Ż. urodził się w (...) roku. Jest kawalerem, ojcem dziecka w wieku 13 lat. W dniu 7 czerwca 2016 roku podjął zatrudnienie jako pracownik ogólno-budowlany za wynagrodzeniem w wysokości 925 złotych brutto na czas określony do dnia 31 grudnia 2016 roku. Nie posiada wartościowych przedmiotów majątkowych. Był siedem razy karany sądownie w Polsce, w tym raz wyrokiem łącznym. Został skazany m.in. orzeczeniem Sądu Rejonowego w Świnoujściu z dnia 30 stycznia 2007 roku, sygn. II K 22/07 za czyn z art. 263 § 2 k.k. na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, za czyn z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, za czyn z art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii na karę 2 miesięcy pozbawienia wolności, za czyn z art. 292 § 1 k.k. na karę 3 miesięcy pozbawienia wolności, a nadto karę łączną 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 3 lat, przy czym postanowieniem Sądu Rejonowego w Świnoujściu z dnia 9 czerwca 2008 roku, sygn. akt II Ko 143/08 zarządzono jej wykonanie. Ł. Ż. odbył ją w okresie od dnia 19 kwietnia 2011 roku do dnia 19 czerwca 2012 roku.
Dowody: - protokół wyjaśnień Ł. Ż.– k. 20,
-dane osobopoznawcze – k. 72-73 zbiór A,
-dane o karalności – k. 130 zbiór A, k. 254-255 zbiór A,
-umowa o pracę - k. 47,
-odpis wyroku Sądu Rejonowego w Świnoujściu z dnia 30 stycznia 2007 roku, sygn. akt II K 22/07 – k. 152 zbiór A,
-odpis postanowienia Sądu Rejonowego w Świnoujściu z dnia 9 czerwca 2008 roku, sygn. akt II Ko143/08 – k. 153 zbiór A,
-odpis wyroku Sądu Rejonowego w Świnoujściu z dnia 8 stycznia 19 maja 2008 roku, sygn. akt II K 66/08 – k. 154 zbiór A,
-odpis wyroku Sądu Rejonowego w Świnoujściu z dnia 9 stycznia 2008 roku, sygn. akt II K 259/07 – k. 155-156 zbiór A.
Powyższy stan faktyczny został ustalony w oparciu o cześć relacji Ł. Ż. i K. B., zeznania G. T., R. N., M. K., N. S., a także treść dokumentów w postaci opinii sądowo-psychiatrycznej, toksykologicznej i z zakresu badań chemicznych, protokołów zatrzymań, przeszukań, oględzin, pobrania krwi, użycia analizatora oraz testu narkotykowego, umowy o pracę, odpisów wyroków, kwestionariusza zebrania informacji przez specjalistę terapii uzależnień, danych o karalności i osobopoznawczych.
Ł. Ż. na rozprawie głównej przyznał się do kierowania pojazdem pod wpływem środków odurzających oraz posiadania „skręta”. Odmienne stanowisko przedstawił co do zarzutów dotyczących posiadania pozostałej marihuany, udzielania narkotyków E. D. i K. B. oraz usiłowania naruszenia nietykalności a także znieważenia funkcjonariuszy policji. Odmówi składania wyjaśnień. Po odczytaniu jego relacji prezentowanych na etapie śledztwa, ocenił je jako częściowo zgodne z prawdą. Stwierdził, że przyznawał się do udzielania środków odurzających w przekonaniu o możliwości polepszenia swojej sytuacji i samoukarania. Myślał, że zostanie za to skazany. Zdaniem oskarżonego było wówczas nerwowo, miały miejsce krzyki, pewnie padły też jakieś obraźliwe słowa. Ł. Ż. wykluczył wspólne palenie marihuany z K. i E.. Nie był w stanie uzasadnić powodu mówienia nieprawdy na etapie postępowania przygotowawczego i co w ten sposób chciał uzyskać. Wykluczył możliwość wyzwania kogoś. Wyjaśnił, że w trakcie posiedzenia w przedmiocie zastosowania tymczasowego aresztowania przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów, aby sprawa się zakończyła. Według oskarżonego policjanci podczas interwencji używali wulgaryzmów, krzyczeli, ubliżali kobiecie. Nie wydawali mu żadnych poleceń, ale wyzywali, jeden z nich dusił go założoną ręką, gdy leżał na brzuchu. Ł. Ż. przysiągł, że utracił przytomność. Jego zdaniem, odzyskał ją po chwili. Był także szarpany i nie udzielono mu żadnej pomocy medycznej. Nie pamiętał jednak, czy prosił o nią. Nie był w stanie także podać powodu kopnięcia w drzwi. Jego zdaniem obecne na miejscu kobiety niewiele mówiły.
