Wyrok z 24 lutego 2025, sygn. V GC 489/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 24 lutego 2025 roku

Sąd Rejonowy w Tarnowie, V Wydział Gospodarczy w składzie następującym:

Przewodniczący – sędzia Agnieszka Płaczek

Protokolant – Monika Wierciak

po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2025 roku w Tarnowie

na rozprawie

sprawy

z powództwa (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K.

przeciwko (...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w T.

o zapłatę kwoty 615,00 euro i 177,90 złotych

I.  zasądza od strony pozwanej (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w T. na rzecz strony powodowej (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K. kwoty:

-500,00 euro (słownie: pięćset euro) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w transakcjach handlowych liczonymi w stosunku rocznym od dnia 14.11.2023 r. do dnia zapłaty,

- 177,90 złotych (słownie: sto siedemdziesiąt siedem złotych dziewięćdziesiąt groszy) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi w stosunku rocznym od dnia 23.09.2024 r. do dnia zapłaty;

II.  w pozostałym zakresie powództwo oddala;

III.  zasądza od strony pozwanej na rzecz strony powodowej koszty procesu
w kwocie 916,00 złotych (słownie: dziewięćset szesnaście złotych) wraz
z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi w stosunku rocznym od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku do dnia zapłaty.

sędzia Agnieszka Płaczek

Sygn. akt V GC 489/24

UZASADNIENIE

wyroku Sądu Rejonowego w Tarnowie z dnia 24 lutego 2025 roku

W pozwie złożonym w dniu 23 września 2024r. strona powodowa (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w K. wniosła o zasądzenie od strony pozwanej (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w T.:

- 615 euro wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych liczonymi od dnia 14 listopada 2023r. do dnia zapłaty, a także kwoty

- 177,90 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty, a także o zasądzenie na swoją rzecz kosztów procesu. (k. 3 – 4 verte)

Na uzasadnienie żądania pozwu strona powodowa wskazała, że strona pozwana zleciła jej transport na trasie międzynarodowej, za co nie zapłaciła wynagrodzenia.

Strona powodowa wskazała, że domagała się od strony pozwanej równowartości kwoty 40 euro na podstawie art. 10. ust. 1. ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych.

Strona powodowa wskazała, że wartość przedmiotu sporu określiła jako sumę należności wyrażonej w walucie obcej przeliczonej według kursu z dnia poprzedzającego dzień wniesienia powództwa oraz sumy wyrażonej w walucie krajowej (615 euro x 4,2779 = 2.630,91 zł + 177,90 zł = 2.808,81 zł).

W dniu 28 listopada 2024r. Referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym w Tarnowie wydał w sprawie nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym, w którym uwzględnił żądanie pozwu w całości (k. 20).

Od powyższego nakazu zapłaty sprzeciw skutecznie złożyła strona pozwana, wnosząc o oddalenie powództwa w całości.

Strona pozwana zarzuciła, że strona powodowa nie była zmuszona do skorzystania
z usług firmy windykacyjnej. Strona powodowa podała, że uregulowała ona należność niezwłocznie. Płatność została dokonana jeszcze tego samego dnia, kiedy strona powodowa zorientowała się o jej pominięciu. Płatność została bowiem pominięta nieumyślnie. (k. 30)

W dniu 30 stycznia 2025r. strona powodowa przedłożyła pismo przygotowawcze,
w treści którego podtrzymała żądanie pozwu w całości.

Strona powodowa wskazała, że nie otrzymała od strony pozwanej żadnej płatności.

Strona powodowa podała, że najpóźniej w dacie 1 sierpnia 2024r. strona pozwana dysponowała całością dokumentacji niezbędnej do dokonania płatności.

Strona powodowa podniosła, że wezwała stronę pozwaną do zapłaty w piśmie z dnia 29 sierpnia 2024r., jednak wezwanie pozostało bez odpowiedzi. (k. 38 – 39)

Bezsporne między stronami były okoliczności dotyczące:

- związania się przez strony zleceniem transportowym numer (...) z dnia 25 sierpnia 2023r. oraz jego treść,

- wykonania przez stronę powodową zlecenia,

- wystawienia przez stronę powodową na rzecz strony pozwanej faktury VAT numer (...).

