Wyrok z 19 maja 2023, sygn. VII P 784/22
Sygn. akt VII P 784/22
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 19 maja 2023 roku
Sąd Rejonowy Katowice-Zachód w Katowicach VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie:
Przewodniczący: sędzia Kaja Królikowska
Protokolant: stażysta Karolina Piętak
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2023 roku w K.
sprawy z powództwa Syndyka Masy Upadłości A. S. (1)
przeciwko Wyższej Szkole (...) w K.
o odszkodowanie za naruszenie zasad równouprawnienia
1. oddala powództwo;
2. zasądza od strony powodowej na rzecz strony pozwanej kwotę 675,00 zł (sześćset siedemdziesiąt pięć złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.
sędzia Kaja Królikowska
Sygn. akt VII P 784/22
UZASADNIENIE
wyroku Sądu Rejonowego Katowice-Zachód w Katowicach z dnia 19 maja 2023 r.
A. S. (1) wniosła o zasądzenie od Wyższej Szkoły (...) w K. na jej rzecz kwoty 2 800,00 zł tytułem odszkodowania za nierówne traktowanie w zatrudnieniu, a także zasądzenie kosztów wg norm przepisanych.
W uzasadnieniu wskazano, że pozwana podejmowała działania o charakterze niedopuszczalnego różnicowania w zatrudnieniu w zakresie przydzielania do realizacji zajęć objętych projektem o nazwie Bezpieczni i energiczni na rynku pracy. W ramach tego projektu uruchomiono studia dualne na kierunku Bezpieczeństwo wewnętrzne¸ na których A. S. (1) prowadziła zajęcia w semestrze letnim w roku 2018/2019 r. m.in. z przedmiotu Podstawy prawa karnego i prawa wykroczeń. Zgodnie z projektem zajęcia w formie wykładu powinny być realizowane przez wykładowcę z tytułem doktora, natomiast w semestrze zimowym w roku 2019/2020 zajęcia przydzielono wykładowcy niespełniającemu wymagań formalnych projektu (z tytułem magistra). W ocenie A. S. (1) przydzielenie zajęć z projektu osobie, która nie spełnia wymogów formalnych, przy jednoczesnej możliwości przydzielenia tych zajęć wykładowcy, który te wymagania spełniał, świadczy nie tylko o naruszeniu warunków dofinansowania projektu, ale także o nierównym traktowaniu pracowników.
W odpowiedzi na pozew Wyższa Szkoła (...) w K. wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powódki kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego (k. 15-16).
W uzasadnieniu wskazano, że przydział zajęć, w tym pensum, przydzielone jest zgodnie z zasadą realizacji równości w zatrudnieniu. Kwestionowany w pozwie przydział zajęć A. S. (2) kształtował się analogicznie jak pensum A. S. (1). Podniesiono, że za przydział zajęć dydaktycznych nauczyciela akademickiego odpowiada dyrektor kolegium, który mając na względzie wysoką jakość kształcenia przydziela zajęcia dydaktyczne zgodnie z kryteriami kompetencji/kwalifikacji do prowadzenia zajęć oraz równomiernego przydziału obciążeń dydaktycznych nauczycieli akademickich. Zaznaczono, że zajęcia z danego przedmiotu studiów nie są „na sztywno” przypisywane do wykładowcy. Jednocześnie podkreślono, że przydzielenie dr. A. S. zajęć z przedmiotu Podstawy prawa karnego i wykroczeń nie miało wpływu na wysokość jego wynagrodzenia, albowiem zajęcia te, realizowane w ramach projektu unijnego, były rozliczane w ten sam sposób, jak zajęcia spoza projektu. Pozwana przyznała, że na dzień 1 października 2019 r. A. S. (2) nie posiadał stopnia doktora, niemniej w Uczelni dopuszcza się w uzasadnionych przypadkach realizację wykładów przez osoby z tytułem zawodowym magistra.
Wobec uzyskania informacji, że wobec powódki ogłoszono upadłość jako osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej postanowieniem z dnia 2 września 2022 r. Sąd zawiesił postępowanie na podstawie art. 174 § 1 pkt 4 k.p.c. i podjął postępowanie z udziałem syndyka masy upadłości A. S. (1) (k. 21).
