Wyrok SN z 8 kwietnia 2011, sygn. II CSK 515/10
Data orzeczenia
8 kwietnia 2011
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział II
Przewodniczący
SSN Henryk Pietrzkowski
Tagi
Podstawa prawna
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 8 kwietnia 2011 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący)
SSN Wojciech Katner (sprawozdawca)
SSN Marta Romańska
w sprawie z powództwa J. S. i Ju. S.
przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej Lokatorsko – Własnościowej
„S.” w Ś.
o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 8 kwietnia 2011 r.,
skargi kasacyjnej powodów
od wyroku Sądu Apelacyjnego
z dnia 25 marca 2010 r.,
uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego
rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu z pozostawieniem temu
Sądowi rozstrzygnięcia o kosztach postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
2
Wyrokiem z dnia 25 marca 2010 r. Sąd Apelacyjny po rozpoznaniu apelacji
pozwanej Spółdzielni Mieszkaniowej Lokatorsko- Własnościowej „S.” w Ś. w
sprawie o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli, zmienił wyrok Sądu
Okręgowego w S. z dnia 7 grudnia 2009 r. w ten sposób, że oddalił powództwo J.
S. i Ju. S., odstępując od obciążania powodów kosztami zastępstwa procesowego
na rzecz pozwanej oraz kosztami poniesionymi przez pozwaną w postępowaniu
apelacyjnym.
W sprawie został ustalony następujący stan faktyczny. Pozwana zawarła
dnia 20 lutego 2000 r. umowę z Bankiem Gospodarstwa Krajowego o udzieleniu
pomocy finansowej w formie kredytu na budowę lokali mieszkalnych
w przedmiotowym budynku, przy czym umowa dotyczyła 39 lokali przydzielanych
na zasadzie lokatorskiego prawa do lokalu spółdzielczego, a w budynku znaleźć się
miało 47 lokali. Udzielony kredyt stanowił 70% planowanych kosztów inwestycji,
a w umowie wskazana była konieczność posiadania przez spółdzielnię wkładu
własnego w realizacji całej inwestycji. W aneksie do umowy z dnia 19 lipca 2001 r.,
w którym przesunięto termin zakończenia i rozliczenia inwestycji, pozwana
Spółdzielnia została zobowiązana do dokumentowania nakładów ponoszonych na
część inwestycji nie podlegającej finansowaniu ze środków Krajowego Funduszu
Mieszkaniowego. Po ukończeniu budowy i uzyskaniu pozwolenia na jego
użytkowanie Spółdzielnia uzyskała zgodę kredytodawcy na adaptacje poddasza
w budynku, z zaznaczeniem, że lokale komercyjne miały być wyłączone spod
finansowania udzielonym kredytem.
Dnia 13 czerwca 2002 r. strony zawarły umowę przyrzeczenia ustanowienia
odrębnej własności lokalu mieszkalnego o pow. 34 m2
położonego w wymienionym
budynku w M., wybudowanym w 2002 r. Powodowie zobowiązali się wpłacić wkład
budowlany w kwocie 90.365 złotych, jednorazowo w terminie do dnia 20 września
2002 r. Dnia 26 sierpnia 2008 r. zarząd pozwanej podjął uchwałę (nr 16/2008), w
załączniku której określono prawa do lokalu powodów, jako ekspektatywę
spółdzielczego własnościowego prawa do tego lokalu, a następnie pozwana
wyraziła gotowość zawarcia z powodami umowy stanowiącej o odrębnej własności
3
lokalu nr 3 na rzecz powodów. Odmówili oni jednak podpisania aktu notarialnego
przygotowanego dla tej umowy ze względu na umieszczenie w nim postanowienia
o ich zgodzie na dobudowanie przez pozwaną dodatkowej kondygnacji budynku.
Pismem z dnia 20 lutego 2009 r. powodowie wezwali pozwaną do wykonania
umowy i ustanowienia na ich rzecz odrębnej własności lokalu z pominięciem
postanowienia dotyczącego wyrażenia ich zgody na nadbudowę budynku. W
odpowiedzi pozwana poinformowała powodów o decyzji zarządu uchylającej
uchwałę nr 16/2008.
