Uzasadnienie z 20 czerwca 2024, sygn. II K 13/24

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 13/24

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

1.  USTALENIE FAKTÓW

0.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.

E. K.

w dniu 03 września 2022 r. w D., gm. K., posługując się środkiem masowego komunikowania w postaci portalu internetowego (...) zamieściła na swoim profilu w tym portalu nagranie video sporządzone z posesji (...), (...)-(...) B., na którym widać betonowy mur i słuchać szczekającego psa i opatrzyła to nagranie wpisem: „ Do wszystkich Moich ukochanych sąsiadów! Mój pies jest cały dzień zamknięty w domu, a to jego nagranie. S. nagrała i udostępnia na całą wieś na głośnikach… od tak bo nie ma co robić biedna…”–który to wpis zamieszczony został w sposób publiczny, tj. w sposób dostępny dla nieograniczonego grona użytkowników portalu(...), a w ramach którego to wpisu pomówiła oskarżycielką prywatną w ten sposób, iż zarzuciła, że pokrzywdzona puściła nagranie psa oskarżonej z powodu, że pokrzywdzona „ nie ma co robić biedna” sugerując tym samym jednoznacznie, że pokrzywdzona działała bez powodu, złośliwie i zaczepnie, a który to wpis zaadresowany został do „ sąsiadów” oskarżonej i pokrzywdzonej (mieszkających od wielu lat w małej miejscowości, na sąsiadujących ze sobą posesjach), tj. pomówiła pokrzywdzoną za pomocą środków masowego komunikowania o takie postępowanie lub właściwości, które mogły poniżej ją w opinii publicznej a następnie, za pośrednictwem tego samego środka masowego komunikowania ((...)), również w sposób publiczny, tj. w sposób dostępny dla nieograniczonego grona użytkowników tego portalu, w pozycji (...) do ww. zapisu, zamieszczała dalsze treści, w tym do obelżywych komentarzy osób trzecich, prowokując kolejne niepochlebne wpisy w ten sposób, że zamieszała treści jak niżej:

1.  M. K. (1) : to są ludzie którzy nie mają własnego życia i zatruwają innym życie. Przeszkadzają jej dzieci, pies, dosłownie wszystko. Wszyscy na ulicy mają jej już dość, ale przejdzie pan dzielnicowy to niech zrobi wywiad środowiskowy… nie zamkniemy się wszyscy w domach bo jedna osoba tak chce…”

2.  Dziękuję za wszystkie komentarze, muszę coś z tym zrobić, bo ta pani nas gnębi od 20 lat… i muszę to nagłośnić, tak się nie da żyć..”

3.  to nie emerytka tylko Pani która nigdy w życiu nie pracowała” oraz „T. P.: ano zawód żona…”

- w ramach których to kolejnych wpisów pomawiała ona oskarżycieli prywatnych o takie postępowanie lub właściwości (w szczególności: o zatruwanie życia innym i gnębienie oskarżonej od 20 lat czy stawianie zarzutu, iż wszyscy na ulicy mają pokrzywdzonej dość), które mogły poniżyć pokrzywdzoną w opinii publicznej,

a co więcej – które to treści, już nawet nie tylko „ mogły” poniżyć pokrzywdzonych, ale które to działania oskarżonej taki skutek istotnie spowodowały, o czym świadczą chociażby zamieszczane w sposób publiczny w pozycji (...) do ww. treści sformułowanych przez oskarżoną komentarze następujących osób trzecich: M. K. (1), D. N., B. S., M. K. (2), A. D., K. W., H. K., I. W., U. T. i T. P.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

Oskarżona E. K. i oskarżyciele prywatni H. F. i K. F. są stronami wieloletniego, wielopokoleniowego zadawnionego konfliktu sąsiedzkiego. Konflikt ten przejawia się w sporach o różne przejawy życia sąsiedzkiego. Jednym z elementów konfliktu jest spor o zakłócanie spokoju przez należącego do oskarżonej psa.

Wyjaśnienia oskarżonej E. K.