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W fakturze VAT numer (...) fracht został oznaczony na kwotę w wysokości 500,00 euro netto, co stanowiło 615 euro brutto.

Kwota naliczonego podatku VAT została określona na 513,75 zł.

Dowód:

- faktura VAT – k. 11.

W wiadomości przesłanej na adres poczty elektronicznej strony pozwanej, strona powodowa skierowała do niej wezwanie do zapłaty.

Dowód:

- wiadomości przesłane na adres poczty elektronicznej – k. 41 – 43.

Ustalając stan faktyczny Sąd oparł się na okolicznościach niespornych, w tym przyznanych albo niezaprzeczonych. Postąpienie takie znajduje uzasadnienie w treści art. 229 oraz 230 k.p.c. Część z tych okoliczności została przez strony zgodnie przyznana,
a w zakresie części z nich, strona pozwana nie wypowiedziała się.

Okoliczność dotycząca sposobu zawarcia umowy oraz jej treści nie była sporna pomiędzy stronami. Z zawartej przez strony umowy jednoznacznie wynikało, że strony umówiły się na wynagrodzenie w walucie euro, zaś VAT miał być płatny w złotówkach.

Sąd zważył, co następuje:

Strony związały się, w ramach prowadzonych działalności, umową o świadczenie usług przewozowych.

Definicję i treść umowy przewozu reguluje z art. 774 k.c., zgodnie z którym przez umowę przewozu przewoźnik zobowiązuje się w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa do przewiezienia za wynagrodzeniem osób lub rzeczy. Przepis następny
w art. 775 k.c. wskazuje jednakże, iż przepisy tytułu XXV k.c. stosuje się do przewozu
w zakresie poszczególnych rodzajów transportu tylko o tyle, o ile przewóz ten nie jest uregulowany odrębnymi przepisami. W kontekście powyższego stwierdzić trzeba,
że zastosowanie w przedmiotowej sprawie znajdą przepisy Prawa przewozowego, które w sposób precyzyjny regulują kwestie związane z realizacją postanowień umowy przewozu.
Z uwagi na to, iż przewóz przesyłki następował pomiędzy dwoma różnymi krajami zastosowanie będą miały również przepisy Konwencji CMR. Normalną praktyką obrotu gospodarczego, że zawieranie tego typu mów ma charakter odformalizowany, zaś dowodem ich zwarcia oraz treści są dokumenty określane zwyczajowo jako zlecenia transportowe,
a potwierdzeniem wykonania są dokumenty rozliczeniowe w postaci faktur lub rachunków.

W niniejszej sprawie strona pozwana w żaden sposób nie zakwestionowała zawarcia umowy ze stroną powodową, jak również nie zakwestionowała prawidłowości spełnienia świadczenia w zakresie wykonania przez stronę powodową samego przewozu.

Powództwo podlegało uwzględnieniu do kwoty w wysokości 500,00 euro, która odpowiadała kwocie ustalonego w zleceniu frachtu. Zgodnie z art. 353 ¹ k.c. strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego. Prawidłowa wykładnia umowy powinna - zgodnie z art. 65 § 2 k.c. - uwzględniać w pierwszym rzędzie badanie zgodnego zamiaru stron i celu umowy. Nie może jednak pomijać tekstu umowy, którego sens należy ustalać za pomocą językowych reguł znaczeniowych. W myśl art. 358 § k.c. jeżeli przedmiotem zobowiązania podlegającego wykonaniu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest suma pieniężna wyrażona w walucie obcej, dłużnik może spełnić świadczenie w walucie polskiej, chyba że ustawa, orzeczenie sądowe będące źródłem zobowiązania lub czynność prawna zastrzega spełnienie świadczenia wyłącznie w walucie obcej. Z treści umowy łączącej strony (ustalonej na podstawie zlecenia), oraz na podstawie faktury ustalono, że strony umówiły się na wynagrodzenie w walucie euro. Przy tym, z treści faktury numer (...) oraz zlecenia numer (...) jednoznacznie wynikało, że kwota podatku od towarów i usług została ustalona w złotówkach i strona pozwana obowiązana była do jej zapłaty w złotówkach. Tymczasem strona powodowa przeliczyła wartość podatku VAT na potrzeby niniejszego postępowania na kwotę w walucie euro – co było sprzeczne z treścią stosunku prawnego łączącego strony. Skoro strona powodowa zażądała kwoty podatku VAT po przeliczeniu na euro, powództwo w tej części zostało oddalone – o czym orzeczono w pkt. II wyroku.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt. 1) ustawy z dnia 8 marca 2013r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych, wierzycielowi, od dnia nabycia uprawnienia do odsetek, o których mowa w art. 7 ust. 1 lub art. 8 ust. 1, przysługuje od dłużnika, bez wezwania, rekompensata za koszty odzyskiwania należności, stanowiąca równowartość kwoty 40 euro - gdy wartość świadczenia pieniężnego nie przekracza 5000 złotych;

