Wyrok z 20 października 2023, sygn. IV P 79/21

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 20 października 2023r.

Sąd Rejonowy w Świdnicy IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie:

Przewodniczący: Sędzia Maja Snopczyńska

Protokolant: Agata Taboła

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2023r. w Ś.

sprawy z powództwa A. K.

przeciwko (...) sp. z o.o. w W.

o odszkodowanie za nieprawidłowe rozwiązanie umowy o pracę, odprawę i wynagrodzenie

zasądza od strony pozwanej (...) sp. z o.o. w W. na rzecz powoda A. K. kwotę 690,56 zł brutto z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od 22 października 2019 roku do dnia zapłaty tytułem wynagrodzenia za pracę w niedzielę;

dalej idące powództwo oddala;

wyrokowi w punkcie I nadaje rygor natychmiastowej wykonalności;

nie obciąża powoda kosztami procesu;

nakazuje stronie pozwanej uiścić na rzecz Skarbu Państwa Sąd Rejonowy(...) kwotę 100,00 zł tytułem częściowej opłaty od pozwu, od której powód był ustawowo zwolniony.

UZASADNIENIE

Powód A. K. po ostatecznym sprecyzowaniu żądania wniósł o zasądzenie od strony pozwanej (...) Sp. z o.o. w W. następujących kwot wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, liczonymi od dnia wniesienia powództwa do dnia zapłaty:

- 13.095,90 zł tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę,

- 8.730,60 zł tytułem odprawy z tytułu zwolnień grupowych,

- 2.934,88 zł tytułem dodatku za pracę w niedzielę i skapitalizowanych odsetek.

W uzasadnieniu powód wskazał, iż pracował u strony pozwanej na podstawie umowy o pracę, początkowo był zatrudniony w (...) sp. z o.o.; w czasie tego zatrudnienia był delegowany do pracy w M. Sp. z o.o; w dniu 20 kwietnia 2015 roku zawarto trójstronne porozumienie, na mocy którego powód został zatrudniony w (...) sp. z o.o. z zachowaniem uprawnień wynikających z wcześniejszego zatrudnienia w (...) sp. z o.o.; w dniu 23 września 2019 roku nastąpiło rozwiązanie umowy o pracę za wypowiedzeniem, jako przyczynę wskazano wielokrotną dezorganizację pracy poprzez wielokrotne nieobecności; zdaniem powoda, wskazana przyczyna jest pozorna, nieobecności były usprawiedliwione, zaś strona pozwana przechodzi zmiany strukturalne, których skutki próbuje przerzucić na pracowników; dodatkowo powód wskazał, że rozwiązanie umowy o pracę nastąpiło z powodów spełniających przesłanki do wypłaty odprawy z ustawy z 13 marca 2003 roku o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników; ponadto powód pracował w systemie 3 zmianowym, zmiana nocna niedzielna zaczynała się od 22:00 w niedzielę do godz. 6:00 w poniedziałek, pozwana nakazywała pracownikom wpisywać pracę w poniedziałek i powód jak inni pracownicy nie otrzymywał dodatku za pracę w niedzielę.

Ponadto wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od wypowiedzenia umowy o pracę wskazując, że w okresie od (...) roku przebywał na zwolnieniu lekarskim.

Strona pozwana (...) sp. z o.o. w W. w odpowiedzi na pozew wniosła o oddalenie powództwa, podnosząc, że rozwiązanie umowy o pracę z powodem było zgodne z przepisami i nie nastąpiło w ramach zwolnień grupowych, powód nie udowodnił w żaden sposób swojego stanowiska, ponadto wskazała, że nieuzasadnione jest także żądanie zasądzenia dodatku za pracę w niedzielę, gdyż wynagrodzenia wypłacano zgodnie z regulaminem.

W toku postępowania Sąd ustalił

następujący stan faktyczny:

Powód był zatrudniony w pozwanej spółce na stanowisku operatora maszyn na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony.

