sygn. II CZ 172/10 15 grudnia 2010 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 15 grudnia 2010, sygn. II CZ 172/10

Data orzeczenia 15 grudnia 2010
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Cywilna, Wydział II
Przewodniczący SSN Henryk Pietrzkowski
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Cywilna #postanowienie SN
Sygn. akt II CZ 172/10
POSTANOWIENIE
Dnia 15 grudnia 2010 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący)
SSN Hubert Wrzeszcz (sprawozdawca)
SSN Dariusz Zawistowski
w sprawie z wniosku M. P.
przy uczestnictwie E. P.
o podział majątku wspólnego,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 grudnia 2010 r.,
zażalenia uczestniczki postępowania
na postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 28 lipca 2010 r., sygn. akt III Ca (…),
oddala zażalenie.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w Ł. odrzucił skargę kasacyjną
uczestniczki postępowania.
Z uzasadnienia orzeczenia wynika, że postanowieniem z dnia 6 maja 2010 r. Sąd
Okręgowy w Ł. zmienił postanowienie Sądu Rejonowego w Ł., wydane w sprawie o
podział majątku wspólnego, w ten sposób, że zasądzoną od uczestniczki postępowania
na rzecz wnioskodawcy kwotę 96 610,40 zł z tytułu rozliczenia nakładów i spłaty udziału
w majątku wspólnym rozłożył na trzy raty w oznaczonej wysokości, płatne co roku
począwszy od 7 listopada 2010 r., oddalił apelację w pozostałej części i orzekł o
kosztach postępowania apelacyjnego.
We wniesionej od tego postanowienia skardze kasacyjnej wartość przedmiot
zaskarżenia określono kwotą 96 610,40 zł. Powołując się na art. 5191
§ 2 k.p.c., Sąd
2
uznał, że skarga kasacyjna jest niedopuszczalna ze względu na wartość przedmiotu
zaskarżenia (nie przekroczyła ona progu 150 000 zł). Zgodnie z art. 3986
§ 2 k.p.c.
skarga kasacyjna uczestniczki postępowania podlegała więc odrzuceniu.
W zażaleniu pełnomocnik uczestniczki postępowania, zarzucając naruszenie art.
25, 5191
§ 2 oraz 3986
§ 1 i 2 k.p.c., wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i
zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Z akt sprawy wynika, że uczestniczka postępowania postanowienie Sądu
pierwszej instancji zaskarżyła częściowo, a mianowicie w zakresie ustalenia nakładów z
jej majątku odrębnego na majątek wspólny (24 152,60 zł) i zasądzenia od uczestniczki
postępowania na rzecz wnioskodawcy kwoty 96 610,40 zł z tytułu rozliczenia nakładów i
spłaty udziału w majątku wspólny. Wartość przedmiotu zaskarżenia w apelacji zostało
oznaczona kwotą w wysokości 96 611 zł. Apelacja uczestniczki postępowania została
uwzględniona jedynie co do sposobu i terminu zapłaty kwoty z tytułu nakładów i spłaty
udziału w majątku wspólnym.
Zaskarżając wyrok Sądu drugiej instancji w całości, uczestniczka postępowania
wartość przedmiotu zaskarżenia oznaczyła kwotą w wysokości 96 611 zł. W
okolicznościach sprawy nie ulega wątpliwości – wbrew odmiennemu zapatrywaniu
skarżącej – że oznaczona w skardze kasacyjnej wartość przedmiotu zaskarżenia nie
może być wyższa niż wskazana w apelacji, albowiem zakres zaskarżenia w skardze
kasacyjnej nie może być szerszy niż w apelacji (por. postanowienie Sąd Najwyższego z
dnia 6 maja 2010 r., II Cz 38/10, niepubl.). Zatem zarzut, że zaskarżone postanowienie
zostało wydane z naruszeniem art. 25 k.p.c., ponieważ zdaniem skarżącej błędnie
oznaczona przez nią wartość przedmiotu zaskarżenia – na skutek sprawdzenia na
podstawie przytoczonego przepisu – mogła ulec podwyższeniu do kwoty 241 526 zł
(odpowiadającej wartości podlegającego podziałowi majątku), należało uznać za
nieuzasadniony. Chybiony jest również zarzut, że postanowienie o odrzuceniu skargi
kasacyjnej zostało wydane z naruszeniem art. 3986
§ 1 i 2 k.p.c., polegającym na
niewezwaniu skarżącej do sprostowania błędnie – jej zdaniem – oznaczonej wartości
przedmiotu zaskarżenia. Podlegający usunięciu na podstawie przytoczonego przepisu
brak formalny skargi kasacyjnej zachodzi bowiem jedynie wtedy, gdy w skardze w ogóle
nie została oznaczona wartość przedmiotu zaskarżenia. Tymczasem w sprawie taka
sytuacja nie zaistniała. Nieuzasadniony jest także zarzut wydania zaskarżonego
postanowienia z naruszeniem art. 5191
§ 2 k.p.c. przez jego niewłaściwe zastosowanie.
3
Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji
postanowienia (art. 39814
w związku z art. 3941
§ 3 k.p.c.).