Zgodnie z art. 10 ust. 1a. ustawy z dnia 8 marca 2013r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych, równowartość kwoty rekompensaty, o której mowa w ust. 1, jest ustalana przy zastosowaniu średniego kursu euro ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski ostatniego dnia roboczego miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym świadczenie pieniężne stało się wymagalne.

Z brzmienia przepisu z art. 10 ust. 1 pkt. 1) ustawy z dnia 8 marca 2013r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych wynika, iż nabycie uprawnienia
do odsetek zależne jest od niespełnienia świadczenia przez dłużnika w tym terminie. Co istotne, ustawa stanowi, że w razie braku płatności w terminie ekwiwalent 40,00 euro należny jest bez wezwania. Nie jest tu zatem niezbędna aktywność wierzyciela wymagana przez ogólne przepisy prawa cywilnego. Kwota 40,00 euro ma charakter ryczałtu i wzmocnienie pozycji wierzyciela w tym zakresie polega na uproszczeniu postępowania dowodowego, bowiem wystarczy, że wierzyciel wykaże przed sądem sam fakt opóźnienia w zapłacie, aby roszczenie zostało uznane za zasadne (w: Szymon Gołębiowski, Nowe instrumenty zwalczania opóźnień płatności w ustawie o terminach zapłaty w transakcjach handlowych, Przegląd Prawa Handlowego styczeń 2015r.). Tak więc ekwiwalent 40 euro należny jest „automatycznie” i wystarczy sam upływ terminów zapłaty, aby wierzycielowi przysługiwało roszczenie o zryczałtowaną kwotę. Celem tego ryczałtu jest nie tylko rekompensowanie kosztów dochodzenia należności, ale również motywowanie dłużników do terminowej realizacji zobowiązania.

Od kwoty w wysokości 500,00 euro Sąd zasądził odsetki ustawowe za opóźnienie
w transakcjach handlowych liczone w stosunku rocznym od dnia 14 listopada 2023r. do dnia zapłaty na podstawie art. 359 § 1 k.c. oraz w oparciu o art. 4. pkt 1), art. 4a. i art. 7. ust. 1. ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych.

Od kwoty w wysokości 177,90 zł sąd zasądził odsetki ustawowe za opóźnienie liczone w stosunku rocznym od dnia 23 września 2024r. do dnia zapłaty na podstawie art. 359. § 1. k.c. w zw. z art. 481. § 1. w zw. z § 2. w zw. z § 2 ⁴. k.c.

Zgodnie z art. 100 k.p.c., w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone.

Strona powodowa wygrała sprawę w 82%, i w takim stosunku przysługiwać jej będzie zwrot kosztów procesu.

Na sumę kosztów w sprawie w wysokości 1.117,00 zł złożyło się: 200,00 zł tytułem opłaty od pozwu, 900,00 zł tytułem wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika oraz 17,00 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

Obliczone 82% z kwoty kosztów w wysokości 1.117,00 zł dało 916,00 zł – w związku z czym, orzeczono jak w pkt. III. wyroku.

Sędzia Agnieszka Płaczek