Na rozprawie w dniu 25 stycznia 2023 r. pełnomocnik syndyka masy upadłości A. S. (1) podtrzymała żądanie pozwu, a także wniosła o zasądzenie od strony pozwanej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych (k. 44).
W piśmie z 8 lutego 2023 r. strona powodowa nie zgodziła się z twierdzeniami strony pozwanej, że zakwestionowany przydział godzin nie miał wpływu na wynagrodzenie A. S. (4), ponieważ – zgodnie z postanowieniami projektu – wykładowca za prowadzenie zajęć w ramach projektu otrzymywał „dodatek do wynagrodzenia wyliczany na podstawie iloczynu liczby godzin przeprowadzonych zajęć w/w stawek za godzinę”. Projekt przewidywał, że stawka za przeprowadzenie wykładu wynosi 250,00 zł brutto za godzinę. Co więcej, strona powodowa podniosła, że strona pozwana jako pracodawca pokazała swoim zachowaniem, że preferuje w zatrudnieniu i lepszym wynagradzaniu mężczyzn – nawet jeśli ci nie mają wymaganego stopnia naukowego do prowadzenia wykładów, czy też wykazują się mniejszym doświadczeniem dydaktycznym. Zdaniem strony powodowej, pozwana dała wyraźny sygnał, że nie traktuje w zatrudnieniu kobiet na równi z mężczyznami (k. 49-50).
W piśmie z 1 marca 2023 r. strona pozwana podniosła, że kwestia przydziału zajęć wykładowych A. S. (2) w semestrze zimowym 2019/2020 odbyła się za wiedzą A. S. (1), ponieważ była przedmiotem obrad i uchwały Rady Kolegium. A. S. (1) nigdy nie wnosiła zastrzeżeń w zakresie takiego przydziału zajęć. Dodano, że na przydział zajęć upadłej wpływ miał również fakt, że była promotorem prac dyplomowych 13 dyplomantów. Podniesiono, że oddelegowanie A. S. (2) do zajęć z przedmiotu Podstawy prawa karnego i wykroczeń miało uzasadnienie w następujących przesłankach: bogate doświadczenie dydaktyczne, zatrudnienie na stanowisku wykładowcy, uzyskanie stopnia naukowego doktora było formalnością, zapewnienie zasady równości szans kobiet i mężczyzn w projektach finansowanych z funduszy europejskich. W odniesieniu do kwestii wynagrodzenia wskazano, że od 1 października 2019 r. obowiązywał Regulamin zatrudniania i wynagradzania osób uczestniczących w (...)w K. w realizacji projektów współfinasowanych ze źródeł innych niż własne¸ w myśl którego zajęcia realizowane w ramach projektu były zajęciami wliczonymi do pensum, finansowanymi z funduszy europejskich zamiast ze środków własnych (k. 67-69).
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
A. S. (1) była zatrudniona w Wyższej Szkole (...) w K. na podstawie umowy o pracę na czas określony jako wykładowca.
(okoliczność bezsporna)
W roku akademickim 2018/2019 A. S. (1) prowadziła wykład Podstawy prawa karnego i wykroczeń na kierunku Bezpieczeństwo wewnętrzne w ramach projektu Bezpieczni i energiczni na rynku pracy.
Dowód: zeznania świadka A. S. (1) (k. 89v-90), zeznania świadka A. S. (5) (k. 90v-91)
W roku akademickim 2018/2019 zajęcia te nie były wliczane do pensum. Za powyższe zajęcia A. S. (1) otrzymywała dodatkowe wynagrodzenie płatne ze środków projektowych.
Dowód: zeznania świadka A. S. (1) (k. 89v-90)
A. S. (2) został zatrudniony w Wyższej Szkole (...) w K. od 1 października 2019 r. na podstawie umowy o pracę z dnia 27 września 2019 r. na stanowisku wykładowcy.
