Postanowienie SN z 20 lipca 2011, sygn. II CSK 45/11
Data orzeczenia
20 lipca 2011
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział II
Przewodniczący
SSN Henryk Pietrzkowski
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 20 lipca 2011 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Henryk Pietrzkowski
w sprawie z powództwa S. L.
przeciwko Skarbowi Państwa - Sądowi Okręgowemu
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 lipca 2011 r.,
na skutek skargi kasacyjnej powoda
od wyroku Sądu Apelacyjnego
z dnia 20 sierpnia 2010 r.,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i nie
obciąża powoda kosztami postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
2
Określone w art. 3984
§ 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze
kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący
wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba
wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących
rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub
skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego
w art. 3984
§ 2 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie
i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą
mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do
rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć
rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do
rozpoznania.
Pełnomocnik powoda S. L. w skardze kasacyjnej wniesionej od wyroku
Sądu Apelacyjnego z dnia 20 sierpnia 2010 r. wniosek o jej przyjęcie do
rozpoznania oparł na przesłance wskazanej w art. 3989
§ 1 pkt 3 k.p.c.
Odnosząc się do podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu nieważności
postępowania przed Sądem pierwszej instancji wskazać należy, że kontrola
dokonywana przez Sąd Najwyższy obejmuje zasadniczo jedynie postępowanie
przed sądem drugiej instancji. Kontrola ważności postępowania przed sądem
pierwszej instancji byłaby możliwa, gdy skarżący w ramach drugiej podstawy
kasacyjnej (art. 3983
§ 1 pkt 2 k.p.c.) zarzuci sądowi drugiej instancji naruszenie art.
386 § 2 k.p.c. przez nieuwzględnienie nieważności postępowania przed sądem
pierwszej instancji (por. wyrok SN z dnia 21 listopada 1997 r., I CKN 825/97, OSNC
1998, nr 5, poz. 81). Skarżący w taki sposób zarzutu nie sformułował.
Pozbawienie strony możliwości obrony swych praw następuje wtedy, gdy
z powodu wadliwości procesowych sądu lub strony przeciwnej, będących skutkiem
naruszenia konkretnych przepisów k.p.c., których nie można było usunąć do
wydania orzeczenia w danej instancji, strona nie mogła brać i nie brała udziału
w postępowaniu lub jego istotnej części (zob. m.in. postanowienie SN z 6 marca
1998 r., III CKN 34/98, Prok. i Pr. 1999, nr 5, poz. 41 – dodatek). Takie okoliczności
3
nie zaszły w sprawie. Powód brał czynny udział w postępowaniu i wykazywał się
bardzo dobrym zrozumieniem jego zasad. Zgodnie zaś z ugruntowanym
w orzecznictwie Sądu Najwyższego poglądem, w sytuacji, gdy strona swoim
zachowaniem wykazuje wystarczającą znajomość reguł, według których toczy się
postępowanie sądowe, odmowa ustanowienia adwokata nie może być oceniona
jako prowadzące do nieważności postępowania pozbawienie strony możności
obrony swych praw (zob. m.in. wyrok SN z dnia 19 czerwca 2008 r., V CSK 50/08,
nie publ.).
Z tych samych względów brak było podstaw do uznania, że zaistniała
nieważność postępowania przez Sądem drugiej instancji, którą Sąd Najwyższy
bierze pod rozwagę - w granicach zaskarżenia - z urzędu (art. 39813
§ 1 k.p.c.).
Wobec powyższego należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do
rozpoznania (art. 3989
§ 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego
orzeczono na podstawie art. 102 z zw. z art. 39821
i art. 391 § 1 k.p.c.
jz