Postanowienie SN z 23 listopada 2011, sygn. III CNP 30/11
Data orzeczenia
23 listopada 2011
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział III
Przewodniczący
SSN Katarzyna Tyczka-Rote
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 23 listopada 2011 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Katarzyna Tyczka-Rote
w sprawie z powództwa B.W. i R. W.
przeciwko Z. D.
o wydanie nieruchomości,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 23 listopada 2011 r.,
na skutek skargi powodów
o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego
z dnia 31 maja 2011 r.,
odrzuca skargę.
Uzasadnienie
2
Powodowie B. W. i R. W. wnieśli skargę o stwierdzenie niezgodności z
prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego z dnia 31 maja 2011 r.
Wyrokiem tym Sąd drugiej instancji zmienił uwzględniający powództwo wyrok Sądu
Rejonowego z dnia 7 grudnia 2010 r. w ten sposób, że powództwo przeciwko Z. D.
o wydanie nieruchomości oddalił w całości.
Powodowie domagali się nakazania pozwanemu, żeby wydał im
nieruchomość stanowiącą piwnicę nr 3 położoną w budynku mieszkalnym przy
ul. G. 2. Powodowie podnieśli, iż są właścicielami lokalu mieszkalnego numer 3 w
budynku mieszkalnym położonym przy ul. G. 2, na działce nr 31/6, do którego
przynależy piwnica nr 3 o powierzchni 9,14 m2
. Własność nieruchomości lokalowej,
tak opisanej w księdze wieczystej, nabyli na podstawie umowy darowizny z dnia 20
czerwca 2005 r. Pozwany zajął piwnicę powodów w okresie ich nieobecności w
kraju w 2007 r. Pozwany wniósł o oddalenie powództwa, wyjaśniając, że od 1978 r.
jest właścicielem działki 31/5 obr. 192 zabudowanej budynkiem, w skład którego
wchodzi sporna piwnica.
Sąd pierwszej instancji uznał powództwo za zasadne. Ocenił, że piwnica jest
pomieszczeniem przynależnym, stanowiącym część składową nieruchomości
powodów - odrębnej własności lokalu. Jej status wynika z art. 2 ust 4 ustawy z dnia
24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. 2000 r. Nr 80 poz. 9030).
Zgodnie z aktualnymi wpisami w księdze wieczystej właścicielami nieruchomości -
odrębnej własności lokalu, do którego piwnica przynależy są powodowie.
Powodowie mogli więc, powołując się na art. 222 § 1 k.c., skutecznie żądać od
pozwanego, faktycznie władającego tym pomieszczeniem, aby wydał je powodom.
Rozpoznający apelację pozwanego Sąd Okręgowy nie podzielił stanowiska
Sądu pierwszej instancji, że powodom przysługuje prawo własności spornej
piwnicy, ponieważ nabyli do niej prawo działając w zaufaniu do treści księgi
wieczystej i chroni ich rękojmia wiary publicznej tej księgi. Zdaniem Sądu
odwoławczego prawo własności pozwanego również figurowało w księdze
wieczystej (Kw nr /.../) i to od 27 lat w momencie nabywania nieruchomości
lokalowej przez powodów. Powodów nie chroniła rękojmia wiary publicznej ksiąg
3
wieczystych przewidziana w art. 5 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach
wieczystych i hipotece (Dz. U. 1982 r. Nr 19 poz. 147 ze zm.), ponieważ nie osłania
ona rozporządzeń dokonanych bezpłatnie albo na rzecz nabywcy działającego
w złej wierze. Sąd Okręgowy uznał, że powodowie spełniali kryteria obydwu
podstaw wyłączenia rękojmi, ponieważ uzyskali nieruchomość lokalową
na podstawie umowy nieodpłatnej (darowizny), a ponadto okoliczności
sprawy wskazują, iż zdawali sobie oni sprawę, że właścicielem piwnicy był
pozwany, ponieważ piwnica znajdowała się na terenie jego nieruchomości i poza
granicami działki przynależnej do budynku, w którym mieści się lokal powodów i nie
spełniała wymagań stawianych w art. 2 ust. 4 ustawy o własności lokali.