Dowód: potwierdzenie warunków zatrudnienia A. S. (2) (k. 78)
W roku akademickim 2019/2020 przewidziane pensum na rok dla dr A. S. (1) wynosiło 360 godzin. W semestrze zimowym zaplanowano 180 godzin, w tym 120 godzin zajęć dydaktycznych oraz 60 godzin zajęć promocyjnych. A. S. (1) prowadziła zajęcia z przedmiotów: Metodologia badań w naukach o bezpieczeństwie oraz W. czynności procesowe w sprawach o przestępstwa i wykroczenia.
W roku akademickim 2019/2020 przewidziane pensum na rok dla dr. A. S. (2) wynosiło 360 godzin. W semestrze zimowym zaplanowano 180 godzin, w tym 135 godzin zajęć dydaktycznych oraz 45 godzin zajęć promocyjnych. A. S. (2) prowadził zajęcia z przedmiotów: Podstawy prawa karnego i wykroczeń, Kryminologia, Wybrane czynności procesowe w sprawach o przestępstwa i wykroczenia, Ochrona prawna i odpowiedzialność funkcjonariusza publicznego.
Dowód: zestawienie pensum (k. 17)
Uchwałą nr 2/2019/20 z dnia 27 września 2019 r. (...) Kolegium Nauk Prawnych i (...) pozytywnie zaopiniowała wniosek D. Kolegium o powierzenie prowadzenia wykładów na kierunku Bezpieczeństwo wewnętrzne, studia pierwszego stopnia w semestrze zimowym (...) mgr A. S. (2) (wykład Podstawy prawa karnego i wykroczeń) jako wykładowcy z tytułem magistra.
Dowód: Uchwała nr 2/2019/20 (k. 18)
O przydzieleniu prowadzenia zajęć z przedmiotu Podstawy prawa karnego i wykroczeń A. S. (2) zadecydowała konieczność zapewnienie pracownikom pensum, odpowiedniej liczby godzin do zrealizowania. D. Kolegium Nauk (...) miała na względzie, że A. S. (2) miał wystarczające kompetencje i dorobek w zakresie prawa karnego i kryminalistyki, by prowadzić zajęcia.
Dowód: zeznania świadka A. S. (5) (k. 90v-91)
A. S. (2) był specjalistą w wąskiej dziedzinie (prawo karne), natomiast A. S. (1) miała doświadczenie w prowadzeniu przedmiotów również z innych przedmiotów prawnych.
Dowód: zeznania świadka M. S. (k. 91-92)
W roku akademickim 2019/2020 zajęcia z przedmiotu Podstawy prawa karnego i wykroczeń na kierunku Bezpieczeństwo wewnętrzne prowadzone przez A. S. (2) wliczały się do jego pensum. A. S. (2) nie otrzymywał z tytułu prowadzenia tych zajęć dodatkowego wynagrodzenia. Jego wynagrodzenie było częściowo finansowane z projektu, a częściowo z środków uczelni. Łącznie wynagrodzenie zasadnicze oraz wynagrodzenie za projekt nie przekraczały kwoty 3 800,00 zł brutto miesięcznie
Dowód: zeznania świadka M. S. (k. 91-92), karta wynagrodzeń A. S. (2) (k. 95, 106), wyjaśnienia (k. 96)
17 grudnia 2019 r. A. S. (2) uzyskał stopień naukowy doktora.
Dowód: dyplom doktorski (k. 79)
Powyżej opisany stan faktyczny został ustalony na podstawie zaoferowanych przez strony dokumentów. Brak było w niniejszej sprawie okoliczności, które nakazywałyby odmówić im wiarygodności lub mocy dowodowej.
Sąd dokonywał ustaleń również w oparciu o zeznania świadków A. S. (1), A. S. (5) oraz M. S., nie znajdując podstaw do ich zakwestionowania.
Sąd zważył, co następuje:
Powództwo nie zasługiwało na uwzględnianie.
