Uzasadnienie z 30 marca 2022, sygn. II K 391/18

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 391/18

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

1.USTALENIE FAKTÓW

0.1.Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.1.1.

G. S.

W okresie od 23 kwietnia 2016 roku do 21 maja 2017 roku w W. przy ul. (...) działając w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem przywłaszczyła powierzoną jej cudzą rzecz ruchomą w postaci pieniędzy w kwocie 111.353,75 zł na szkodę (...) w ten sposób, że wykorzystując uzależnienie od siebie pracowników sklepu nr (...) poleciła im wystawianie w sposób nierzetelny paragonów dokumentujących sprzedaż produktów w sklepie przy ul. (...) w W., czym działała na szkodę (...) w kwocie 111.353,75 złotych i tak opisany czyn kwalifikuje jako wyczerpujący znamiona występku określonego w art. 284 § 2 k.k.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

G. S. w okresie od 23 kwietnia 2016 roku do 21 maja 2017 roku wykonywała pracę w charakterze kierownika sklepu (...), mieszczącego się w W. przy ul. (...). Oskarżona posiadała umowę o pracę, jak również umowę o wspólnej odpowiedzialności materialnej z dnia 01.03.2017 r., z której wynikało, iż odpowiada materialne w wysokości 40 %.

W tym czasie w sklepie na tych samym zasadach zatrudnione dwie osoby w charakterze zastępcy kierownika, tj. R. K. i I. P., które również miały podpisaną umowę o pracę, jak również umowę o wspólnej odpowiedzialności materialnej z dnia 01.03.2017 r., z której wynikało, iż odpowiada materialne w wysokości po 30 %, a także trzy kasjerki, tj. E. M. (1), E. M. (2) i S. S. (uprzednio K.).

W okresie od 23 kwietnia 2016 roku do 21 maja 2017 roku były robione inwentaryzacje wewnętrzne, przez pracowników sklepu, które nie wykazywały niedoboru.

W dniu 21 maja 2017 roku została przeprowadzona inwentaryzacja zewnętrzna zgodnie z Instrukcją Inwentaryzacji (...) z dnia 17.10.2006 r. Komisja inwentaryzacyjna pod kierownictwem M. G. wykazała, iż w sklepie (...) powstał niedobór na kwotę 111.353,75 zł. Sklep nie był wyposażony w monitoring.

Inwentaryzacja została ponownie przeprowadzona w dniu 23 maja 2017 roku, przy czym jej wyniki były tożsame co w dniu 21 maja 2017 roku.

Analiza wyników inwentaryzacji wykazała, iż oskarżona była uprawniona do logowania i wylogowania kasjerek, przy czym kasjerki, będąc często zalogowanym na nie swoich indywidualnych loginach, nabijały na kasę na paragonie towary zakupywane przez klienta, a po dokonaniu płatności gotówkowej przez klienta, zabraniu zakupów i wyjściu ze sklepu, anulowały poszczególne pozycje i nabijały towar o niewielkiej wartości, typu bułka kajzerka czy torebka. Opisany proceder został zainicjowany przez oskarżoną, która wydała polecenie kasjerkom, aby tak czyniły pod groźbą utraty pracy.

Oskarżona po zakończonej zmianie zabierała kasetki z kasą, następnie szła na zaplecze, gdzie dokonywała liczenia kasy bez udziału kasjerek. Nie ustalono w sprawie na co szła nadwyżka pieniędzy z kasetki, którą liczyła oskarżona.

W wyniku pracy kasjerek na nie swoich indywidualnych loginach, uniemożliwiło ustalenie, która kasjerka wycofywała pozycję z paragonu w danym dniu i na jaką kwotę.

Ponadto oskarżona, chcąc tuszować braki towaru na sklepie, niejednokrotnie dostarczała prywatnie zakupiony towar do sklepu bez wymaganej faktury zatowarowania, jak również dokonywała przerzucania towaru z innego sklepu, co było dopuszczalne zgodnie z wewnętrznymi regulacjami, w wyniku czego wewnętrzne inwentaryzacje wychodziły prawidłowo, bez niedoboru.

W dniu 2 czerwca 2017 roku oskarżona złożyła oświadczenie o zaistniałym niedobrze, tym samym przyznając się do zaistniałej sytuacji, a jednocześnie wniosła o rozłożenie zadłużenia na raty, które do chwili obecnej nie zostało przez nią uregulowane. Ponadto z dniem 2 czerwca 2017 roku rozwiązano z oskarżoną umowę o pracę.

Z uwagi na zaburzenia depresyjne, w stosunku do oskarżonej wydano opinię sądowo – psychiatryczną, w której stwierdzono iż poczytalność G. S. zarówno w chwili czynu jak i w toku postępowania nie budziła wątpliwości.

Oskarżona nie była uprzednio karana.

zawiadomienie (...)

1-29

zeznania świadka M. G.

30-32, 757-763

dokumentacja inwentaryzacji

34-86v

zeznania świadka K. S. (1)

87-89, 833-839

umowa o odpowiedzialności materialnej, rozwiązanie umowy o pracę

92-92v, 117

zestawienie anulowanych pozycji

119-123, 182-190, 1915-1930,

raporty dobowe

124-125, 191-193, 1931-2351, 2328-2444

zeznania świadka R. K.

153-159, 763-770

zeznania świadka I. P.

162-167, 745-752

zeznania świadka A. B.

213-215, 796-802

zeznania A. D.

217-219, 803-808

częściowe wyjaśnienia współoskarżonych: S. S., E. M. (2), E. M. (1)

236-237, 243-245, 292, 712-718, 719-720, 728-733, 733-734

zestawienie remanentów

300-380

opinia sądowo - psychiatryczna

403-404

karta karna

370, 519, 2495

zeznania świadka A. T.

