Wyrok z 22 listopada 2024, sygn. VI P 182/20

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 22 listopada 2024 r.

Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w składzie:

Przewodniczący: sędzia Małgorzata Kryńska-Mozolewska

po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2024 r. w Warszawie na posiedzeniu niejawnym

sprawy z powództwa A. F. (1)

przeciwko K. Z. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą (...).R.B K. Z.

o odszkodowanie, odprawę pieniężną, ekwiwalent za urlop wypoczynkowy, wynagrodzenie za grudzień 2019 r, styczeń 2020 r, luty 2020 r.

orzeka

1.  zasądza od pozwanego K. Z. na rzecz powódki A. F. (1):

- kwotę 4.000,00 złotych (cztery tysiące złotych 00/100) tytułem wynagrodzenia za grudzień 2019 r wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 11 stycznia 2020 r do dnia zapłaty;

- kwotę 4.000,00 złotych (cztery tysiące złotych 00/100) tytułem wynagrodzenia za styczeń 2020 r wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 11 lutego 2020 r do dnia zapłaty;

- kwotę 4.000,00 złotych (cztery tysiące złotych 00/100) tytułem wynagrodzenia za luty 2020 r wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 11 marca 2020 r do dnia zapłaty;

2.  w pozostałym zakresie oddala powództwo;

3.  zasądza od pozwanego K. Z. na rzecz powódki A. F. (1) kwotę 2.700,00 złotych (dwa tysiące siedemset 00/100) tytułem zwrotu wynagrodzenia pełnomocnika wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty;

4.  zasądza powódki A. F. (1) na rzecz pozwanego K. Z. kwotę 180,00 złotych (sto osiemdziesiąt 00/100) tytułem zwrotu wynagrodzenie pełnomocnika wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty;

5.  nakazuje ściągnąć od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa Sądu Rejonowego Warszawa P. w W.:
- kwotę 1.920,07 złotych (jeden tysiąc dziewięćset dwadzieścia złotych 07/100) tytułem zwrotu kosztów procesu – wynagrodzenia biegłego;

- kwotę 1.108,15 złotych (jeden tysiąc sto osiem 15/100) tytułem zwrotu opłaty od pozwu;

6. pozostałe koszty sądowe przejmuje na rachunek Skarbu Państwa.

Sygn. akt VI P 182/20

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 19 maja 2020 roku A. F. (2) wniosła odwołanie od wręczonego jej wypowiedzenia umowy o pracę z dnia 28 kwietnia 2020 roku, żądając zasądzenia odszkodowania w wysokości dwumiesięcznego wynagrodzenia za pracę w kwocie brutto oraz świadczenia urlopowego, bez określenia kwoty i okresu. Jako pozwanego wskazała K. Z. prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą (...).R.B K. Z..

(pozew – k. 1-2)

Pozwany w odpowiedzi na pozew wniósł o oddalenie powództwa w całości wskazując na brak podstaw do wypłaty odszkodowania oraz ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy.

(pismo – k. 94-95; odpowiedź na pozew – k. 129-131)

W piśmie procesowym z dnia 1 marca 2022 r powódka zmodyfikowała powództwo wnosząc o zasądzenie od pozwanego kwot:

⚫

8.000 zł tytułem odszkodowania w wysokości 2 miesięcznego wynagrodzenia,

⚫

8.000 zł tytułem należnej oprawy w wysokości 2 miesięcznego wynagrodzenia,

⚫

12.000 zł tytułem wynagrodzenia za miesiące grudzień 2019, styczeń 2020 roku i luty 2020 roku oraz

⚫

wypłatę ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy za miesiące kwiecień, maj i czerwiec 2020 roku.

(pismo – k. 165-167)

Powódka pismem z dnia 6 kwietnia 2023 roku sprecyzowała, że dochodzi ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy w kwocie 2.704,08 zł brutto – 13 dni za 2016 rok po 2 godziny = 616,72 zł, 22 dni za 2017 roku po 2 godziny = 1.043,68 zł oraz 22 dni za 2018 roku po 2 godziny = 1.043,68 zł.

W odpowiedzi na sprecyzowanie powództwa, pozwany podniósł zarzut przedawnienia dochodzonego ekwiwalentu za lata 2016-2018.

(pismo przewodnie – k. 256; pismo pozwanego – k. 245-247)

Stanowiska stron pozostały niezmienne do zakończenia postępowania.

