Wyrok z 15 stycznia 2025, sygn. I1 C 447/24
Sygn. akt: I1 C 447/24 upr
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 15 stycznia 2025 r.
Sąd Rejonowy w Gdyni I Wydział Cywilny Sekcja d/s rozpoznawanych w postępowaniu uproszczonym
w składzie następującym:
|
Przewodniczący: |
SSR Małgorzata Żelewska |
po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2025 r. w Gdyni na posiedzeniu niejawnym
sprawy z powództwa Gminy M. G.
przeciwko J. W.
o zapłatę
I. oddala powództwo;
II. zasądza od powódki na rzecz pozwanej kwotę 3600 zł (trzy tysiące sześćset złotych) tytułem kosztów zastępstwa procesowego z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.
Sygnatura akt I 1 C 447/24
Uzasadnienie wyroku z dnia 15 stycznia 2024 roku
Powódka Gmina M. G. wniosła pozew przeciwko J. W. domagając się zasądzenia od pozwanej kwoty 13.938,90 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od następujących kwot:
- 6.969,45 zł od dnia 1 października 2023 roku do dnia zapłaty,
- 6.969,45 zł od dnia 1 listopada 2023 roku do dnia zapłaty.
W uzasadnieniu pozwu powódka podniosła, że pozwana zalega z zapłatą odszkodowania za bezumowne korzystanie z gruntu gminnego położonego w G. przy Al. (...), stanowiącej część działki (...), obręb 0030 W. (...). M. o powierzchni około 63 m 2 za okres od 1 października 2020 roku do dnia 31 grudnia 2020 roku. Pismem z dnia 2 listopada 2023 roku pozwana była wzywana do zapłaty, jednak do dnia wniesienia pozwu nie uregulowała ww. należności.
(pozew, k. 2-2v)
W dniu 18 grudnia 2023 roku w sprawie o sygnaturze akt I 1 Nc 4693/23 Referendarz sądowy Sądu Rejonowego w Gdyni wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym, uwzględniając powództwo w całości.
(nakaz zapłaty, k. 10)
Pozwana wniosła o oddalenie powództwa w całości. Pozwana przyznała, że wraz z mężem zajmują na cele mieszkaniowe ww. działkę zabudowaną budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym i garażem na jeden samochód. Natomiast, zaprzeczyła, aby na ww. nieruchomości była prowadzona działalność gospodarcza w formie warsztatu samochodowego, co podniesiono w wezwaniu do zapłaty z dnia 11 września 2023 roku. Jak wskazała czynności związane z konserwacją i naprawą samochodów były wykonywane wyłącznie u klientów, albowiem na realizację tych usług na terenie spornej działki nie pozwalały wymiary działki, jej zagospodarowanie i usytuowanie. Działka jest bowiem położona na terenie ogródków działkowych, prowadzi do niej wąska droga uniemożliwiająca przejazd dwóch pojazdów. Nadto, zarzuciła, że pozew nie zawiera żadnego uzasadnienia wysokości odszkodowania, a wskazane w wezwaniu do zapłaty stawki czynszu dzierżawnego nie mają zastosowania do bezumownego korzystania. Zdaniem pozwanej zmiana zasad naliczania odszkodowania powinna mieć skutek na przyszłość, a nie dotyczyć należności za okres kilku lat wstecz, jak w niniejszym przypadku. N. było również obciążanie podatkiem VAT, gdyż korzystanie pozwanej ma charakter bezumowny oraz odszkodowawczy i nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
(sprzeciw od nakazu zapłaty, k. 22-25)
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
Powódka Gmina M. G. jest właścicielką nieruchomości gruntowej położonej w G. przy Al. (...), stanowiącej działkę nr (...), obręb 0030 W. (...). M..
