sygn. II CZ 213/10 15 kwietnia 2011 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 15 kwietnia 2011, sygn. II CZ 213/10

Data orzeczenia 15 kwietnia 2011
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Cywilna, Wydział II
Przewodniczący SSN Iwona Koper
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Cywilna #postanowienie SN
Sygn. akt II CZ 213/10
..
POSTANOWIENIE
Dnia 15 kwietnia 2011 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Iwona Koper (przewodniczący)
SSN Grzegorz Misiurek
SSN Krzysztof Strzelczyk (sprawozdawca)
w sprawie z wniosku J. W.
przy uczestnictwie Z. W.
o podział majątku,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 15 kwietnia 2011 r.,
zażalenia wnioskodawczyni
na postanowienie Sądu Okręgowego w K.
z dnia 19 października 2010 r.,
oddala zażalenie
2
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 19 października 2010 r. Sąd Okręgowy w K. odrzucił
skargę kasacyjną wnioskodawczyni J. W. wniesioną od postanowienia tego Sądu z
dnia 18 czerwca 2010 r. oddalającego apelację wnioskodawczyni od postanowienia
Sądu pierwszej instancji w przedmiocie podziału majątku wspólnego.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd Okręgowy podniósł, że
wnioskodawczyni wskazała wprawdzie w skardze kasacyjnej wartość przedmiotu
zaskarżenia w wysokości 157.466 złotych ale miarodajna jest jedynie wartość
przedmiotu podlegającego rzeczywistemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu. Wartość tę
oznaczyła wnioskodawczyni w apelacji na kwotę 41.438 złotych. W związku z tym
rzeczywista wartość przedmiotu zaskarżenia skargą kasacyjną nie przekracza
pułapu wyznaczonego w art. 5191
§ 1 k.p.c. Dlatego Sąd Okręgowy odrzucił skargę
kasacyjną na podstawie art. 3986
§ 2 k.p.c. w związku z art. 13 § 2 k.p.c.
W zażaleniu na to postanowienia wnioskodawczyni zarzuciła, że wartość
przedmiotu zaskarżenia skargą kasacyjną stanowi cała wartość przedmiotu
postępowania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Uczestnik postępowania o podział majątku wspólnego wnosząc skargę
kasacyjną powinien podać w niej, zgodnie z art. 3984
§ 2 k.p.c. w związku z art. 13
§ 2 k.p.c., wartość przedmiotu zaskarżenia. Wskazana wartość przedmiotu
zaskarżenia nie jest jednak wiążąca dla sądu drugiej instancji, ani dla Sądu
Najwyższego. Mogą one poddać ją weryfikacji na podstawie akt sprawy
z pominięciem zasad określonych w art. 25 i 26 k.p.c. (postanowienie Sądu
Najwyższego: z dnia 24 maja 2001 r., IV CZ 20/01, nie publ., z 21 listopada 2001 r.,
I CZ 152/01, LEX nr 54322, i z dnia 6 listopada 2002 r., III CZ 98/02, OSNC 2004,
nr 1, poz. 11).
Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie Sądu Najwyższego stanowiskiem
w sprawach o podział majątku wspólnego, podobnie jak w innym tzw. sprawach
działowych, wartością przedmiotu zaskarżenia jest wartość konkretnego interesu,
np. rzeczy lub praw, których objęcie lub nieobjęcie podziałem skarżący kwestionuje
3
(por. powoływane już postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 2002 r.,
III CZ 98/02). Z reguły wartość ta nie przekracza – nawet gdy orzeczenie
zakwestionowano w całości – wartości udziału skarżącego uczestnika
(por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 5 kwietnia 2002 r., II CZ 25/02, LEX
nr 54494, oraz z dnia 21 stycznia 2003 r., III CZ 153/02, OSNC 2004, nr 4, poz. 60).
W sytuacjach wyjątkowych, gdy skarżący podważa - co w sprawie nie miało
miejsca - zasadę podziału majątku bądź też zaskarża rozstrzygnięcie w zakresie,
w jakim dotyczy ono roszczeń z tytułu posiadania wspólnych rzeczy lub z tytułu
zwrotu pożytków ewentualnie rozliczenia nakładów w wysokości przekraczającej
wartość przypadającego udziału, wartość przedmiotu zaskarżenia może być od
niego wyższa (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada
2002 r., III CZ 98/02, OSNC 2004, nr 1, poz. 11 oraz powołane postanowienie
z dnia 21 stycznia 2003 r.).
Ponieważ skarżąca nie podważała w skardze kasacyjnej samej zasady
podziału, bezpodstawnie wskazała jako wartość przedmiotu zaskarżenia wartość
całego majątku byłych małżonków objętego podziałem. Wobec tego Sąd
odwoławczy prawidłowo w wyniku przeprowadzonej kontroli przyjął, że wartość
przedmiotu zaskarżenia stanowi co najwyżej, wskazana jako wartość przedmiotu
zaskarżenia w apelacji, wartość zasądzonej od wnioskodawczyni dopłaty.
Potwierdza to również treść skargi kasacyjnej, w której wnioskodawczyni
kwestionuje nieuwzględnienie jej wniosku o ustalenie nierównych udziałów
w majątku wspólnym oraz sposób rozłożenia na raty dopłaty zasądzonej w kwocie
41.438 złotych.
Zgodnie z art. 5191
§ 2 k.p.c. w sprawach o podział majątku małżeńskiego
po ustaniu wspólności majątkowej o dopuszczalności skargi kasacyjnej decyduje
wartość przedmiotu zaskarżenia. Jeżeli wartość ta jest niższa niż sto pięćdziesiąt
tysięcy złotych, skarga kasacyjna jest niedopuszczalna.
Z tego względu Sąd Najwyższy, orzekł jak w sentencji na podstawie do art.
39814
k.p.c. w związku z art. 3941
§ 3 k.p.c.