Wyrok z 18 kwietnia 2024, sygn. VIII K 146/23

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 18 kwietnia 2024 roku

Sąd Rejonowy w Toruniu VIII Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący SSR Angelika Kurkiewicz

Protokolant st. sekr.sądowy Wojciech Rydzio

bez obecności oskarżyciela

po rozpoznaniu dnia 25 maja 2023r., 19 września 2023r, 18 kwietnia 2024r.

sprawy:

J. T. s. W. i K. z domu K.

ur. (...) w m. P.

oskarżonego o to, że:

w dniu 2 grudnia 2022r. ok. godz. 14:30 w T. przy ul. (...) dokonał umyślnego uszkodzenia zaparkowanego pojazdu marki M. (...) o nr rej. (...), w taki sposób, że za pomocą łopaty ogrodowej, umyślnie uderzał w pojazd, czym dokonał uszkodzeń poprzez zarysowanie powłoki lakierniczej przednich lewych drzwi pojazdu oraz wgniecenie ramy przednich lewych drzwi pojazdu, powodując straty o łącznej wartości 8380 zł na szkodę M. B. (1), tj. o czyn z art. 288 § 1 kk

ORZEKA:

po zastosowaniu art. 4§1 kk

I.  uznaje oskarżonego J. T. za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu aktem oskarżenia, tj. przestępstwa z art. 288§1 kk i za to na podstawie art. 288§1 kk po zastosowaniu art. 37a §1 kk w zw. z art. 34§1 i §1 a pkt. 1 kk oraz art. 35§1 kk wymierza mu karę 10 (dziesięciu) miesięcy ograniczenia wolności zobowiązując go do wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin w stosunku miesięcznym;

II.  na podstawie art. 46§1 kk zobowiązuje oskarżonego do naprawienia w całości wyrządzonej szkody na rzecz pokrzywdzonego M. B. (1) poprzez zapłatę kwoty 8380 zł (osiem tysięcy trzysta osiemdziesiąt złotych) ;

III.  zwalnia oskarżonego od obowiązku uiszczenia opłaty sądowej, zaś wydatkami postępowania obciąża Skarb Państwa.

Sygn. akt VIII K 146/23

UZASADNIENIE

Uwaga : Uzasadnienie zostało sporządzone w poprzedniej formie z powodu kłopotów technicznych z użyciem programu Z. (...).

W posesji przy ul. (...) w T. mieszka matka M. B. (1). W budynku gospodarczym mieszczącym się w obrębie posesji przy ul. (...) w T. zamieszkuje J. T., który jest bratem matki M. B. (1). Mężczyźni pozostają od dłuższego czasu skonfliktowani.

W dniu 2 grudnia 2022 r. M. B. (1) odwiedził swoją matkę. Mężczyzna w odwiedziny przyjechał pojazdem marki M. (...) o numerze rejestracyjnym (...). Gdy M. B. (1) opuszczał miejsce spotkania J. T. zajmował się rozładunkiem węgla. J. T. dostrzegł siostrzeńca udającego się w kierunku swojego samochodu zaparkowanego przed bramą posesji i poszedł za nim trzymając w ręku łopatę. Pomiędzy mężczyznami wywiązała się wymiana zdań, której fragment M. B. (1) nagrał telefonem komórkowym. Po tym jak M. B. (1) wsiadł do pojazdu, J. T. uderzył kilkukrotnie łopatą w ten pojazd. M. B. (1) wysiadł z samochodu, zabrał łopatę wujowi i przerzucił ją na płot posesji. Następnie obaj mężczyźni wezwali patrol Policji.

W wyniku uderzeń zarysowana została powłoka lakiernicza przednich lewych drzwi oraz wgniecenie ramy przednich lewych drzwi pojazdu marki M. (...) o nr rejestracyjnym (...). Koszt naprawy uszkodzeń wyniósł 8380 zł.