Sąd ustalił, co następuje:

Powódka zawarła umowę o pracę na czas nieokreślony 9 lutego 2016 roku. Została zatrudniona na stanowisku dyrektora hoteli i gastronomii, w pełnym wymiarze czasu pracy z miejscem wykonywania pracy w W., przy ul. (...). Od 1 lutego 2017 roku jej wynagrodzenie za pracę wynosiło 4000 zł brutto. Powódka pracowała w Hotelu (...) przy ul. (...).

Wynagrodzenie powódki obliczone jak ekwiwalent za urlop wypoczynkowy wynosiło 3.984,96 zł.

(umowa o pracę – k. 21; aneks – k. 29; zaświadczenie –k. 135)

W marcu 2020 roku w związku z pandemią (...)19 i wprowadzonymi ograniczeniami w funkcjonowaniu gastronomii oraz obiektów hotelarskich, pozwany podjął decyzję o zakończeniu prowadzenia działalności przy ul. (...) w W.. Hotel (...) przestał funkcjonować z końcem marca 2020 roku.

(zeznania powódki A. F. (2); zeznania pozwanego K. Z.)

Pismem z dnia 3 kwietnia 2020 roku pozwany poinformował powódkę, że udziela jej na podstawie art. 168 k.p. urlopów wypoczynkowych zaległych: za 2016 rok 26 dni od 17 marca 2020 roku do 20 kwietnia 2020 roku, za 2017 rok 26 dni od 21 kwietnia 2020 roku do 27 maja 2020 roku, a za 2018 rok 26 dni od 28 maja 2020 roku do 3 lipca 2020 roku.

Powódka wypełniła karty urlopowe za wyżej wskazane dni, podpisała je. Na kartach urlopowych podpisy złożył też pozwany.

(pismo – k. 4; karty urlopowe – k. 6)

W dniu 27 kwietnia 2020 roku wystosowano pismo, w którym dyrektor generalny M. N. informowała powódkę, że odwołuję ją z urlopu z dniem 28 kwietnia 2020 roku do 30 kwietnia 2020 roku. Przyczyną odwołania z urlopu wskazaną w piśmie była awaria systemu hotelowego oraz potrzebą przeprowadzenia inwentaryzacji sprzętu gastronomicznego i innych artykułów które przekazywano do Hotelu w P.. Zobowiązano powódkę do stawienia się w pracy w dniu 28 kwietnia 2020 roku o godzinie 10.00.

O treści pisma powódka została powiadomiona również mailowo.

Powódka stawiła się do pracy w hotelu (...) w dniu 28 kwietnia 2020 roku. W tym dniu ani powódka, ani żaden inny pracownik nie stwierdzili zakłóceń w działaniu systemu hotelowego. W okresie od 28 do 30 kwietnia 2020 roku obecność powódki w pracy była niezbędna do przeprowadzenia inwentaryzacji sprzętu i towarów.

(pismo – k. 13; mail – k. 13; notatka – k. 16-18; oświadczenie – k. 27)

Pismem datowanym na 28 kwietnia 2020 roku pozwany złożył powódce oświadczenie o wypowiedzeniu umowy o pracę z trzymiesięcznym okresem wypowiedzenia ze skutkiem na dzień na 31 lipca 2020 roku. Jako przyczynę rozwiązania umowy o pracę pracodawca wskazał: z art. 10 ustawy z dnia 13 marca 2003 roku (Dz. U. Nr. 90 poz. 844 ze zm.) – likwidacja stanowiska pracy ze względu na zamknięcie Hotelu (...).

W dniu 30 kwietnia 2020 roku L. Z. w obecności M. N. odczytał powódce oświadczenie o wypowiedzeniu, ale powódka odmówiła złożenia podpisu.

(wypowiedzenie umowy o pracę – k. 30, k. 107)

W okresie wypowiedzenia w dniu 22 maja 2020 roku powódka została zobowiązana do stawienia się na godz. 10.00 w pracy. Na ten dzień została odwołana z urlopu wypoczynkowego w związku z koniecznością przekazania zdjęć, plików i dokumentów które posiadała na prywatnym komputerze które były własnością firmy pozwanego.

(pismo – k. 100)

Pozwany wyliczył powódce ekwiwalent za urlop wypoczynkowy za 14 dni za 2019 rok i 16 dni za 2020 rok - w kwocie 5682,80 zł brutto.

W dniu 5 sierpnia 2020 roku wypłacono powódce ekwiwalent za urlop wypoczynkowy w kwocie 5682,80 zł brutto (4016,21 zł netto) na rachunek bankowy.