866-869

zeznania świadka U. M.

869-870

listy obecności

890-926

raport kasowy

934-1914

1.1.2.

E. M. (2) , S. S., E. M. (1)

IV. w okresie od 23 kwietnia 2016 r. do 21 maja 2017 r. w W., działając w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem, w zamiarze aby G. S. dopuściła się czynu zabronionego polegającego na przywłaszczeniu powierzonej jej cudzej rzeczy ruchomej w postaci pieniędzy w kwocie 111.353,75 zł na szkodę (...), ułatwiła popełnienie ww. czynu, w ten sposób, iż będąc uprawnioną do wystawienia w imieniu (...) rachunków dokumentujących sprzedaż produktów, poświadczyła w nich, w celu uzyskania korzyści majątkowej, nieprawdę co do okoliczności mających znaczenie prawne, to jest o czyn z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 284 § 2 k.k. w zb. z art. 271 § 1 i 3 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

V. w okresie od 23 kwietnia 2016 r. do 21 maja 2017 r. w W., działając w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem, wystawiła w sposób nierzetelny rachunki dokumentujące sprzedaż produktów w sklepie przy ul. (...) w W., to jest o czyn z art. 62 § 2 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s.

VI. w okresie od 23 kwietnia 2016 r. do 21 maja 2017 r. w W., działając w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem, w zamiarze aby G. S. dopuściła się czynu zabronionego polegającego na przywłaszczeniu powierzonej jej cudzej rzeczy ruchomej w postaci pieniędzy w kwocie 111.353,75 zł na szkodę (...), ułatwiła popełnienie ww. czynu, w ten sposób, iż będąc osobą uprawnioną do wystawienia w imieniu (...) rachunków dokumentujących sprzedaż produktów, poświadczyła w nich, w celu uzyskania korzyści majątkowej, nieprawdę co do okoliczności mających znaczenie prawne, to jest o czyn z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 284 § 2 k.k. w zb. z art. 271 § 1 i 3 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

VII. w okresie od 23 kwietnia 2016 r. do 21 maja 2017 r. w W., działając w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem, wystawiła w sposób nierzetelny rachunki dokumentujące sprzedaż produktów w sklepie przy ul. (...) w W., to jest o czyn z art. 62 § 2 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s.

VIII. w okresie od 23 kwietnia 2016 r. do 21 maja 2017 r. w W., działając w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem, w zamiarze aby G. S. dopuściła się czynu zabronionego polegającego na przywłaszczeniu powierzonej jej cudzej rzeczy ruchomej w postaci pieniędzy w kwocie 111.353,75 zł na szkodę (...), ułatwiła popełnienie ww. czynu, w ten sposób, iż będąc osobą uprawnioną do wystawienia w imieniu (...) rachunków dokumentujących sprzedaż produktów, poświadczyła w nich, w celu uzyskania korzyści majątkowej, nieprawdę co do okoliczności mających znaczenie prawne, to jest o czyn z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 284 § 2 k.k. w zb. z art. 271 § 1 i 3 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

IX. w okresie od 23 kwietnia 2016 r. do 21 maja 2017 r. w W., działając w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem, wystawiła w sposób nierzetelny rachunki dokumentujące sprzedaż produktów w sklepie przy ul. (...) w W., to jest o czyn z art. 62 § 2 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

Oskarżone S. S., E. M. (2), E. M. (1) w okresie od 23 kwietnia 2016 roku do 21 maja 2017 roku wykonywała pracę w charakterze kasjerek sklepu (...), mieszczącego się w W. przy ul. (...). Oskarżone miały w umowie z kasjerem zapis (odpowiednio § 6 lub § 5), iż za zainkasowaną gotówkę ponoszą odpowiedzialność materialną w pełnej wysokości w myśl art. 124 KP, jak również (odpowiednio § 7 i § 6) w przypadku udowodnienia winy za straty i koszty odpowiedzialność jest w drodze powództwa cywilnego.

Oskarżone S. S., E. M. (2), E. M. (1) w okresie od 23 kwietnia 2016 roku do 21 maja 2017 roku dostały polecenie od kierownika sklepu - (...), iż mają nabijać na kasę na paragonie towary zakupywane przez klienta, a po dokonaniu płatności gotówkowej przez klienta, zabraniu zakupów i wyjściu ze sklepu, anulować poszczególne pozycje i nabijać towar o niewielkiej wartości, typu bułka kajzerka czy torebka. Oskarżone obawiały się G. S. jako kierownika sklepu, a ich obawa polegała na możności utraty pracy, w związku z czym nie zgłaszały nieprawidłowości do biura (...).

Oskarżone często pracowały na nie swoich loginach bądź inne osoby logowane były przy użyciu ich loginów, kiedy te przebywały na urlopach.

Po zakończeniu zmiany, oskarżone nie miały możliwości rozliczenia kasetki z kasą w obecności kierownika sklepu (...), gdyż ta zabierała kasetkę i udawała się do zaplecza, celem przeliczenia gotówki.

Przed wewnętrznymi inwentaryzacjami oskarżone niejednokrotnie widziały, jak G. S. uzupełnia braki towaru na półkach.

Po przeprowadzeniu inwentaryzacji zewnętrznej w dniach 21 i 23 maja 2017 roku i powstaniu znacznego niedoboru, oskarżonym rozwiązano umowę o pracę z dniem 26.05.2017 r., jednkaże odmówiły one podpisania dokumentu.

Z uwagi na zaburzenia depresyjne, w stosunku do oskarżonych wydano opinię sądowo – psychiatryczną, w której stwierdzono iż ich poczytalność zarówno w chwili czynu jak i w toku postępowania nie budziła wątpliwości.