Dowody:

- wyjaśnienia oskarżonego k. 41-42, k. 75-75v

- zeznania świadka M. B. (1) k. 2-3, k. 31-33, k. 75-75v

- zeznania świadka K. J. k. 45, k. 78

- zeznania świadka P. R. k. 81

- protokoły oględzin k. 8-10, k. 18-19, k. 21-23

- rejestr interwencji Policji k. 11-16

- dokumentacja zlecenia naprawy pojazdu k. 32-33

J. T. był uprzednio karany za przestępstwa przeciwko mieniu.

Dowody:

- karta karna k. 29

- odpisy wyroków k. 35-36, k. 68-69

Oskarżony J. T. nie przyznał się do zarzucanego mu czynu. W toku postępowania przygotowawczego oskarżony wyjaśnił, że w dniu 2 grudnia 2022 r. ok. godz. 14:30 jego siostrzeniec M. B. (2) przyjechał pod posesję przy ul. (...) w T. pojazdem marki M. koloru czerwonego w odwiedziny do swojej matki, a siostry oskarżonego. Oskarżony wskazał, że zamieszkuje w obrębie tej posesji, tj. w budynku gospodarczym. Podał, że w dniu zdarzenia woził węgiel i zauważył siostrzeńca wychodzącego z domu swojej matki. Wówczas miała się pomiędzy nimi wywiązać potyczka słowna, a M. B. (2) zaczął nagrywać oskarżonego. Zdenerwowany J. T. miał zacząć machać łopatą, aby zapobiec nagrywaniu. Z jego relacji wynika, że następnie M. B. (1) wyrwał mu łopatę i wyrzucił za płot posesji. J. T. zaprzeczył jednak jakoby uszkodził łopatą pojazd M. B. (2). Oskarżony wskazał również, że jest w konflikcie ze swoim siostrzeńcem. Na rozprawie oskarżony wyjaśnił, że był w pobliżu pojazdu pokrzywdzonego, ale go nie uszkodził.

Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego w części, której opisał on okoliczności zdarzenia, w szczególności fakt odwiedzin M. B. (2) u matki w dniu 2 grudnia 2022 r., zaistniałą wówczas pomiędzy mężczyznami wymianę zdań oraz utrzymujący się od dłuższego czasu pomiędzy nimi konflikt. W części tej relacja oskarżonego była zbieżna z pozostałymi zgromadzonymi materiałami dowodowymi, w szczególności z protokołem odtworzenia nagrania z telefonu komórkowego pokrzywdzonego, na którym utrwalono fragment nagrania potyczki słownej pomiędzy mężczyznami oraz z zeznaniami pokrzywdzonego M. B. (2), którego wersja zdarzenia pokrywa się w tym zakresie z wersją przedstawioną przez oskarżonego.

Jednocześnie Sąd odmówił wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego, w zakresie w jakim podał on, że nie uszkodził łopatą pojazdu M. B. (2), albowiem w tej części wyjaśnienia oskarżonego pozostawały w sprzeczności z uznanymi przez Sąd za wiarygodne materiałami dowodowymi w postaci protokołu oględzin pojazdu, protokołu odtworzenia nagrania z monitoringu oraz zeznań świadków: M. B. (2), K. J. i P. R.. M. B. (2) zeznał, że 2 grudnia 2022 r. udał się pod adres przy ul. (...) w T. w odwiedziny do swojej matki pojazdem marki M. (...) o nr rej. (...). Wskazał, że tego dnia J. T. uderzył łopatą w lewe drzwi jego pojazdu od strony kierowcy, podczas gdy on znajdował się w pojeździe. Na nagraniu monitoringu z dnia 2 grudnia 2022 r. z terenu posesji przy ul. (...) w T. - a zatem z sąsiedniego względem miejsca zdarzenia zabudowania - utrwalone zostało zajście z udziałem oskarżonego, który uderza kilkukrotnie łopatą w drzwi oraz elementy karoserii pojazdu marki M.. Na nagraniu widoczna jest godzina zarejestrowanego zdarzenia tj. 14:28. Z kolei w protokole oględzin pojazdu, sporządzonym 2 grudnia 2022 r. o godz. 16:40 ujawniono m.in. wgniecenia oraz zarysowania powłoki lakierniczej na drzwiach przednich pojazdu marki M. (...) o nr rejestracyjnym (...) strony kierowcy. Sporządzający ww. protokół funkcjonariusz Policji P. R. przesłuchany w charakterze świadka wskazał, że w jego ocenie uszkodzenia wyglądały na świeże i rzeczywiście wyglądały tak, że mogły zostać zadane łopatą. Taką samą ocenę uszkodzenia przedstawił świadek K. J., realizujący interwencję w dniu zdarzenia, którego zdaniem uszkodzenie wyglądało na świeże. Wskazane dowody w pełni korespondują ze sobą i w sposób jednoznaczny wskazują na fakt, że oskarżony J. T. uderzał w pojazd pokrzywdzonego łopatą powodując ujawnione uszkodzenia. Dlatego też należało uznać, iż zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy nie pozwala na przyjęcie wiarygodności wyjaśnień J. T. we wskazanej części. Zdaniem Sądu wyjaśnienia oskarżonego, w których zaprzeczał on dokonaniu uszkodzeń pojazdu pokrzywdzonego stanowiły wyłącznie element taktyki procesowej.