Pismem z dnia 23 września 2019 roku rozwiązano z powodem umowę o pracę za 3 miesięcznym wypowiedzeniem. Jako przyczynę wskazano wielokrotną dezorganizację pracy w dniach (...)roku polegającą na częstej i długotrwałej absencji chorobowej; nieobecność pracownika w pracy powodowała poważne zaburzenia w cyklu produkcyjnym, z pracownikiem wielokrotnie były przeprowadzane rozmowy mające na celu poprawienie sytuacji.

Dowód: akta osobowe – w załączeniu

Spółki (...) sp. z o.o. w (...) sp. z o.o. w W. jako należące do jednej grupy kapitałowej zawarły porozumienie o współpracy w którym min. zobowiązały się do oddelegowywania ustalonej liczby pracowników na określony czas w razie konieczności wykonania pilnych zleceń.

Powód w latach 2018-2019 był oddelegowywany do pracy w (...) sp. z o.o. w W.. W 2019 roku było to w okresie od (...)

Dowód: pismo dot. delegacji k. 14,15

Informacja k.71

Ewidencja czasu pracy k. 72-78

Porozumienie i aneks k. 113-114

Zeznania świadka M. M. k. 312-315

Powód w 2019 roku był nieobecny w pracy przez 144 dni. Były to nieobecności w dniach (...). Były to nieobecności usprawiedliwione zaświadczeniem lekarskim o niezdolności do pracy.

Syn powoda choruje na (...) wymaga częstych wizyt u lekarza, często choruje. W kwietniu (...) roku odbył się strajk nauczycieli w szkole do której uczęszcza syn powoda i dzieci nie miały zapewnionej opieki w świetlicy i w szkole. Powód chorował schorzenia (...)

Nieobecności powoda powodowały dezorganizację pracy u strony pozwanej. Maszynę którą obsługuje powód nie każdy pracownik potrafi obsłużyć. Jeżeli zaś ta maszyna nie pracowała następowały opóźnienia w produkcji. Najczęściej na skutek nagłych nieobecności powoda zachodziła konieczność zatrudnienia pracowników w nadgodzinach, co wiązało się z dodatkowymi kosztami dla strony pozwanej.

Dowód: informacja o ilości dni absencji k.115-116

Druki (...) k. 117-131

Dokumentacja medyczna syna powoda k 237-244

Dokumentacje medyczna powoda k. 245-256

Zaświadczenie ze szkoły k. 257

Zeznania świadków M. M. k. 312-315

D. S. k. 319-321

J. K. k. 344-345

R. B. k. 354-356

Zeznania powoda k. 475-477, płyta CD k. 479 (częściowo)

Zeznania M. P. (za stronę pozwaną) k. 477-478, płyta CD k. 479

W maju 2019 roku pracownik K. W. rozwiązał umowę o pracę ze stroną pozwaną. W okresie od 1 września do 31 grudnia 2019 roku rozwiązano umowy z czterema pracownikami, w tym z jednym na podstawie porozumienia stron, z jednym na skutek upływu czasu na który była zawarta i z dwoma (w tym z powodem) za wypowiedzeniem.

W listopadzie 2019 roku strona pozwana zgłosiła do PUP zgłoszenie krajowej oferty pracy – 1 osoba na stanowisko operatora maszyn

Dowód: zestawienie k. 178

zgłoszenie oferty pracy k. 179

zeznania świadków K. W. k. 308-310, 387-399

M. M. k. 312-315

R. B. k. 402-407

Powód świadczył pracę w systemie 3 zmianowym, na wszystkich zmianach w godzinach: zmiana 1 od godz. 6:00 do 14:00, zmiana 2 od godz. 14:00 do 22:00, zmiana 3 od godz. 22:00 do 6:00.