Oskarżone nie były uprzednio karane.

zeznania świadka M. G.

30-32,

dokumentacja inwentaryzacji

34-86v

umowa z kasjerem

103--104, 109-110, 114-115

rozwiązanie umowy o prace

102, 107, 112

zestawienie anulowanych pozycji

119-123, 182-190, 1915-1930

raporty dobowe

124-125, 191-193

zeznania świadków R. K., I. P.

153-159, 162-167, 745-752, 763-770

karta karna

229, 230

częściowe wyjaśnienia S. S., E. M. (2), E. M. (1)

236-237, 243-245, 292, 712-718, 719-720, 728-733, 733-734

zestawienie remanentów

300-302

opinie sądowo-psychiatryczne

395-397, 398-400, 401-402

lista obecności

890-926

0.1.Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.2.1.

E. M. (2) , S. S., E. M. (1)

W sprawie nie zostały udowodnione wszystkie elementy strony podmiotowej i przedmiotowej umożliwiające przypisanie oskarżonym odpowiedzialności za zarzucane im aktem oskarżenia czyny, co zostanie omówione w dalszej części uzasadnienia.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

1.OCena DOWOdów

0.1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.1.1

zawiadomienie (...)

Wiarygodne, pokrzywdzona Spółdzielnia przedstawiła szereg dokumentów na okoliczność popełnienia przez oskarżoną czynu, które to dokumenty wzajemnie się uzupełniają.

zeznania świadka M. G.

Sąd uznał za w pełni wiarygodne zeznania świadka - kierownika działu inwentaryzacji, albowiem są one spójne, logiczne, konsekwentne. Świadek przeprowadzał inwentaryzację, która wykazała niedobór w sklepie (...), opisując ją w sposób szczegółowy. Depozycje świadka są zgodne z materiałem nieosobowym w postaci m.in. zestawieniem anulowanych pozycji czy raportami z kontroli.

W ocenie Sądu zeznania świadka są wiarygodne, bowiem jest on osobą obcą dla stron, a zatem brak podstaw do zarzucenia jej bezstronności.

zeznania A. D.

Świadek wskazała, że kasjerki były logowane przez oskarżoną, przy czym nie wylogowywano ich na zakończenie zmiany. Potwierdziła również fakt, iż wewnętrzne remanenty wychodziły poprawnie. W ocenie Sądu zeznania świadka są wiarygodne, bowiem jest on osobą obcą dla stron, a zatem brak podstaw do zarzucenia jej bezstronności.

zeznania świadka A. B.

Świadek wskazała, że oskarżona początkowo przestrzegała logowań kasjerek. Kasjerki były logowane przez oskarżoną, przy czym kasetki rozliczała jedynie oskarżona. Potwierdziła również fakt, iż wewnętrzne remanenty wychodziły poprawnie. W ocenie Sądu zeznania świadka są wiarygodne, bowiem jest on osobą obcą dla stron, a zatem brak podstaw do zarzucenia jej bezstronności.

zeznania świadka A. T.

Sąd uznał za w pełni wiarygodne zeznania świadka, który ustalił mechanizm powstania niedoboru w sklepie (...). Depozycje świadka są zgodne z materiałem nieosobowym w postaci m.in. zestawieniem anulowanych pozycji czy raportami z kontroli.

W ocenie Sądu zeznania świadka są wiarygodne, bowiem jest on osobą obcą dla stron, a zatem brak podstaw do zarzucenia jej bezstronności.

zeznania świadka I. P.

Depozycje świadka - zastępcy kierownika, potwierdziły fakt zainicjowanie procederu tzw. "manka" przez oskarżoną. W ocenie Sądu zeznania świadka są wiarygodne, bowiem jest on osobą obcą dla stron, a zatem brak podstaw do zarzucenia jej bezstronności.

zeznania świadka K. S. (1)

Sąd uznał za w pełni wiarygodne zeznania świadka - wiceprezesa ds. finansowych, głównego księgowego, albowiem są one spójne, logiczne, konsekwentne. Świadek wydał decyzję o ponownym przeprowadzeniu inwentaryzacji, jak również ustaliła mechanizm powstania niedoboru w sklepie (...). Depozycje świadka są zgodne z materiałem nieosobowym w postaci m.in. zestawieniem anulowanych pozycji czy raportami z kontroli.

W ocenie Sądu zeznania świadka są wiarygodne, bowiem jest on osobą obcą dla stron, a zatem brak podstaw do zarzucenia jej bezstronności.

zeznania świadka R. K.

Depozycje świadka - zastępcy kierownika, potwierdziły fakt zainicjowanie procederu tzw. "manka" przez oskarżoną. W ocenie Sądu zeznania świadka są wiarygodne, bowiem jest on osobą obcą dla stron, a zatem brak podstaw do zarzucenia jej bezstronności.

Sąd uznał za w pełni wiarygodne zeznania świadka, albowiem są one spójne, logiczne, konsekwentne. Świadek przeprowadzał inwentaryzację, która wykazała niedobór w sklepie (...), opisując ją w sposób szczegółowy. Depozycje świadka są zgodne z materiałem nieosobowym w postaci m.in. zestawieniem anulowanych pozycji czy raportami z kontroli.