Analiza treści zeznań pokrzywdzonego M. B. (1) utwierdza Sąd w przekonaniu, że polegają one na prawdzie i odpowiadają faktycznie zaistniałemu zdarzeniu z dnia 2 grudnia 2022 r., gdyż przedstawiona przez niego wersja znajduje potwierdzenie w pozostałym zgormadzonym materiale dowodowym. Przede wszystkim zauważyć należy, że oskarżony w swoich wyjaśnieniach przedstawił w zasadzie tożsamy przebieg zdarzenia opisanego przez pokrzywdzonego. Relacja oskarżonego nie potwierdza jedynie jakoby to dokonał on uszkodzeń pojazdu łopatą. W tym zakresie wersja przedstawioną przez M. B. (1) koresponduje jednak z protokołem oględzin monitoringu, protokołem oględzin pojazdu oraz zeznaniami świadków K. J. i P. R.. Z kolei protokół odtworzenia nagrań z telefonu komórkowego oraz wyjaśnienia oskarżonego potwierdzają, że pomiędzy pokrzywdzonym a oskarżonym wywiązała się potyczka słowna.

Zeznaniom świadków K. J. i P. R. Sąd przyznał walor wiarygodności, albowiem jawiły się jako jasne i spójne. Wskazani świadkowie są osobami obcymi dla oskarżonego, zeznawali na okoliczności związane z wykonywaniem czynności służbowych i nie mieli żadnych powodów aby bezpodstawnie obciążać oskarżonego.

Sąd dał także wiarę pozostałym dowodom zawnioskowanym w akcie oskarżenia, które stanowiły podstawę ustalenia stanu faktycznego. Sąd oparł się na dowodach w postaci protokołu oględzin monitoringu, protokołu oględzin pojazdu, protokołu oględzin nagrania telefonem komórkowym, rejestrze interwencji Policji, albowiem zostały pozyskane zgodnie z procedurą karną i nie zostały podważone. Za niebudzące wątpliwości Sąd uznał także znajdujące się w aktach odpisy wyroków, dokumentację zlecenia naprawy pojazdu oraz informację dotyczącą karalności oskarżonego.

W myśl art. 288 §1 k.k. karze odpowiada ten, kto cudzą rzecz niszczy, uszkadza lub czyni niezdatną do użytku. W art. 288 §1 k.k. określającym przestępstwo niszczenia cudzej rzeczy ustawodawca przewidział trzy sposoby zabronionego zachowania. Czyn sprawcy może polegać na niszczeniu cudzej rzeczy, uszkadzaniu lub czynieniu rzeczy niezdatną do użytku. Niszczenie oznacza takie oddziaływanie sprawcy na rzecz, które powoduje jej całkowite zniszczenie lub taką zmianę jej właściwości, że nie nadaje się ona do użytku zgodnego z jej przeznaczeniem. Uszkodzenie rzeczy polega na naruszeniu lub częściowym zniszczeniu rzeczy, które powoduje ograniczenie jej właściwości użytkowych lub przeznaczenia. Uczynienie rzeczy niezdatną do użytku polega na pozbawieniu rzeczy możliwości normalnego funkcjonowania (A. Marek, Kodeks karny. Komentarz, s. 520). Warunkiem przypisania sprawcy odpowiedzialności za przestępstwo określone w art. 288 kk jest wystąpienie szkody majątkowej. W przypadku czynu określonego w art. 288 kk szkodę majątkową należy rozumieć jako sumę damnum emergens i lucrum cessans (M.K., Z prawnokarnej problematyki graffiti, Prok. i Pr. z 2001 r. nr 2, s. 78). Przestępstwo to ma charakter skutkowy. Strona podmiotowa charakteryzuje się umyślnością zarówno w formie zamiaru bezpośredniego, jak i ewentualnego (tak: M.Szwarczyk, Komentarz do art. 288 Kodeksu karnego, LEX).