Za okres od 2016 do 2018 roku powódka nie wykorzystała urlopu wypoczynkowego w wymiarze 91,2 godziny. Należny dla niej ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy wynosił: 2163,19 zł – za 2016 rok 493,36 zł, za 2017 rok 834,91 zł, a za 2018 rok 834,91 zł.

Pozwany wypłacił powódce kwotę 2163,19 zł wraz z odsetkami w kwocie 852,26 zł tytułem ekwiwalentu za niewykorzystana urlop wypoczynkowy za lata 2016 – 2018.

(pismo – k. 98; potwierdzenie przelewu – k. 189; opinii biegłego z zakresu rachunkowości T. W. – k. 319-328, k. 356-357; potwierdzenie przelewu – k. 392)

Pozwany naliczył powódce odprawę pieniężną w wysokości 8.000,00 zł brutto – 6640 zł netto. Została ona przekazana na rachunek bankowy powódki w kwocie 6640 zł netto w dniu 12 stycznia 2023 roku.

(zaświadczenie – k. 183; potwierdzenie przelewu – k. 233)

Powódce pozwany wypłacił wynagrodzenie za miesiące 2020 roku – kwiecień, maj czerwiec i lipiec, w formie przelewu na rachunek bankowy. Wypłaty na rachunek bankowy zlecił osobiście pozwany.

Do listopada 2019 roku to powódka jako dyrektor hotelu i restauracji zajmowała się rozliczaniem wypłat i dokonywaniem wypłat wynagrodzenia pracownikom w gotówce za pokwitowaniem na liście płac. W okresie od grudnia 2019 roku do lutego 2020 roku wypłatą zajmowała się J. S. a wypłat dokonywała gotówką. W tym okresie nie dokonywano wypłat przelewami na konto.

Powódka w okresie kiedy zajmowała się wypłacaniem wynagrodzeń - naliczała i wypłacała również sobie wynagrodzenie w gotówce, potwierdzając jego odbiór na liście płac.

Powódka nie otrzymała wynagrodzenia za grudzień 2019, styczeń 2020 i luty 2020 roku. Pozwany argumentował, że nie ma pieniędzy ponieważ robi inwestycje oraz ma kredyt do spłaty. W grudniu 2019 roku pozwany mówił, że zapłaci wynagrodzenie jak spłaci kredyt. Pozwany prosił powódkę aby poczekała na wypłatę swojego wynagrodzenia, na co powódka się godziła.

Termin wypłaty wynagrodzenia przypadał do 10 dnia następnego miesiąca. Nie mniej jednak często zdarzały się opóźnienia. Do zakończenia niniejszego postępowania sadowego pozwany nie wypłacił powódce wynagrodzenia za okres od grudnia 2019 roku do lutego 2020 roku.

(potwierdzenia przelewu – k. 194-197; zeznania świadka S. F. – k. 213v-214v; zeznania świadka S. V. – k. 214v-215; zeznania świadka J. S. – k. 239-240; zeznania świadka L. Z. – k. 240v-241; zeznania świadka R. U. – k. 241-241v; zeznania powódki A. F. (2) – k. 394v-395v)

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy oraz aktach osobowych powódki, ze szczególnym uwzględnieniem potwierdzenia przelewów pieniędzy na rachunek bankowy powódki tytułem ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy oraz odprawy pieniężnej. Ustalając stan faktyczny Sąd nie oparł się na PIT 11 za rok 2020 i 2019, albowiem z niego nie wynika za jakie konkretnie miesiące dochody zostały w nim uwzględnione. To że powódka nie występowała o sprostowanie tych dokumentów nie oznacza, że otrzymała w całości wynagrodzenie za pracę za grudzień 2019 roku oraz styczeń i luty 2020 roku. Odnośnie obliczenia należnego powódce ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy, który ostatecznie pozwany wypłacił jej w toku postępowania, Sąd oparł się na opinii głównej i uzupełniającej biegłego z zakresu rachunkowości T. W..

Zeznania świadka R. L. były nieprzydatne dla niniejszej sprawy, więc Sąd nie oparł się na nich, gdyż nie był on pracownikiem hotelu ani restauracji w której pracowała powódka.

Sąd nie dał wiary zeznaniom świadka M. N., że powódce J. Z. lub K. Z. wypłacili powódce gotówką wynagrodzenie za grudzień 2019 roku, styczeń i luty 2020 roku. Co prawda świadek zeznała, że była obecna przy wypłacie wynagrodzenia w tych miesiącach, jednak brak było jakiekolwiek potwierdzenia tego na liście płac lub w innym dokumencie. Sąd nie dał wiary zeznaniom świadka, że powódka fizycznie otrzymała w każdym z tych miesięcy kwotę 4000 zł brutto.