Zeznania świadków H. F. i K. F.

k-90

k-90v-93

k-93

Na przestrzeni 2022 i 2023 r. oskarżycielka prywatna H. F. wielokrotnie i o różnych porach nagrywała szczekanie psa oskarżonej. Oskarżyciel prywatny K. F. przegrał wszystkie nagrania na płytę CD. W dniu 3 września 2022 r. oskarżycielka prywatna H. F. z wykorzystaniem przenośnego odtwarzacza odtworzyła w sposób ciągły nagrania zawierające szczekanie psa oskarżonej. Urządzenie odtwarzające zostało umieszczone w pobliżu ogrodzenia rozdzielającego posesje stron.

Wyjaśnienia oskarżonej E. K.

Zeznania świadków H. F. i K. F.

Płyta CD

k-90

k-90v-93

k-93

k-14

Oskarżona E. K. zarejestrowała swoim telefonem komórkowym odtworzone przez oskarżycielkę prywatną nagranie szczekającego psa. Następnie nagranie to opublikowała w dniu 3 września 2022 r. na portalu F. i opatrzyła opisem: „do wszystkich moich ukochanych sąsiadów! Mój pies jest cały dzień zamknięty w domu, a to jego nagranie. S. nagrała i udostępnia na całą wieś na głośnikach… od tak bo nie ma co robić biedna…”.

Następnie w dyskusji pod wpisem zamieściła również komentarze o treści: M. K. (1) : to są ludzie którzy nie mają własnego życia i zatruwają innym życie. Przeszkadzają jej dzieci, pies, dosłownie wszystko. Wszyscy na ulicy mają jej już dość, ale przejdzie pan dzielnicowy to niech zrobi wywiad środowiskowy… nie zamkniemy się wszyscy w domach bo jednak osoba tak chce…”

Dziękuję za wszystkie komentarze, muszę coś z tym zrobić, bo ta pani nas gnębi od 20 lat… i muszę to nagłośnić, tak się nie da żyć..”

„to nie emerytka tylko Pani która nigdy w życiu nie pracowała” oraz „T. P.: ano zawód żona…”

Wyjaśnienia oskarżonej E. K.

Zeznania świadków H. F. i K. F.

Wydruki z portalu F.

k-90

k-90v-93

k-93

k-23-29

0.1. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

2.  OCena DOWOdów

0.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.1-1.3

wyjaśnienia oskarżonej E. K.

Wyjaśnienia wiarygodne i prawdziwe. Oskarżona w istocie przyznała, że opublikowała będące przedmiotem zarzutów: wpis na portalu F. a następnie uczestnicząc w dyskusji pod wpisem komentarze. Wiarygodne są też wyjaśnienia odnośnie konfliktu pomiędzy stronami i przyczyn umieszczenia wpisu zawierającego nagranie na portalu F..

1.1-1.3

Zeznania świadków H. F. i K. F.

Zeznania świadków są co do zasady wiarygodne, szczere i prawdziwe. Odnoszą się one do faktów, które znajdują potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym, w tym nagraniach, wydrukach z portalu F. a nawet w wyjaśnieniach oskarżonej. Ocena ich wiarygodności dotyczy faktu głównego, natomiast zeznania dotyczące tła i konfliktu nie mają większego znaczenia poza potwierdzeniem, że istnieje pomiędzy stronami konflikt.

1.3

wydruki z F.

Dowody obiektywne i nie kwestionowane przez żadną ze stron, znajdujące potwierdzenie tak w wyjaśnieniach oskarżonej jak i w zeznaniach świadków.

1.2

Nagrania na płycie CD

Dołączona do prywatnego aktu oskarżenia płyta CD zawiera szereg nagrań szczekającego psa. Są to nagrania krótkie, kilkudziesięciosekundowe lub kilkuminutowe. Nikt nie zakwestionował ich wiarygodności choć należy pamiętać, że dokumentują one to, co zostało na nich nagrane i tylko część z nich oznakowana jest datą, kiedy nagranie zostało pierwotnie dokonane. Wobec tego nie jest możliwe stwierdzenie, z jakich dat pochodzą wszystkie poszczególne nagrania. Część nagrań, która jest opatrzona datą i godziną, wskazuje, że zostały one zarejestrowane już po dacie opublikowania przez oskarżoną wpisu na portalu F..