Bezsporne

W Spółce obowiązywał Regulamin Pracy z którego wynikało, iż za pracę w niedzielę i święto uważa się pracę wykonaną między godziną 22:00 w dniu poprzednim a godziną 22:00 w tym dniu oraz że doba pracownicza rozpoczyna się w niedzielę od godziny 22:00.

Dowód: regulamin pracy spółki (...) Sp. z o.o. k.180-186

Strona pozwana prowadziła ewidencję czasu pracy pracowników w formie papierowej, gdzie pracownicy potwierdzali obecność podpisując listę obecności. Dodatkowo pracownicy wchodząc i wychodząc odbijali kartę elektroniczną.

Pracownicy, wykonujący pracę o godzinie 22.00 na trzeciej zmianie przypadającej w kalendarzową niedzielę byli zobowiązani podpisywać listę obecności w rubryce poniedziałkowej.

Za przepracowaną niedzielę pracownicy zmiany I i II otrzymywali dodatek, którego nie otrzymywali pracownicy III zmiany niedzielnej.

Dowód: zeznania świadków M. M. k. 312-315

R. B. k. 354-356

Powód wykonywał pracę w niedzielę (lub święto) (...). W tych też okresach stawką godzinową była kwota 21,58 zł. Powód w tym okresie nie otrzymał dodatku za pracę w niedzielę.

Bezsporne, ponadto wynikające z ewidencji czasu pracy k. 132-167, 168-177

W tak ustalonym stanie faktycznym

Sąd zważył:

Powództwo zasługuje na uwzględnienie w części.

Ustalając stan faktyczny Sąd opierał się na dokumentach przedłożonych do akt sprawy w tym ewidencji czasu pracy, aktach osobowych powoda, oraz zeznaniach świadków K. W., M. M., R. B., D. S., J. K.. Sąd dał wiarę powyższym dowodom w takim zakresie w jakim każdy z nich stanowił podstawę dokonania ustaleń faktycznych w sprawie. Natomiast świadkowie Z. P. i D. Ł. nie posiadał żadnych informacji w niniejszej sprawie.

Strony łączył stosunek pracy i powód wniósł o zasądzenie na jego rzecz odszkodowania za nieprawidłowe rozwiązanie umowy o pracę za wypowiedzeniem, odprawy i dodatku za pracę w niedzielę.

Zgodnie z treścią art. 33 kp każda ze stron może rozwiązać umowę o pracę za wypowiedzeniem; zaś okres wypowiedzenia umowy zawartej na czas nieokreślony zależy od okresu zatrudnienia u danego pracodawcy (art. 36 kp). Art. 45 §1 kp stanowi zaś, że jeżeli pracownik odwoła się od wypowiedzenia i sąd ustali, że wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiadaniu umów o pracę, to stosownie do żądania pracownika – orzeka o bezskuteczności wypowiedzenia, a jeżeli umowa uległa już rozwiązaniu – o przywróceniu do pracy albo o odszkodowaniu. Art. 47 ¹ kp stanowi zaś, że odszkodowanie przysługuje w wysokości wynagrodzenia za okres od 2 tygodni do 3 miesięcy, nie niższej jednak od wynagrodzenia za okres wypowiedzenia.

Powód złożył odwołanie od wypowiedzenia z przekroczeniem ustawowego terminu. Jednocześnie z pozwem powód wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od wypowiedzenia umowy o pracę wskazując, że w okresie od (...) roku przebywał na zwolnieniu lekarskim, na potwierdzenie czego przedłożył zaświadczenia lekarskie. Tym samym powód wykazał, że bez swojej winy nie złożył odwołania w terminie (art. 265 kp)