Podobnie z wyżej wskazanych powodów Sąd nie dał wiary świadkowi J. S. odnośnie wypłaty powódce wynagrodzenia za pracę za okres od grudnia 2019 roku do lutego 2020 roku. Zeznania świadka nie były spójnie ponieważ zeznała że nie pamięta jaką kwotę powódka otrzymała, ale jednocześnie zeznała, że na pewno była to kwota wymagana. Również zeznaniom pozwanego K. Z. Sąd nie dał wiary w zakresie, że wypłacił powódce wynagrodzenie za okres od grudnia 2019 roku do lutego 2020 roku. Nie przedstawił w tym zakresie żadnego potwierdzenia wypłaty wynagrodzenia i jego odbioru przez powódkę. Jednocześnie pozwany zeznawał, że to nie on się zajmował dokonywaniem wypłat ale jego córka J. Z.. Strona pozwana nie przedstawiła wiarygodnego dowodu na potwierdzenie wypłaty powódce wynagrodzenia. Ciężar dowodu w tym zakresie obciążał pozwanego, który jest zobowiązany prowadzić listę płac.

Powódce Sąd dał wiarę w całości, ze szczególnym uwzględnieniem, że nie otrzymała wynagrodzenia za okres od grudnia 2019 roku do lutego 2020 roku, w związku z tym że powódka zawsze potwierdzała wypłatę wynagrodzenia na liście płac. Takie działanie jest zgodne z zasadami wynikającymi z przepisów prawa pracy. Sama też potwierdzała otrzymanie wynagrodzenia na liście płac.

Strony nie składały dodatkowych wniosków dowodowych.

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo podlegało uwzględnieniu w zakresie roszczenia o wynagrodzenia za pracę za okres od grudnia 2019 roku do lutego 2020 roku, w pozostałym zakresie podlegało oddaleniu.

Zgodnie z treścią przepisu art. 94 pkt. 5 k.p. pracodawca jest obowiązany terminowo i prawidłowo wypłacać wynagrodzenie za pracę. Niedopełnienie obowiązku wypłacenia wynagrodzenia w terminie i w czasie określonym w regulaminie pracy lub w innych przepisach prawa pracy uzasadnia wystąpienie pracownika z roszczeniem o zapłatę należnego wynagrodzenia wraz z odsetkami. Niewypłacenie w ustalonym terminie wynagrodzenia za pracę, bezpodstawne obniżenie tego wynagrodzenia jest wykroczeniem przeciwko prawom pracownika podlegającym karze grzywny od 1000 zł do 30 000 zł (art. 282 § 1 pkt 1 k.p.). Pracodawca powinien prowadzić dokumentację w sprawach związanych ze stosunkiem pracy oraz akta osobowe pracowników (art. 94 pkt. 9a k.p.). Sąd podziela stanowisko Sądu Najwyższego, iż pracodawca powinien prowadzić imienną listę (kartę) wynagrodzenia za pracę i innych świadczeń majątkowych związanych z pracą. Na pracodawcy spoczywa ciężar wykazania, iż wypłacił pracownikowi wynagrodzenie w należnej wysokości (por. Wyrok Sądu Najwyższego - Izba Pracy, (...) i Spraw Publicznych z 2007-11-20, II PK 81/07, O.: Orzecznictwo Sądu Najwyższego Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych rok 2009, Nr 1-2, poz. 5, str. 18).