(dowód: wydruk aktualnej treści księgi wieczystej nr (...), k. 66-68)
Pozwana J. W. zajmuje bezumownie część działki nr (...) o powierzchni około 360 m 2. Działka znajduje się na terenie ogródków działkowych. Na zajmowanym przez pozwaną gruncie znajduje się budynek mieszkalny oraz jednostanowiskowy garaż. W przedmiotowym budynku pozwana zamieszkuje wspólnie z mężem oraz dwójką dzieci. Do działki zajmowanej przez pozwaną prowadzi wąska droga dojazdowa.
(dowód: zeznania świadka D. W. (1), płyta CD k. 156, zeznania świadka S. N., płyta CD k. 169)
Małżonek pozwanej D. W. (1) jest kierowcą rajdowym, licencjonowanym sędzią, członkiem Automobilklubu Morskiego. Nadto jest kustoszem (...) Użytkowej w G.. Na przedmiotowej nieruchomości składuje kilka kompletów opon do samochodu rajdowego. Często odwiedzają go znajomi pasjonaci motoryzacji, którzy na terenie posesji przygotowują pojazdy do wyścigów. Aktualnie rodzina pozwanej posiada zarejestrowanych 7 samochodów.
(dowód: zeznania świadka D. W. (1), płyta CD k. 156, zeznania świadka S. N., płyta CD k. 169, zdjęcie licencji i karty członkowskiego Automobilklubu, k. 79, zdjęcia dowodów rejestracyjnych, k. 78, wydruk korespondencji e – mailowej, k. 98-103, zdjęcia trofeów i nagród, k. 104-104, kopie dyplomów, k. 106-110, zaświadczenie, k. 129)
Pozwana J. W. prowadzi działalność gospodarczą pod firmą P.H.U. J.” od dnia 2 maja 2019 roku. W lipcu 2019 roku w (...) jako stałe miejsce wykonywania działalności gospodarczej wskazała adres w G. przy Al. (...). W 2020 roku przeważającą działalnością była konserwacja i naprawa pojazdów samochodowych z wyłączeniem motocykli (kod (...) 45.20), natomiast działalnością wykonywaną również: wynajem i dzierżawa pozostałych pojazdów samochodowych z wyłączeniem motocykli (kod (...) 77.12), wynajem i dzierżawa samochodów osobowych i furgonetek (kod (...) 77.11), działalność związana z produkcją filmów, nagrań wideo i programów telewizyjnych (kod (...) 59.11), transport drogowy towarów (kod (...) 49.41), pozostała sprzedaż detaliczna prowadzona poza siecią sklepową, straganami i targowiskami (kod (...) 47.99), sprzedaż detaliczna prowadzona przez domy sprzedaży wysyłkowej lub Internet (kod (...) 47.91), pozostała sprzedaż detaliczna prowadzona w niewyspecjalizowanych sklepach (kod (...) 47.19), sprzedaż detaliczna części i akcesoriów do pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli (kod (...) 45.32), sprzedaż hurtowa i detaliczna samochodów osobowych i furgonetek (kod (...) 45.11).
(dowód: wydruki z (...), k. 60-65)
Powyższe miejsce stałego wykonywania działalności gospodarczej zostało zgłoszone w (...) z powodów podatkowych, tj. na potrzeby rozliczania podatku VAT.
(dowód: zeznania świadka D. W. (1), płyta CD k. 156)
Pozwana prowadzi działalność gospodarczą z pomocą męża. J. W. zajmuje się sprawami biurowymi, w tym wystawianiem faktur, zaś jej małżonek D. W. (1) świadczy usługi na rzecz klientów. W 2020 roku w ramach prowadzonej działalności gospodarczej małżonkowie zajmowali się głównie handlem częściami samochodowymi, usługami holowania, a także wspieraniem produkcji handlowej, co polegało na organizacji samochodów na plan filmowy, w tym na kupowaniu samochodów i ich dostosowywaniu do potrzeb filmowych. Usługi holowania były przez małżonka pozwanej świadczone z wykorzystaniem lawety nieodpłatnie użyczonej przez jego brata F. W.. Pojazd ten zwykle stoi ona na darmowych miejscach parkingowych, najczęściej przy Parku (...).