Oskarżony podczas pierwszej czynności przeprowadzanej z jego udziałem na etapie postępowania przygotowawczego przyznał się do częściowo do popełnienia zarzucanych mu czynów, tj. posiadania marihuany. Ujawnił fakt palenia jej od 20 lat i pozostawania osobą uzależnioną. Zaprzeczył, aby widział amfetaminę, która była w lodówce. Potwierdził kierowanie samochodem, należącym do K. B. oraz znajdowanie się pod wpływem marihuany. Dodał nadto, że częstował tym narkotykiem K. i E.. Razem ją wypalili.
Ł. Ż. w trakcie kolejnego przesłuchania przyznał się do posiadania marihuany i udzielania tego środka odurzającego E. D. oraz K. B.. Zaprzeczył, aby znaleziona amfetamina należała do niego. Wykluczył także znieważanie policjantów oraz kopnięcie jednego z nich. Zapewnił o zamiarze uderzenia w drzwi. Na posiedzeniu w przedmiocie zastosowania tymczasowego aresztowania przyznał się do udzielania marihuany. Zakwestionował posiadanie amfetaminy. Odnośnie zarzutu w sprawie znieważenia wyjaśnił, że kopnął w drzwi i to spowodowało sytuację. Podczas ostatniej czynności przeprowadzanej z jego udziałem na etapie postępowania przygotowawczego przyznał się do posiadania marihuany i zanegował sprawstwo pozostałych przestępstw.
Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom Ł. Ż., kwestionujących dopusczenie się zarzucanych zachowań, gdyż były częściowo sprzeczne z relacjami przedstawianymi przez niego na początkowym etapie postępowania a także zeznaniami świadków. Oskarżony tylko w trakcie dwóch pierwszych przesłuchań oraz posiedzenia w przedmiocie tymczasowego aresztowania wypowiadał się niezmiennie na temat swojego sprawstwa. Konsekwencja pierwotnych relacji pozwala nadać im większą wartość od kolejnych wersji, coraz bardziej różniących się z nimi oraz pomiędzy sobą. W trakcie każdej następnej czynności procesowej Ł. Ż. zmieniał swoje stanowisko. Czynił to bez uzasadnienia lub przedstawiając nieprzekonujące usprawiedliwienia dla labilnej postawy. Na rozprawie wskazał, że powodem składania pierwszych, niezgodnych z prawdą wyjaśnień, była chęć polepszenia swojej sytuacji. To wyjaśnienie należy uznać za nieracjonalne, skoro w kwestionowanych wypowiedziach Ł. Ż. przyznał się do dokonania czynów zabronionych, które jego zdaniem nie miały miejsca. Konsekwencją takiego nielogicznego postępowania byłoby bowiem w rzeczywistości skazanie za niepopełnione przestępstwa, co z pewnością nie może zostać uznane za służące poprawie położenia osoby podejrzanej.
