Uzasadnienie z 27 czerwca 2024, sygn. VIII K 1018/22

Formularz UK 1

Sygnatura akt

VIII K 1018/22

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

1.USTALENIE FAKTÓW

0.1.Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.1.1.

M. R.

w dniu 11 maja 2022 roku około godziny 08:30 w m. G., przy ul. (...) gm. Z. poprzez uderzenie G. A. (1) dwukrotnie z pięści w twarz spowodował u niego obrażenia w postaci urazów twarzy z obrażeniami zewnętrznymi w postaci krwiaka okularowego po stronie lewej z niemożnością otwarcia oka oraz rany tłuczonej powieki dolnej, złamanie kości nosa oraz ściany dolnej oczodołu lewego z obecnością krwi i powietrza w zatoce szczękowej oraz podejrzeniem uszkodzenia mięśnia prostego dolnego czym spowodował obrażenia naruszające czynności narządów wzroku i układu oddechowego na okres nie przekraczający 7 dni

tj. czyn z art. 157§2 kk

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

W dniu 11 maja 2022 r. ok. godziny 8.30 G. A. (1) wjechał swoim samochodem na drogę z pierwszeństwem (...)w stronę T.. W momencie wykonywania manewru włączenia się do ruchu widział jadący od strony B. pojazd dostawczy koloru białego, jednak uznał, że był on w takiej odległości, że przy dozwolonej prędkości 50 km na godzinę, włączenie się do ruchu było bezpieczne. Po dokonanym manewrze, kierowca pojazdu dostawczego, który dojechał do zderzaka pojazdu G. A. (1) na bardzo bliską odległość, zaczął trąbić i migać światłami. Na wysokości miejscowości G., przy ul. (...), gm. Z., G. A. (1) zjechał na parking, a za nim uczynił to, z dużą prędkością wyprzedzając pojazd G. A. (1), także kierowca busa R. (...) o numerze rejestracyjnym (...), którym okazał się M. R..

zeznania świadka G. A. (1)

2-4,35-35v,51-51v,53-55v,155,156

częściowo wyjaśnienia oskarżonego M. R.

99, 105-106,169

nagranie

50

G. A. (1) wysiadł ze swojego pojazdu, uczynił to także M. R.. Mężczyźni skierowali się w swoją stronę i zaczęli do siebie krzyczeć. M. R. uderzył G. A. (1) w okolice lewego oka. G. A. (1) upadł, a wstając ponownie otrzymał słabszy cios w to samo miejsce .

M. R. po zdarzeniu odjechał kierowanym przez siebie pojazdem.

zeznania świadka G. A. (1)

2-4,35-35v,51-51v,53-55v,155,156

częściowo wyjaśnienia oskarżonego M. R.

99, 105-106,169

częściowo zeznania P. G.

39-40,168v-169

nagranie

50

G. A. (1) wezwał policję. Następnie na miejsce zdarzenia przyjechało także pogotowie, które zaopatrzyło G. A. (1). Ostatecznie został on przewieziony do szpitala, gdzie udzielono mu pomocy lekarskiej i wykonano niezbędne badania. Na skutek zadanych przez oskarżonego M. R. dwóch ciosów doszło u niego do powstania obrażenia w postaci urazów twarzy z obrażeniami zewnętrznymi w postaci krwiaka okularowego po stronie lewej z niemożnością otwarcia oka oraz rany tłuczonej powieki dolnej, złamanie kości nosa oraz ściany dolnej oczodołu lewego z obecnością krwi i powietrza w zatoce szczękowej oraz podejrzeniem uszkodzenia mięśnia prostego dolnego czym spowodował obrażenia naruszające czynności narządów wzroku i układu oddechowego na okres nie przekraczający 7 dni.

zeznania świadka G. A. (1)

2-4,35-35v,51-51v,53-55v,155,156

opinia biegłego

20-29,60, 168v

dokumentacja medyczna,

5,23,52,56, załącznik do akt

zdjęcie

153

G. A. (1) w związku z powstałymi obrażeniami co najmniej dwukrotnie skorzystał z prywatnych porad lekarskich, za co zapłacił łącznie 340 zł. Dodatkowo zakupił lekarstwo za kwotę 47,84 zł. Poniósł także inne koszty związane z leczeniem, dojazdem do placówek zdrowia, czyszczeniem zakrwawionych ubrań czy tapicerki samochodu. G. A. (1) odczuwał negatywne następstwa uderzeń w postaci bólu fizycznego, czuł się niespokojny i zalękniony.

paragony

załącznik do akt

0.1.Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.2.1.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

1.OCena DOWOdów

0.1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.1.1

zeznania świadka G. A. (1)

Oceniono, że zeznania świadka G. A. (1) są wiarygodne i spójne. Korespondują one z zebranym materiałem dowodowym w postaci nagrania z kamery jego samochodu, dokumentacją medyczną. Choć świadek występuje w roli pokrzywdzonego i dlatego do jego zeznań należało podchodzić z dużą ostrożnością, to jednak wobec ich niesprzeczności, logiczności, nie było wątpliwości co do ich wiarygodności. Fakt zadania ciosów w twarz został przyznany przez oskarżonego.

częściowo wyjaśnienia oskarżonego M. R.

