sygn. I C 129/24 17 marca 2025 Sąd Rejonowy w Nowym Sączu

Zarządzenie z 17 marca 2025, sygn. I C 129/24

Data orzeczenia 17 marca 2025
Sąd Sąd Rejonowy w Nowym Sączu
Wydział I Wydział Cywilny
Tagi
#Sąd Rejonowy w Nowym Sączu #I Wydział Cywilny #zarządzenie

Sygn. akt: I C 129/24

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 21 lutego 2025 roku

Powódka V. K. w pozwie z 27 października 2023 roku domagała się od strony pozwanej(...) Towarzystwa (...)S.A. w S. zasądzenia na jej rzecz kwoty 35.170,45 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz zasądzenia kosztów procesu według norm przepisanych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia prawomocności orzeczenia do dnia zapłaty (k. 1-2)

W uzasadnieniu powódka podała, iż pozwany jest ubezpieczycielem z tytułu obowiązkowego ubezpieczenia OC adw. J. G.. Od listopada 2021 roku adw. J. G. prowadziła sprawę dotyczącą dochodzenia odszkodowania za nienależyte wykonanie umowy przez innego profesjonalnego pełnomocnika, który zdaniem powódki, w sposób wadliwy prowadził sprawę o odszkodowanie i zadośćuczynienie dla powódki w Sadzie Rejonowym w Nowym Sączu VII Zamiejscowym Wydziale Cywilnym z siedzibą w Muszynie. Pełnomocnictwo zostało pełnomocnikowi udzielone 16 listopada 2021 roku, zaś 24 listopada 2021 roku pełnomocnik imieniem powódki złożyła pozew o zapłatę na łączną kwotę 35.170,45 zł. Sprawa toczyła się pod sygn. akt VII C 154/21. Wyrokiem z 22 grudnia 2022 roku Sąd Rejonowy w Nowym Sączu oddalił powództwo V. K. oraz odstąpił od obciążania powódki kosztami procesu. Powódka reprezentowana przez adw. J. G. wniosła apelację od w/w wyroku wraz z wnioskiem o zwolnienie powódki od opłaty od apelacji. Postanowieniem z 27 lutego 2023 roku w sprawie III Cz 152/23 Sąd Okręgowy w Nowym Sączu uwzględnił częściowo wniosek powódki o zwolnienie od opłaty od apelacji zwalniając powódkę od opłaty powyżej kwoty 1000 złotych, a w pozostałym zakresie wniosek oddalił. Odpis powyższego postanowienia został pełnomocnikowi powódki doręczony 11 marca 2023 roku Oplata od apelacji została uiszczona 22 marca 2023 roku w kwocie 758,55 złotych tj. po terminie i w zaniżonej wysokości. Wszystko to z uwagi na błędne pouczenie wystosowane przez adw. J. G. do powódki w formie korespondencji sms i nieprawidłowych wytycznych w zakresie kwoty jaką powódka winna była zapłacić oraz terminu w jakim miała to uczynić. Z uwagi na powyższe, Sąd Okręgowy w Nowym Sączu postanowieniem z 29 marca 2023 roku odrzucił apelację V. K. od wyroku Sądu Rejonowego w Nowym Sączu w sprawie do sygn. VII C 154/21. Zdaniem powódki takie zachowanie profesjonalnego pełnomocnika implikuje wystąpienie przesłanki braku prowadzenia sprawy powódki z należytą starannością. W ocenie powódki, gdyby pełnomocnik nie popełnił błędu istniały realne i znaczne szanse na wygranie sprawy.

Wartość szkody powódka określiła jako 35.170,45 zł, a to w związku z utratą możliwości dochodzenia na drodze sądowej w/w kwoty, tj. 30.000 zł tytułem odszkodowania za nienależyte wykonanie umowy oraz 5.170,45 zł tytułem zwrotu kosztów procesu o zapłatę zadośćuczynienia w sprawie toczącej się przed Sądem Rejonowym w Nowym Sączu do sygn. akt VII C 284/19.

Powódka wzywała adw. J. G. do zapłaty w/w kosztów, pełnomocnik skierowała powódkę do strony pozwanej będącej ubezpieczycielem pełnomocnika. Po przeprowadzeniu postępowania likwidacyjnego strona pozwana odmówiła wypłaty odszkodowania.