Wskazać należy, że rozwiązanie umowy za wypowiedzeniem jest przysługującym każdej ze stron uprawnieniem i stanowi zwykły sposób jej rozwiązania. Przyczyna wypowiedzenia nie musi w związku z tym mieć szczególnej wagi czy nadzwyczajnej doniosłości (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 grudnia 2001 r. I PKN 715/2000, wyrok Sądu Najwyższego z 4 grudnia 1997 r, I PKN 419/97, OSN 1998/20/598). Nie oznacza to oczywiście przyzwolenia na dowolne i nieuzasadnione wypowiadanie umów przez pracodawcę. Musi być ono bowiem oczywiście merytorycznie zasadne, tyle tylko, że ocena zasadności wypowiedzenia - w kontekście stwierdzenia, że wypowiedzenie jest zwykłym sposobem rozwiązania stosunku pracy - powinna być dokonywana przy wyraźnym uwzględnieniu słusznego interesu pracodawcy oraz przymiotów pracownika związanych z pracą. Wskazać należy, że przyczyna wypowiedzenia podana pracownikowi musi być konkretna i rzeczywista, a ciężar udowodnienia zasadności i rzeczywistości wypowiedzenia spoczywa na pracodawcy.

W piśmie z dnia 23 września 2019 roku wskazano, iż przyczyną rozwiązania umowy o pracę jest wielokrotna dezorganizacja pracy w dniach (...) polegająca na częstej i długotrwałej absencji chorobowej; nieobecność pracownika w pracy powodowała poważne zaburzenia w cyklu produkcyjnym, z pracownikiem wielokrotnie były przeprowadzane rozmowy mające na celu poprawienie sytuacji.

Powód nie kwestionował, że w dniach wskazanych w piśmie był nieobecny w pracy, podniósł jednak, że były to nieobecności usprawiedliwione i spowodowane chorobą samego powoda lub koniecznością sprawowana opieki nad synem. Z zeznań powoda wynika, że zdaniem powoda przyczyną rozwiązania umowy był spór dotyczący opieki nad dzieckiem w dniu 2 maja 2019 roku, zaś nieobecności powoda nie dezorganizowały pracy, gdyż ciągle był nieobecności; strona pozwana wprowadza oszczędności, zastępuje ludzi maszynami.

Jednak pozostały materiał dowodowy wskazuje na zasadność wypowiedzenia. Świadek M. M. – kierownik działu kadr - zeznała, że nieobecności powoda było więcej niż u innych pracowników, były częste i niezapowiedziane, powodowały zaburzenia w cyklu produkcyjnym i konieczność pracy w godzinach nadliczbowych, co wiązało się z koniecznością wypłaty dodatku. Okoliczności te potwierdził także świadek R. B. kierownik produkcji – który dodatkowo zeznał, że nieobecności powoda przypadały w okresie planowanych urlopów innych pracowników oraz świadek Z. S.. Natomiast z zeznań świadka D. S. wynika, że według wiedzy świadka nieobecności powoda były spowodowane chorobą syna, ciążą żony oraz przypadki losowe; świadek J. K. zeznał, że powód miał problemy z dzieckiem; obaj świadkowie byli pracownikami L..

Słuchany za stronę pozwaną M. P. zeznał, że wypowiedzenie umowy nie wynikało z tego, że powód źle wykonywał obowiązki, a z tego, że miał dużo nieobecności; podkreślił, że przygotowanie pracownika zajmuje wiele lat; nieobecności powoda były nagłe powodowały duże zakłócenia w produkcji i opóźnienia w dostawach do klientów; nie ma kilku rezerwowych pracowników, którzy umieją obsługiwać te maszyny i nieobecności powodowały, sytuację, że maszyny stały i były przerwy w dalszej produkcji.

Także bezsporny pomiędzy stronami fakt delegacji powoda do (...) sp. z .o.o. nie przesądza o tym, że nieobecności powoda nie miały wpływu na pracę spółki. Jak wynika z przedłożonych dokumentów w postaci porozumienia pomiędzy spółkami i aneksu - spółki (...) sp. z o.o. w (...) sp. z o.o. w W. - jako należące do jednej grupy kapitałowej zawarły porozumienie o współpracy w którym min. zobowiązały się do oddelegowywania ustalonej liczby pracowników na określony czas w razie konieczności wykonania pilnych zleceń. Tym samym nieobecność powoda nawet w trakcie delegacji wpływała negatywnie na wywiązanie się przez pracodawcę z umowy zawartej z (...) sp. z o.o. W żadnym wypadku nie można uznać, że skoro powód był oddelegowany do L. to jego obecność była zbędna. Podkreślić należy, że to pracodawca odpowiada za organizację pracy i realizację umów z kontrahentami czy porozumień z innymi spółkami tej samej grupy kapitałowej.

