Uzasadnienie z 5 czerwca 2017, sygn. XVI C 236/14

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 3 lutego 2014 roku Spółdzielnia Budowlano-Mieszkaniowa (...) w W. wniosła o zasądzenie od S. S. kwoty 9.809,33 złotych wraz z odsetkami ustawowymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu wskazano, że segment należący do pozwanego położony jest na osiedlu, którego części przeznaczone do wspólnego korzystania stanowią mienie powodowej Spółdzielni. Pozwany zobowiązany jest do uiszczania m.in. opłat za media, w tym zużywanej zimnej i ciepłej wody oraz centralnego ogrzewania. Dalej podano, że pozwany uiszcza jedynie zaliczki za media, nie uiszcza natomiast korekty za faktyczne ich zużycie wynikające z odczytów liczników. Jako podstawę prawną roszczenia powód wskazał art. 405 w zw. z art. 410 kc ( pozew k. 1-5).

W odpowiedzi na pozew pozwany wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie od powoda kosztów postępowania według norm przepisanych.

Pozwany podniósł w pierwszej kolejności, że powód w sposób nieuprawniony naliczył odsetki, bowiem jest to niezgodne z pkt I ust. 10 „Regulaminu rozliczania kosztów dostawy ciepła do lokali oraz pobierania opłat za centralne ogrzewanie i podgrzane wody w osiedlu (...) Związkowiec” z 20 kwietnia 2010 roku. Ponadto pozwany zakwestionował rozliczenia mediów za lata 2009-2012 lokali nieopomiarowanych w zakresie rozliczenia zimnej wody do podgrzania oraz w zakresie podgrzania wody, podnosząc jednocześnie zarzut bezwzględnej nieważności uchwały Spółdzielni nr 4/2008 w zakresie, w jakim wprowadza zasadę zbiorowej odpowiedzialności wszystkich użytkowników lokali za zużycie wody w lokalach nieopomiarowanych, jako niezgodnej z Uchwałą nr XXXVII/1130/2008 Rady (...) W. w sprawie uchwalenia regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków na terenie (...) W..

Kolejno pozwany zakwestionował również sposób naliczania opat za centralne ogrzewanie wskazując, że stoi ono w sprzeczności z postanowieniami Regulaminu rozliczania kosztów dostawy ciepła do lokali oraz pobierania opłat za centralne ogrzewanie i podgrzanie wody w osiedlu (...) stanowiącego załącznik do uchwały Rady Nadzorczej (...) nr (...) z dnia 20 kwietnia 2010 roku. Wskazał też, że Spółdzielnia uchwalała stawki za CO w nieadekwatnej wysokości, a także nie informowała użytkowników węzła Cypryjska 56 o odłączeniu od tego węzła CO i (...) innych użytkowników.

Finalnie pozwany podniósł zarzut potrącenia wynikający z nienależnego świadczenia, jakie powód otrzymywał w latach 2004-2014 w związku z pobieraniem opłat za zorganizowanie ochrony osiedlowej w wysokości 3.600 zł ( odpowiedź na pozew k. 89-96, pismo pozwanego k. 105-109).

W piśmie procesowym z dnia 14 września 2015 roku pozwany podniósł także zarzut przedawnienia każdego z roszczeń okresowych płatnych przez powoda do dnia 10 każdego miesiąca zgodnie z § 26 ust. 7 Statutu w brzmieniu obowiązującym na dzień 24 czerwca 2008 roku aż do dnia przerwania biegu przedawnienia spowodowanego zawezwaniem do próby ugodowej w postępowaniu w sprawie XVI Co 2238/11. Podniósł także zarzut potrącenia wynikający z dokonywanych przez pozwanego wpłat z tytułu eksploatacji podstawowej w wysokości wyższej niż wymagana, tj. wyliczonej przez powoda w oparciu o powierzchnię użytkową lokalu na podstawie uchylonych przez Sąd Okręgowy postanowień Statutu oraz Regulaminu w kwocie stanowiącej różnicę pomiędzy kosztami ustalonymi w oparciu o powierzchnię użytkową lokalu pozwanego a kosztami, jakie poniósłby pozwany, gdyby rozliczenia były dokonywane od każdego członka Spółdzielni w równej wysokości ( pismo procesowe pozwanego k. 333-334).