Pozwem z dnia 11 marca 2009 r. powodowie wnieśli o zobowiązanie
pozwanej Spółdzielni do złożenia oświadczenia woli o ustanowieniu odrębnej
własności lokalu mieszkalnego nr 3, położonego w budynku przy ul. L. 1 w M. oraz
o przeniesieniu na rzecz powodów własności tego lokalu wraz z udziałem w
częściach wspólnych budynku i w prawie użytkowania wieczystego nieruchomości,
na której budynek został wzniesiony. Wyrokiem z dnia 5 grudnia 2009 r. Sąd
Okręgowy w S. uwzględnił w całości powództwo i rozstrzygnął o kosztach procesu.
Sąd pierwszej instancji zakwestionował legalność uchylenia uchwały nr 16/2008
zarządu pozwanej, uznał też w okolicznościach sprawy, że zakaz finansowania z
kredytu pochodzącego z Krajowego Funduszu Mieszkaniowego, wynikający z art.
121
ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (jedn.
tekst Dz.U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1116 ze zm., dalej jako u.s.m.) nie dotyczy
mieszkań wybudowanych bez użycia środków z tego kredytu. Podstawą prawną
uwzględnienia powództwa był art. 64 k.c. w związku z art. 1047 § 1 k.p.c. i art. 491
u.s.m.
W wyniku rozpoznania apelacji pozwanej Sąd drugiej instancji zajął
odmienne stanowisko. Oddalając powództwo oparł się na ustalonym stanie
faktycznym, uznając jednak, że ze względu na treść art. 121
ust. 2 u.s.m.
wyłączona jest dopuszczalność przenoszenia własności lokalu mieszkalnego oraz
ustanawiania spółdzielczego własnościowego prawa do takiego lokalu w całym
budynku, chociażby tylko częściowo został on wybudowany ze środków Krajowego
Funduszu Mieszkaniowego. Zdaniem Sądu drugiej instancji przepis ten w brzmieniu
ustalonym przez ustawę z dnia 2 kwietnia 2009 r. o zmianie ustawy o poręczeniach
i gwarancjach udzielanych przez Skarb Państwa oraz niektóre osoby prawne,
4
ustawy o Banku Gospodarstwa Krajowego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.
Nr 65, poz. 545, dalej jako ustawa zmieniająca z 2009 r.) kreuje zakaz czynności
w nim opisanych w każdej sytuacji, gdy finansowanie budowy (inwestycji)
następowało z jakimkolwiek udziałem funduszy tam wymienionych, a ustawa nie
określa w żaden sposób progów udziału środków z Krajowego Funduszu
Mieszkaniowego, warunkujących aktualizację zakazu, jak też na gruncie art. 121
ust. 2 u.s.m. brak jest podstaw do rozróżnienia statusu prawnego lokali ze względu
na proporcję, w jakiej środki Funduszu pozostają do sumy kosztów inwestycji.
Takiej konkluzji nie zmienia też dokonana przez Sąd pierwszej instancji wykładnia
celowościowa art. 121
ust. 2 u.s.m. w obecnym brzmieniu, jak też korespondująca
z tym przepisem regulacja zawarta w nieobowiązującym już art. 20 ust. 2 ustawy
z dnia 26 października 1995 r. o niektórych formach popierania budownictwa
mieszkaniowego (jedn. tekst Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1070 ze zm., dalej jako
u.f.p.bud.mieszk.), zawierającym również przedmiotowy zakaz, powtórzony prawie
w tym samym brzmieniu przez obowiązujący art. 15e ust. 2 tej ustawy. Na zmianę
wykładni art. 121
ust. 2 u.s.m. nie wpłynął też, zdaniem Sądu Apelacyjnego art. 17
ust. 3 powołanej ustawy zmieniającej z 2009 r.
W skardze kasacyjnej powodowie zarzucili wyrokowi Sądu Apelacyjnego
naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwą wykładnię i zastosowanie art.
121
ust. 2 u.s.m. na skutek przyjęcia, iż zakaz ustanawiania odrębnej własności
lokali dotyczy wszystkich lokali mieszkalnych, jeżeli choćby jeden z nich został
wybudowany w budynku z udziałem środków Krajowego Funduszu
Mieszkaniowego; ponadto błędną wykładnię i niezastosowanie art. 17 ust. 3
powołanej wcześniej ustawy zmieniającej z 2009 r., a jednocześnie nietrafne
zastosowanie art. 15e ust. 2 u.f.p.bud.mieszk. i uznanie, że przepis ten jest
identyczny i skorelowany z treścią art. 121
ust. 2 u.s.m. Skarżący wnieśli
o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie co do istoty sprawy przez
oddalenie apelacji pozwanej, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego
rozpoznania, z zasądzeniem kosztów postępowania kasacyjnego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
5
Skarga kasacyjna jest zasadna.