(dowód: zeznania świadka D. W. (1), płyta CD k. 156, zeznania świadka S. N., płyta CD k. 169, umowa użyczenia lawety, k. 111, zdjęcie dowodu rejestracyjnego, k. 113, 134-137, umowa o dzieło z aktorem, k. 117-125, zdjęcia z planu filmowego, k. 126-128, umowy kupna – sprzedaży, k. 132-133)
Początkowo, Gmina naliczała w stosunku do pozwanej odszkodowanie za bezumowne korzystanie z całego zajmowanego gruntu wedle jednolitej stawki z tytułu korzystania z nieruchomości na cele mieszkalne.
(dowód: zeznania świadka D. W. (1), płyta CD k. 156)
Jesienią 2015 roku D. W. (1) rozpoczął prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie naprawy i konserwacji pojazdów samochodowych z wyłączeniem motocykli. Na potrzeby działalności wykorzystywał pomieszczenie gospodarcze o powierzchni 25 m 2 oraz fragment spornej działki o powierzchni 30 m 2. Nadto, w bezpośrednim sąsiedztwie Al. (...) postawił tablicę informacyjną o treści „A.-C. 513 343 148”. Pismem z dnia 21 października 2015 roku powódka wezwała go do natychmiastowego usunięcia tej tablicy.
(dowód: pismo powódki z dnia 21 października 2015r., k. 172-173, pismo powódki z dnia 19 listopada 2015r., k. 174-175, pismo D. W. z dnia 30 listopada 2015r., k. 176, pismo powódki z dnia 11 stycznia 2016r., k. 177)
Pismem z dnia 4 lipca 2023 roku powódka poinformowała pozwaną o naliczeniu należności za okres od 2 maja 2019 roku do 27 września 2022 roku osobno z tytułu bezumownego korzystania z przedmiotowego gruntu z przeznaczeniem na prowadzenie warsztatu samochodowego na powierzchni 63 m 2. Z tego tytułu za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2020 roku powódka zażądała zapłaty kwoty 13.938,90 zł brutto w dwóch ratach po 6.969,45 zł każda w terminach do 30 września 2023 roku i 31 października 2023 roku. Przedmiotowe pismo zostało doręczone w dniu 6 lipca 2023 roku.
(dowód: pismo powódki z dnia 4 lipca 2023r., k. 4 wraz z dowodem doręczenia, k. 5, mapa sytuacyjno – wysokościowa, k. 178)
Powyższa należność została wyliczona zgodnie z załącznikiem do Zarządzenia Nr (...) Prezydenta Miasta G. z dnia 12 grudnia 2019 roku z uwzględnieniem stawki czynszu dzierżawnego za 1 m 2 powierzchni przeznaczonej na warsztaty samochodowe wynoszącej 14,99 zł/m 2 w stosunku miesięcznym.
(dowód: załącznik do Zarządzenia Nr (...) Prezydenta Miasta G. z dnia 12 grudnia 2019r., k. 53-54)
Sąd zważył, co następuje:
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dowodów z dokumentów przedłożonych przez strony niniejszego postępowania, a także zeznań świadków D. W. (1) i S. N..
Oceniając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy Sąd nie dopatrzył się żadnych podstaw do kwestionowania autentyczności wymienionych powyżej dokumentów. Co prawda większość dowodów została złożona przez strony w formie kopii niepoświadczonych notarialnie ani nieuwierzytelnionych przez fachowego pełnomocnika, niemniej Sąd nie miał wątpliwości, że ww. kopie są wiernym odwzorowaniem oryginałów dokumentów, nie noszą żadnych znamion ingerencji w ich treść i również na tych dowodach oparł swoje ustalenia faktyczne w sprawie. Zresztą żadna ze stron nie wnosiła zastrzeżeń co do prawdziwości ww. dokumentów.
