Postanowienie SN z 24 marca 2011, sygn. I CSK 588/10
Data orzeczenia
24 marca 2011
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział I
Przewodniczący
SSN Katarzyna Tyczka-Rote
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 24 marca 2011 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Katarzyna Tyczka-Rote
w sprawie z powództwa H. M.-P.
przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej "S. " w W.
o uchylenie uchwał,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 24 marca 2011 r.,
na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku
Sądu Apelacyjnego
z dnia 22 stycznia 2010 r.,
odrzuca skargę kasacyjną.
2
Uzasadnienie
Powódka H. M. – P. wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu
Apelacyjnego z dnia 22 stycznia 2010 r., zapadłego w sprawie, jaką powódka
wytoczyła przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej „S. " w W. o uchylenie 17 uchwał
podjętych na Zebraniu Przedstawicieli w dniu 30 czerwca 2005 r. Sąd Okręgowy w
W. wyrokiem z dnia 19 grudnia 2008 r. oddalił powództwo w całości, uznając, że
powódka nie miała legitymacji do skażenia uchwał oznaczonych numerami od
9/2005 do 17/2005, ponieważ dotyczyły odwołań innych członków spółdzielni od
uchwał o ich wykluczeniu. Natomiast uchwały, które powódka władna była
zaskarżyć nie zostały podjęte wadliwie, gdyż - zdaniem Sądu pierwszej instancji -
Zebranie Przedstawicieli miało kompetencję do działania pomimo upływu kadencji,
na jaka wybrano przedstawicieli.
Sąd Apelacyjny rozpatrywał apelację powódki od tego wyroku, jednak
zakwalifikował ją do merytorycznego rozstrzygnięcia jedynie w części, stwierdzając,
że w zakresie zaskarżenia uchwał oznaczonych numerami 3, 4, 6, 7 i 8/2005
powódka nie uzupełniła braków formalnych swojego środka zaskarżenia i jej
apelacja w tym zakresie podlega odrzuceniu. W pozostałej części apelacje oddalił.
Podzielił przy tym stanowisko Sądu Okręgowego o braku legitymacji powódki do
zaskarżenia uchwał nr 9 - 17/2005, natomiast co do pozostałych uchwał uznał, że
zebranie Przedstawicieli po upływie kadencji przedstawicieli nie mogło ich
skutecznie podjąć, były to więc tzw. uchwały nieistniejące. Takich uchwał nie
można uchylić, można jedynie ustalić, że nie istnieją. Powództwo w niniejszej
sprawie dotyczyło jednak uchylenia uchwał i z tego powodu jego oddalenie przez
Sąd Okręgowy odpowiadało prawu.
Skarga kasacyjna powódki skierowana została przeciwko orzeczeniu
o odrzuceniu jej apelacji w zakresie uchwał nr 3, 4, 6, 7 i 8 oraz przeciwko
oddaleniu apelacji odnośnie zaskarżonych uchwał nr 1, 2 i 5 oraz w części
orzekającej o kosztach postępowania apelacyjnego. Skarżąca oparła ją na
podstawie z art. 3983
§ 1 pkt 2 k.p.c., skonkretyzowanej w postaci zarzutów
naruszenia art. 373 k.p.c. w zw. z art. 368 § 2 k.p.c. przez ich zastosowanie oraz
3
naruszenia art. 328 § 2 w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. oraz w zw. z art. 378 k.p.c. i art.
368 §2 k.p.c. przez ich niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię.
We wnioskach skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonego orzeczenia
we wskazanej części i przekazania sprawy w tym zakresie do ponownego
rozpoznania Sądowi drugiej instancji.
Sąd Najwyższy, zważył co następuje:
Zgodnie z unormowaniem zawartym w art. 3981
§ 1 k.p.c. skarga kasacyjna
przysługuje od wydanego przez sąd drugiej instancji prawomocnego wyroku lub
postanowienia w przedmiocie odrzucenia pozwu albo umorzenia postępowania
kończących postępowanie w sprawie. Nie przysługuje zatem od postanowienia
o odrzuceniu apelacji, nawet jeśli postanowienie takie zamieszczone zostało
w wyroku, ani też od rozstrzygnięcia o kosztach procesu. Postanowienia
te mogłoby zostać ewentualnie zaskarżone w drodze zażalenia na podstawie art.
3941
§ 1 pkt 2 i § 2 k.p.c., natomiast wniesiona od nich skarga kasacyjna podlega
odrzuceniu jako niedopuszczalna (art. 3986
§ 2 i 3 k.p.c.).
W pozostałym zakresie - to znaczy w części dotyczącej zaskarżenia wyroku
Sądu drugiej instancji, odnoszącego się do zaskarżonych uchwał nr 1, 2 i 5 skarga
kasacyjna wykazuje nieusuwalny brak w zakresie koniecznego elementu
konstrukcyjnego jakim jest - wymagane przez art. 3984
§ 1 pkt 2 k.p.c. -
przytoczenie podstawy kasacyjnej i jej uzasadnienia. Podstawa wskazana
w skardze dotyczy jedynie rozstrzygnięcia zawartego w postanowieniu
o odrzuceniu apelacji, co wyraźnie wynika z jej treści, w której wprost wyliczone
zostały uchwały nr 3, 4, 6, 7 i 8. W pozostałym zakresie skarga kasacyjna powódki
nie została wsparta na żadnej podstawie, co przesądza o konieczności jej
odrzucenia z przyczyny wskazanej w art. 3986
§ 2 i 3 k.p.c., to znaczy z powodu
niespełnienia wymagań określonych w art. 3984
§ 1 k.p.c.