Na wstępie należy rozważyć zastosowanie w sprawie art. 121
ust. 2 u.s.m.,
porównując ten przepis z nieobowiązującym już art. 20 ust. 2 u.f.p.bud.mieszk.,
zastąpionym przez art. 15e tej ustawy. Jak trafnie zauważył Sąd drugiej instancji
art. 121
ust. 2 u.s.m. stanowi wprost o niedopuszczalności przeniesienia przez
spółdzielnię na inną osobę własności lokalu mieszkalnego, jak i ustanowienia
spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu, jeśli miałoby to nastąpić
w budynku wybudowanym z udziałem środków pochodzących z kredytu mającego
źródło w środkach Krajowego Funduszu Mieszkaniowego lub w ramach realizacji
rządowych programów popierania budownictwa mieszkaniowego. Jest w sprawie
bezsporne, że środki wspomnianego kredytu zostały wykorzystane do
wybudowania budynku, w którym jest przedmiotowy lokal. Jednakże powołany art.
20 ust. 2 u.f.p.bud. mieszkaniowego, obowiązujący równolegle z art. 121
ust. 2
u.s.m., w czasie, którego dotyczy dochodzone roszczenie stanowił, że lokale
mieszkalne wybudowane przy wykorzystaniu kredytu uzyskanego ze środków
wspomnianego byłego już Funduszu nie mogą być pod rygorem nieważności
wyodrębnione na własność, a także nie może być do nich ustanowione spółdzielcze
własnościowe prawo do lokalu. Zakaz, o którym mowa w tym przepisie był więc
odniesiony do lokali mieszkalnych, wybudowanych z wykorzystaniem środków
Funduszu, a nie do całego budynku. Treść tego przepisu była zatem inna, niż art.
121
ust. 1 u.s.m. i mają rację skarżący, że nie ma skorelowania ze sobą
powołanych przepisów.
Różnica sformułowań została utrzymana także po nowelizacji
u.f.p.bud.mieszk., ponieważ obowiązujący art. 15e ust. 2 tej ustawy zastąpił art. 20
ust. 2 i powtórzył treść poprzednika. W pierwotnym brzmieniu art. 20 ust. 2
u.f.p.bud.mieszk. (do 2004 r.) była mowa o lokalach mieszkalnych w budynku
wzniesionym przy wykorzystaniu kredytu. Wbrew stanowisku Sądu Apelacyjnego
brzmienie przepisów u.f.p.bud.mieszk. nie wspiera poglądu odmawiającego
słuszności roszczeniu w niniejszej sprawie. Mając na uwadze cele obu ustaw,
w których są zawarte powołane przepisy, podstawowe znaczenie odnośnie do
możliwości prawnych wykorzystania środków Krajowego Funduszu
Mieszkaniowego, a więc skorzystania z preferencyjnych warunków kredytowania
6
budownictwa mieszkaniowego ma regulacja prawna tego dotycząca, czyli ustawa
o niektórych formach popierania budownictwa mieszkaniowego. Ustawa
o spółdzielniach mieszkaniowych nie reguluje finansowania tego budownictwa ze
środków pozaspółdzielczych, natomiast art. 121
ust. 2 u.s.m., znajdujący się
w rozdziale o spółdzielczym lokatorskim prawie do lokalu mieszkalnego jest
skierowany do organów spółdzielni w związku z przewidzianym w art. 12 tej ustawy
prawem członka spółdzielni do żądania przekształcenia prawa do lokalu
o charakterze lokatorskim w prawo własnościowe i możliwością wprowadzenia
w statucie spółdzielni pewnych ograniczeń przeniesienia przez spółdzielnię
własności lokali mieszkalnych (art. 121
ust. 1), w tym także, gdy lokale te są
w budynku wybudowanym z udziałem środków wspomnianego Funduszu (art. 121
ust. 2).