Sąd nie znalazł również podstaw do odmowy przyznania wiary zeznaniom przesłuchanych w sprawie świadków odnośnie przedmiotu i miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, a także wykorzystywania nieruchomości w celach hobbystycznych przez męża pozwanej. Obaj świadkowie zgodnie zeznali, że w okresie spornym przedmiotowa działka nie była wykorzystywana do prowadzenia na niej warsztatu samochodowego. W tym okresie pozwana wraz z małżonkiem mieli – wedle relacji świadków – zajmować się głównie świadczeniem usług holowania oraz handlem częściami samochodowymi. Ze zgodnych zeznań świadków wynikało także, że na przedmiotowej działce znajdowały się samochody rajdowe, jak również części do nich, co było związane z pasją małżonka pozwanej, który uczestniczy w rajdach samochodowych. Sąd dostrzega, że świadkami byli małżonek pozwanej, jak również jej znajomy, a więc osoby pozostające z pozwaną w relacjach rodzinnych i towarzyskich, co rzecz jasna mogło przekładać się na treść zeznań. Jednak strona powodowa nie przedłożyła żadnych dowodów, które pozwoliłyby zakwestionować wiarygodność tych zeznań, w szczególności pozwoliłyby na jednoznaczne stwierdzenie, że na części spornej nieruchomości był prowadzony warsztat samochodowy. Jednocześnie, przedstawiona przez świadków wersja wydaje się być logiczna i prawdopodobna także w świetle innych przedstawionych przez stronę pozwaną dowodów.
Na podstawie art. 235 § 1 pkt 2 i 5 k.p.c. Sąd natomiast pominął dowód z opinii biegłego sądowego do spraw szacowania nieruchomości, uznając, że wobec niewykazania przez stronę powodową, że sporna nieruchomość była wykorzystywana do prowadzenia na niej warsztatu samochodowego, bezprzedmiotowe jest prowadzenia postępowania dowodowego na okoliczność ustalenia wysokości stawki rynkowej. Uwzględnienie wniosku powódki w tym stanie rzeczy spowodowałoby jedynie nieuzasadnioną zwłokę w rozpoznaniu niniejszej sprawy.
Podstawę prawną powództwa stanowiły przepisy art. 224 k.c. w zw. z art. 225 k.c. i art. 230 k.c. Zgodnie z treścią art. 225 k.c. obowiązki samoistnego posiadacza w złej wierze względem właściciela są takie same jak obowiązki samoistnego posiadacza w dobrej wierze od chwili, w której ten dowiedział się o wytoczeniu przeciwko niemu powództwa o wydanie rzeczy. Jednakże samoistny posiadacz w złej wierze obowiązany jest nadto zwrócić wartość pożytków, których z powodu złej gospodarki nie uzyskał, oraz jest odpowiedzialny za pogorszenie i utratę rzeczy, chyba że rzecz uległaby pogorszeniu lub utracie także wtedy, gdyby znajdowała się w posiadaniu uprawnionego. Natomiast stosownie do art. 224 § 2 k.c. od chwili, w której samoistny posiadacz w dobrej wierze dowiedział się o wytoczeniu przeciwko niemu powództwa o wydanie rzeczy, jest on obowiązany do wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy i jest odpowiedzialny za jej zużycie, pogorszenie lub utratę, chyba że pogorszenie lub utrata nastąpiła bez jego winy. Obowiązany jest zwrócić pobrane od powyższej chwili pożytki, których nie zużył, jak również uiścić wartość tych, które zużył. W myśl art. 230 k.c. przepisy dotyczące roszczeń właściciela przeciwko samoistnemu posiadaczowi o wynagrodzenie za korzystanie z rzeczy, o zwrot pożytków lub o zapłatę ich wartości oraz o naprawienie szkody z powodu pogorszenia lub utraty rzeczy, jak również przepisy dotyczące roszczeń samoistnego posiadacza o zwrot nakładów na rzecz, stosuje się odpowiednio do stosunku między właścicielem rzeczy a posiadaczem zależnym, o ile z przepisów regulujących ten stosunek nie wynika nic innego.