Stosownie do § 8 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie zakresu prowadzenia przez pracodawców dokumentacji w sprawach związanych ze stosunkiem pracy oraz sposobu prowadzenia akt osobowych pracownika (j.t.: Dz. U. z 2017 r., poz. 894 ze zm.), pracodawca zakłada i prowadzi odrębnie dla każdego pracownika: kartę ewidencji czasu pracy w zakresie obejmującym: pracę w poszczególnych dobach, w tym pracę w niedziele i święta, w porze nocnej, w godzinach nadliczbowych oraz w dni wolne od pracy wynikające z rozkładu czasu pracy w przeciętnie pięciodniowym tygodniu pracy, a także dyżury, urlopy, zwolnienia od pracy oraz inne usprawiedliwione i nieusprawiedliwione nieobecności w pracy; w stosunku do pracowników młodocianych pracodawca uwzględnia w ewidencji także czas ich pracy przy pracach wzbronionych młodocianym, których wykonywanie jest dozwolone w celu odbycia przez nich przygotowania zawodowego, a także imienną kartę (listę) wypłacanego wynagrodzenia za pracę i innych świadczeń związanych z pracą. Oczywistym pozostaje więc w świetle powyższych uregulowań, iż to na pracodawcy ciąży obowiązek należytego wypłacenia wynagrodzenia swojemu pracownikowi, a w razie procesu, to na nim spoczywa także obowiązek wykazania takiej wypłaty (art. 6 k.c. w zw. z art. 300 k.p.; por. wyrok SN z dnia 14 maja 1999 r., I PKN 62/99, OSNP 2000/15/579). W wyroku z dnia 4 października 2000 r. (I PKN 71/00, OSNAPiUS 2002/10/231), Sąd Najwyższy stwierdził, że z obowiązku prowadzenia ewidencji czasu pracy wynikają konsekwencje w zakresie ciężaru dowodu (art. 6 k.c. w związku z art. 300 k.p.) polegające na tym, że to na pracodawcy spoczywa ciężar udowodnienia rzeczywistego czasu pracy pracownika z uwzględnieniem pracy w godzinach nadliczbowych. Także w uzasadnieniu wyroku z dnia 5 maja 1999 r. (I PKN 665/98, OSNAPiUS 2000/14/535) Sąd Najwyższy wskazał, że brak dokumentacji wynikający z zaniechania jej prowadzenia przez pracodawcę powoduje zmianę wynikającego z art. 6 k.c. rozkładu ciężaru dowodu i przerzucenie go na osobę zaprzeczającą udokumentowanym faktom, z których strona procesowa wywodzi skutki prawne (por. też wyrok SA w Białymstoku z dnia 10 kwietnia 2003 r., III APa 40/02, OSA 2003/12/43). Warto dodać, że przytoczone tezy orzeczeń są wyrazem ogólniejszego stanowiska orzecznictwa sądowego, ukształtowanego na tle art. 6 k.c., zgodnie z którym, w przypadkach, gdy jedna ze stron swoim postępowaniem uniemożliwia lub poważnie utrudnia wykazanie okoliczności przeciwnikowi, na którym spoczywał ciężar ich udowodnienia, wówczas na tę stronę przechodzi ciężar dowodu co do tego, że okoliczności takie nie zachodziły (por. wyrok SN z dnia 3 marca 1971 r., II PR 453/70, Lex Polonica nr 1378555).

Podsumowując powyższe wywody Sąd wskazuje, że ciężar dowodu co do prawidłowego dokonania wypłaty wynagrodzenia spoczywa na pracodawcy (art. 6 k.c. w zw. z art. 300 k.p.).

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy Sąd zważył, że powódce przysługiwało wynagrodzenie za pracę za grudzień 2019, styczeń 2020 roku i luty 2020 roku. W tych miesiącach powódka pracowała u pozwanego, czego konsekwencją jest, że powinna otrzymać wynagrodzenie za pracę w tych miesiącach. Strona pozwana podnosiła, że wypłaciła powódce wynagrodzenie za pracę w formie gotówkowej, do ręki i nie żądała pokwitowania od powódki, to w ocenie sądu nie zostało wykazane, że wynagrodzenie powódce wypłacono za miesiące za które złożyła pozew. Pozwany w miesiącach grudzień 2019 i styczeń 2020 roku i luty 2020 roku nie prowadził dokumentacji w której potwierdziłby wypłatę wynagrodzenia za pracę pracownikom, w tym także powódce. Co prawda w toku postępowania świadek M. N. oraz J. Z., zeznały, że powódka otrzymała wynagrodzenie za pracę w gotówce, jednak z ich zeznań nie wynika jakie kwoty otrzymała powódka oraz kiedy konkretnie doszło do takich wypłat. Nie przedłożono innych dowodów wynikających z przepisów prawa pracy które korespondowałyby z zeznaniami świadków. Poza tym z materiału dowodowego wynika, że wynagrodzenie za pracę potwierdzano zawsze na liście płac - podpisem. Reasumując Sąd uznał że pozwany nie wypłacił powódce wynagrodzenia za pracę za miesiące grudzień 2019 roku, styczeń i luty 2020 roku. Należne dla powódki wynagrodzenie za pracę wynosiło za każdy miesiąc po 4.000 zł brutto, albowiem takie było jej wynagrodzenie za pracę zgodnie z umową o pracę. Sąd więc zasądził za każdy miesiąc taką kwotę z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 11 dnia następnego miesiąca po miesiącu za które należne było wynagrodzenie za pracę na podstawie art. 481 kc w związku z art. 300 kp.