Na podstawie zebranego materiału dowodowego wina oskarżonego została wykazana w sposób nie budzący wątpliwości. Czyn J. T. wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 288 § 1 k.k. Oskarżony w dniu zdarzenia kilkukrotnie uderzył łopatą w pojazd marki M. (...) o nr rejestracyjny (...), czym dokonał jego uszkodzenia w postaci zarysowania powłoki lakierniczej przednich lewych drzwi oraz wgniecenia ramy przednich lewych drzwi. Powstałe z tego tytułu uszkodzenia poskutkowały koniecznością przeprowadzenia naprawy za kwotę 8380 zł.

Przestępstwo z art. 288 § 1 kk zagrożone jest karą pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 5 lat. Sąd nie miał wątpliwości że przypisany oskarżanemu czyn miał charakter zawiniony oraz bezprawny, a stopień jego społecznej szkodliwości umiarkowany. Sąd uznał, jednak iż orzeczenie wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności nawet w nieznacznym wymiarze przybrałoby postać represji. Orzekając zatem w niniejszej sprawie Sąd po zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. oraz art. 37a § 1 k.k w zw. z art. 34 § 1 i § 1a pkt 1 k.k. oraz art. 35 § 1 k.k wymierzył oskarżonemu J. T. karę dziesięciu miesięcy ograniczenia wolności zobowiązując go do wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze trzydziestu godzin w stosunku miesięcznym. Dla określenia wymiaru kary zasadnicze znaczenie ma reguła, by jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy oraz uwzględniała stopień społecznej szkodliwości czynu. Należy podkreślić, że reguły postępowania, które złamał oskarżony są na tyle elementarne, że nie było przeszkód, aby je uszanować. Z drugiej jednak strony Sąd miał na uwadze, że oskarżony od dłuższego czasu pozostaje skonfliktowany z pokrzywdzonym, a jego czyn bezpośrednio poprzedzony był potyczką słowną pomiędzy nimi, stąd też dokonując uszkodzenia pojazdu działał on w stanie wzburzenia. Do okoliczności obciążających Sąd zaliczył dotychczasową karalność oskarżonego. W ocenie Sądu orzeczona kara jawi się w realiach niniejszej sprawy jako adekwatna do winy i społecznej szkodliwości czynu oskarżonego oraz spełnia dyrektywy wymiaru kary.

Wobec wniosku prokuratora oraz pokrzywdzonego Sąd zobligowany treścią art. 46 § 1 k.k. zobowiązał oskarżonego do naprawienia w całości wyrządzonej szkody na rzecz pokrzywdzonego M. B. (1) poprzez zapłatę kwoty 8380 zł. Sąd nie miał wątpliwości co do wysokości szkody, albowiem poszkodowany przedłożył dokumentację naprawy uszkodzonego pojazdu po zdarzeniu z dnia 2 grudnia 2022 r.

Sąd, mając na względzie sytuację osobistą i majątkową oskarżonego, na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych zwolnił oskarżonego od obowiązku uiszczenia opłaty sądowej, a wydatkami poniesionymi w sprawie obciążył Skarb Państwa. W ocenie Sądu oskarżony nie byłby w stanie ponieść tych kosztów bez uszczerbku dla swojego utrzymania, szczególnie, że został obciążony obowiązkiem naprawienia wyrządzonej szkody.