Postanowienie SN z 15 grudnia 2010, sygn. II CZ 143/10
Data orzeczenia
15 grudnia 2010
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział II
Przewodniczący
SSN Henryk Pietrzkowski
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 15 grudnia 2010 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący)
SSN Hubert Wrzeszcz
SSN Dariusz Zawistowski (sprawozdawca)
w sprawie z wniosku K. P.
przy uczestnictwie B. G.
o podział majątku,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 grudnia 2010 r.,
zażalenia uczestniczki postępowania
na postanowienie Sądu Okręgowego w S. z dnia 16 czerwca 2010 r., sygn. akt II Ca (…)
[II WSC (…)]
oddala zażalenie i zasądza od uczestniczki postępowania na rzecz wnioskodawcy
kwotę 1800 zł (tysiąc osiemset) tytułem zwrotu kosztów postępowania
zażaleniowego.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 16 czerwca 2010 r. Sąd Okręgowy w S. odrzucił skargę
kasacyjną uczestniczki B. G. od postanowienia Sądu Okręgowego w S. z dnia 2 marca
2010 r. w sprawie o podział majątku.
Na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną uczestniczka wniosła zażalenie,
zarzucając naruszenie art. 5191
§ 1 i 2 k.p.c. w zw. z art. 3896
§ 2 k.p.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
2
Zgodnie z art. 5191
§ 4 pkt 4 k.p.c. w postępowaniu nieprocesowym skarga
kasacyjna nie przysługuje w sprawach dotyczących zniesienia współwłasności i działu
spadku, jeżeli wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż sto pięćdziesiąt tysięcy
złotych. Przepis ten dotyczy także podziału majątku wspólnego po ustaniu wspólności
majątkowej między małżonkami. W zażaleniu uczestniczka stwierdziła, iż wartość
przedmiotu zaskarżenia powinna wynosić 166.570,10 złotych, na którą to kwotę składają
się: wartość udziału w lokalu (80.250 złotych) wartość dewiz (83.265 złotych) i
nierozliczone nakłady (3055,10 złotych). W apelacji jednakże jako wartość przedmiotu
zaskarżenia uczestniczka podała kwotę 70.287,50 złotych.
W orzecznictwie przyjmuje się, że w wypadku zaskarżania postanowienia co do
istoty sprawy, na podstawie którego sąd dokonał podziału majątku wspólnego wartość
przedmiotu zaskarżenia wyznacza z reguły nie wartość całego dzielonego majątku, ale
wartość konkretnego interesu (roszczenia, żądania) lub składnika majątkowego, którego
środek odwoławczy (zob. m.in. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 22 kwietnia 1968 r.,
III CZP 39/68, OSNCP 1968, nr 11, poz. 183, postanowienie z dnia 24 lipca 2008 r., IV
CZ 53/08, niepubl., postanowienie z dnia 3 czerwca 2009 r., IV CSK 107/09, niepubl.).
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego wartość przedmiotu
zaskarżenia wskazana w skardze kasacyjnej nie może przewyższać wartości
przedmiotu zaskarżenia podanej w apelacji (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z
dnia 18 grudnia 1996 r., I CKN 21/96, OSNC 1997, nr 4 poz. 42, z dnia 10 czerwca 1997
r. III CZ 25/97, OSNC 1997, nr 10, poz. 162, z dnia 16 grudnia 1998 r., I CZ 151/98,
OSNC 1999, nr 5, poz. 95). Dlatego Sąd Okręgowy prawidłowo przyjął, że wartość
przedmiotu zaskarżenia nie przekracza kwotowego progu dopuszczalności skargi
kasacyjnej, co uzasadniało odrzucenie skargi kasacyjnej.
Z tego względu zażalenie jako pozbawione uzasadnionych podstaw podlegało
oddaleniu na podstawie art. 3941
§ 3 w zw. z art. 39814
k.p.c.