W zakresie roszczenia o odszkodowanie za niezgodne z prawem wypowiedzenie umowy o pracę, okazało się ono niezasadne z niżej wskazanych przyczyn. Zgodnie z art. 45 § 1 k.p. w razie ustalenia, że wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas określony lub umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiadaniu umów o pracę, sąd pracy - stosownie do żądania pracownika - orzeka o bezskuteczności wypowiedzenia, a jeżeli umowa uległa już rozwiązaniu - o przywróceniu pracownika do pracy na poprzednich warunkach albo o odszkodowaniu. W wypowiedzeniu umowy o pracę pozwany wskazał: tryb ustawowy przez zakład pracy z art. 10 ustawy z dnia 13 marca 2003 roku (Dz. U. Nr. 90 poz. 844 ze zm.) – likwidacja stanowiska pracy ze względu na zamknięcie Hotelu (...). Sąd zważył, że przyczyna leżąca u podstawy wypowiedzenia powódce stosunku pracy potwierdziła się. Pozwany wypowiedział powódce umowę o pracę ponieważ zamknął działalność hotelu i restauracji przy ul. (...) w W.. Wynikało to z ograniczeń w funkcjonowaniu hoteli i gastronomii w związku z pandemią COVID-19. Hotele, w tym również hotel pozwanego musiały zwiesić swoją działalność, nie znany był ponowny termin otwarcia, co jest okolicznością powszechnie znaną. Po wypowiedzeniu powódce umowy o pracę w marcu 2020 roku hotel i restauracja w którym powódka pracowała zaprzestał działalności, a w konsekwencji został zamknięty. Potwierdziła się więc wskazana w wypowiedzeniu umowy o pracę przyczyna tj. likwidacja stanowiska pracy. Powódka w toku postępowania twierdziła, że M. N. figuruje dalej jako dyrektor hoteli i gastronomii pracując u pozwanego, jednakże Sąd wskazuje, że nie ma to znaczenia dla sytuacji powódki. Dla oceny zasadności i prawdziwości przyczyny wskazanej w wypowiedzeniu powódki ważne jest to czy stanowisko pracy powódki zostało zlikwidowane, a nie innego pracownika. To, że inny pracownik obecnie jest zatrudniony u pozwanego na stanowisku pracy nazwanym tak samo jak stanowisko powódki, nie ma dla prawdziwości przyczyny żadnego znaczenia. Dla zgodności z prawem nie ma też znaczenia czy pozwany zaproponował powódce pracę w innym miejscu przed lub po wręczeniu oświadczenia. Pracodawca podejmując decyzję o zakończeniu stosunku pracy, nie ma obowiązku proponować pracownikowi innego stanowiska. Gdyby pozwany miał zamiar to uczynić mógłby wypowiedzieć powódce warunki pracy i płacy, czego nie uczynił.

Odnosząc się do naruszenia przez pozwanego art. 8 k.p. poprzez odwołanie powódki z urlopu wypoczynkowego w okresie od 28 do 30 marca 2020 roku, w celu wręczenia jej wypowiedzenia w ocenie sądu pracodawca nie nadużył swojego prawa podmiotowego. Zgodnie z art. 167 § 1 k.p. pracodawca może odwołać pracownika z urlopu tylko wówczas, gdy jego obecności w zakładzie wymagają okoliczności nieprzewidziane w chwili rozpoczynania urlopu. Pracodawca odwołując powódkę z urlopu wypoczynkowego potrzebował jej obecności, do sporządzenia inwentaryzacji sprzętu i przedmiotów będących na wyposażeniu Hotelu (...) wobec zaprzestania jego działalności. Powódka była niezbędna, albowiem zajmowała stanowisko dyrektora hotelu. Wbrew twierdzeniu powódki, pracodawca nie odwołał jej z urlopu tylko po to aby wręczyć jej wypowiedzenie umowy o pracę, a odwołanie wynikało z niespodziewanej, realnej potrzeby pracodawcy.

Reasumując wszelkie powyższe argumenty Sąd wobec powyższego oddalił powództwo o odszkodowanie.

Odnośnie roszczenia o odprawę pieniężną w związku z rozwiązaniem stosunku pracy z przyczyn niedotyczących pracodawcy, Sąd wskazuje, że pracodawca wypłacił odprawę na rachunek bankowy powódki w kwocie netto 6640 zł. (8.000 zł brutto). Należy wskazać, że w sprawie zastosowanie ustawy z dnia 13 marca 2003r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników (Dz. U. 2003r., Nr 90, poz. 844 z późn. zm.).