0.1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

3.  PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☐

3.1.  Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐

3.2.  Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐

3.3.  Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐

3.4.  Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☒

3.5.  Uniewinnienie

1.

E. K.

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

Odpowiedzialności karnej za przestępstwo zniesławienia podlega ten, kto pomawia inną osobę, grupę osób, instytucję, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej o takie postępowanie lub właściwości, które mogą poniżyć ją w opinii publicznej lub narazić na utratę zaufania potrzebnego dla danego stanowiska, zawodu lub rodzaju działalności. Pod pojęciem pomawiania doktryna rozumie każde zachowanie polegające na zarzuceniu innej osobie (fizycznej, prawnej, instytucji) takiej cechy (właściwości) lub postępowania, które mogą skutkować negatywnymi dla niej konsekwencjami, a w szczególności utratą zaufania społecznego. Pomówienie może nastąpić w dowolnej formie (ustnej, pisemnej, mailowej, graficznej), jednakże powinno to być zachowanie o charakterze czynnym. Pomówienie polega przede wszystkim na podawaniu informacji o charakterze nieprawdziwym, jednakże z uwagi na unormowanie art. 213 k.k. nie jest wykluczona sytuacja, w której odpowiedzialnością karną będą objęte osoby rozgłaszające publicznie zarzut prawdziwy dotyczący życia prywatnego czy rodzinnego, jeżeli nie ma on zapobiec niebezpieczeństwu dla życia lub zdrowia człowieka albo demoralizacji nieletniego (por. J. Majewski (red.) Kodeks karny. Komentarz, Warszawa 2024, teza 3).

W orzecznictwie wskazuje się, że „przepis art. 212 k.k. nie zawiera żadnego katalogu - tym bardziej zamkniętego - stwierdzeń, które mogą poniżyć osobę nimi dotkniętą w opinii publicznej lub narazić na utratę zaufania potrzebnego dla danego stanowiska, zawodu lub rodzaju działalności, ani tym bardziej legalnej definicji pojęcia "spór polityczny" czy "prawo do krytyki". To, czy określone stwierdzenia mają cechy zniesławienia, zależy zatem każdorazowo od ich swobodnej oceny, przede wszystkim uwzględniającej kontekst sytuacyjny w jakim zostały użyte. Ocena ta należy do sądów orzekających w konkretnej sprawie. Oznacza to w konsekwencji tyle, że, gdy powstanie spór o to czy owe ustalone stwierdzenia takie cechy mają, czy też nie mają, rozstrzygnięty być musi w wytyczonych regułami z art. 7 k.p.k. granicach swobodnego sędziowskiego uznania” (post. SN z 31.08.2021 r. sygn. V KK 79/21). Odwołując się do akcesoryjnej funkcji prawa karnego judykatura podkreśla, że „zniesławieniem w rozumieniu przepisu art. 212 § 1 k.k. jest tylko taka wypowiedź charakteryzująca negatywnie inną osobę i przedstawiającą ją w niekorzystnym świetle, która przy uwzględnieniu zarówno prawa pokrzywdzonego do ochrony czci, jak i praw oskarżonego - do swobody wypowiedzi, krytyki, obrony - stanowi element czynu, którego społeczna szkodliwość musi być uznana za większą od znikomej. Realizowanie funkcji ochronnej przepisu art. 212 § 1 k.k. nie może prowadzić do kryminalizacji życia społecznego, którego nieodłączną cechą jest występowanie sytuacji konfliktowych, wzbudzających emocje i powodujących wyrażanie ocen zachowania. Ich negatywny odbiór przez innych uczestników życia społecznego nie zawsze musi być oceniany w kategoriach przestępstwa” (post. SN z 05.06.2019 r., sygn. V KK 215/19).