Na wstępie podnieść należy, że postanowieniem z dnia 22 listopada 2021 r. Sąd Rejonowy Katowice-Wschód w Katowicach ogłosił upadłość A. S. (1) – osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej. Postępowanie upadłościowe jest prowadzone w trybie określonym w art. 491 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. – Prawo upadłościowe. W myśl art. 491 2 Prawa upadłościowego, przepisy o postępowaniu upadłościowym stosuje się odpowiednio. W konsekwencji należało mieć na względzie, że po ogłoszeniu upadłości postępowania sądowe, administracyjne lub sądowoadministracyjne dotyczące masy upadłości mogą być wszczęte i prowadzone wyłącznie przez syndyka albo przeciwko niemu (art. 144 ust. 1 Prawa upadłościowego). Jednakże w postępowaniu upadłościowym w stosunku do osoby fizycznej nie stosuje się art. 145 ust. 1, który stanowi, że postępowanie sądowe, administracyjne lub sądowoadministracyjne w sprawie wszczętej przeciwko upadłemu przed dniem ogłoszenia upadłości o wierzytelność, która podlega zgłoszeniu do masy upadłości, może być podjęte przeciwko syndykowi tylko w przypadku, gdy w postępowaniu upadłościowym wierzytelność ta po wyczerpaniu trybu określonego ustawą nie zostanie umieszczona na liście wierzytelności. W konsekwencji na podstawie art. 174 § 1 pkt 4 k.p.c. zawieszono postępowanie i jednoczenie podjęto postępowanie z udziałem syndyka masy upadłości A. S. (1). Jednocześnie, z uwagi na fakt, że to syndyk stał się stroną postępowania, A. S. (1) została przesłuchana w sprawie w charakterze świadka (zob. wyrok Sądu Najwyższego z 15 grudnia 2000 r., IV CKN 195/00, LEX nr 439189).
Ustosunkowując się merytorycznie do żądań strony powodowej wskazać trzeba, że zarzucała ona pracodawcy nierówne traktowanie A. S. (1) ze względu na płeć w zakresie przydzielenia do realizacji zajęć objętych projektem o nazwie B. i energiczni na rynku pracy. Bezspornie A. S. (1) prowadziła zajęcia z przedmiotu Podstawy prawa karnego i wykroczeń w roku akademickim 2018/2019, natomiast w roku akademickim 2019/2020 zostały one przydzielone A. S. (2).
Jedną z podstawowych zasad prawa pracy jest wyrażona w art. 11 2 k.p. zasada równego traktowania pracowników i ustanowiony w art. 11 3 k.p. zakaz dyskryminacji. Powyższe zasady prawa pracy i skutki ich naruszenia przez pracodawcę precyzują przepisy rozdziału IIa Działu Pierwszego Kodeksu Pracy (art. 18 3a k.p. i następne).
Przepis art. 18 3a § 1 k.p. definiuje zasadę równego traktowania w zatrudnieniu, zgodnie z którą pracownicy powinni być równo traktowani w zakresie nawiązania i rozwiązania stosunku pracy, warunków zatrudnienia, awansowania oraz dostępu do szkolenia w celu podnoszenia kwalifikacji zawodowych, w szczególności bez względu na płeć, wiek, niepełnosprawność, rasę, religię, narodowość, przekonania polityczne, przynależność związkową, pochodzenie etniczne, wyznanie, orientację seksualną, a także bez względu na zatrudnienie na czas określony lub nieokreślony albo w pełnym lub w niepełnym wymiarze czasu pracy. Ustawodawca jednocześnie uznał, że dyskryminowanie może być zarówno pośrednie jak i bezpośrednie. Dyskryminowanie bezpośrednie istnieje wtedy, gdy pracownik z jednej lub z kilku przyczyn określonych w § 1 był, jest lub mógłby być traktowany w porównywalnej sytuacji mniej korzystnie niż inni pracownicy (§ 3). Dyskryminowanie pośrednie natomiast istnieje wtedy, gdy na skutek pozornie neutralnego postanowienia, zastosowanego kryterium lub podjętego działania występują lub mogłyby wystąpić niekorzystne dysproporcje albo szczególnie niekorzystna sytuacja w zakresie nawiązania i rozwiązania stosunku pracy, warunków zatrudnienia, awansowania oraz dostępu do szkolenia w celu podnoszenia kwalifikacji zawodowych wobec wszystkich lub znacznej liczby pracowników należących do grupy wyróżnionej ze względu na jedną lub kilka przyczyn określonych w § 1, chyba że postanowienie, kryterium lub działanie jest obiektywnie uzasadnione ze względu na zgodny z prawem cel, który ma być osiągnięty, a środki służące osiągnięciu tego celu są właściwe i konieczne (§ 4).