Zmiany wersji przez oskarżonego charakteryzuje jedna wspólna cecha. Jest nią dążenie do uniknięcia odpowiedzialności karnej. Doprowadziło ono do zaprzeczenia w trakcie ostatniego przesłuchania na etapie śledztwa sprawstwa wszystkich zarzucanych mu zachowań, z wyjątkiem tego dotyczącego posiadania „skręta” marihuany. Jego postawa budzi uzasadnione wątpliwości w świetle konsekwentnego niekwestionowania uprzednio m.in. dysponowania pozostałymi środkami odurzającymi oraz kierowania samochodem osobowym pod ich wpływem. Wyrazem trwającego kilka miesięcy „postępu” w odtwarzaniu przebiegu zdarzenia przez Ł. Ż. stało się ujawnienie na rozprawie „nowych” okoliczności. Zgodnie z przedstawionymi przed Sądem informacjami, w budynku przy ul. (...) policjanci dusili go i doprowadzili do utraty przytomności. O faktach tych nie wspominał on jednak nigdy wcześniej. Nie znalazły one odzwierciedlenia w żadnym innym dowodzie, w tym zeznaniach N. S., nie będącej osobą, która mogłaby posiadać interes w przedstawianiu niekorzystnych dla niego informacji. Świadek podała, że to Ł. Ż. wiercił się, krzyczał, ruszał gwałtownie nogami. Z jej relacji nie wynika, aby funkcjonariusze policji zachowywali się agresywnie i spowodowali u zatrzymanego jakiekolwiek obrażenia, a w szczególności doprowadzili do utraty przytomności. Z tych względów wersja prezentowana przez oskarżonego na rozprawie nie mogła stanowić podstawy ustaleń faktycznych.
Za wiarygodnością pierwotnych wyjaśnień Ł. Ż. przemawia natomiast fakt, iż znajdują one odzwierciedlenie w pozostałych dowodach, w tym relacji K. B., czy treści protokołów przeszukań i opinii toksykologicznej. O ich wartość świadczy także sposób przedstawiania rzeczywistości. Oskarżony w trakcie pierwszych przesłuchań precyzyjnie wskazywał, których zachowań się dopuścił, a które nie były jego udziałem. Niezmiennie i stanowczo negował posiadanie, a nawet wiedzę na temat przechowywania w mieszkaniu, amfetaminy. Świadczy to również o swobodzie wypowiedzi. Skoro zatem wówczas potwierdził sprawstwo części zarzucanych mu czynów, to nie ma podstaw do uznania, aby jego zapewnienia były niezgodne z prawdą.
Wbrew stanowisku oskarżonego z dnia 22 kwietnia 2016 roku (k. 301v. zbiór A) na kierowanie przez niego samochodem pod wpływem marihuany przemawiają nie tylko pierwotne wyjaśnienia, ale także przyznanie się na rozprawie i zeznania funkcjonariuszy policji dokonujących zatrzymania oraz treść opinii toksykologicznej, której wniosku wskazują na obecność narkotyków w stężeniu uzasadniającym, w świetle wiedzy naukowej, przypisanie wyczerpania znamion występku z art. 178a § 1 k.k. O tym, że marihuany znaleziona w mieszkaniu przy ul. (...) należała do Ł. Ż. świadczy treść składanych przez niego wyjaśnień podczas pierwszych czterech przesłuchań oraz fakt jej przechowywania w lokalu, w którym na stałe przebywał. Żaden z domowników, za wyjątkiem oskarżonego, nigdy nie potwierdził, aby te narkotyki stanowiły własność któregokolwiek z nich. Wnioski na ten temat korespondują z ustaleniami dotyczącymi wcześniejszego udzielania tożsamych środków odurzających innym osobom oraz uzależnia sprawcy od nich.
Odmowa przypisania wiarygodności zapewnieniom Ł. Ż., negującym udostępnianie marihuany E. D. i K. B., stanowi konsekwencję ich sprzeczności z twierdzeniami przedstawianymi w trakcie przesłuchań w dniu 19 czerwca 2015 roku i posiedzenia w przedmiocie tymczasowego aresztowania oraz pierwotnych zeznań drugiego ze świadków. Obaj wówczas zgodnie potwierdzili ten fakt. Dokonane przez nich później zmiany wersji nie przekonały Sądu, bowiem nie jest naturalnym zachowaniem, aby dwie osoby, w ten sam sposób, modyfikowały swoje relacje. Wątpliwości w tym zakresie budzi także fakt braku racjonalnego uzasadnienia dla czynionej wolty.
