Postanowienie SN z 10 grudnia 2010, sygn. IV CNP 84/10
Data orzeczenia
10 grudnia 2010
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział IV
Przewodniczący
SSN Wojciech Katner
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 10 grudnia 2010 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Wojciech Katner
w sprawie ze skargi powoda
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku
Sądu Apelacyjnego z dnia 23 lipca 2008 r., sygn. akt I ACa (…),
w sprawie z powództwa M. B.
przeciwko „C.(...)” Spółce z o.o. w S.
z udziałem interwenienta ubocznego po stronie pozwanej „J.(...)” Spółki z o.o. w J.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 grudnia 2010 r.,
odrzuca skargę.
Uzasadnienie
Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 23 lipca 2008 r. zmienił zaskarżony wyrok Sądu
Okręgowego w B. z dnia 7 marca 2008 r. w punkcie I w ten sposób, że zasądzoną tam
kwotę 34.536 złotych obniżył do kwoty 11.536 złotych oraz oddalił apelację strony
pozwanej w pozostałej części, a apelację strony powodowej w całości, znosząc
wzajemnie między stronami koszty postępowania za instancję odwoławczą.
Sąd Okręgowy w B. opisanym wyrokiem zasądził od pozwanej na rzecz powoda
kwotę 446.658,52 złotych z odsetkami w wysokości 11,5% w stosunku rocznym od dnia
13 grudnia 2006 r. do dnia zapłaty, kwotę 34.536 złotych z odsetkami w wysokości
11,5% w stosunku rocznym od dnia 4 kwietnia 2007 r. do dnia zapłaty, w pozostałej
części powództwo oddalił, orzekając o kosztach procesu. W stanie faktycznym sprawy
ustalono, że w dniu 21 lipca 2006 r. powód zawarł z pozwaną umowę sprzedaży
2
kombajnu (...) 1550 za kwotę 469.658,52 złote. W zakupionej maszynie ujawniły się
usterki, o czym powiadomiono sprzedawcę. W dniu 1 września 2006 r. podczas pracy
kombajnu na polu, w wyniku samozapłonu w komorze silnika wybuchł pożar. Pismem z
dnia 20 listopada 2006 r. powód odstąpił od umowy sprzedaży i zażądał zwrotu kwoty
uiszczonej za kombajn.
Sąd Apelacyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 23 lipca 2008 r. podniósł, że
zasądzenie kwoty 34.536 złotych w punkcie I zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego
w B. było wynikiem omyłki, która nie podlega sprostowaniu w trybie art. 350 § 1 k.p.c.,
wobec czego należało ją obniżyć do kwoty rzeczywiście poniesionej oraz udowodnionej
szkody, tj. 11.536 złotych.
Powód M. B. wniósł o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
orzeczenia – opisanego wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 23 lipca 2008 r. Skargę
oparto na naruszeniu przepisów postępowania przez niewłaściwe zastosowanie, tj.: art.
378 k.p.c., 386 i 382 w zw. z art. 391 i 316 k.p.c., art. 368 w zw. z art. 328 § 2 k.p.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga, jako dotknięta nieusuwalnym brakiem w zakresie istotnych elementów
konstrukcyjnych wskazanych w art. 4245
§ 1 k.p.c., podlega odrzuceniu. Należy bowiem
podnieść, że każdy tego rodzaju brak stanowi samodzielną i wystarczająca podstawę do
odrzucenia skargi (por. postanowienie SN z dnia 16 lutego 2007 r., V CNP 8/07,
niepubl.).
Zgodnie z art. 4248
§ 1 k.p.c. Sąd Najwyższy odrzuca skargę niespełniającą
wymagań określonych w art. 4245
§ 1 k.p.c.
Skarga nie spełnia wymagania określonego w art. 4245
§ 1 pkt 5 k.p.c. Jednym z
nieodzownych elementów szczególnego środka procesowego, jakim jest skarga o
stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest wykazanie, że
wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i
nadal nie jest możliwe. Takie ujęcie warunku skargi oznacza, że skarżącego obciąża
obowiązek przedstawienia analizy prawnej przepisów dotyczących środków
zaskarżenia, których zastosowanie – w odniesieniu do zaskarżonego orzeczenia – jest
niedopuszczalne lub z innych przyczyn na pewno nie mogłoby odnieść skutku.
Należy podkreślić, iż przy omawianym warunku skargi chodzi nie tylko o skargę
kasacyjną lub skargę o wznowienie postępowania, ale także o inne środki prawne
pozwalające na zmianę lub uchylenie orzeczenia, ewentualnie służące pozbawieniu lub
ograniczeniu wykonalności orzeczenia. Stosownie do art. 4245
§ 1 pkt 5 k.p.c. skarżący
3
musi „wykazać”, a nie tylko „wskazać”, iż wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w
drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe (por. postanowienie SN z
dnia 8 października 2010 r., I CNP 17/10, niepubl.). Skarżący poza odniesieniem się do
konkretnych środków procesowych powinien wyczerpująco i szczegółowo wyjaśnić,
dlaczego skarżący nie mógł i nadal nie może ze środków tych skutecznie skorzystać
(por. postanowienie SN z dnia 20 października 2010 r., IV CNP 53/10, niepubl.; z dnia
17 sierpnia 2005 r., I CNP 5/05, OSNC 2006, Nr 1, poz. 7; z dnia 27 stycznia 2006 r., III
CNP 23/05, OSNC 2006, Nr 7 - 8, poz. 140).
Skarga w niniejszej sprawie nie zawiera opisanych elementów, w szczególności
w odniesieniu do skargi o wznowienie postępowania skarżący nie przeanalizował jej
podstaw mogących stanowić o dopuszczalności tego środka procesowego.
Z omówionych względów, Sąd Najwyższy na podstawie art. 4248
§ 1 k.p.c. orzekł,
jak w sentencji.