W dalszym toku postępowania strony konsekwentnie podtrzymywały swoje stanowiska w sprawie ( pismo k. 442 – 443, 444, 530, 576 – 578, k. 604 – 605; k. 636; protokół k. 531, 591, 611, k. 637).

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:

Od dnia 11 marca 1994 roku S. S. jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości gruntowej oraz właścicielem posadowionego na niej budynku mieszkalnego (segmentu) przy ul. (...) w W., dla której to nieruchomości prowadzona jest księga wieczysta nr (...). Nieruchomość ta jest położona na ogrodzonym obszarze zorganizowanym jako Osiedle (...), którego części przeznaczone do wspólnego korzystania przez wszystkich mieszkańców osiedla stanowią mienie Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej (...) z siedzibą w W.. S. S. jest członkiem Spółdzielni ( wydruk z księgi wieczystej nr (...) k. 11-20, okoliczności bezsporne).

S. S. jest z tego tytułu zobowiązany do ponoszenia kosztów opłat eksploatacyjnych, w tym opłat za media. Spółdzielnia ma zawarte umowy z dostawcami mediów i pokrywa bieżące koszty zużytej przez S. S. ciepłej i zimnej wody oraz centralnego ogrzewania, które rozliczane są zaliczkowo ( okoliczności bezsporne, odpis z KRS k. 9-10, odpis księgi wieczystej nr (...) k. 11-20).

Zgodnie z § 4 i 5 regulaminu rozliczania kosztów eksploatacji obowiązującego od 1 stycznia 2009 r. wielkość zużycia wody (zimnej i zimnej podlegającej podgrzaniu) i odprowadzania ścieków ustalana jest według wskazania wodomierza głównego lub sumy wskazań wodomierzy głównych, a w lokalach wyposażonych w wodomierze podstawą rozliczeń kosztów zużycia wody zimnej i zimnej podlegającej podgrzaniu są wskazania tych wodomierzy z uwzględnieniem różnic pomiędzy wskazaniem wodomierza głównego a sumą wskazań wodomierzy lokalowych ( Regulamin k. 21-40).

Uchwałą z dnia 24 czerwca 2008 roku nr (...) ustalono ryczałtowe stawki zaliczkowych opłat za zużycie ciepłej i zimnej wody ( uchwała k. 41-44). Uchwałą nr 8/ (...) z dnia 20 kwietnia 2010 roku zatwierdzono „Regulamin rozliczania kosztów dostawy ciepła do lokali oraz pobierania opłat za centralne ogrzewanie i podgrzanie wody w osiedlu (...) ( uchwała w załącznikiem k. 57-61).

Uchwałami z dnia 19 maja 2010 roku nr (...) i (...) oraz uchwałą nr 1/ (...) z dnia 24 stycznia 2011 roku uchwalono miesięczne stawki opłat za centralne ogrzewanie i miesięczne zaliczki za zimną wodę i podgrzanie wody dotyczące m.in. segmentów jednorodzinnych zasilanych z węzła Cypryjska 56 ( uchwały k. 64-71).

Uruchomienie węzła cieplnego przy ul. (...), do którego podłączony jest segment przy ul. (...), nastąpiło w 1992 roku. (...) cieplna dostarczana jest do węzła w oparciu o zlecenie Spółdzielni wskazujące wielkość mocy cieplnej zamówionej do węzła i do poszczególnych segmentów. Moc zamówioną ustalała Spółdzielnia na podstawie kubatury segmentu i ilości zamieszkujących osób. W wykazie pomierzonej z natury pełnej powierzchni domku – segmentu należącego do S. S. z dnia 30 września 1992 roku, sporządzonego w celu ustalenia mocy cieplnej dla segmentu, wskazał on powierzchnię 139,7 m ². Od 2004 roku Spółdzielnia rozlicza opłaty za energię elektryczną w oparciu o udział procentowy mocy zamówionej do poszczególnego segmentu w sumie mocy zamówionych na punktach podrzędnych, tj. na segmentach. Moc zamówiona dla segmentu przy ul. (...), wskazana przez Spółdzielnię w zleceniu na dostawę ciepła z dnia 20 lutego 2004 roku, jest stała i wynosi 0, (...) MW. W zleceniu tym Spółdzielnia wskazała powierzchnię ogrzewaną o wielkości 140 m ².