Podobnie ocenione zostały twierdzenia oskarżonego, jakoby w trakcie interwencji przeprowadzanej w mieszkaniu przy ul. (...) nie chciał kopnąć R. N., a jego zamiarem było wyłącznie uderzenie w drzwi. Ze zgodnych zeznań świadków wynika, że ruch nogi skierowany był w stronę pokrzywdzonego. Do jej zetknięcia z ciałem funkcjonariusz policji nie doszło, ponieważ zdołał się odsunąć. Ł. Ż. nigdy nie przedstawił powodu uderzenia w drzwi. Sugestie obrońcy, że mogło to służyć wyłącznie ostrzeżeniu przebywającej w mieszkaniu E. D., są nieprzekonujące, bowiem taki sygnał mógł nie zostać przez nią prawidłowo odczytany, a poza tym nie wskazano, jakie niebezpieczeństwo jej groziło. Z całą pewnością należałoby wykluczyć próbę zwrócenia uwagi na konieczność ukrycia znajdujących się wewnątrz środków odurzających, skoro oskarżony ostatecznie zakwestionował w ogóle ich posiadanie, czy też wiedzę na temat przechowywania.
Sąd uznał za odpowiadające rzeczywistości w całości zeznania G. T., M. K. i R. N., gdyż były zez sobą zgodne. Znalazły one wsparcie w pierwotnych wyjaśnieniach Ł. Ż. oraz zeznaniach N. S.. Korespondowały nadto z treścią dokumentów w postaci opinii toksykologicznej i z zakresu badań chemicznych, protokołów zatrzymań, przeszukań, oględzin, pobrania krwi, użycia analizatora oraz testu narkotykowego. Świadkowie szczegółowo przedstawiali swoje spostrzeżenia. Czynili to konsekwentnie. Wiedzę na temat zdarzenia uzyskali w związku z pełnieniem czynności służbowych. Pozostają osobami obcymi wobec oskarżonego. W toku postępowania nie przedstawiono okoliczności, które mogłyby świadczyć o posiadaniu przez nich interesu w bezpodstawnym obciążaniu Ł. Ż..
Podobnie ocenione zostały zeznania N. S., ponieważ dotyczyły przede wszystkim okoliczności bezspornych. Znalazły także odzwierciedlenie w wersjach pokrzywdzonych.
Walor wiarygodności przypisany został wyjaśnieniom K. B., bowiem były zgodne z pierwotnymi relacjami oskarżonego. Świadek ujawnił nieznane wcześniej organom ścigania informacje o paleniu wspólnie z innymi osobami marihuany, co w pełni potwierdził później Ł. Ż.. K. B. uczynił to w trakcie przesłuchania dotyczącego innego zarzucanego mu czynu zabronionego. Okoliczności przedstawienia tych informacji pozwalają traktować wypowiedzi przesłuchiwanej osoby jako spontaniczne. Odmiennie oceniona została natomiast wersja świadka zaprezentowana na rozprawie głównej w niniejszej sprawie. Uznanie przez niego za niezgodne z prawdą wcześniejszych wyjaśnień nie znalazło logicznego uzasadnienia. Powoływanie się na uprzednie działanie pod wpływem stresu, czy znaczenie nacisków policjantów, budzi uzasadnione wątpliwości, skoro K. B., w trakcie tej samej czynności procesowej na etapie postępowania przygotowawczego zdołał zanegować własność amfetaminy znalezionej w mieszkaniu, a następnie skorzystać z prawa do odmowy odpowiedzi na pytania. Taka postawa świadczy o swobodzie decyzji i możliwości przedstawiania również faktów, które nie były dla niego obciążające. Poza tym świadek, powołując się na naciski policjantów, nie był w stanie określić w jakikolwiek sposób na czym one polegały. Jego zeznania złożone na rozprawie miały mniejszą wartość także z uwagi na upływ czasu od zdarzeń, w których brał udział. Sam również przyznał na początku przesłuchania przed Sądem, że niewiele już pamięta.