Sąd dokonując oceny prawidłowości wypowiedzenia nie kontroluje celowości i zasadności decyzji pracodawcy odnośnie organizacji pracy, co wiąże się z koniecznością pozostawienia pracodawcy stosownej swobody decyzji związanych z realizacją polityki kadrowej. Jednak wskazać należy, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że pracodawca zasadnie rozwiązał umowę o prace z powodem.

Tym samym uznać należało, że przyczyny wypowiedzenia były konkretne i rzeczywiste, co skutkowało oddaleniem powództwa o odszkodowanie.

Natomiast w zakresie żądania zasądzenia odprawy zastosowanie ma ustawa z dnia 13 marca 2003 roku o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników, bowiem zgodnie z jej art. 1 ust. 1 przepisy ustawy stosuje się w razie konieczności rozwiązania przez pracodawcę zatrudniającego co najmniej 20 pracowników stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników, w drodze wypowiedzenia dokonanego przez pracodawcę, a także na mocy porozumienia stron, jeżeli w okresie nieprzekraczającym 30 dni zwolnienie obejmuje co najmniej:

1) 10 pracowników, gdy pracodawca zatrudnia mniej niż 100 pracowników,

2) 10% pracowników, gdy pracodawca zatrudnia co najmniej 100, jednakże mniej niż 300 pracowników,

3) 30 pracowników, gdy pracodawca zatrudnia co najmniej 300 lub więcej pracowników-

zwanego dalej "grupowym zwolnieniem". Ust. 2 stanowi, że liczby odnoszące się do pracowników, o których mowa w ust. 1, obejmują pracowników, z którymi w ramach grupowego zwolnienia następuje rozwiązanie stosunków pracy z inicjatywy pracodawcy na mocy porozumienia stron, jeżeli dotyczy to co najmniej 5 pracowników. Natomiast zgodnie z treścią art. 8 ust. 1 pkt. 3 cytowanej Ustawy pracownikowi w związku z rozwiązaniem stosunku pracy w ramach grupowego zwolnienia przysługuje odprawa pieniężna.

Tym samym powód powinien wykazać, że u strony pozwanej przeprowadzono zwolnienia grupowe w rozumieniu ustawy i że rozwiązanie umowy o pracę nastąpiło w ramach zwolnienia grupowego. Z pisma PUP (k. 56) wynika, że strona pozwana nie przekazała do (...) informacji dotyczącej zwolnień grupowych. Natomiast z dokumentów przedłożonych przez stronę pozwaną (k. 178-179) wynika, że w okresie od 1 września do 31 grudnia 2019 roku rozwiązano umowy z czterema pracownikami, w tym z jednym na podstawie porozumienia stron, z jednym na skutek upływu czasu na który była zawarta i z dwoma (w tym z powodem) za wypowiedzeniem, zaś w listopadzie 2019 roku strona pozwana zgłosiła do PUP zgłoszenie krajowej oferty pracy – 1 osoba na stanowisko operatora maszyn. Z przedłożonym dokumentami korelują zeznania świadków M. M., która zeznała, że pracodawca zgłaszał zapotrzebowanie na pracowników na stanowisko operatora maszyn w IV kwartale 2019 roku i I kwartale 2020 roku, czyli po rozwiązaniu umowy z powodem oraz R. B., który zeznał, że były usprawnienia, które miały wyeliminować ciężkie prace ręczne, pracowników przenoszono do innych zadań, był uzupełniany stan osobowy, aby realizować zadania. Dodatkowo świadek K. W. zeznał, że zwolnił się w maju 2019 roku oraz że nie miał problemów z przestojami. Świadek P. S. zeznał, że w czasie końcowego okresu zatrudnienia świadka zakład celowo zmniejszał produkcję, ale domysły świadka co do sytuacji produkcyjnej zakładu nie negują powyższych ustaleń. Podobnie zeznania świadka D. S., z których wynika, że zakład ograniczał produkcję i szukano oszczędności, tym bardziej, że świadek nie był pracownikiem strony pozwanej tylko spółki (...).