Przepis art. 18 3b § 1 precyzuje z kolei, iż za naruszenie zasady równego traktowania w zatrudnieniu, z zastrzeżeniem § 2-4, uważa się różnicowanie przez pracodawcę sytuacji pracownika z jednej lub kilku przyczyn określonych w art. 18 3a § 1, którego skutkiem jest w szczególności: odmowa nawiązania lub rozwiązanie stosunku pracy; niekorzystne ukształtowanie wynagrodzenia za pracę lub innych warunków zatrudnienia albo pominięcie przy awansowaniu lub przyznawaniu innych świadczeń związanych z pracą; pominięcie przy typowaniu do udziału w szkoleniach podnoszących kwalifikacje zawodowe – chyba, że pracodawca udowodni, że kierował się obiektywnymi powodami. Do naruszenia zasady równego traktowania pracowników i zasady niedyskryminacji w zatrudnieniu może dojść tylko wtedy, gdy różnicowanie sytuacji pracowników wynika wyłącznie z zastosowania przez pracodawcę niedozwolonego przez ustawę kryterium, co opiera się wprost na założeniu, iż dyferencjacja praw pracowniczych nie ma w tym przypadku oparcia w odrębnościach związanych z obowiązkami ciążącymi na danych osobach, sposobem ich wypełnienia, czy też ich kwalifikacjami.
Wskazać jednak należy, że przepisy zawarte w rozdziale IIa Kodeksu pracy, podobnie jak prawo wspólnotowe, nie zawierają normy, z której miałoby wynikać, że wszyscy pracownicy danego pracodawcy mają być równo traktowani. Przepisy te określają natomiast kryteria (przyczyny), które nie mogą uzasadniać różnicowania sytuacji zatrudnionych. Oznacza to, że za dyskryminowanego można uznać tylko takiego pracownika, który wykonując pracę jednakową lub jednakowej wartości ma wynagrodzenie ukształtowane na niższym poziomie niż inny pracownik, jeżeli ta różnica wynika z jednej lub kilku przyczyn, o których mowa w art. 18 3a § 1 k.p. (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 maja 2014 r., II PK 208/13, LEX nr 1477443). W uzasadnieniu wyroku z dnia 18 kwietnia 2012 r. (II PK 196/11, OSNP 2013/7-8/73) Sąd Najwyższy zauważył, że równe traktowanie w zatrudnieniu oznacza niedyskryminowanie w jakikolwiek sposób, bezpośrednio lub pośrednio z przyczyn wymienionych w art. 18 3a § 1 k.p., tj. w szczególności ze względu na płeć, wiek, niepełnosprawność, rasę, religię, narodowość, przekonania polityczne, przynależność związkową, pochodzenie etniczne, wyznanie, orientację seksualną, zatrudnienie na czas określony lub nieokreślony albo w pełnym lub w niepełnym wymiarze czasu pracy (art. 18 3a § 2 k.p.).