Walor wiarygodności przypisany został opiniom z zakresu badań chemicznych, psychiatrycznej i toksykologicznej. Zostały one sporządzone na zlecenie organu prowadzącego postępowanie karne, przez osoby legitymujące się odpowiednią wiedzą. W ekspertyzach przedstawiono szczegółowo podjęte czynności badawcze oraz uzyskane rezultaty. Wynikające z nich wnioski okazały się logiczne. Zostały także przekonująco uzasadnione.
W tożsamy sposób Sąd potraktował dokumenty w postaci protokołów zatrzymań, przeszukań, oględzin, pobrania krwi, użycia analizatora oraz testu narkotykowego, umowy o pracę, odpisów wyroków, kwestionariusza zebrania informacji przez specjalistę terapii uzależnień, danych o karalności i osobopoznawczych. Przygotowały je uprawnione osoby, w odpowiedniej formie. Strony nie kwestionowały ich treści.
Nie miały istotnego znaczenia dla ustaleń faktycznych zeznania S. L. i J. D., gdyż nie posiadali oni wiedzy na temat czynów zarzucanych oskarżonemu.
Zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, że Ł. Ż. w okresie od grudnia 2013 roku do dnia 17 czerwca 2015 roku udostępniał K. B. i E. D. marihuanę, którą wspólnie palili w mieszkaniu przy ul. (...) w S.. Swoim zachowaniem wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku, udzielając środków odurzających innym osobom.
Oskarżony w dniu 17 czerwca 2015 roku w S. kierował samochodem osobowym marki K. o numerze rejestracyjny (...). Prowadząc go na odcinku pomiędzy ul. (...) a (...), znajdował się pod wpływem środka odurzającego w postaci delta9-tetrahydrokannabinol ( (...)). W ten sposób dopuścił się czynu z art. 178a § 1 k.k.
Z poczynionych ustaleń wynika, że Ł. Ż. w dniu 17 czerwca 2015 roku w S. na ul. (...) został zatrzymany przez funkcjonariuszu policji w związku z ujawnieniem w samochodzie „skręta” z suszem roślinnym o wadze 0,73 g, składającym się z mieszanki tytoniu papierosowego oraz ziela konopi innych niż włókniste, zawierających powyżej 0,20% sumy delta-9-tetrahydrokannabinolu oraz kwasu tetrahydrokannabinolowego. Następnie wspólnie udali się do mieszkania przy ul. (...), celem przeprowadzenia przeszukania i odnalezienia innych narkotyków. W trakcie jazdy Ł. Ż. wielokrotnie znieważał policjantów słowami powszechnie uznanymi za obraźliwe (dowód: protokoły zeznań k. 47, 52, 57). Robił to także po doprowadzeniu pod drzwi lokalu oznaczonego numerem (...) (dowód: protokoły zeznań k. 47, 52, 57). Wówczas krzyczał nadto, że jest bity przez policję. Nie reagował na wydawane polecenia. Podczas otwierania przez R. N. drzwi mieszkania, próbował go kopnąć, ale nie zdołał trafić. Następnie zapierał się nogami, uniemożliwiając wprowadzenie do wnętrza. Z tego powodu został obezwładniony przez funkcjonariuszy policji, którzy położyli go na podłodze. Po chwili zdołali wejść z Ł. Ż. do mieszkania. Mężczyzna wewnątrz wielokrotnie znieważał ich słowami wulgarnymi (dowód: protokoły zeznań – k. 48, 52-53, 57).
Oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał znamiona przestępstw z art. 226 § 1 k.k. oraz art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 224 § 2 k.k. w zb. z art. 222 § 1 k.k. Wypowiadane przez niego wobec pokrzywdzonych słowa według zdeterminowanych kulturowo i powszechnie przyjętych ocen stanowiły wyraz pogardy dla funkcjonariuszy publicznych. Ł. Ż. artykułował je podczas i w związku z wykonywaniem przez nich obowiązków służbowych, związanych z jego zatrzymaniem oraz przeszukaniem pomieszczenia w budynku przy ul. (...). Sąd uznał je za elementy jednego czynu ciągłego w rozumieniu art. 12 k.k., ponieważ miały miejsce w krótkim odstępie czasu i były realizacją z góry powziętego zamiaru naruszenia godności policjantów z powodu podejmowanych przez nich czynności.
Na usiłowanie zastosowania przemocy i naruszenia nietykalności R. N. wskazuje fakt wyprowadzenie uderzenia nogą w kierunku pokrzywdzonego. Oskarżony nie zdołał go kopnąć, ponieważ pokrzywdzony odsunął się. Postępowanie sprawcy miało na celu nakłonienie funkcjonariusza policji do odstąpienia od przeszukania mieszkania.
Sąd zakwalifikował opisywane powyżej zachowania Ł. Ż. jako dwa odrębne czyny zabronione, jeden polegający na znieważeniu funkcjonariuszy policji, drugi zaś sprowadzający się do podjęcia próby zmuszenia ich do zaprzestania otwierania drzwi lokalu przy ul. (...), poprzez wyprowadzenie kopnięcia nogą w stronę R. N., co miało również na celu naruszenie jego nietykalności cielesnej. Za taką konstrukcją przemawiał czas podejmowania tych czynności i ich odmienność rodzajowa. Sprawca rozpoczął znieważanie policjantów już w trakcie dowożenia do miejsca zamieszkania i kontynuował je po znalezieniu się w nim. Natomiast próba użycia przez niego siły fizycznej nastąpiła tylko w momencie otwierania drzwi lokalu oznaczonego nr (...). Działania polegające na wypowiadaniu słów obraźliwych i próbie kopnięcia nie stanowiły tożsamych zachowań. Każde z nich wyrażało się innym „zespołem ruchów sprawczych”. Nadto były one podejmowane w różnych celach. Artykułowaniu zniewag towarzyszył zamiar naruszenie godności pokrzywdzonych. Natomiast usiłowanie zadania ciosu było podyktowane chęcią zmuszenia do odstąpienia od obowiązków służbowych, które mogły skutkować negatywnymi konsekwencjami dla oskarżonego. Mając powyższe na uwadze Sąd zakwalifikował zachowania Ł. Ż. jako wyczerpujące znamiona dwóch odrębnych czynów zabronionych.
Zgromadzony materiał dowodowy wskazuje nadto, że oskarżony w dniu 17 czerwca 2015 roku w S. posiadał bez wymaganego zezwolenia środek odurzający w postaci marihuany o łącznej masie 3,92 grama. Przy sobie miał cześć substancji, umieszczonej w papierowym „skręcie”. Resztę przechowywał w mieszkaniu przy ul. (...), zawiniętą w folie. Swoim zachowaniem wyczerpała znamiona przestępstwa z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii. Dopuścił się go, podobnie jak czynu zakwalifikowanego na podstawie art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku, w warunkach powrotu do przestępstwa, określonych w art. 64 § 1 k.k., bowiem podjął je przed upływem 5 lat od zakończenia odbywania kary pozbawienia wolności, przekraczającej 6 miesięcy, która została mu wymierzona wyrokiem Sądu Rejonowego w Świnoujściu z dnia 30 stycznia 2007 roku, sygn. II K 22/07 za tożsamy występek z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii.
W sprawie nie zachodzą okoliczności wyłączające bezprawność czynów lub winę sprawcy. W czasie popełnienia zarzucanych przestępstw nie miał z powodu choroby psychicznej, upośledzenia umysłowego lub innego zakłócenia czynności psychicznych zniesionej zdolności rozpoznania ich znaczenia lub pokierowania swoim postępowaniem. Stwierdzone u Ł. Ż. uzależnienie od marihuany nie wpłynęło na poziom poczytalności. Jego zachowania charakteryzują się społeczną szkodliwością, która przekracza stopień znikomy. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał oskarżonego za winnego popełnienia pięciu przestępstw.