Tym samym nie można uznać, że u strony pozwanej nastąpiły zwolnienia grupowe w rozumieniu powołanej ustawy co skutkowało oddaleniem powództwa w zakresie odprawy.

Powód wniósł o zasądzenie na jego rzecz dodatku za pracę w niedzielę. Pozwana nie kwestionowała zatrudnienia powoda, nie kwestionowała także tego, że powód nie otrzymywał dodatku za pracę w niedzielę, ani tego, że pracownicy pracujący w niedzielę na III zmianie wpisywali się na listę obecności w rubryce poniedziałkowej, jednak podniosła, że wynagrodzenie należne powodowi zostało wypłacone zgodnie z zakładowym regulaminem pracy, zaś powód bezzasadnie wywodzi swoje żądanie.

Zgodnie z art. 22 i 94 pkt. 5 oraz 78 kp za wykonaną pracę pracownikowi przysługuje wynagrodzenie, które powinno być wypłacane terminowo, zaś za pracę w niedziele i święta przysługuje dzień wolny lub dodatek ustalony w art. 151 ¹¹ kp. Zgodnie z art. 151 ⁹ §2 kp za pracę w niedzielę lub święto uważa się pracę wykonywaną między godziną 6:00 w tym dniu a godziną 6:00 w następnym dniu, chyba że u danego pracodawcy została ustalona inna godzina. Wysokość dodatku za pracę w niedzielę i święto określają przepisy art. 151 ¹¹ § 2 i 3 kp wskazując, że za każdą godzinę pracy w niedzielę i święto przysługuje dodatek do wynagrodzenia w wysokości określonej w art. 151 ¹ §1 pkt 1 kp za każdą godzinę pracy w niedzielę (święto), czyli dodatek w wysokości 100% wynagrodzenia.

W niniejszej sprawie w zasadzie bezspornym był fakt, że kiedy powód pracował na trzecią zmianę zaczynał prace w niedziele o godzinie 22, a kończył w poniedziałek o 6 rano. Okoliczność ta wynika zarówno z zeznań świadków M. M., R. B., Z. S., potwierdzają to także zapisy ewidencji czasu pracy. Sporną była natomiast interpretacja zapisów art. 151 ⁹ §2 kpw szczególności czy w regulaminie można było określić, że za pracę w niedzielę i święto uważa się pracę wykonaną między godziną 22:00 w dniu poprzednim, a godziną 22:00 w tym dniu. Zdaniem Sądu praca wykonywana w niedzielę od godziny 22:00 do godziny 0:00 powinna zostać zaliczona jako zmiana niedzielna, bowiem nie można przyjąć stwierdzenia, że jest to zmiana poniedziałkowa poranna. Zauważyć należy, że art. 151 ⁹ §2 kp wskazuje, że za pracę w niedzielę lub święto uważa się pracę wykonywaną między godziną 6:00 w tym dniu (czyli w niedzielę lub święto) a godziną 6:00 w następnym dniu, chyba że u danego pracodawcy została ustalona inna godzina. Tym samym ustawodawca wskazał, że pracodawca może ustalić inną godzinę rozpoczęcia pracy w niedzielę, nie zaś inny dzień.