W świetle powołanego przepisu reguła dowodowa została ukształtowana w ten sposób, że na pracowniku spoczywa ciężar dowodu w zakresie wykazania, iż pracodawca dokonał niekorzystnego zróżnicowania jego sytuacji w zakresie wskazanego przez pracownika kryterium, zaś na pracodawcy spoczywa ciężar dowodu w zakresie wykazania, iż takowe zróżnicowanie sytuacji pracownika było uzasadnione powodami obiektywnymi (wyrok SN z dnia 22 maja 2012 r., II PK 245/11, OSNP 2013/7-8/82; wyrok SN z dnia 7 marca 2012 r., II PK 161/11, OSNP 2013/3-4/33). Innymi słowy, w sporach, w których pracownik wywodzi swoje roszczenia z faktu naruszenia wobec niego zakazu dyskryminacji, to właśnie powód powinien wykazać nierówne traktowanie w porównaniu z innymi osobami znajdującymi się w jednakowej sytuacji faktycznej i prawnej – na nim spoczywa obowiązek przytoczenia takich okoliczności faktycznych, które uprawdopodobnią nie tylko to, że jest lub był traktowany mniej korzystnie od innych pracowników, ale i to, że to zróżnicowanie spowodowane jest lub było niedozwoloną przyczyną. Pozwany zaś broniąc się przed zarzutem dyskryminacji musi wykazać, że to nierówne traktowanie – jeżeli faktycznie miało miejsce – było obiektywnie usprawiedliwione i nie wynikało z przyczyn pozwalających na przypisanie mu działania dyskryminującego powoda (por. wyrok SN z dn. 2 października 2012 r., II PK 82/12, OSNP 2013/17-18/202). Strona powodowa w niniejszej sprawie, jako niedozwolone kryterium leżące u podstaw zróżnicowania traktowania wskazała płeć.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że w ocenie Sądu przydział do prowadzenia zajęć z konkretnych przedmiotów – o ile nie wpływa na inne warunki zatrudnienia – nie może być rozpatrywane przez pryzmat nierównego traktowania, zwłaszcza, że przydzielone A. S. (1) zajęcia mieściły się w zakresie jej kompetencji i ustalonych obowiązków pracowniczych jako wykładowcy. W ocenie Sądu przydzielenie zajęć przy uwzględnieniu kompetencji i kwalifikacji pracownika oraz konieczności zapewnienia równomiernego podziału obciążeń dydaktycznych stanowi dozwoloną realizację uprawnień zarządczych pozwanego pracodawcy.
W toku postępowania nie ustalono, by przydzielenie zajęć doprowadziło do nierównomiernego podziału obciążeń dydaktycznych. W semestrze zimowym dla A. S. (1) zaplanowano 180 godzin, w tym 120 godzin zajęć dydaktycznych, a dla A. S. (2) również 180 godzin, w tym 135 godzin zajęć dydaktycznych. Uzasadniając różnicę w przydziale liczby zajęć dydaktycznych strona pozwana wyjaśniła, że wynikała ona z faktu, że A. S. (1) była promotorem 13 dyplomantów. Jednocześnie ustalono, że prowadzenie zajęć z przedmiotu Podstawy prawa karnego i wykroczeń nie miało wpływu na wysokość wynagrodzenia A. S. (2). Podkreślenia wymaga, że w roku akademickim 2019/2020 rozliczenie tych zajęć odbywało się na zasadach innych niż w roku akademickim 2018/2019 r., a to w związku z wejściem w życie Regulaminu zatrudniania i wynagradzania osób uczestniczących w Wyższej Szkole (...) w K. w realizacji projektów współfinansowanych ze źródeł innych niż własne. W roku akademickim 2018/2019 zajęcia prowadzone przez A. S. (1) nie wliczały się do jej pensum i wiązały się z otrzymaniem dodatkowego wynagrodzenia. Zgodnie jednak z § 6 ust. 4 przywołanego Regulaminu oddelegowanie nauczyciela akademickiego (do realizacji projektu) może wiązać się z proporcjonalnym zmniejszeniem pensum dydaktycznego. W przypadku, gdy pracownik zostanie oddelegowany w częściowym wymiarze czasu pracy, wydatki związane z wynagrodzeniem w ramach projektu są kwalifikowane, jeżeli spełnione są łącznie następujące warunki 1) zadania związane z realizacją projektu zostaną wyraźnie wyodrębnione w zakresie czynności/przydziale godzin dydaktycznych; 2) kwalifikowalny wydatek związany z wynagrodzeniem uwzględniać będzie rzeczywiste zaangażowanie w realizację zadań w ramach projektu w stosunku do czasu pracy w uczelni. W konsekwencji zajęcia realizowane przez A. S. (2) były wliczone do jego pensum, natomiast jego wynagrodzenie było finansowane z funduszy europejskich w części dotyczącej zajęć projektowych, a z środków własnych uczelni w części dotyczącej zajęć poza projektem. Podkreślenia wymaga, że łącznie wynagrodzenie zasadnicze A. S. (2) finansowane z tych dwóch źródeł nie przekraczało 3 800,00 zł. Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, że A. S. (2) w związku z prowadzeniem przedmiotu Podstawy prawa karnego i wykroczeń otrzymywał dodatkowe wynagrodzenie, którego A. S. (1) została pozbawiona. Jednocześnie w ocenie Sądu zasady wynagrodzenia nauczycieli określone we wniosku o dofinansowanie projektu unijnego nie mają pierwszeństwa przed przyjętym Regulaminem (aktem wewnątrzzakładowym).