Powodowie wykorzystują błąd polegający na mylnym przyporządkowaniu spornej
piwnicy do lokalu nabytego przez poprzedników. Powodowie oraz ich poprzednicy
od lat zamieszkiwali w budynku posadowionym na działce nr 31/6 i w drodze
zwykłych aktów staranności mogli ustalić stan rzeczywisty.
Skarżący oparli skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego wyroku na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną
wykładnię art. 3 ustawy o księgach wieczystych i hipotece, art. 7 ustawy
o własności lokali oraz przepis art. 222 § 1 k.c. Jako przepisy prawa, z którym
niezgodnie jest zaskarżone orzeczenie, skarżący wskazali art. 64 Konstytucji RP,
art. 3 ustawy o księgach wieczystych i hipotece oraz art. 7 ustawy o własności lokali
oraz art. 222 § 1 k.c.
Wyrządzenie szkody przez wydanie kwestionowanego orzeczenia skarżący
uprawdopodobnili wskazując, że zostali pozbawieni prawa posiadania i własności
piwnicy stanowiącej przynależność do lokalu mieszkalnego będącego ich
własnością.
Wyjaśnili także, że zaskarżony wyrok nie podlega zaskarżeniu skargą
kasacyjną, nie zachodziły przesłanki uzasadniające wystąpienie o wznowienie
postępowania oraz do wniesienia powództwa przeciwegzekucyjnego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
4
Zgodnie z art. 4245
§ 1 pkt 4 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności
prawem prawomocnego orzeczenia, powinna zawierać szereg elementów
konstrukcyjnych. Należą do nich:
1) oznaczenie orzeczenia, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem,
czy jest ono zaskarżone w całości lub w części,
2) przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie,
3) wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest
niezgodne,
4) uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie
orzeczenia, którego skarga dotyczy,
5) wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych
środków prawnych nie było i nie jest możliwe, a ponadto - gdy skargę
wniesiono stosując art. 4241
§ 2 - że występuje wyjątkowy wypadek
uzasadniający wniesienie skargi,
6) wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem.
Każdy z tych elementów ma samodzielną rolę i musi być wyodrębniony
w skardze, a także wypełniony odpowiednią treścią.
Skarga złożona przez powódkę nie ma wszystkich koniecznych składników,
nie zawiera bowiem uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody spowodowanej
przez wydanie zaskarżonego orzeczenia. Warunek ten jest spełniony jedynie
wówczas, gdy strona skarżąca złoży oświadczenie, że szkoda w jej majątku
nastąpiła i wskaże rodzaj i rozmiar tej szkody, a ponadto powoła lub przedstawi
dowody lub inne środki uwiarygodniające jej twierdzenie (por. np. postanowienie
Sądu Najwyższego z dnia 22 listopada 2005 r., I CNP 19/05, nie publ.,
postanowienia tego Sądu z dnia 23 września 2005 r., III CNP 5/05, nie publ.;
z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, OSNC z 2006 r., nr 1, poz. 16, z 15 lutego
2006 r., IV CNP 7/05, nie publ.). Z przytoczonych względów należało orzec
jak w sentencji, na podstawie art. 4248
§ 1 k.p.c. Skarżący w niniejszej sprawie
powołali się co prawda na to, że została im wyrządzona szkoda polegająca
na pozbawieniu ich prawa posiadania i własności piwnicy stanowiącej
5
przynależność do lokalu mieszkalnego, będącego ich własnością, jednakże
nie wskazali nawet wysokości poniesionej szkody. Samo twierdzenie powodów
w powyższym względzie nie może spełniać wymagania konstrukcyjnego skargi,
o którym mowa w art. 4245
§ 1 pkt 4 k.p.c. W niniejszej sprawie nie podjęto
zaś nawet próby uprawdopodobnienia faktu poniesienia szkody oraz jej rozmiarów.
W myśl art. 4248
§ 1 k.p.c., Sąd Najwyższy odrzuca skargę niespełniającą
wymagań określonych w art. 4245
§ 1 k.p.c. Wypełniając dyspozycję tego przepisu,
Sąd Najwyższy postanowił, jak w sentencji.
jw