Mając na względzie przedstawione wyżej kryteria oceny i dokonując szczegółowej analizy słów użytych przez oskarżoną umieszczającą wpis na portalu F. należy stwierdzić ponad wszelką wątpliwość, że:

- stwierdzenie: „ Do wszystkich Moich ukochanych sąsiadów! Mój pies jest cały dzień zamknięty w domu, a to jego nagranie. S. nagrała i udostępnia na całą wieś na głośnikach…”- zawiera relację o faktach obiektywnie stwierdzalnych zaś - stwierdzenie: „ot tak bo nie ma co robić biedna…”- stanowi element oceny i krytyki zachowania oskarżycielki prywatnej odnosząc się do sposobu jej działania, który wykracza poza przyjęte w stosunkach międzyludzkich i sąsiedzkich formy współżycia. To zachowanie jawi się według obiektywnych ocen jako co najmniej kontrowersyjne i może być oceniane przez pryzmat celowości i zasadności działania. W żaden sposób wypowiedź oskarżonej nie wskazuje, a już tym bardziej jednoznacznie (jak wskazano w zarzucie prywatnego aktu oskarżenia), że zamiarem oskarżonej było pomówienie oskarżycielki o działanie bez powodu, złośliwe i zaczepne. Nie negując prawa pokrzywdzonej do takiego odbioru słów umieszczonych we wpisie na portalu należy stwierdzić, że oceny dokonywane w tej mierze muszą mieć charakter zobiektywizowany i nie mogą opierać się na subiektywnym przekonaniu pokrzywdzonej. Nie mogą również polegać na dopowiadaniu intencji i motywów, jak uczyniono w treści zarzutu stawianego oskarżonej. Żadne z omówionych wyżej stwierdzeń nie mogło spowodować i nie spowodowało poniżenia oskarżycielki prywatnej w opinii publicznej.

Dalej zacytowane stwierdzenia, zawarte w komentarzach oskarżonej:

1.  to są ludzie którzy nie mają własnego życia i zatruwają innym życie. Przeszkadzają jej dzieci, pies, dosłownie wszystko. Wszyscy na ulicy mają jej już dość, ale przejdzie pan dzielnicowy to niech zrobi wywiad środowiskowy… nie zamkniemy się wszyscy w domach bo jedna osoba tak chce…” – nie stanowi twierdzeń o faktach a wyraża krytyczną ocenę właściwości i zachowań oskarżycielki prywatnej w środowisku lokalnym, opartą o własne doświadczenia. Niewątpliwie wpływ na taką ocenę miał i ma konflikt sąsiedzki pomiędzy stronami;

2.  dziękuję za wszystkie komentarze, muszę coś z tym zrobić, bo ta pani nas gnębi od 20 lat… i muszę to nagłośnić, tak się nie da żyć..”- to również krytyczna ocena działań i zachowań oskarżycielki prywatnej, oparta na subiektywnych ocenach i przeżyciach oskarżonej;

3.  to nie emerytka tylko Pani która nigdy w życiu nie pracowała” oraz „T. P.: ano zawód żona…” - te twierdzenia mogą być odebrane jako opis osoby, która nie pracuje zawodowo i prowadzi gospodarstwo domowe.