Zgodnie z art. 1 ustawy o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników, przepisy tejże Ustawy stosuje się w razie konieczności rozwiązania przez pracodawcę zatrudniającego co najmniej 20 pracowników stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników, w drodze wypowiedzenia dokonanego przez pracodawcę, a także na mocy porozumienia stron, jeżeli w okresie nieprzekraczającym 30 dni zwolnienie obejmuje co najmniej:

1. 10 pracowników, gdy pracodawca zatrudnia mniej niż 100 pracowników,

2. 10% pracowników, gdy pracodawca zatrudnia co najmniej 100, jednakże mniej niż 300 pracowników,

3. 30 pracowników, gdy pracodawca zatrudnia co najmniej 300 lub więcej pracowników - zwanego dalej „grupowym zwolnieniem”.

Z kolei art. 10 powołanej ustawy zawiera zasady przeprowadzania tzw. indywidualnego trybu zwolnień. Tryb ten, zgodnie z ust. 1 powyższego przepisu, może mieć miejsce wówczas, gdy pracodawca zatrudnia nie mniej niż 20 pracowników i wystąpi potrzeba zwolnienia jednego z nich z przyczyn leżących wyłącznie po stronie pracodawcy. Dodatkowo zwolnienie w tym trybie musi nastąpić w okresie 30 dni, z zastrzeżeniem, iż obejmuje ono mniejszą liczbę pracowników niż wskazuje to treść art. 1 niniejszej ustawy.

Ponadto zgodnie z art. 8 ust. 1 tej ustawy - pracownikowi, w związku z rozwiązaniem stosunku pracy w ramach grupowego zwolnienia, przysługuje odprawa pieniężna w wysokości:

1) jednomiesięcznego wynagrodzenia, jeżeli pracownik był zatrudniony u danego pracodawcy krócej niż 2 lata;

2) dwumiesięcznego wynagrodzenia, jeżeli pracownik był zatrudniony u danego pracodawcy od 2 do 8 lat;

3) trzymiesięcznego wynagrodzenia, jeżeli pracownik był zatrudniony u danego pracodawcy ponad 8 lat.

Bezsporne jest, że powódka była zatrudniona u pozwanego ponad 4 lata. Pracodawca rozwiązał z nią umowę z przyczyn niedotyczących pracownika tj. likwidacji stanowiska pracy z powodu zaprzestania prowadzenia działalności w hotelu i restauracji w którym powódka pracowała jako dyrektor. Oznacza to, że pracodawca wypłacić powinien powódce odprawę w wysokość 2 miesięcznego wynagrodzenia. Pozwany uznając zasadność roszczenia powódki wypłacił jej w dniu 12 stycznia 2023 roku odprawę pieniężną na rachunek bankowy w kwocie netto. Świadczenie pieniężne, o którym mowa wyżej, czyli odprawa pieniężna, jest świadczeniem, które podlega opodatkowaniu – zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.). Jednocześnie odprawy, odszkodowania i rekompensaty wypłacane pracownikom z tytułu wygaśnięcia lub rozwiązania stosunku pracy nie stanowią podstawy wymiaru składek na ZUS. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z 18 grudnia 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe (Dz. U. Nr 161, poz. 1106 ze zm.). Oznacza to, że pracodawca wypłacając powódce odprawę pieniężną powinien odprowadzić podatek dochodowy i wypłacić jej kwotę netto. Wypłacona powódce kwota 6.640 zł na rachunek bankowy co do wysokości - po odliczeniu podatku dochodowego od kwoty brutto nie była kwestionowana przez powódkę. Wobec tego, że pozwany wypłacił powódce w całości należną jej odprawę pieniężną w kwocie 8.000 zł brutto (6.640 zł netto) powództwo w tym zakresie podlegało oddaleniu.

Niezasadnie również okazało się uwzględnienie roszczenia o ekwiwalent za urlop wypoczynkowy za lata 2019 i 2020 oraz za okres wcześniejszy czyli od 2016 do 2018 roku. Zgodnie z art. 171 § 1 k.p. w przypadku niewykorzystania przysługującego urlopu w całości lub w części z powodu rozwiązania lub wygaśnięcia stosunku pracy pracownikowi przysługuje ekwiwalent pieniężny. W toku tego postępowania powódka dochodziła ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy za 2020 roku (za miesiące kwiecień, maj i czerwiec 2020 roku), następnie rozszerzyła powództwo o ekwiwalent za urlop wypoczynkowy w kwocie 2704,08 zł brutto – 13 dni za 2016 rok po 2 godziny = 616,72 zł, 22 dni za 2017 roku po 2 godziny = 1043,68 zł oraz 22 dni za 2018 roku po 2 godziny = 1043,68 zł. W toku postępowania pozwany wypłacił powódce ekwiwalent za urlop wypoczynkowy za 14 dni za 2019 rok i 16 dni za 2020 rok w kwocie - 5682,80 zł brutto. Pozwany wypłacił także powódce kwotę 2163,19 zł wraz z odsetkami w kwocie 852,26 zł tytułem ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy za lata 2016 – 2018. Wobec braku kwestionowania przez powódkę wysokości wypłaconych kwot Sąd oddalił powództwo o ekwiwalent za urlop wypoczynkowy jako bezzasadne.