Suma mocy zamówionej na punktach podrzędnych zmieniała się w zależności od ilości segmentów przyłączonych do węzła, a więc przy każdej zmianie sumy zmieniał się udział procentowy w kosztach dostawy ciepła dla pozwanego: w 2009 roku stanowił 6,48018648%, a w 2012 roku – 6,87948528%. Zmiana wynikała z odłączenia od węzła cieplnego przy ul. (...) we wrześniu 2010 roku segmentu przy ul. (...) ( opinia biegłego sądowego wraz z opiniami uzupełniającymi k. 453-472, 499-510, 535-537, 591-593, wykaz pomierzonej z natury pełnej powierzchni k. 509, pismo (...) S.A. z 3 kwietnia 2017 roku k. 629, zlecenie na dostawę ciepła z 20 lutego 2004 roku k. 630).

(...) nalicza kwotę opłaty za dostarczenie energii cieplnej na centralne ogrzewanie i podgrzanie wody w segmencie należącym do S. S., tylko i wyłącznie na podstawie mocy zamówionej. Nie ma znaczenia moc faktycznie pobrana. Rozliczenie zimnej wody następuje natomiast w oparciu o wskazania licznika ( zeznania E. W. k. 135-137).

Spółdzielnia nie podjęła uchwały, w której ustalono sposób dostawy energii cieplnej do segmentów i jej rozliczania ( okoliczność bezsporna).

S. S. uiszcza comiesięczne zaliczki na poczet czynszu i z tego tytułu ma nadpłatę w wysokości 1.274,56 złotych ( opinia biegłej E. Z. k. 472). Uiszcza także większość należności za media, nie uiszcza natomiast wystawianych przez Spółdzielnię opłat z tytułu centralnego ogrzewania ( okoliczność bezsporna).

W dniu 2 września 2011 roku do tut. Sądu wpłynął wniosek Spółdzielni Budowlano –Mieszkaniowej (...) z W. o zawezwanie S. S. i E. S. do próby ugodowej której przedmiotem były ich zaległość z tytułu opłat związanych z nieruchomością przy ul. (...) w latach 2008 – 2011. Sprawa została zarejestrowana w rep. Co pod sygn. XVI Co 2238/11. Strony nie zawarły jednak ugody ( protokół k. 65 akt dołączonych XVI Co 2238/11).

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o dowody z dokumentów złożonych do akt przez strony. W odniesieniu do dokumentów, które zostały przedłożone w formie zwykłych kserokopii, strony nie zakwestionowały rzetelności ich sporządzenia ani nie żądały złożenia przez stronę przeciwną ich oryginałów (zgodnie z art. 129 kpc). Również i Sąd badając te dokumenty z urzędu, nie dopatrzył się w nich niczego, co uzasadniałoby powzięcie jakichkolwiek wątpliwości co do ich wiarygodności i mocy dowodowej, dlatego stanowiły podstawę dla poczynionych w sprawie ustaleń. W ocenie Sądu dowody te, w zakresie, w jakim stanowiły podstawę poczynionych w niniejszej sprawie ustaleń faktycznych, tworzą razem zasadniczo spójny i nie budzący wątpliwości w świetle wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, a przez to zasługujący na wiarę materiał dowodowy. Podstawą ustalenia stanu faktycznego stały się zeznania świadka E. W., którym Sąd dał wiarę w całości. Dodatkowo czyniąc ustalenia faktyczne Sąd uwzględnił zgodne twierdzenia stron w trybie art. 229 kpc oraz twierdzenia strony, którym przeciwnik nie zaprzeczył w trybie art. 230 kpc.

W niniejszej sprawie Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego z zakresu rachunkowości na okoliczność weryfikacji prawidłowości dokonanego przez stronę powodową naliczenia zadłużenia pozwanego z tytułu korzystania przez niego z dostarczanych za pośrednictwem powoda mediów (zimniej wody, centralnego ogrzewania, ciepłej wody) w okresie objętym pozwem.