W ocenie Sądu zeznania świadka są wiarygodne, bowiem jest on osobą obcą dla stron, a zatem brak podstaw do zarzucenia jej bezstronności.

częściowe wyjaśnienia współoskarżonych: S. S., E. M. (2), E. M. (1)

Wyjaśnienia współoskarżonych Sąd uznał za wiarygodne w części tej w której wskazały, iż były logowane przez oskarżoną, a na ich loginach pracowały też inne osoby, nawet gdy faktycznie nie było ich w pracy. Wiarygodne również w zakresie w jakim wskazały, iż kasetki były rozliczane przez oskarżoną bez ich udziału. Depozycje te znajdują potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym chociażby listą obecności, czy raportami dobowymi.

dokumentacja inwentaryzacji

Dowody o charakterze obiektywnym, sporządzone przez uprawnione osoby, niekwestionowane przez strony. Zawarte w nich treści korespondują z treścią depozycji osobowych źródeł dowodowych.

raporty dobowe

Dowody o charakterze obiektywnym, sporządzone przez uprawnione osoby, niekwestionowane przez strony. Zawarte w nich treści korespondują z treścią depozycji osobowych źródeł dowodowych.

raport kasowy

Dowody o charakterze obiektywnym, sporządzone przez uprawnione osoby, niekwestionowane przez strony. Zawarte w nich treści korespondują z treścią depozycji osobowych źródeł dowodowych.

umowa o odpowiedzialności materialnej, rozwiązanie umowy o pracę

Dowody o charakterze obiektywnym, sporządzone przez uprawnione osoby, niekwestionowane przez strony. Zawarte w nich treści korespondują z treścią depozycji osobowych źródeł dowodowych.

karta karna

Dowód wiarygodny, dokument sporządzony przez właściwe organy, w odpowiedniej formie, spójne z pozostałym materiałem dowodowym. Brak podstaw do jego kwestionowania. Dowód potwierdził uprzednią niekaralność oskarżonej.

opinia sądowo - psychiatryczna

Sąd w pełni podzielił wnioski zawarte w opinii sądowo – psychiatrycznej. Z treści opinii wynikało, iż stan psychiczny oskarżonej w odniesieniu do zarzucanych jej czynów nie znosił ani nie ograniczał jej zdolności rozpoznawania, ani zdolności pokierowania swym postępowaniem. Przedmiotowa opinia jest rzetelna i nie budziła żadnych wątpliwości Sądu.

zestawienie anulowanych pozycji

Dowody o charakterze obiektywnym, sporządzone przez uprawnione osoby, niekwestionowane przez strony. Zawarte w nich treści korespondują z treścią depozycji osobowych źródeł dowodowych.

zestawienie remanentów

Dowody o charakterze obiektywnym, sporządzone przez uprawnione osoby, niekwestionowane przez strony. Zawarte w nich treści korespondują z treścią depozycji osobowych źródeł dowodowych.

listy obecności

Dowody o charakterze obiektywnym, sporządzone przez uprawnione osoby, niekwestionowane przez strony. Zawarte w nich treści korespondują z treścią depozycji osobowych źródeł dowodowych. Dowód na okoliczność pracy kasjerek na nie swoich loginach.

1.1.2

częściowe wyjaśnienia S. S., E. M. (2), E. M. (1)

Wyjaśnienia oskarżonych zasługują na obdarzenie walorem wiarygodności w części, w której korespondują one z treścią innych przeprowadzonych w sprawie czynności dowodowych, w szczególności zeznaniami świadków R. K. i I. P., zestawieniem anulowanych paragonów czy raportami dobowymi, które potwierdzają fakt, iż G. S. wydała polecenie oskarżonym o anulowaniu pozycji z paragonów, jak również okoliczności logowania się na loginach innych kasjerów.

W ocenie Sadu Rejonowego w aktach postępowania brak jest tego rodzaju środków dowodowych, które pozwoliłyby skutecznie podważyć szczerość i prawdziwość ich depozycji w tymże zakresie.

zeznania świadka M. G.

Sąd uznał za w pełni wiarygodne zeznania świadka - kierownika działu inwentaryzacji, albowiem są one spójne, logiczne, konsekwentne. Świadek przeprowadzał inwentaryzację, która wykazała niedobór w sklepie (...), opisując ją w sposób szczegółowy. Ponadto świadek wskazał istotną kwestię dotyczącą odpowiedzialność materialnej, wskazując, iż posiadali ją tylko kierownik i zastępcy kierownika. Depozycje świadka są zgodne z materiałem nieosobowym w postaci m.in. zestawieniem anulowanych pozycji czy raportami z kontroli.

W ocenie Sądu zeznania świadka są wiarygodne, bowiem jest on osobą obcą dla stron, a zatem brak podstaw do zarzucenia jej bezstronności.

zeznania świadka I. P.

Depozycje świadków - zastępcy kierownika, potwierdziły fakt zainicjowanie procederu tzw. "manka" przez G. S.. W ocenie Sądu zeznania świadków są wiarygodne, bowiem są one osobami obcymi dla stron, a zatem brak podstaw do zarzucenia im bezstronności.

dokumentacja inwentaryzacji

Dowody o charakterze obiektywnym, sporządzone przez uprawnione osoby, niekwestionowane przez strony. Zawarte w nich treści korespondują z treścią depozycji osobowych źródeł dowodowych.

umowa z kasjerem

Dowody o charakterze obiektywnym, sporządzone przez uprawnione osoby, niekwestionowane przez strony. Zawarte w nich treści korespondują z treścią depozycji osobowych źródeł dowodowych.

rozwiązanie umowy o prace

Dowody o charakterze obiektywnym, sporządzone przez uprawnione osoby, niekwestionowane przez strony. Zawarte w nich treści korespondują z treścią depozycji osobowych źródeł dowodowych.

zestawienie anulowanych pozycji

Dowody o charakterze obiektywnym, sporządzone przez uprawnione osoby, niekwestionowane przez strony. Zawarte w nich treści korespondują z treścią depozycji osobowych źródeł dowodowych.