W pierwszej kolejności należy odnieść się do podniesionego przez pozwaną zarzutu, jakoby pozwana była samoistną posiadaczką spornego gruntu. W ocenie Sądu zarzut ten był całkowicie chybiony i pozostawał w sprzeczności ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Zważyć należy, iż zgodnie z art. 336 k.c. samoistnym posiadaczem rzeczy jest ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel. Jak wskazuje się w doktrynie kodeksowe sformułowanie rozumiane jest jako władztwo niepodporządkowane innemu podmiotowi, w tym innemu posiadaniu, a także niepozostające w bezpośrednim związku z innym stanem faktycznym i prawnym niż ten z udziałem posiadacza. Cechuje się, istniejącym z uzasadnionych przyczyn, stanem świadomości i wolą odpowiadającą prawu własności. Akcentowanie tej przesłanki podkreśla samodzielność władania posiadacza i niezależność względem praw innych osób oraz ich woli. Przedmiotem posiadania samoistnego jest bowiem rzecz własna lub traktowana jako własna (zob. M. Załucki (red.), Kodeks cywilny. Komentarz. Wyd. 4, Warszawa 2024). Zważyć przy tym należy, iż postawa posiadacza samoistnego wobec rzeczy powinna być konsekwentna w tym znaczeniu, że nie może on zmiennie traktować statusu swoich uprawnień niektóre z nich wykonując tak, jakby czynił to posiadacz zależny, np. uiszczając wynagrodzenie z tytułu korzystania z rzeczy. Byłby to przejaw braku samodzielnej władzy (zob. postanowienie SN z 7 kwietnia 2011 r., IV CSK 425/10, OSNC-ZD 2012, Nr 2, poz. 27). W świetle zeznań świadka D. W. (1), który zeznał, że pozwana od lat uiszczała na rzecz powódki wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z całego zajmowanego gruntu o powierzchni około 360 m 2, tyle że obliczonego według stawek czynszu ustalonego dla nieruchomości przeznaczonych na cele mieszkaniowe, nie budzi wątpliwości, że posiadanie pozwanej nie miało charakteru samodzielnego. Jej władztwo cechowało się podporządkowaniem powódce na rzecz której uiszczała wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z gruntu. Zresztą, kwestia zależnego charakteru posiadania – jak wynika z treści pism procesowych pozwanej – była podstawą oddalenia wniosku o zasiedzenie nieruchomości.
Przesądziwszy powyższe w dalszej kolejności należy wskazać, że w niniejszej sprawie nie było sporu co do tego, że w okresie objętym żądaniem pozwu pozwana rzeczywiście korzystała z gruntu będącego własnością powódki położonego w G. przy Al. (...), stanowiącego działkę nr (...), obręb 0030 W. Św. M. o łącznej powierzchni 63 m 2. Jak już wskazano powyżej pozwana niewątpliwie miała też świadomość tego, że nie posiada tytułu prawnego do tego gruntu. Jak bowiem wynika z zeznań D. W. (1) od wielu lat uiszczała na rzecz powódki wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z gruntu, a nadto nieskutecznie domagała się na drodze sądowej stwierdzenia zasiedzenia tego gruntu. W związku z powyższym należało uznać pozwaną za posiadacza w złej wierze, który – stosownie do przytoczonych powyżej przepisów – jest zobowiązany do uiszczania na rzecz właściciela gruntu wynagrodzenia za bezumowne korzystanie.