W opinii sporządzonej w dniu 13 maja 2016 roku ( k. 453-472) biegła z zakresu księgowości, rachunkowości oraz finansów E. Z. stwierdziła, że:

-

zapisy na koncie rozrachunkowym pozwanego obejmują wszystkie naliczenia czynszowe, rozliczenia mediów oraz wpłaty pozwanego od 1 maja 2010 do 3 lutego 2014 roku,

-

obciążenia pozwanego z tytułu zimnej wody są zgodne z odczytami liczników zimnej wody oraz wody ogrodowej – Cypryjska 66,

-

pozwany był obciążany za ciepło zgodnie z obciążeniami dostawcy ciepła,

-

media były rozliczane zgodnie z uchwałami organów powoda, cennikami mediów obowiązującymi w badanym okresie, odczytami liczników,

-

pozwany nie wyrównywał niedopłat wynikających z poszczególnych rozliczeń mediów, co spowodowało powstanie niedopłaty 7.905,51 zł z tytułu rozliczenia mediów, a nadpłatę 1.274,56 zł z tytułu opłacanego czynszu,

-

odsetki od niezapłaconych zobowiązań z rozliczeń mediów na dzień 3 lutego 2014 wyniosły 1.899,59 złotych.

W pisemnych opiniach uzupełniających ( k. 499-510, k. 535-537) oraz ustnej opinii złożonej na rozprawie w dniu 6 lutego 2017 roku ( k. 591-593) biegła podtrzymała dotychczasową opinię.

W ocenie Sądu sporządzona w sprawie opinia nie mogła stać się jednak w całości podstawą ustalenia stanu faktycznego w zakresie faktycznej wysokości zadłużenia pozwanego. Zakres opiniowania był bowiem ograniczony i obejmował jedynie zgodność wyliczeń sporządzonych przez stronę powodową z uchwałami i dokumentami księgowymi, na podstawie których strona ta rozliczała się z dostawcami mediów, a następnie pobierała opłaty od pozwanego. Podkreślić trzeba natomiast, że zarzuty do powyższej opinii, które wnosiła strona pozwana, ostatecznie głównie sprowadziły się do kwestii, w jaki sposób powodowa Spółdzielnia ustaliła wielkość mocy zamówionej dla segmentu należącego do powoda. Zdaniem pozwanego, kluczowym zagadnieniem w niniejszej sprawie była kwestia dostarczania ciepła do segmentu pozwanego, a nie to, ile pieniędzy powód zapłacił dostawcy ciepła, co jest kwestią wtórną ( pismo pozwanego k. 576-578).

Odnosząc się do powyższego argumentu trzeba zauważyć, że biegła stwierdziła, że moc cieplna poszczególnych segmentów zamawiana była w oparciu o kubaturę budynku, wykazy powierzchni domów i informacje o ilości osób zamieszkujących, wskazując jednocześnie, że informację taką uzyskała od powodowej Spółdzielni ( ustna opinia uzupełniająca k. 592, 593). Z kolei z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, tj. wykazu pomierzonej z natury pełnej powierzchni domku – segmentu z 30 września 1992 roku i zlecenia na dostawę ciepła do segmentu przy Cypryjskiej 66 z 20 lutego 2004 roku, wynika jedynie, że przy dokonywaniu zlecenia wskazywano powierzchnię lokalu. W piśmie z dnia 27 lutego 2017 roku powód przyznał, że moc cieplna została zamówiona w oparciu o powierzchnię ogrzewaną segmentów zgłaszaną przez właścicieli, a w niniejszym procesie Spółdzielnia dochodzi należności za CO od powierzchni ogrzewanej, a nie od kubatury budynku ( pismo powoda k. 604). Jednakże stanowisko to nie znajduje pokrycia w jakiejkolwiek dokumentacji źródłowej i jest przy tym sprzeczne z opinią biegłego sądowego, której nota bene powód nie zakwestionował.

Ustosunkowując się do omawianych powyżej zarzutów pozwanego biegła w ustnej opinii uzupełniającej przyznała, że nie wiedziała, jaką kubaturę przyjęła powodowa Spółdzielnia przy zamawianiu mocy dla segmentu pozwanego. Biegła wskazała też, iż nie wie, jak została ona wyliczona, nie jest specjalistą od energetyki cieplnej i nie jest w stanie odnieść się do metod obliczenia mocy zamówionej dla segmentu pozwanego.