raporty dobowe

Dowody o charakterze obiektywnym, sporządzone przez uprawnione osoby, niekwestionowane przez strony. Zawarte w nich treści korespondują z treścią depozycji osobowych źródeł dowodowych.

karta karna

Dowód wiarygodny, dokument sporządzony przez właściwe organy, w odpowiedniej formie, spójne z pozostałym materiałem dowodowym. Brak podstaw do jego kwestionowania. Dowód potwierdził uprzednią niekaralność oskarżonych.

zestawienie remanentów

Dowody o charakterze obiektywnym, sporządzone przez uprawnione osoby, niekwestionowane przez strony. Zawarte w nich treści korespondują z treścią depozycji osobowych źródeł dowodowych.

opinie sądowo-psychiatryczne

Sąd w pełni podzielił wnioski zawarte w opiniach sądowo – psychiatrycznych. Z treści opinii wynikało, iż stan psychiczny oskarżonych w odniesieniu do zarzucanych im czynów nie znosił ani nie ograniczał ich zdolności rozpoznawania, ani zdolności pokierowania swym postępowaniem. Przedmiotowe opinie są rzetelne i nie budziły żadnych wątpliwości Sądu.

listy obecności

Dowody o charakterze obiektywnym, sporządzone przez uprawnione osoby, niekwestionowane przez strony. Zawarte w nich treści korespondują z treścią depozycji osobowych źródeł dowodowych. Dowód na okoliczność pracy kasjerek na nie swoich loginach.

0.1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

1.1.1

wyjaśnienia G. S.

Oskarżona nie przyznawała się do zarzucanych jej czynów zarówno na etapie postępowania przygotowawczego, jak i sądowego, wykazując tym samym, iż przez swoją często nieobecność nie dopilnowała pewnych spraw, będąc kierownikiem sklepu (...).

Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonej jako sprzecznym z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w tej sprawie, to jest zeznaniami świadków i dokumentów przez nią niekwestionowanych, bowiem wyjaśnienia te mają na celu okazania swojej osoby w jak najlepszym świetle i uniknięcia odpowiedzialności karnej.

Należy w tym miejscu zauważyć, iż oskarżona nawet będąc na zwolnieniu lekarskim w dniach 02.05.2017 r. - 02.06.2017 r. (k. 931), jednocześnie była wpisana na liście obecności (k. 924), a zatem zależało jej na osobistym rozliczaniu kaset i dopilnowaniu tzw. "manka". Jej podpis mimo nieobecności w pracy widnieje również na raportach kasowych (patrząc na przykładowe obecności za maj 2017 r. k. 965, 971, 980, 986, 995, 998, 1004, 1010, 1016, 1019, 1022, 1025).

Powyższe okoliczności potwierdzają, iż była ona główną osobą zainteresowaną przestępczym procederem i w tym celu wykorzystała inne osoby.

zeznania E. Z.

Zeznania świadka nie mają znaczenia dla sprawy, bowiem E. Z. obsługiwała stanowisko z wędlinami. Świadek nic nowego nie wniósł do sprawy.

zeznania J. S.

Świadek jest osobą bliską dla oskarżonej, a zarazem zainteresowaną, aby oskarżona nie poniosła odpowiedzialności karnej, stąd jej depozycje uznać należy za niewiarygodne.

zeznania K. S. (2)

Świadek jest osobą bliską dla oskarżonej, a zarazem zainteresowaną, aby oskarżona nie poniosła odpowiedzialności karnej, stąd jej depozycje uznać należy za niewiarygodne.

1.1.2

częściowe wyjaśnienia S. S., E. M. (2), E. M. (1)

Wyjaśnienia oskarżonych nie są wiarygodne w zakresie w jakim wskazują, iż G. S. miała układy w biurze (...), a także dawała im łapówki, bowiem zaprzeczają tym depozycjom zeznania świadków H. Z., W. M. czy M. G.. G. S. przekazywała do biura drobne upominki przy okazji świąt, jak również realizowała uprzednio złożone zamówienie, które to czynności mogły być odmiennie oceniane w oczach oskarżonych.

1.PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☒

3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

I

G. S.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Oskarżonej G. S. postawiono następujące zarzuty w akcie oskarżenia:

I.  w okresie od 23 kwietnia 2016 r. do 21 maja 2017 r. w W. działając w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem przywłaszczyła powierzoną jej cudzą rzecz ruchomą w postaci pieniędzy w kwocie 111.353,75 zł na szkodę (...), to jest o czyn z art. 284 § 2 k.k.

II.  w okresie od 23 kwietnia 2016 r. do 21 maja 2017 r. w W., działając w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wykorzystując uzależnienie S. K., E. M. (1), E. M. (2) od siebie poleciła ww. popełnienie czynu zabronionego polegającego na poświadczaniu w rachunkach dokumentujących sprzedaż produktów nieprawdy co do okoliczności mających znaczenie prawne w nich w celu uzyskania korzyści majątkowej, nieprawdę co do okoliczności mających znaczenie prawne, to jest o czyn z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 271 § 1 i 3 k.k. w zw. z art. 12 k.k.

III.  w okresie od 23 kwietnia 2016 r. do 21 maja 2017 r. w W. działając w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem, wykorzystując uzależnienie S. K., E. M. (1), E. M. (2) od siebie, poleciła ww. popełnienie czynu zabronionego polegającego na wystawieniu w sposób nierzetelny rachunków dokumentujących sprzedaż produktów w sklepie przy ul. (...) w W., to jest o czyn z art. 9 § 1 k.k.s. w zw. z art. 62 § 2 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s.