Wskazać należy, iż w analogicznym stanie faktycznym Sąd Okręgowy (...) w sprawie sygn. akt (...) zajął stanowisko, iż praca od godz. 22:00 do godz. 0:00 w niedzielę zostać winna zakwalifikowana do niedzielnej doby czasu pracy, w związku z czym za dwie godziny pracy w niedzielę przysługiwać powinno wynagrodzenie powiększone o 100% dodatku w związku z art. 151 ^{( 11)}kp lub dzień wolny od pracy.

Tym samym mając na uwadze ilość dni i stawkę wynagrodzenia za 1 godzinę wskazanych w pismach powoda z dnia (...) roku należało zasądzić na rzecz powoda kwotę 690,56 zł. Wskazać należy, że powód w pismach wskazywał, że pracował przez 17 dni, jednak w zestawieniu dat (pismo powoda z 27 kwietnia 2023 roku) za które powód żąda wynagrodzenia wskazał jedynie 16 dni. Tym samym należną powodowi kwotę dodatku wyliczono mnożąc ilość dni razy stawkę zasadniczą za 1 godzinę i razy 2 godziny - czas pracy wg kalendarzowej niedzieli w godzinach 22:00 do 0:00 (21,58 zł x 2 godz. x 16 dni).

Za zwłokę w zapłacie należności zgodnie z treścią art. 481 kc wierzycielowi przysługują odsetki za opóźnienie w wysokości ustawowej (przy braku - jak w niniejszej sprawie – innej umowy stron). Odsetki za opóźnienie zasądzono zgodnie z żądaniem powoda od dnia wniesienia pozwu.

Na podstawie art. 235 ² §1 pkt 2 kpc pominięto wniosek:

- z opinii biegłego z zakresu organizacji i techniki pracy, gdyż biegły ocenić miał wywiązanie się przez pozwaną z obowiązków w zakresie zapewnienia prawidłowej organizacji pracy oraz przeciwdziałania dezorganizacji pracy oceny zjawisk dezorganizacji oraz przyczyn ich wystąpienia, zaś nie ma to znaczenia dla niniejszego postępowania; analizie Sądu podlegała jedynie okoliczność czy powód miał liczne nieobecności i czy dezorganizowały one pracę u strony pozwanej, natomiast nie ma znaczenia czy występowały inne przyczyny dezorganizacji pracy, ponadto podkreślić należy, że to pracodawca jako podmiot ponoszący odpowiedzialność za swoje działanie decyduje o organizacji pracy

- zeznań świadka P. T., który zeznawać miał na okoliczność sposobu rozwiązania umowy o pracę ze świadkiem – tym samym zeznania te nie miały znaczenia w niniejszej sprawie, skoro nie dotyczyły przyczyn rozwiązania umowy z powodem

- informacji ZUS znajdującej się w sprawie przeciwko (...) sp. z o.o. – dokument ten jako dotyczący innej spółki nie ma znaczenia w niniejszej sprawie.

Mając powyższe na uwadze zasądzono od strony pozwanej na rzecz powoda kwotę 690,56 zł brutto wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 22 października 2019 roku do dnia zapłaty, zaś dalej idące powództwo oddalono.

Sąd z urzędu, na podstawie art. 477 ² kpc nadał wyrokowi w punkcie I rygor natychmiastowej wykonalności.

Na podstawie art. 102 kpc nie obciążono powoda kosztami postępowania, mając na uwadze sytuację materialną powoda, w szczególności, że z powodem rozwiązano umowę o pracę, zaś powód ma na utrzymaniu dwoje małoletnich dzieci, w tym jedno chore na (...)dodatkowo rodzina powoda ponosi koszty spłaty kredytu.

Na podstawie art. 96 ust. 1 pkt 4 w zw. art. 113 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych Sąd nakazał stronie pozwanej uiścić na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego (...)kwotę 100,00 zł tytułem zwrotu kosztów sądowych – częściowej opłaty od pozwu, od której uiszczenia której powód był ustawowo zwolniony (w zakresie, w którym strona pozwana proces przegrała).