Przepisu zawartego w art. 121
ust. 2 u.s.m. nie można zatem rozumieć
dosłownie, jeśli się porówna treść tego przepisu z nieobowiązującym już art. 20
ust. 2 u.f.p.bud.mieszk., a także we wchodzącym w jego miejsce, obowiązującym
art. 15e ust. 2 tej ustawy. Ostatni z powołanych przepisów jest istotny z uwagi na
to, że ustawodawca wiedząc o różnicy sformułowań między art. 121
ust. 2 u.s.m.
i poprzednikiem art. 15e ust. 2 u.f.p.bud.mieszk. zdecydował się jednak zachować
dotychczasowe brzmienie w noweli tej ustawy dokonanej ustawą z dnia 2 kwietnia
2009 r. (zmieniony w niej także art. 121
ust. 2 u.s.m. został tylko uzupełniony
o kwestie nie mające w tej sprawie znaczenia). Nowy przepis (art. 15e ust. 2)
został umieszczony w rozdziale 2a u.f.p.bud.mieszk., zatytułowanym „Kredyty
udzielane przez Bank Gospodarstwa Krajowego w ramach realizacji programów
rządowych popierania budownictwa mieszkaniowego”. W ustawie nowelizującej
z dnia 2 kwietnia 2009 r. znalazł się natomiast art. 17 ust. 3, mający charakter
przepisu przejściowego, w którym utrzymując zakaz przekształceń prawa do lokalu
mieszkalnego w razie wcześniejszego skorzystania z kredytu preferencyjnego,
ustawodawca powtórzył sformułowanie o lokalach mieszkalnych wybudowanych
przy wykorzystaniu takiego kredytu.
Kierując się zasadą racjonalnego ustawodawcy należy przyjąć, że
odwoływanie się przy tworzeniu kolejnych nowych przepisów do pojęcia lokali
mieszkalnych, a nie całych budynków wybudowanych z wykorzystaniem
7
wspomnianych środków kredytowych świadczy o decydującym znaczeniu dla
zakazu wyodrębniania własności lub ustanawiania własnościowego prawa do
lokalu, aby to nie budynek, a konkretne lokale mieszkalne zostały wybudowane
przy wykorzystaniu kredytu, pochodzącego jak w niniejszej sprawie ze środków
zlikwidowanego już Krajowego Funduszu Mieszkaniowego. Jeżeli zatem lokal
mieszkalny nie został wybudowany z wykorzystaniem wymienionych środków
finansowych, to nie ma przeszkód prawnych, aby mógł stać się odrębną
własnością.
Do tożsamych wniosków prowadzi także wykładnia przepisów ustawy
o spółdzielniach mieszkaniowych. Niezależnie bowiem od wykładni powołanych
przepisów ustawy o niektórych formach popierania budownictwa mieszkaniowego,
także wykładnia art. 121
ust. 2 u.s.m. nie powinna prowadzić do odmiennych
wniosków. Wprawdzie z brzmienia tego przepisu wynika, że chodzi w nim
o budynek wybudowany z udziałem kredytu preferencyjnego, ale posłużenie się
innymi metodami wykładni, niż tylko wykładnia językowa prowadzi do odmiennego
rozumienia przepisu. Najpierw jednak należy stwierdzić, że wykładnia językowa ma
podstawowe znaczenie dla rozumienia przepisów, ponieważ dla adresatów norm
prawnych posłużenie się określonymi, zrozumiałymi dla nich wyrażeniami danego
języka powinno oznaczać to, co zostało w tym języku wypowiedziane, a nie to, co
stanowiąc normę prawną ustawodawca miał na myśli lub sobie wyobrażał, a czego
wyraźnie nie sformułował. Jeżeli jednak zastosowanie wykładni językowej w dość
oczywisty sposób prowadzi do wniosków nieracjonalnych, sprzecznych z celem
aktu prawnego, w którym dany przepis się znajduje, albo odbiega poprzez użyte
wyrażenia od uregulowania tożsamych zdarzeń prawnych w innych obowiązujących
w tym samym czasie aktów prawnych, to należy poprzez inne rodzaje wykładni
prawa starać się doprowadzić do ujednolicenia rozumienia analizowanych
przepisów, kierując się możliwym do ustalenia celem tych przepisów
i zapewnieniem ochrony interesów osób, znajdujących się w okolicznościach
zasługujących na ochronę.
W szczególności wykładnia prawa nie może prowadzić do oczywistej
niesprawiedliwości i w imię niejasnych celów ekonomicznych i społecznych
naruszać praw podmiotowych obywateli. Jeżeli do takiej niesprawiedliwości
8
prowadzi prosta wykładnia językowa przepisu, to należy próbować racjonalizować
zastosowanie tego przepisu przez posłużenie się innymi rodzajami wykładni.