Sąd postanowił zmienić kwalifikację i uznać, iż oskarżona w granicach zarzutów opisanych w punktach od I. (pierwszego) do III. (trzeciego) części wstępnej wyroku uznaje za winną tego, że w okresie od 23 kwietnia 2016 roku do 21 maja 2017 roku w W. przy ul. (...) działając w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem przywłaszczyła powierzoną jej cudzą rzecz ruchomą w postaci pieniędzy w kwocie 111.353,75 zł na szkodę (...) w ten sposób, że wykorzystując uzależnienie od siebie pracowników sklepu nr (...) poleciła im wystawianie w sposób nierzetelny paragonów dokumentujących sprzedaż produktów w sklepie przy ul. (...) w W., czym działała na szkodę (...) w kwocie 111.353,75 złotych i tak opisany czyn kwalifikuje jako wyczerpujący znamiona występku określonego w art. 284 § 2 k.k.

Przestępstwo z art. 284 § 1 i 2 k.k. może być popełnione jedynie umyślnie z zamiarem bezpośrednim kierunkowym. Przestępstwo z art. 284 § 2 k.k. penalizuje zachowanie sprawcy, który przywłaszcza sobie powierzoną mu rzecz ruchomą. Przywłaszczenie wymaga działania w zamiarze bezpośrednim kierunkowym postąpienia z cudzą rzeczą lub prawem majątkowym w taki sposób, jakby się było jej właścicielem (animus rem sibi habendi), wobec tego sprawca przywłaszczenia musi zmierzać do zatrzymania cudzej rzeczy lub innego mienia (prawa majątkowego) dla siebie lub innej osoby bez żadnego do tego tytułu . Odmowa zwrotu cudzej rzeczy, zaprzeczenie jej posiadania, sprzedaż lub darowanie innej osobie, przerobienie rzeczy – stanowią przykładowe zachowania się sprawcy przestępstwa z art. 284 k.k. Odmowa oddania pieniędzy pobranych , jak i zapłacenia nimi dowodzi zamiaru przywłaszczenia sobie ich wartości. Przestępstwo określone w art. 284 § 2 k.k. należy do kategorii tzw. przestępstw kierunkowych – kodeks wymaga, aby zachowanie sprawcy było ukierunkowane na określony cel, którym jest włączenie powierzonej rzeczy do majątku sprawcy lub postępowanie z nią jak z własną w inny sposób, co za tym idzie – wykluczona jest możliwość popełnienia tego przestępstwa z zamiarem wynikowym. Zamiar przywłaszczenia rzeczy powierzonej z art. 284 § 2 k.k., polegający na rozporządzeniu przez sprawcę tą rzeczą jak własną, nie obejmuje nieuprawnionego (niezgodnego z wolą powierzającego) wykorzystania jej, nawet w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, o ile nie towarzyszy mu cel definitywnego włączenia tej rzeczy do majątku sprawcy. Zamiar przywłaszczenia manifestuje się już w chwili, kiedy sprawca odmawia zwrotu powierzonych mu przedmiotów, a jednocześnie ukrywa je przed właścicielem, a wreszcie nie powiadamia o fakcie ich utraty.

Nie znajduje przy tym podstaw identyfikowanie zamiaru przywłaszczenia powierzonego mienia z samym tylko faktem nieuprawnionego postąpienia z nim w inny, niż umówiony z właścicielem sposób, niezależnie od tego, jaką wolą objęty był skutek tak podjętego działania i jaki przyświecał mu cel. Istotą przywłaszczenia jest bowiem zamiar nie bezprawnego władania cudzą rzeczą, nie bezprawne nią dysponowanie, czy nawet bezprawne zatrzymanie, lecz trwałe włączenie przez sprawcę przedmiotu przestępstwa do własnego majątku. Skutek zaś w postaci utraty przez właściciela rzeczy powstaje z chwilą rozporządzenia rzeczą przez sprawcę z wyłączeniem osoby upoważnionej, a więc gdy wola rozporządzenia rzeczą zostaje uzewnętrzniona poprzez zachowanie sprawcy (wyrok SN z dnia 3 października 2005 r. sygn. V KK 15/05 publ. LEX nr 157206, wyrok SA w Warszawie z dnia 12 lutego 2010 r., sygn. II AKa 443/09 publ. LEX nr 677998 oraz postanowienie SN z dnia 15 listopada 2002 r. sygn. IV KKN 380/99 publ. LEX nr 77427). Na podkreślenie zasługuje jednak stwierdzenie, że przestępczy skutek nie powstanie jeśli sprawca nie będzie działał w zamiarze przywłaszczenia. Istotą zaś czynu kwalifikowanego z art. 284 § 2 k.k. jest to, że sprawca musi działać w celu przywłaszczenia, tj. z jednej strony działanie sprawcy ma polegać na definitywnym włączeniu rzeczy do swojego majątku, a z drugiej do pozbawienia właściciela prawa własności. Rozporządzenie przez sprawcę rzeczą jak własną nie obejmuje nieuprawnionego wykorzystania jej, nawet w celu osiągnięcia przez sprawcę korzyści majątkowej, o ile nie towarzyszy mu cel definitywnego włączenia rzeczy do majątku sprawcy.

Odpowiedzialność na podstawie przepisu ponosić będzie sprawca, który faktycznie dokonał przywłaszczenia. W odniesieniu do czynów zarzucanych oskarżonej bezspornym jest, iż poprzez zainicjowany przez siebie proceder w postaci wydania polecenia kasjerkom wycofywania pozycji z paragonów, tak aby nie trzeba było anulować całego paragonu (który w takim przypadku musiałby być opisany i skierowany do biura), logowanie kasjerek na nie swoich loginach, jak również liczenie kasetki z zwartością pieniędzy bez udziału kasjerek, miało na celu przywłaszczenie przez nią cudzego mienia. W przeciwnym razie, oskarżona nie uzupełniała by braków towaru uprzednio zakupionymi przez siebie produktami, zwłaszcza, że ciążyła na niej odpowiedzialność materialna wynikającą z umowy, o której miała świadomość, że w przypadku zaistnienia niedoboru ponosi ona szkodę do wysokości 40%.