Wobec powyższego Sąd uznał, że choć opinia biegłej E. Z. co do zasady została sporządzona w sposób profesjonalny, przez osobę posiadającą stosowne kwalifikacje zawodowe, to nie mogła (co wynikało z profesji biegłej) udzielić odpowiedzi na kluczowe w niniejszej sprawie kwestię sporną, a mianowicie – w jaki sposób strona powodowa ustaliła zamówioną moc cieplną dla segmentu pozwanego i czy było to przeprowadzone prawidłowo . Zauważyć również trzeba, że dostawca energii cieplnej w tym zakresie bazuje jedynie na zleceniu zamawiającego. Zatem w realiach niniejszej sprawy opinia ta okazała się przydatna jedynie częściowo, gdyż biegła mogła ocenić jedynie prawidłowość wyliczeń Spółdzielni względem dokumentacji księgowej przesłanej od dostawców mediów opartej o wielkość mocy zamówionej, zaś spór dotyczył właśnie tej kwestii – pierwotnej wobec przedmiotu badania biegłego.

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Powództwo nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie. Nie ulega wątpliwości, iż podstawę merytorycznego rozstrzygnięcia każdej sprawy cywilnej stanowi materiał procesowy (tzn. fakty i dowody) zebrany w toku postępowania, o czym przesądza treść art. 316 § 1 i art. 328 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 roku – Kodeks postępowania cywilnego (tj. Dz. U. z 2016 roku, poz. 1822 ze zm., powoływany dalej w skrócie jako kpc). Jednak zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 roku – Kodeks cywilny (tj. Dz. U. z 2017 roku, poz. 459, powoływany dalej w skrócie jako kc) oraz art. 232 kpc to strony obowiązane są wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Powyższe przepisy stanowią normatywną podstawę zasady kontradyktoryjności, zgodnie z którą ciężar dowodu spoczywa na stronach postępowania cywilnego. To one są wyłącznym dysponentem toczącego się postępowania, do nich należy gromadzenie materiału i wreszcie to one ponoszą odpowiedzialność za jego wynik ( vide: uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 17 grudnia 1996 roku, I CKU 45/96, OSNC 1997, nr 6–7, poz. 76, z glosą A. Zielińskiego, Palestra 1998, nr 1–2, s. 204; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 1997 roku, II CKN 70/96, OSNC 1997, nr 8, poz. 113).

Podstawą prawną dla oceny roszczenia strony powodowej był art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 roku o spółdzielniach mieszkaniowych (tj. Dz. U. z 2013 roku poz. 1222 ze zm., dalej jako „usm”), stanowiący, iż członkowie spółdzielni będący właścicielami lokali są obowiązani uczestniczyć w pokrywaniu kosztów związanych z eksploatacją i utrzymaniem ich lokali, eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości wspólnych, eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości stanowiących mienie spółdzielni przez uiszczanie opłat zgodnie z postanowieniami statutu. Zgodnie z art. 2 ust. 3 usm domami jednorodzinnymi są domy mieszkalne, jak również samodzielne części domu bliźniaczego lub szeregowego, przeznaczone przede wszystkim do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych i stosuje się do nich przepisy ustawy dotyczące lokali.

W niniejszej sprawie, choć obowiązek pozwanego wynikający z powyższego artykułu nie był kwestionowany, powództwo nie zostało udowodnione co do wysokości. Należy wskazać, iż strona powodowa – mimo leżącego po jej stronie ciężaru dowodu, nie wykazała podstaw naliczania wobec pozwanego opłat ze centralne ogrzewanie jego segmentu. Nie wskazała także na jakiej podstawie prawnej została określona tzw. moc zamówiona dla budynku pozwanego. Argumentacja powoda, iż w/w współczynnik został niejako narzucony przed dostawcę energii cieplnej, okazała się chybiona. Z pisma (...) S.A. z dnia 3 kwietnia 2017 roku wynika bowiem wyraźnie, iż to przedstawiciele powoda określili tzw. moc zmówioną dla nieruchomości pozwanego ( pismo k. 629).

Tym samym to powód powinien był wykazać, na jakiej podstawie prawnej i według jakich obiektywnych kryteriów ustalono, iż dla posesji pozwanego moc zamówiona to właśnie 0, (...) MW. Należało także wykazać, iż powyższe wyliczenie jest wiążące dla pozwanego – czy to z mocy konkretnego przepisu prawa lub z mocy jego oświadczenia woli. Tymczasem powód nie wykazał żadnej w w/w okoliczności, co wykluczało możliwość uwzględnienia powództwa w zakresie opłat za energię cieplną.

W ocenie Sądu powód miał możliwość wykazania ilości energii cieplnej zużytej przez pozwanego w okresie objętym pozwem poprzez zgłoszenie na powyższą okoliczność wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu energetyki cieplnej. Powód nie złożył jednak takiego wniosku co finalnie musiało skutkować konkluzją, iż nie została wykazana ilość energii cieplnej zużytej przez pozwanego i tym samym prowadzić do merytorycznego rozstrzygnięcia w postaci oddalenia powództwa.