Każda z tych wypowiedzi osobno i wszystkie razem wzięte nie mogą być obiektywnie uznane za naruszające prawo do krytyki, sprzeczne z rzeczywistością i niosące w sobie potencjał wyrządzenia uszczerbku w reputacji osoby, której dotyczą. Niewątpliwie nie są to twierdzenia pochlebne ani nawet neutralne ale nikomu nie można odbierać prawa do wyrażania opinii również negatywnych o innych osobach. Trzeba też dodać, że wypowiedzi oskarżonej nie zainicjowały zdarzenia i nie pojawiły się w oderwaniu od toczącego się konfliktu, lecz stanowiły jego element i były bezpośrednią reakcją na co najmniej kontrowersyjne zachowanie oskarżycielki prywatnej. Ujawniona w toku postępowania historia konfliktu wskazuje, że obydwie strony oskarżały się wzajemnie o podejmowanie różnego rodzaju negatywnych zachowań, często inicjując różnego rodzaju postępowania przed organami państwowymi lub organami samorządu zawodowego. Nie można zatem odrywać zachowania oskarżonej od przebiegu konfliktu. W tym kontekście trudno podzielić pogląd oskarżycieli, że to konkretne zachowanie oskarżonej miało mieć szczególnie przykry i poniżający dla nich charakter, stanowiąc hejt i lincz. Uwzględniając przebieg konfliktu a także udokumentowane w aktach nieskuteczne próby zażegnania go w innej drodze, w tym mediacji, nie sposób oprzeć się wrażeniu, że strony sięgają po coraz to nowe formy reakcji i wykorzystują dla swych celów wszystkie dostępne środki, w tym również tak absurdalne, jak odtwarzanie przez ogrodzenie zarejestrowanych wcześniej nagrań szczekającego psa. Osoba, która podejmuje takie działania nie może później twierdzić, że reakcja na nie była zbyt daleko idąca. W tym kontekście należy stwierdzić, że brak jest podstaw do przyjęcia, że zachowanie oskarżonej wykraczało poza dotychczasową „logikę” i dynamikę konfliktu. Z całą pewnością jego podstawą faktyczną były prawdziwe (a nie zmyślone lub przeinaczone) zachowania oskarżycielki prywatnej, o których oskarżona poinformowała w ogólnodostępnym poście na portalu F. i które w tym samym miejscu publicznie skomentowała. Trudno wszystkie te komentarze uznać za mieszczące się w całości w kanonie kultury komunikowania, ale naruszenie tego rodzaju norm przyzwoitości nie jest równoznaczne ze złamaniem norm prawa karnego. Odwołując się do przytoczonych poglądów orzecznictwa i kierując się zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego Sąd nie doszedł do wniosku, że zachowanie oskarżonej wybiło się w szczególnie negatywny sposób z przebiegu dotychczasowego konfliktu. Niewątpliwie pierwotnie określeni adresaci wypowiedzi „sąsiedzi” musieli wiedzieć o tym konflikcie, prawdopodobnie mogli znać też niektóre jego przejawy. Wiedza o takim konflikcie musi być brana pod uwagę przy ocenie, czy poszczególne sformułowania mogą wywrzeć negatywny efekt na reputacji osoby zaangażowanej w spór. Należy też zauważyć, że stosując kontrowersyjną formę „uświadamiania” sąsiadów o hałaśliwości ich psa sama pokrzywdzona zdecydowała się na działanie publiczne, a zatem publiczna forma odpowiedzi nie może być uznana za nieadekwatną.

Norma karna zawarta w art. 212 k.k. nie zabrania krytyki innych osób, a krytyka może przybierać różne formy. W jej ramach mogą mieścić się wypowiedzi, które przez obserwatorów zewnętrznych będą uznane za ośmieszające adresata krytyki, a przez niego samego za nieprzyjemne, a nawet krzywdzące. O ile jednak wypowiedzi te odnoszą się do faktów i ich nie zakłamują ani nie przeinaczają, to możliwe jest również dokonywanie w oparciu o te fakty własnych ocen i interpretacji działań innych osób. Z samego faktu, że osoby te czują się treścią komentarzy dotknięte nie wynika, że wypowiedzi mogą być uznane za pomawiające.

Co do oskarżyciela prywatnego K. F. Sąd stwierdza, że wypowiedzi umieszczone na portalu F. nie dotyczyły go w żaden sposób, ani bezpośredni ani nawet pośredni. Wypowiedzi te nie godziły w sposób bezpośredni jego dobra chronione prawem. Oczywiście oskarżyciel mógł je odbierać osobiście jako przykrość spowodowaną negatywnym przedstawieniem jego małżonki w mediach społecznościowych, jednak to wyłącznie ona była osobą pokrzywdzoną w rozumieniu art. 49 k.p.k. Już tylko z tego powodu w oczywisty sposób nie doszło do popełnienia czynu zabronionego na szkodę oskarżyciela prywatnego K. F..

Z wszystkich tych powodów Sąd doszedł do przekonania, że zarzucane oskarżonej wypowiedzi nie wyczerpały znamion przedmiotowych zarzucanego jej czynu – nie stanowiły pomówienia i nie naraziły pokrzywdzonych na poniżenie w opinii publicznej.