Sąd w przedmiotowej sprawie nie dopatrzył się żadnych okoliczności, które wyłączałyby możliwość przypisania oskarżonej winy. Należy uznać, że oskarżona jako osoba w pełni poczytalna, z pewnością zdawała sobie sprawę z charakteru popełnionego przez siebie czynu i miała możliwość pokierowania swoim postępowaniem.

☐

3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐

3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐

3.4. Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☒

3.5. Uniewinnienie

IV-VI

E. M. (2) , S. S., E. M. (1)

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

W świetle zgromadzonego materiału dowodowego brak było podstaw do przypisania oskarżonym winy i sprawstwa zarzucanych im czynów. Brak było również podstaw do uznania, że zachowanie oskarżonych wyczerpało znamiona innego czynu zabronionego.

W pierwszej kolejności stwierdzić należy, iż zapis w umowie o pracę o przyjęciu odpowiedzialności materialnej przez pracownika nie jest wystarczający, aby móc zastosować art. 124 k.p. Według orzecznictwa Sądu Najwyższego w ramach postanowień umownych regulowane mogą być zarówno dodatkowe uprawnienia pracownika jak i jego obowiązki. Strony mogą np. ustalić, iż pracownik będzie miał prawo do rekompensaty za rozwiązanie umowy o pracę (por. ww. wyrok SN z dnia 13 stycznia 2009 r.), wskazać obowiązujący pracownika system lub rozkład czasu pracy (por. wyrok SN z dnia 21 marca 2014 r., sygn. akt II PK 174/13). Dopuszczalnym postanowieniem będzie też zapis o związanej ze stanowiskiem odpowiedzialności za mienie powierzone z obowiązkiem zwrotu albo do wyliczenia się. Wówczas podpisując umowę pracownik zostaje poinformowany o rodzaju odpowiedzialności materialnej, jaka jest związana z jego stanowiskiem pracy i wyraża na nią zgodę (składa oświadczenie). Zamieszczanie tego rodzaju zapisu w umowie o pracę nie ma jednak dużego znaczenia praktycznego (poza dowodowym). Potwierdza to postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 stycznia 2014 r. (sygn. akt I PK 178/13), zgodnie z którym pracownik, któremu powierzono mienie w prawidłowy sposób, ponosi odpowiedzialność na podstawie art. 124 K.p., choćby nawet nie podpisał deklaracji o przyjęciu tej odpowiedzialności.

Koniecznym warunkiem, aby pracownik ponosił odpowiedzialność za szkodę w mieniu powierzonym jest prawidłowe powierzenie tego mienia pracownikowi przez pracodawcę. Zgodnie z wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 21 kwietnia 1995 r. (sygn. akt III APr 82/94, OSA 1997/7-8/22) prawidłowe powierzenie mienia to takie, które dla przejmującego ustala stan zerowy, czyli punkt wyjścia w kierunku późniejszych rozliczeń, bowiem inwentaryzacja początkowa i końcowa dają możliwość wyliczenia ewentualnego braku (niedoboru w mieniu). Dowód na to, że mienie zostało prawidłowo powierzone obciąża pracodawcę.

W praktyce pracodawcy zawierają z pracownikami, których stanowiska związane są z nadzorem nad powierzonym mieniem odrębne umowy o odpowiedzialności materialnej za to mienie. Można w nich szczegółowo określić wzajemne prawa i obowiązki, w tym ustalony w danej firmie sposób, w jakim pracownik potwierdza przyjęcie powierzonego mienia. Przy czym obowiązek zawarcia takiej umowy, zgodnie z art. 125 K.p., istnieje w razie, gdy taką odpowiedzialnością miałoby zostać objętych więcej osób (umowa o wspólnej odpowiedzialności materialnej za mienie powierzone z obowiązkiem wyliczenia się).

Na tle niniejszej sprawy nie sposób uznać, aby umowa z kasjerami skutecznie zawierała zapis na odpowiedzialność materialną kasjera, albowiem zapis wskazany jest ogólnie (tj. brak procentowego wyliczenia odpowiedzialności materialnej, jak to było w przypadku kierownika i zastępcy kierownika sklepu). Ponadto sam świadek M. G. wskazała, iż kasjerki nie ponosiły odpowiedzialności materialnej, bowiem taką umowę miały podpisane jedynie kierowniczka i jej zastępcy.

Po drugie, aby jednak osoba zatrudniona w ogóle odpowiadała w sposób materialny, konieczne jest wystąpienie konkretnych przesłanek. Przede wszystkim pracownik musi działać w sposób bezprawny lub zaniechać wykonania swoich obowiązków. Ponadto, dokonane przez zatrudnionego naruszenie musi mieć charakter zawiniony (przyjmuje się, że pracownik może wyrządzić szkodę w mieniu swojego przełożonego zarówno z winy umyślnej, jak i nieumyślnej). Zgodnie z art. 122 Kodeksu pracy, tylko w sytuacji, gdy wyrządził szkodę w sposób umyślny, będzie on zobowiązany do jej naprawienia w pełnej wysokości (mowa wówczas o konieczności pokrycia zarówno rzeczywistej straty, jak i utraconych korzyści). Tymczasem działanie oskarżonych było realizowane na polecenie kierownika G. S. z obawy na utratę pracy, a zatem nie sposób wykazać koniecznego, przestępnego zamiaru po stronie oskarżonych, zwłaszcza, że nie przywłaszczały one gotówki, gdyż kasetki były zabierane przez kierownika sklepu (...).