Natomiast kwestią sporną pozostawało, czy pozwana wykorzystywała sporny gruntu o powierzchni 63 m 2 do prowadzenia działalności gospodarczej w postaci warsztatu samochodowego, co - zgodnie z załącznikiem do Zarządzenia Nr (...) Prezydenta Miasta G. z dnia 12 grudnia 2019 roku – implikowało konieczność zastosowania stawki czynszu dzierżawnego w wysokości 14,99 zł/m 2 w stosunku miesięcznym. W celu wykazania swoich twierdzeń o prowadzeniu przez pozwaną na zajętym gruncie działalności gospodarczej polegającej na konserwacji i naprawie pojazdów samochodowych z wyłączeniem motocykli powódka przedłożyła szereg dowodów, w tym zdjęcia przedstawiające zaparkowane na spornej działce samochody osobowe, wydruk z (...) z podanym adresem stałego wykonywania działalności gospodarczej, czy też korespondencję prowadzoną z małżonkiem pozwanej pod koniec 2015 roku, w której przyznał on, że prowadzi takową działalność na spornej działce. Jednak – w ocenie Sądu – z przedstawionego przez powódkę materiału dowodowego nie można było wyciągnąć jednoznacznego wniosku, że w okresie od 1 stycznia do 31 grudnia 2020 roku na części działki nr (...) o powierzchni 63 m 2 była wykonywana działalność gospodarcza w formie warsztatu samochodowego. Po pierwsze, wiarygodnego dowodu na powyższą okoliczność nie może stanowić przedstawiona przez powódkę dokumentacja fotograficzna. Na załączonych zdjęciach widoczne są m.in. samochody o numerach rejestracyjnych (...). Strona pozwana załączyła do akt sprawy skany dowodów rejestracyjnych, z których wynika, że auta te stanowią własność odpowiednio F. W. (brata męża pozwanej), D. W. (1) (męża pozwanej) oraz S. N. (znajomego męża pozwanej). Pojazdy te należą niewątpliwie do członków rodziny pozwanej i jej znajomych, a nie do klientów warsztatu samochodowego. Należy również mieć na względzie, że na zdjęciach nie utrwalono prowadzenia żadnych prac naprawczych. Widoczny na nich samochód o nr rejestracyjnym (...) stojący w garażu – jak wynika z zeznań D. W. (1) - był przerabiany przez niego na własne potrzeby. Małżonek pozwanej przerobił to auto na radiowóz na potrzeby filmu, w którym sam zagrał. Powyższe twierdzenia zostały uprawdopodobnione poprzez złożenie umowy o dzieło dotyczącej zagrania roli w serialu, a także skany dowodu rejestracyjnego. Ponadto, jak wykazała pozwana, część zdjęć nie została wykonana w okresie objętym żądaniem pozwu m.in. zgodnie z przedstawionymi przez pozwaną dokumentami widoczny na jednym ze zdjęć ponton został zakupiony przez pozwaną dopiero w 2023 roku (vide: faktura VAT, k. 96). Po drugie, samo wskazanie w (...) adresu przedmiotowej nieruchomości jako stałego miejsca wykonywania działalności gospodarczej, a także określenie przedmiotu działalności jako konserwacja i naprawa pojazdów samochodowych nie oznacza, że taka działalność rzeczywiście była wykonywana pod wskazanym adresem. Z zeznań świadków wynika, że w 2020 roku pozwana świadczyła głównie usługi holowania pojazdów, sprzedaży części samochodowych, a także sprzedaży samochodów, nadto małżonek pozwanej zajmował się kupowaniem samochodów i ich dostosowywaniem do potrzeb filmowych. Strona powodowa nie przedstawiła żadnych dowodów, które podważałyby wiarygodność zeznań świadków oraz podważałyby twierdzenia pozwanej w powyższym zakresie. Powódka nie zgłosiła świadków, którzy zlecali w spornym okresie usługi naprawcze, bądź widzieli, że takie prace były tam rzeczywiście wykonywane, nie złożyła zdjęć pokazujących przebieg prac naprawczych etc. Jak wskazuje się w orzecznictwie domniemanie prowadzenia działalności, wynikające z wpisu do urzędowej ewidencji, nie jest tożsame z faktyczną działalnością w sensie przedmiotowym (por. wyrok Sądu Najwyższego z 25 listopada 2005 r., I UK 80/05; wyrok Sądu Najwyższego z 