Wyjaśnienia oskarżonego zostały częściowo uznane jako prawdziwe, ale tylko w tym w zakresie w jakim wskazał on, że uderzył dwukrotnie w lewą cześć twarzy G. A. (1) na parkingu w(...). W tej części wyjaśnienia korelowały z materiałem dowodowym w postaci zeznań świadków, nagrania, dokumentacji medycznej.

częściowo zeznania P. G.

Zeznania tego świadka jawiły się jako prawdziwe tylko w zakresie faktu, że oskarżony uderzył dwa razy G. A. (1). Powyższe miało potwierdzenie w pozostałym zgromadzonym materiale dowodowym.

dokumentacja medyczna,

Jako dowód prywatny, dokumentacja medyczna nie budziła wątpliwości pod względem jej autentyczności.

zdjęcie

Zdjęcie, na którym utrwalono osobę pokrzywdzonego po zdarzeniu, zostało uznane za autentyczne. Zakres obrażeń na nim uwidoczniony korespondował z treścią dokumentacji medycznej.

opinia biegłego

Opinia biegłego jawiła się jako logiczna, spójna. Biegły wydając opinię bazował na całości zgromadzonej dokumentacji medycznej i następnie w oparciu o specjalistyczną wiedzę i doświadczenie zawodowe określił skutki przyjętych przez G. A. (1) uderzeń. Sąd nie powziął żadnych wątpliwości co do jej przydatności dla niniejszego postępowania i poprawności zawartego w niej wnioskowania.

paragony

Paragony przedstawione przez pokrzywdzonego uznane zostały za autentyczne potwierdzenie konieczności korzystania przez niego z usług medycznych po zdarzeniu i farmakoterapii.

0.1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

1.1.1

częściowo zeznania świadka P. G.

Zeznania świadka częściowo nie zostały uznane za wiarygodne. P. G. nie był naocznym świadkiem zdarzenia, nie znał więc roli oskarżonego w zdarzeniu. Jak sam zaznaczył o całej historii został tylko poinformowany przez oskarżonego, który przedstawił mu własną wersję zdarzeń.

częściowo wyjaśnienia oskarżonego M. R.

Sąd ocenił, że nie było żadnych okoliczności, które przemawiałyby za uznaniem wersji zdarzeń oskarżonego na prawdziwych. Choć oskarżony przyznał się do tego, że uderzył G. A. (1) dwukrotnie, to jednak powoływał się na to, że został sprowokowany i tylko odpowiedział agresją na agresję. Ta wersja zdarzeń nie była przekonywująca i nie została w żaden sposób udowodniona. Z samego tylko faktu, że na nagraniu z kamery w pojeździe G. A. (2), widać lekki ruch białego busa, którym kierował oskarżony, nie można było wywieść, że został ona rzucony na pojazd przez pokrzywdzonego. Przekonywujące jest natomiast to, że z przebiegu całego zdarzenia, agresywnego zachowania oskarżonego na drodze ( jazdy tuż za zderzakiem auta pokrzywdzonego, zjazdu za nim i wyprzedzenia go nawet na parkingu), wynika wprost negatywny stosunek oskarżonego do pokrzywdzonego. Dla Sądu, cel zjechania na parking za pokrzywdzonym był oczywisty, a więc chęć konfrontacji i dania G. A. (1) przysłowiowej nauczki.

1.PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☒

3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

I

M. R.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Analiza zgromadzonego materiału dowodowego przekonała, że oskarżony M. R. dopuścił się zarzucanego mu czynu w postaci naruszenia czynności narządów wzroku i układu oddechowego na okres poniżej 7 dni. Skutki dwóch zadanych pięścią ciosów w twarz zrealizowały dyspozycję art. 157§2 kk, o czym w sposób stanowczy wypowiedział się biegły.

Sąd oceniając wyjaśnienia oskarżonego nie dał wiary stanowisku, że to G. A. (1) sprowokował go do zadania ciosów, czy że tylko bronił się przed jego agresją po tym jak miał zostać rzucony na samochód, którym kierował. Dlatego też nie rozpatrywano w ogóle tego, czy oskarżony działał w ramach obrony koniecznej, gdyż najpierw należałoby ustalić, że w ogóle przed niedozwolonym zachowaniem pokrzywdzonego musiałby się bronić, a takich wniosków z przeprowadzonych dowodów nie można wysnuć.

Nie ma wątpliwości, że to oskarżony jechał nachalnie tuż za zderzakiem pojazdu pokrzywdzonego dłuższy czas, a następnie zjechał za nim na parking. Takie zachowanie wyraźnie wskazuje na nastawienie oskarżonego do pokrzywdzonego i chęć odpłaty, za wymuszenie, jego zdaniem pierwszeństwa przejazdu. Faktu sposobności do zadania dwóch ciosów, nie zmienia to, że porównując sylwetki stron, oskarżony- czyli atakujący był osobą niższą czy szczuplejszą od G. A. (1). Jeśli takiej sylwetki pokrzywdzonego oskarżony się nie przestraszył i nie wrócił szybko do swojego samochodu, to znaczy, że czuł iż jest w stanie zadać mu dwa szybkie ciosy. Nie można pominąć tego, że jednak oskarżony jest osobą młodą, zwinną, zaś oskarżony jest człowiekiem dojrzałym, postawnym, co mogło wpływać na jego mobilność i czas reakcji.