4.  KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

5.  1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

1.6. inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

Sąd nie znalazł podstaw do przyjęcia – czego domagał się pełnomocnik oskarżyciela prywatnego – że zachowania zarzucane oskarżonej wyczerpały znamiona przestępstwa z art. 216 § 1 k.k. Do przestępstwa zniesławienia (art. 212 k.k.) dochodzi w razie przypisania innej osobie takiego postępowania lub takich właściwości, które mogą ją poniżyć w opinii publicznej lub narazić na utratę zaufania potrzebnego do zajmowania określonego stanowiska lub do wykonywania określonego zawodu bądź prowadzenia określonej działalności. Ze względu na to, że zniesławienie godzi w opinię innych o danej osobie, podrywa ich zaufanie do niej, poniża ją w ich oczach, nie dojdzie do zniesławienia przez wypowiedź, której odbiorcą jest jedynie ta osoba. Aby nastąpiło zniesławienie, wypowiedź zawierająca treści naruszające cześć musi dotrzeć jeszcze do bodaj jednej innej osoby. Przestępstwo znieważenia (art. 216 k.k.), stanowią natomiast wypowiedzi godzące w godność danej osoby, obelżywe lub ośmieszające, niedające się zracjonalizować (por. uchwała SN z 10.03.2021 r., sygn. II DIZ 31/21). Wspólną cechą różnych wypowiedzi kwalifikowanych jako znieważające jest to, że wyrażają one tak poważny brak szacunku, że niosą one za sobą "pogardę dla godności drugiego człowieka". Dla realizacji przestępstwa zniewagi nie ma znaczenia - w przeciwieństwie do przestępstwa zniesławienia z art. 212 § 1 k.k. - weryfikacja przekazu sprawcy w kategorii: prawda – fałsz, źródłem karalności za zniewagę jest bowiem nie kwestia zgodności twierdzenia z rzeczywistością, ale forma, w jakiej owo twierdzenie zostaje wyrażone (por. post. SN z 9.03.2022, sygn. V KK 578/21). W tym kontekście wypowiedzi oskarżonej nie można ocenić jako znieważających w rozumieniu art. 216 k.k. Oskarżona użyła słów wyrażających krytykę, co nie jest równoznaczne z zakwalifikowaniem ich jako wulgaryzmów lub obelg. W poszczególnych wypowiedziach, ocenianych z punktu widzenia zasad doświadczenia życiowego i przez pryzmat zobiektywizowanych ocen społecznych oraz wzorca zewnętrznego, niezaangażowanego w spór obserwatora, nie da się dostrzec elementów wskazujących na zamiar poniżenia pokrzywdzonych, wypowiedzi te nie odnoszą się do nieweryfikowalnych przymiotów, lecz wprost odwołują się do wycinka obiektywnej rzeczywistości, czyli epizodu z konfliktu pomiędzy oskarżycielami prywatnymi a oskarżoną. Jedyne określenie o charakterze abstrakcyjnym („zawód żona”) nie zawiera ładunku poniżenia i naruszenia godności człowieka, gdyż nie ma niczego złego w takim ukształtowaniu wspólnego życia małżonków, w którym jedno z nich pracuje i zarabia na utrzymanie gospodarstwa domowego. Tym zwrotem nie da się zatem znieważyć innego człowieka.

7.  KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

2.

3.

Wobec uniewinnienia oskarżonej od popełnienia zarzucanego jej czynu Sąd na zasadzie art. 632 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 616 § 1 pkt 2 k.p.k. zasądził od oskarżycieli prywatnych H. F. i K. F. na rzecz oskarżonej E. K. kwoty po 420 zł tytułem zwrotu poniesionych przez nią kosztów procesu związanych z ustanowieniem w sprawie obrońcy jak również obciążył ich kosztami procesu, tj. kwotą po 300 zł tytułem zryczałtowanej uiszczonej równowartości wydatków.

6.  1Podpis

SSR Katarzyna Gramza