23 marca 2006 r., I UK 220/05; wyrok Sądu Najwyższego z 18 października 2011 r., II UK 51/11, L.). Po trzecie, załączona korespondencja prowadzona przez powódkę z małżonkiem pozwanej w 2015 roku dowodzi jedynie tego, że w 2015 roku D. W. (1) zajmował się konserwacją i naprawą pojazdów na przedmiotowej nieruchomości. Powyższe nie oznacza, że taka działalność była wykonywana również w okresie późniejszym. Z wyjaśnień zawartych w piśmie z dnia 28 sierpnia 2024 roku wynika, że naliczona wówczas opłata była uiszczana przez D. W. (1) do czasu zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej. Zresztą, adresatem takiego roszczenia mógłby być D. W. (1), który przyznał, że taką działalność prowadził w 2015 roku, a nie pozwana. Po czwarte, w świetle wyjaśnień pozwanej oraz zeznań świadków widoczne na zdjęciach przedłożonych przez stronę powodową narzędzia czy też niektóre części samochodowe (np. opony) nie muszą wcale oznaczać, że na spornej działce gruntowej był prowadzony warsztat samochodowy. Jak bowiem wynika z zeznań świadków pasją małżonka pozwanej są rajdy samochodowe. D. W. (1) jest członkiem Automobilklubu Morskiego, kierowcą rajdowym i licencjonowanym sędzią sportowym. Świadkowie zeznali, że na spornej nieruchomości składuje on kilka kompletów opon do samochodu rajdowego, które są zakładane w zależności od nawierzchni, na której odbywa się rajd (asfalt, szuter). Należy przy tym zauważyć, że na przedłożonych zdjęciach nie widać żadnych specjalistycznych urządzeń charakterystycznych dla prowadzenia warsztatu samochodowego jak np. podnośniki, spawarki, kompresory, montażownice, ramy blacharskie etc. Wreszcie, po piąte, należy przyznać rację stronie pozwanej, że z uwagi na usytuowanie działki, trudny dojazd do niej, niezbyt dużą powierzchnię garażu czy też brak spełnienia warunków określonych w przepisach szczególnych, w tym w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie prowadzenie warsztatu samochodowego byłoby dość trudne. Co prawda w przeszłości małżonek pozwanej taką działalność prowadził, niemniej w takich warunkach nie była ona zbyt opłacalna. Zwrócić także należy, iż prowadzenie w okresie spornym takiej działalności wydaje się wątpliwe również, gdy uwzględni się przychód pozwanej z działalności gospodarczej osiągnięty w 2020 roku. Z zestawienia sum księgi przychodów i rozchodów za 2020 rok (k. 116) wynika, że przez cały rok pozwana uzyskała przychód w kwocie 66.644,87 zł. Zważywszy na szeroki zakres wykonywanej działalności wydaje się, że mało prawdopodobne świadczenie usług naprawczych, w szczególności, że ceny takich usług są stosunkowo wysokie, a zatem generowałoby znaczny przychód. Reasumując, należy wskazać, że na podstawie przedstawionych przez stronę powodową dowodów nie można wyciągnąć jednoznacznego wniosku, że w 2020 roku pozwana prowadziła na części spornej działki warsztat samochodowy. Tym samym brak było podstaw do naliczania wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z tej nieruchomości według stawki właściwej dla tego typu działalności.
Mając zatem na względzie wszystkie powyższe okoliczności, na podstawie art. art. 224 k.c. w zw. z art. 225 k.c. i art. 230 k.c. a contrario powództwo podlegało oddaleniu.
O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. i zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik sprawy zasądził od przegrywającej niniejszy spór powódki na rzecz pozwanej kwotę 3.600 zł, na którą stanowi opłata za czynności zawodowego pełnomocnika pozwanego w osobie radcy prawnego w stawce minimalnej ustalona w oparciu o § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności rządców prawnych. Zgodnie z art. 98 § 1 1 k.p.c. od przyznanych kosztów procesu Sąd zasądził odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.