Sąd ocenił, że zachowanie oskarżonego nie miało charakteru chuligańskiego, gdyż miało miejsce na leśnym parkingu, między samochodami stron, a celem oskarżonego nie było to, by ktokolwiek widział całą sytuację, czy by mógł się on nią chełpić wśród innych osób. Co więcej, uznać należy, że oczywiście zachowanie oskarżonego jest nieakceptowalne, jednak wywiodło się z określonej sytuacji na drodze, która zdaniem oskarżonego wynikała z nieprawidłowego zachowania pokrzywdzonego. Nie ma też wątpliwości, że jednak obie strony na parkingu wyszły ze swoich samochodów, pokrzywdzony nie schował się do auta, po tym jak zauważył, że oskarżony idzie w jego kierunku, a dodatkowo także zaczął krzyczeć jakieś słowa do oskarżonego, które wobec sytuacji były za pewne niecenzuralne czy oskarżycielskie.

☐

3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐

3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐

3.4. Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐

3.5. Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

1.KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i
środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

M. R.

I

I

Za czyn z art. 157§2 kk skazano oskarżonego na karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych po 50 zł. Wskazana kara mieści się w ustawowym zagrożeniu.

Sąd wymierzając ją, opierał się na ogólnych dyrektywach wymiaru kary określonych w art. 53 kk. Oceniono, że stopień winy oskarżonego jest duży. Oskarżony w sposób zamierzony, w pełni świadomy wjechał na parking za pokrzywdzonym i uderzył go dwukrotnie. Oskarżony jako osoba dorosła, co do której nie było podstaw do kwestionowania poczytalności, winien zdawać sobie sprawę z bezprawności, niedopuszczalności, niehumanitarności swojego zachowania. Oskarżony działał z zamiarem bezpośrednim, na co wskazuje chociażby podwójne zadanie ciosów. Okolicznością łagodzącą w stosunku do oskarżonego jest jego uprzednia niekaralność, dość młody wiek, uprzednia niekaralność, przyznanie się do winy.

Sąd uznał, że karą wystarczającą i sprawiedliwą będzie kara grzywny w określonej w wyroku wysokości. Kara spełni cele w zakresie społecznego oddziaływania, a także cele zapobiegawcze w stosunku do oskarżonego, będzie przestrogą dla podejmowania podobnych zachowań. Sąd uznał, że zasadne będzie wymierzenie kary grzywny, a nie kary ograniczenia wolności, gdyż brał pod uwagę fakt, że oskarżony pracuje za granicą i nie jest możliwe by zrealizował obowiązek pracy na cele społeczne. Nie ujawniły się okoliczności, na podstawie których można byłoby wnioskować, że nie jest on wstanie uiścić grzywny w określonej wysokości.

M. R.

II

I

Na podstawie art. 46 §1 kk orzeczono wobec oskarżonego obowiązek zapłaty pokrzywdzonemu G. A. (1) kwoty 500 zł tytułem częściowego odszkodowania i 1000 zł tytułem częściowego zadośćuczynienia. Sąd pozostawił pokrzywdzonemu otwartą drogę do dochodzenia swoich roszczeń na drodze cywilnej. Na ten moment uznał jednak, że bacząc na zgromadzony materiał dowodowy ( w tym paragony za usługi medyczne i leki, odczuwanego niedogodności i ból) wskazane kwoty będą wystarczające.

1.Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

1.inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

1.KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

III, IV

Zgodnie z art. 627 kpk na rzecz oskarżyciela posiłkowego G. A. (1) należało zasądzić od oskarżonego wydatki związane z ustanowieniem profesjonalnego pełnomocnika w kwocie 1.260 zł ( §11 ust. 2 pkt 3 i §12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie ( Dz. U. z 2023.1964 tj. z dnia 2023.09.2022)

Z uwagi na brak podstaw do zwolnienia oskarżonego z obowiązku poniesienia kosztów postępowania, zasądzono od niego na rzecz Skarbu Państwa kwotę opłaty w wysokości 140 zł ( zgodnie z art. 3 ust.1 ustawy o opłatach karnych z 23 czerwca 1973 r., Dz.U.2023.123 t.j. z dnia 2023.01.16), a ponadto wydatkami w łącznej kwocie 446,13 zł ( opinie biegłego w postępowaniu przygotowawczym 250 zł, ryczałt za doręczenia w postępowaniu przygotowawczym 20 zł, karta karna 30 zł, opinia biegłego w postępowaniu sądowym 80,50 zł i 45,63 zł, ryczałt za doręczenia w postępowaniu sądowym 20 zł).

1.Podpis