Biorąc bowiem pod uwagę wpłaty dokonywane przez pozwanego w okresie objętym pozwem oraz ustalenia biegłej wynika, iż saldo centralnego ogrzewania w okresie 2009 roku wynosić miało: -2.719,16 złotych, a zaległość za cały 2009 rok to: -1.236,32 złote ( opinia tabela k. 463). Oznacza to w sposób oczywisty, iż zasadnicza część zaległości (a tym samym roszczenia dochodzonego w niniejszej sprawie) miała wynikać z niedopłaty za centralne ogrzewanie.

Analogiczna sytuacja jest w 2010 roku - saldo CO to: -2.466,98 zł, a saldo zadłużenia za cały ten rok to: -1.643,98 złotych ( opinia tabela k. 465). Podobnie jest w drugiej połowie 2011 roku ( opinia tabela k. 466) – saldo za CO to: -1.686,16 złotych, a za cały w/w okres: -1.561,53 złote ( opinia tabela k. 466). Jedynie w 2012 roku saldo zadłużenia CO jest niższe niż saldo finalnego zadłużenia co oznacza, iż pozwany miał jeszcze jakieś zaległości z tytułu innych opłat eksploatacyjnych ( opinia tabela k. 468).

W tej sytuacji, biorąc pod uwagę brak wykazania podstaw prawnych i faktycznych do naliczania należności na centralne ogrzewanie należy wskazać, iż kwotę dochodzoną przez powoda z w/w tytułów za poszczególne lata, tj. za 2009 rok: 2.719,16 złotych, za 2010 roku: 2.466,98 złotych, za 2011 rok: 1.686,16 złotych i za 2012 rok: 2.718,31 złotych – nie zostały naliczone prawidłowo. Łączna suma w/w kwot to: 9.590,61 złotych. Niezależnie od opłat za CO i tak istniałaby zaległość za 2012 rok w łącznej wysokości 714,26 złotych. Powyższa kwota wynika ze zsumowania kwoty 14,45 złotych za pierwszą połowę 2012 roku ( opinia tabela k. 467) oraz kwoty obliczonej poprzez odjęcie od łącznej kwoty zadłużenia za drugą połowę 2012 roku - tj. 3.418,12 złotych, kwoty za centralne ogrzewanie – tj. 2.718,31 złotych ( opinia tabela k. 468).

Sąd uznał jednak, iż brak podstaw do zasądzenia w/w kwoty 714,26 złotych gdyż pozwany podniósł zarzut potrącenia kwoty 1.274,56 złotych z tytułu nadpłaconego czynszu. Powyższa kwota została obliczona przez biegłą E. Z. w opinii ( k. 472) i nie była kwestionowana przez powoda.

Przystępując do oceny skuteczności podniesionego przez pozwanego zarzutu potrącenia należy wskazać, iż zgodnie z art. 498 kc gdy dwie osoby są jednocześnie względem siebie dłużnikami i wierzycielami, każda z nich może potrącić swoją wierzytelność z wierzytelności drugiej strony, jeżeli przedmiotem obu wierzytelności są pieniądze lub rzeczy tej samej jakości oznaczone tylko co do gatunku, a obie wierzytelności są wymagalne i mogą być dochodzone przed sądem lub przed innym organem państwowym. W wyniku potrącenia obie wierzytelności umarzają się nawzajem do wysokości wierzytelności niższej. Zgodnie z art. 499 kc potrącenia dokonuje się przez oświadczenie złożone drugiej stronie. Oświadczenie ma moc wsteczną od chwili, kiedy potrącenie stało się możliwe.