Przy wymiarze kar uwzględnił ich umiarkowaną znaczną społeczną szkodliwość. Za taką oceną przemawiały rodzaj udzielanych innym osobom środków odurzających, ilość posiadanej marihuany, droga pokonana pod wpływem narkotyków, wypowiadanie słów znieważających w obecności kilku osób oraz fakt, iż nie doszło do zastosowania przemocy i naruszenia nietykalności cielesnej funkcjonariuszy policji. Na niekorzyść sprawcy świadczyły skazania za tożsame występki i działanie w warunkach powrotu do przestępstwa, określonych w art. 64 § 1 k.k. Odmiennie Sąd ocenił podjęcie przez niego pracy zarobkowej.
Wpływ na wymiar kary łącznej miały z jednej strony naruszenie różnych dóbr prawnie chronionych, z drugiej zaś działanie w tym samym czasie.
Poczynione ustalenia nie dały podstaw do warunkowego zawieszenia wykonania kary łącznej pozbawienia wolności. Oskarżony był sześciokrotnie karany w Polsce za występki, w tym zachowania tożsame. Pomimo tego dopuścił się kolejnych pięciu czynów zabronionych. Dwa z nich dokonał w warunkach powrotu do przestępstwa, określonych w art. 64 § 1 k.k. Świadczy to o tym, że jest sprawcą niepoprawnym. Dwukrotnie korzystał z dobrodziejstwa warunkowego zwieszenie wykonania kar pozbawienia wolności w sprawach o sygn. VII K 1405/04 i II K 22/07. Za każdym razem przyjmowane pozytywne prognozy okazały się chybione, co doprowadziło do konieczności zarządzenia ich wykonania. Dotychczasowa nieskuteczność środków probacyjnych wobec Ł. Ż., czyni niecelowym ich dalsze stosownie.
Konsekwencją uznania oskarżonego za winnego popełnienia przestępstwa, polegającego na nielegalnym posiadaniu środków odurzających stało się orzeczenie ich przepadku. Tożsamym środkiem karnym Sąd posłużył się wobec dowodu rzeczowego w postaci ręcznego młynka do mielenia. Z uwagi na stwierdzenie obecności na nim suszu roślinnego, stanowiącego marihuanę a także ustalenia na temat bezprawnego udzielania takiej substancji przez Ł. Ż. innym osobom, przedmiot ten został potraktowano jako służący do popełnienia występku z art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku. Przywołane okoliczności wskazują na to, że był on wykorzystywany do rozdrabniania narkotyków, którymi dysponował wyłącznie oskarżony i udostępniał je E. D. oraz K. B..
Przypisanie sprawcy występku kwalifikowanego na podstawie art. 178a § 1 k.k. skutkowało natomiast orzeczeniem zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym oraz nałożeniem obowiązku spełnienia świadczenia pieniężnego. Ich wymiar odpowiada dolnym granicom, określonym w obowiązujących przepisach.
Z uwagi na zbędność na dalszym etapie postępowania pozostałych dowodów rzeczowych, zwrócono je Ł. Ż. albo złożono do depozytu. Drugie rozstrzygnięcie dotyczy wagi elektronicznej, na której ujawniono amfetaminę i spowodowane jest brakiem ustaleń na temat osoby będącej jej właścicielem lub posługującej się nią.
Zgodnie z treścią art. 63 § 1 k.k. zaliczono na poczet wymierzonej kary okresy zatrzymania i tymczasowego aresztowania Ł. Ż..
Konsekwencją uznania oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu stało się obciążenie go kosztami procesu. Ich wysokość uzasadnia przekonanie o zdolności uiszczenia należności bez uszczerbku dla jego utrzymania, zważywszy w szczególności na możliwość zgromadzenia niezbędnych środków finansowych w wyniku wykonywania podjętej pracy zarobkowej.