Wielokrotnie było to wyjaśniane w orzecznictwie, którego podsumowanie stanowi
uchwała siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 1 marca 2007 r. (III CZP 94/06,
OSNC 2007, nr 7-8, poz. 95). Zwrócono w niej uwagę, że w okolicznościach, w
których zawodzi zasada pierwszeństwa wykładni językowej nie zawsze jednak
trzeba posłużyć się kolejno wszystkimi innymi rodzajami wykładni. Nie ma
zwłaszcza potrzeby sięgania po dyrektywy celowościowe, jeśli już po zastosowaniu
dyrektyw systemowych uda się uzyskać pożądany wynik wykładni, to znaczy ustalić
znaczenie interpretowanej normy, pozbawiając ją cech absurdalności lub
niesprawiedliwości. Jednakże zastosowanie wykładni, w której interpretujący
odchodzi od sensu językowego przepisu musi być uzasadnione wyjątkowymi
okolicznościami.
Takie okoliczności występują przy ustalaniu znaczenia art. 121
ust. 2 u.s.m.
w porównaniu z uprzednio powołanymi przepisami u.f.p.bud.mieszk. Zarówno
wykładnia systemowa, jak i celowościowa tego przepisu przeczą twierdzeniom, że
sformułowania zawartego w tym przepisie nie da się inaczej rozumieć, jak tylko tak,
iż nawet jeśli tylko jeden lokal został wybudowany z udziałem środków Krajowego
Funduszu Mieszkaniowego, to już obowiązuje ustanowiony nim zakaz przeniesienia
przez spółdzielnię własności jakiegokolwiek lokalu oraz ustanowienia
spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu w takim budynku. Wykładnia
systemowa wiąże się z wnioskami, jakie przyniosła wykładnia uprzednio
obowiązującego art. 20 ust. 2, a obecnie art. 15e u.f.p.bud.mieszk. Przedstawioną
argumentację wzmacnia jeszcze wykładnia historyczna art. 20 ust. 2
u.f.p.bud.mieszk., który w okresie od uchwalenia ustawy w 1995 r. do zmiany od
15 października 2004 r. stanowił o lokalach w budynku wzniesionym przy
wykorzystaniu przedmiotowego kredytu. Zmiana brzmienia tego przepisu po
15 października 2004 r., a następnie zastąpienie go od dnia 31 maja 2009 r.
obowiązującym art. 15e u.f.p.bud.mieszk. wskazuje na zamiar ustawodawcy co do
tego, że w sformułowanym zakazie chodzi tylko o lokale wybudowane
z wykorzystaniem wspomnianych środków finansowych, a nie o całe budynki. Brak
odpowiedniej zmiany brzmienia art. 121
ust. 2 u.s.m., która to ustawa nie dotyczy
9
w systemie prawa finansowania budownictwa mieszkalnego, a odnosi się tylko do
spółdzielni mieszkaniowych nie może pozbawiać członków spółdzielni praw, które
dla nich wynikają z innych ustaw, przedmiotowo dotyczących tych praw. Także
posłużenie się wykładnią celowościową pozwala właściwie odczytać treść art. 121
ust. 2 u.s.m. Przyczyną wyłączenia prawa do przekształcenia lokatorskiego prawa
w prawo o charakterze własnościowym do lokalu mieszkalnego na gruncie
przepisów zarówno u.f.p.bud.mieszk. (art. 20 ust. 2, art. 15e ust. 2), jak i u.s.m. (art.
121
ust. 2) jest uniemożliwienie skorzystania z kredytu preferencyjnego osobom,
które nie mają do niego tytułu przez to, że mieszkanie tzw. lokatorskie, zbudowane
w znacznym stopniu dzięki środkom uzyskanym z tego kredytu chcą tanio uczynić
swoją własnością lub przekształcić dotychczasowe prawo w prawo własnościowe.
Cel takiego rozwiązania jest czytelny i zrozumiały. Jednak przestaje on
występować, jeśli konkretne mieszkanie zostało wybudowane w całości za środki
uzyskane przez inwestującą spółdzielnię mieszkaniową spoza kredytu, to znaczy
z wkładu budowlanego wniesionego w całości przez zainteresowany podmiot
i nastąpiło to zwłaszcza przed dokonaniem inwestycji, a nawet przed uzyskaniem
przedmiotowego kredytu.