Mając na uwadze powyższe rozwiązania należy wskazać, iż potrącenie zostało skutecznie dokonane przez pozwanego poprzez połączony z materialnoprawnym oświadczeniem o potrąceniu zarzut, w którym pozwany przedstawił do potrącenia przysługującą mu wierzytelność z tytułu nadpłaconego czynszu. Spełnione zostały bowiem wszystkie przesłanki skutecznego złożenia przedmiotowego oświadczenia. Strony niniejszego postępowania były wobec siebie nawzajem wierzycielami i dłużnikami – powód był wierzycielem pozwanego z tytułu należności opłat eksploatacyjnych, a pozwany jego wierzycielem z tytułu nadpłaconego czynszu. Obie wierzytelności miały charakter pieniężny, były wymagalne i mogły być dochodzone na drodze postępowania cywilnego. Wobec powyższego i w związku z faktem, że wierzytelność powoda była znacznie niższa (tj. 714,26 złotych), uległa ona w całości umorzeniu.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd uznał, iż powód nie wykazał zasadności roszczeń w stosunku do powoda w zakresie opłat za centralnego ogrzewanie w okresie objętym pozwem. Ponadto pozwany podniósł skutecznie zarzut potracenia, który skutkował umorzeniem wierzytelności powoda w pozostałym zakresie. Z tych względów Sąd podjął merytoryczne rozstrzygnięcie o oddaleniu powództwa – co znalazło odzwierciedlenie w pkt I sentencji wyroku.

Dodatkowo należy odnieść się do argumentów strony pozwanej dotyczących kwestii przedawnienia roszczenia i nieprawidłowości w naliczaniu odsetek, aczkolwiek nie miały one wpływu na ostateczną treść rozstrzygnięcia Sądu.

W pierwszej kolejności należy wskazać, iż niezasadny był podniesiony przez pozwanego zarzut przedawnienia roszczenia. Wynika to z faktu, iż w dniu 2 września 2011 roku do tut. Sądu wpłynął wniosek Spółdzielni Budowlano – Mieszkaniowej (...) z W. o zawezwanie S. S. i E. S. do próby ugodowej której przedmiotem były ich zaległości z tytułu opłat związanych z nieruchomością przy ul. (...) w latach 2008 – 2011. Wniosek o zawezwanie do próby ugodowej przerywa bieg terminu przedawnienia. Z kolei pozew w niniejszej sprawie został złożony w dniu 5 lutego 20-14 roku. Tym samym nie ulega wątpliwości, iż nie doszło do przedawnienia jakiekolwiek części roszczenia dochodzonego pozwem w niniejszej sprawie.

Bezzasadne były także twierdzenia ozwanego co do nieprawidłowości w sposobie naliczania odsetek określony w § 26 i 27 Statutu Spółdzielni. Mechanizm i zasady w sposób prawidłowy opisała biegła E. Z. w swojej opinii ( opinia k. 537), a argumenty pozwanego w tym zakresie stanowią jedynie jego subiektywną ocenę ( pismo k. 576 – 578). Nie było także zasadne potrącenie należności nadpłaconych kwot za ochronę osiedla w wysokości 3.600 złotych gdyż uiszczenie w/w kwoty w ogóle nie zostało wykazane przez pozwanego.

Zgodnie z art. 83 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tj. Dz. U. z 2016 roku, poz. 623 ze zm.), jeżeli przepisy ustawy przewidują obowiązek działania i dokonywania czynności połączonej z wydatkami z urzędu, sąd zarządzi wykonanie tej czynności, a kwotę potrzebną na ich pokrycie wykłada tymczasowo Skarb Państwa. W orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie sąd orzeka o poniesionych tymczasowo przez Skarb Państwa wydatkach, stosując odpowiednio przepisy art. 113 uksc który stanowi, iż Kosztami sądowymi, których strona nie miała obowiązku uiścić lub których nie miał obowiązku uiścić kurator albo prokurator, sąd w orzeczeniu kończącym sprawę w instancji obciąży przeciwnika, jeżeli istnieją do tego podstawy, przy odpowiednim zastosowaniu zasad obowiązujących przy zwrocie kosztów procesu. W niniejszej sprawie powództwo zostało oddalone w całości, a zatem to powód był stroną przegrywającą proces w rozumieniu art. 98 § 1 kpc i to jego należało obciążyć wydatkami.

W niniejszej sprawie został dopuszczony dowód z opinii biegłego, którego wynagrodzenie w kwocie 1.205,93 złote zostało tymczasowo wypłacone z środków Skarbu Państwa ( postanowienie k. 517, 568, 607, 616). Biorąc pod uwagę finalny wynik sprawy powyższą kwotę należało ścignąć od powoda na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego dla W. M.w W. (pkt II sentencji).

Mając na uwadze wszystkie przedstawione powyżej okoliczności faktyczne i treść przepisów prawa, Sąd orzekł jak w sentencji.

Zarządzenie: (...).