Podsumowując, przydzielenie zajęć z przedmiotu Podstawy prawa karnego i wykroczeń w roku akademickim 2019/2020 nie wpływało na inne warunki zatrudnienia (wymiar pensum, wysokość wynagrodzenia)
W ocenie Sądu przeprowadzone postępowanie dowodowe nie dało również podstaw do ustalenia, że przydzielając A. S. (2) prowadzenie przedmiotu Podstawy prawa karnego i wykroczeń kierowano się niedopuszczalnymi kryteriami. Z zeznań świadka A. D. Kolegium Nauk (...), a zatem osoby odpowiedzialnej za przydział zajęć – wynika, że przy przydziale zajęć brano przede wszystkim pod uwagę konieczność zapewnienia nauczycielom akademickim równomiernego podziału obciążeń dydaktycznych i organizacyjnych. Pracodawca miał na uwadze również kompetencje i kwalifikacje wykładowcy, w tym fakt, że A. S. (2) specjalizował się w prawie karnym (co niejako wymuszało przydzielenie mu zajęć właśnie w tej dziedzinie), natomiast A. S. (1) posiadała doświadczenie w prowadzeniu przedmiotów z różnych obszarów. Jednocześnie w ocenie Sądu nie można przyjąć, że A. S. (2) nie posiadał kwalifikacji do prowadzenia zajęć z przedmiotu Podstawy prawa karnego i wykroczeń. Co prawda we wniosku o dofinansowanie projektu wskazano, że zajęcia w formie wykładów prowadzi osoba z tytułem doktora (którego to tytułu A. S. (2) nie posiadał w momencie przydzielenia mu zajęć), jednakże ewentualne naruszenie warunków finansowania nie świadczy jeszcze o nierównym traktowaniu, zwłaszcza przy uwzględnieniu, że z zeznań świadków wynika, że projekt został rozliczony bez zastrzeżeń instytucji pośredniczącej. Co więcej, § 41 ust. 7 Statutu pozwanej przewiduje możliwość zatrudnienia na stanowisku wykładowcy osoby posiadającej tytuł zawodowy magistra. Podjęta przez Radę Kolegium uchwała o powierzeniu prowadzenia wykładów A. S. (2) pozostaje zatem w zgodzie z aktami wewnątrzzakładowymi. Co więcej, A. S. (1) nie podnosiła, by zgłaszała pracodawcy chęć dalszego prowadzenia zajęć z przedmiotu Podstawy prawa karnego i wykroczeń, bądź by zgłaszała jakiekolwiek uwagi do sposobu przydziału zajęć. Jednocześnie nie ustalono, by obowiązującą praktyką było przypisywanie wykładowców „na stałe” do konkretnych przedmiotów i zagwarantowanie, że będą oni prowadzić je w kolejnych latach. Nie sposób zatem przypisać pracodawcy zachowania niezgodnego z prawem.
Mając na uwadze wszystkie naprowadzone wyżej okoliczności należało uznać, że w rozpoznawanej sprawie nie sposób przyjąć, aby pozwany pracodawca dopuścił się nierównego traktowania A. S. (1) bądź jej dyskryminacji ze względu na płeć. Przeprowadzone postępowanie dowodowe nie dały podstaw do przyjęcia, by pracodawca przydzielając w roku akademickim 2019/2020 A. S. (2) zajęcia Podstawy prawa karnego i wykroczeń (prowadzone przez A. S. (1) w roku akademickim 2018/2019) kierował się niedozwolonymi kryteriami. Wobec powyższego, Sąd powództwo oddalił, o czym orzekł w punkcie pierwszym sentencji wyroku.
O kosztach zastępstwa procesowego pozwanego orzeczono w punkcie drugim wyroku na mocy art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c., tj. zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu. Wysokość wynagrodzenia pełnomocnika Sąd ustalił w oparciu o stawkę minimalną, na mocy § 9 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265 z późn. zm.).
sędzia Kaja Królikowska
1. (...)
2. (...)
3. (...)