W zakresie zarzutu przedawnienia stwierdzić należy, że w pozwie powódka nie dochodziła ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy za zaległe dni urlopów wypoczynkowych. Dopiero w piśmie procesowym z dnia 1 marca 2022 roku pełnomocnik powódki sprecyzował, że żąda ona ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy. Jednak wskazał inne okresy niż lata 2016 – 2018, a mianowicie powódka żądała ekwiwalentu za wypoczynkowy za miesiące kwiecień, maj i czerwiec 2020 roku. W ocenie sądu biegu przedawnienia roszczenia o ekwiwalent za urlop wypoczynkowy za lata 2016 – 2018 nie przerwało wniesienie pozwu, albowiem powódka w nim nie wskazała wprost, że dochodzi ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy w żądanej ostatecznie kwocie za określone lata. Ostatecznie pozwany mimo podniesionego zarzutu przedawnienia wypłacił powódce ekwiwalent za urlop wypoczynkowy za lata 2016 – 2018, uznając zasadność roszczenia. Wobec wypłacania w całości należnego powódce ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy, Sąd oddalił powództwo w tym zakresie.

O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 i 99 k.p.c., uznając, że powódka wygrała proces w zakresie wynagrodzenia za pracę w kwocie łącznie 12.000 zł, oraz w zakresie wypłaconej w toku postępowania odprawy pieniężnej kwoty 8.000 zł oraz ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy 2.163,19 zł – łącznie kwoty 22 163,19 zł. Odprawa i ekwiwalent za urlop wypoczynkowy zostały wypłacone w całości zgodnie z żądaniem powódki już po wniesieniu pozwu, a złożenie pozwu było niezbędne do zaspokojenia jej roszczeń. W zakresie odszkodowania za niezgodne z prawem wypowiedzenie umowy o prace pozwany wygrał w całości, ponieważ żądanie powódki okazało się niezasadne w całości. W związku z tym Sąd zasądził na rzecz powódki od pozwanego kwotę 2.700 zł na podstawie § 9 ust 1. pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie a rzecz pozwanego od powódki kwotę 180 zł na podstawie § 9 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych.

O kosztach sądowych Sąd orzekł na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. W toku postępowania Sąd tymczasowo wypłacił biegłemu ze Skarbu Państwa kwoty 931,14 zł, 590,76 zł oraz 355,17 zł – łącznie 1.902,07 zł tytułem wynagrodzenia za sporządzenie opinii z zakresu rachunkowości w tej sprawie. Opinia biegłego z zakresu rachunkowości T. W. posłużyła do ustalenia wysokości ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy dla powódki, który ostatecznie przed wydaniem wyroku został jej wypłacony. Tak więc Sąd uznał, że pozwany zobowiązany jest ponieść w całości te koszty, skoro wypłacił powódce m.in. kwotę 2.163,19 zł tj. taką samą jaką obliczył biegły T. W. i Sąd nakazał pobrać od niego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 1.902,07 zł. W przedmiocie opłaty od pozwu Sąd orzekł biorąc pod uwagę, że Sąd zasądził na rzecz powódki od pozwanego kwotę 12.000 zł, a w zakresie kwot 8.000 zł – tytułem odprawy oraz 2.163,19 zł – tytułem ekwiwalentu należało uznać pozwanego za przegrywającego. Łącznie pozwany przegrał w zakresie kwoty 22.163,19 zł (12.000 zł + 8.000 zł + 2,163,19 zł), a opłata od pozwu od której powódka była zwolniona wynosiła 5% z tej kwoty czyli 1.108,15 zł. Sąd nakazał pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 1.108,15 zł tytułem opłaty od pozwu której powódka nie miała obowiązku uiścić, jako strona zwolniona od kosztów sądowych z mocy ustawy.

ZARZĄDZENIE

(...).