Tak więc, żadne inne względy, poza niefortunnym i niezmienionym
brzmieniem art. 121
ust. 2 u.s.m. nie przemawiają za tym, żeby ten przepis
tłumaczyć inaczej, niż wynika to z jego celu oraz z celu i usytuowania w systemie
prawa powołanych przepisów u.f.p.bud.mieszk. To skłania do wniosku, że również
art. 121
ust. 2 u.s.m. dotyczy tych lokali mieszkalnych, które zostały wybudowane
z kredytu pochodzącego ze środków finansowych Krajowego Funduszu
Mieszkaniowego, a nie tylko znajdujących się w budynkach, wybudowanych
z wykorzystaniem takich środków, chociaż wybudowanie tych lokali mieszkalnych
sfinansowali w całości sami członkowie spółdzielni bez wykorzystania
przedmiotowego kredytu. Do takich samych wniosków doszedł Sąd Najwyższy
w wyroku z dnia 26 stycznia 2011 r. w sprawie o sygn. akt II CSK 366/10. W tym
stanie rzeczy nie można podzielić stanowiska prawnego Sądu Apelacyjnego
zawartego w zaskarżonym wyroku.
To nie oznacza jednak przyznania słuszności żądaniom powodów. Z ustaleń
w niniejszej sprawie nie wynika bowiem, czy lokal mieszkalny powodów, oznaczony
10
numerem 3, na pierwszym piętrze przedmiotowego budynku, co do którego umowa
przyrzeczenia ustanowienia odrębnej własności tego lokalu była zawierana przez
strony dnia 13 czerwca 2002 r., to znaczy wtedy, gdy budynek już stał, został
wybudowany bez wykorzystania środków pochodzących z kredytu uzyskanego od
Banku Gospodarstwa Krajowego na budowę lokali mieszkalnych w tym budynku na
podstawie umowy pozwanej Spółdzielni z Bankiem z dnia 23 lutego 2000 r.
Powodowie byli zobowiązani do wpłacenia jednorazowo całego wkładu
budowlanego do dnia 20 września 2002 r., a więc nie przed rozpoczęciem
inwestycji oraz nie przed uzyskaniem kredytu od Banku. Tego wprawdzie nie
wymagają powoływane w sprawie przepisy, ale to zapewne ułatwia ocenę
przeznaczenia środków finansowych wpłacanych przez spółdzielców
i przeznaczenia środków pochodzących z kredytu. W niniejszej sprawie występuje
zatem istotna różnica z ustaleniami faktycznymi i prawnymi dokonanymi w sprawie
przeciwko tej samej pozwanej Spółdzielni, rozstrzygniętej wyrokiem z dnia
26 stycznia 2011 r. sygn. akt II CSK 366/10.
Przyznając zatem słuszność twierdzeniom skarżących co do zasady,
wymaga w niniejszej sprawie ustalenia, z jakich środków finansowych zbudowany
został lokal nr 3, zwłaszcza, że jak wynika z ustaleń Sądu, aneksem do umowy
pozwanej Spółdzielni z Bankiem z dnia 19 lipca 2001 r. zobowiązała się ona do
dokumentowania nakładów ponoszonych na część inwestycji nie podlegającej
finansowaniu ze środków Krajowego Funduszu Mieszkaniowego. W szczególności
z tych dokumentów powinno wynikać, czy powodowie spełniają warunki prawne do
uzyskania prawa, o którego ustanowienie wystąpili pozwem w niniejszej sprawie.
Tylko bowiem spełnienie przesłanek, o których stanowią powołane przepisy ustawy
o niektórych formach popierania budownictwa mieszkaniowego i ustawy
o spółdzielniach mieszkaniowych uprawnia do ustanowienia odrębnej własności
lokalu mieszkalnego, o którym mowa w pozwie, pomimo wybudowania budynku,
jako takiego z wykorzystaniem na budowane w nim inne lokale mieszkalne środków
pomocy finansowej w formie kredytów udzielanych na realizację programów
rządowych popierania budownictwa mieszkaniowego. Tylko wtedy osiągnięty
zostanie cel tych przepisów oraz możliwy do zaspokojenia interes powodów,
zasługujący na ochronę prawną.
11
Mając to na uwadze Sąd Najwyższy na podstawie art. 39815
§ 1 k.p.c. uchylił
zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, rozstrzygając
o kosztach postępowania kasacyjnego na podstawie art. 39821
w związku z art.
108 § 2 i art. 391 § 1 k.p.c.