Ponadto nie było możliwości ustalenia na jaką kwotę poszczególne kasjerki wycofywały pozycje z paragonu, bowiem na ich loginach były zalogowane inne osoby i chodź Sąd się starał to ustalić, dopuszczając dowody z raportów kasowych, to i tak nie był to dowód przydatny do ustalenia stanu faktycznego z uwagi na powyższe okoliczności. W takim stanie faktycznym nie jest możliwe postawienie znaku równości pomiędzy stwierdzeniem braku kwoty 111.353,75 zł a sprawstwem oskarżonych, które do popełnienia tych czynów się nie przyznały.

Zgodnie z utrwalonym w doktrynie i orzecznictwie poglądem, po rozpoczęciu przewodu sądowego stwierdzenie okoliczności wyłączającej ściganie a należącej do kręgu ujemnych przesłanek procesowych wymienionych w art. 17 § 1 pkt 1 i 2 kpk, powoduje konieczność uniewinnienia oskarżonego. Takie stanowisko zaprezentowano m.in. w wyroku z dnia 12 lipca 1994 r., sygn. II KRN 124/94, w którym SN stwierdził, że „w razie stwierdzenia już po wszczęciu przewodu sądowego w pierwszej instancji, iż w sprawie brak jest podstaw faktycznych - brak dostatecznych dowodów - do uznania oskarżonego za winnego popełnienia przestępstwa, sąd powinien wydać wyrok uniewinniający”.

W ocenie Sądu a quo całokształt ujawnionego materiału dowodowego za jedyną możliwe rozstrzygnięcie nakazywał uniewinnienie oskarżonych.

1.KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i
środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

G. S.

I

I

Przesłanką konieczną do przypisania sprawcy odpowiedzialności za przestępstwo
jest wykazanie jego winy. Pojęcie „winy” można określić jako możliwość uczynienia sprawcy zarzutu, że w czasie i miejscu, gdy miał możliwość zachowania się zgodnego z prawem,
nie będąc ograniczonym w swym wyborze wybiera zachowanie się niezgodne
z obowiązującymi normami prawnymi. Wina w przypadku zachowania się oskarżonej
nie budzi wątpliwości. Stwierdzić należy, iż G. S. miała pełną możliwość zachowania się zgodnie z obowiązującymi przepisami, gdyż nic nie ograniczało jej w podejmowaniu decyzji czy zatrzymywaniu nienależnych jej pieniędzy, jak też czy logowaniu na kasach innych pracowników. W sprawie nie wystąpiły żadne okoliczności, które uzasadniałaby uwolnienie oskarżonej od odpowiedzialności karnej.

Nie ujawniły się także jakiekolwiek okoliczności wskazujące na istnienie przesłanek wyłączających winę lub bezprawność czynu. W ocenie Sądu stopień winy oskarżonej był w konsekwencji każdorazowo najwyższy z możliwych.

Stopień społecznej szkodliwości przestępstwa, którego dopuściła się oskarżona jest również wysoki. Czyn ten godził bowiem w istotne dobra prawem chronione, tj. mienie. Na skutek przestępstwa (...) poniósł konkretną szkodę, której oskarżona nie wyrównała. Nie można rzecz jasna zapominać i o tym, że zagarnięta przez oskarżoną kwota jest przecież niemała a jej zachowania były wielorazowe, choć też nie można mieć wątpliwości, że działał ona ze z góry powziętym zamiarem o czym świadczy sposób tejże działalności, jej wręcz metodyczność.

Reasumując, oceniając rodzaj zawinienia, stopień społecznej szkodliwości czynu, uwzględniając cele wychowawcze, jak i w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, Sąd uznał, że oskarżonej należy wymierzyć za popełnione przestępstwo z art. 284 § 2 k.k. karę 1 roku pozbawienia wolności.

Tylko taka bowiem kara, we wskazanym powyżej wymiarze, dobitnie przedstawia zawartość bezprawia zachowania sprawcy, ale jest też sprawiedliwą odpłatą dla osoby która ma za nic prawo i konieczność zgodnego z nim zachowania.

G. S.

II

I

Finalnie Sąd na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 1 k.k. wykonanie orzeczonej wobec G. S. kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący dwa lata. Oskarżona wiedzie aktualnie ustabilizowany tryb życia, pracuje dorywczo, nie była uprzednio karana, a zatem dla osiągnięcia celów wychowawczych i zapobiegawczych kary wystarczające będzie orzeczenie kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Dopiero dwuletni okres próby pozwoli zdaniem Sądu na realne sprawdzenie, czy oskarżona przestrzega porządku prawnego i nie popełni ponownie przestępstwa oraz czy pozytywna prognoza kryminologiczna z chwili wydania wyroku była uzasadniona.

G. S.

III

II

Ponadto Sąd celem posiadania jeszcze bardziej wzmożonej kontroli nad oskarżoną, by mieć w miarę możliwości pewność co do jej aktualnych zachowań a zatem i stosownego reagowania np. w przypadku powrotu do przestępstwa, oddał oskarżoną pod kontrolę kuratora sądowego.

1.Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

1.inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

1.KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

VII

Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. uznając, iż ze względów na sytuację rodzinną, majątkową i wysokość dochodów oskarżonej, uiszczenie całości kosztów sądowych będzie dla niej zbyt uciążliwie, Sąd zwolnił ją od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.

VIII

Koszty procesu – wobec uniewinnienia oskarżonych od popełnienia zarzucanych im czynów – na podstawie art. 632 pkt 2 kpk przejęte zostały na rachunek Skarbu Państwa.

1.Podpis