W odpowiedzi na pozew (k. 117-126) strona pozwana wniosła o oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia prawomocności postanowienia do dnia zapłaty. Pozwany podniósł, że odpowiedzialność ubezpieczonego z tytułu wykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania jest uzależniona od wystąpienia przesłanek odpowiedzialności kontraktowej na podstawie art. 471 k.c. tj. wskazania szkody i związku przyczynowego między nienależytym wykonaniem umowy a szkodą. Pozwany wskazał na wyrok Sądu Najwyższego z 2 grudnia 2004 roku sygn. akt V CK 297/04 gdzie wskazano, iż kognicja sądu odszkodowawczego w sprawie, w której zarzuca się pełnomocnikowi profesjonalnemu brak należytej staranności w prowadzeniu określonej sprawy sięga badania, jakie mogłoby zapaść rozstrzygnięcie gdyby w tamtej sprawie działanie pełnomocnika wolne było od uchybień, tj. czy proces mógł być wygrany w całości gdyby apelacja została skutecznie wniesiona. Sąd musi zatem dokonać oceny czy wynik sprawy byłby korzystny dla powódki, gdyby jej pełnomocnik w tamtej sprawie zachował należytą staranność i wniósł skutecznie apelację od wyroku. Strona domagająca się od pełnomocnika odszkodowania winna wykazać, ze przy dochowaniu należytej staranności przez pełnomocnika miałaby duże szanse na wygranie sprawy (wyrok SN z 19 kwietnia 2013 roku sygn. akt V CSK 210/12). W ocenie strony pozwanej nie zostało wykazane aby w przypadku braku zaniechań, które zarzuca powódka ubezpieczonej, powództwo w przypadku rozpatrzenia apelacji zostałoby uwzględnione.

Strona pozwana wskazała także, że powódka nadal nie wykazała szkody, sąd w uzasadnieniu błędnie utożsamiał stosunek pełnomocnictwa ze zleceniem pełnomocnictwa, dopiero bowiem zlecenie obliguje pełnomocnika i jest podstawą odpowiedzialności ex contractu. Nadto z akt postępowania wynika, że powódka zleciła prowadzenie sprawy (...) sp. z o.o., zaś umocowała jedynie adwokata współpracującego z tym podmiotem do reprezentacji. Zlecenie adwokat otrzymała pośrednio od kancelarii odszkodowawczej. Strona pozwana zakwestionowała zatem legitymację bierną pozwanej w sprawie VII C 154/21 czym innym bowiem jest stosunek obligacyjny łączący osobno powódkę i kancelarię odszkodowawczą oraz osobno adwokata i kancelarię odszkodowawczą.

Mając powyższe na uwadze strona pozwana wniosła o oddalenie powództwa.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Powódka V. K. w pozwie z 10 czerwca 2019 r. wniesionym do Sądu Rejonowego w Nowym Sączu VII Wydziału Zamiejscowego w Muszynie do sygn. akt VII C 284/19, domagała się zasądzenia od pozwanego (...) S.A w Ł. na swoją rzecz kwoty 50 000 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 3.09.2015 r do dnia 31.10.2015 r , a odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 1.01.2016 r do dnia zapłaty, tytułem zadośćuczynienia za utratę zdrowia, doznaną krzywdę, ból i cierpienie będące konsekwencją wypadku, jakiemu uległa powódka w dniu 14 kwietnia 2017 r roku, a także o zasądzenie od pozwanego na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu powódka wskazała, że w dniu 17 kwietnia 2015 r jechała busem z N. do W.. W trakcie przejazdu samochód jadący z naprzeciwka zjechał ze swojego pasa ruchu i wjechał czołowo w busa, wskutek czego kierujący tym pojazdem poniósł śmierć na miejscu. W wyniku wypadku powódka doznała obrażeń ciała w postaci rany grzbietu nosa , wargi oraz obu kolan, złamania nosa i stłuczenia barku prawego, skręcenia kręgosłupa szyjnego. Pojazd, którym kierował sprawca wypadku posiadał ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych udzielone przez pozwanego potwierdzone umową ubezpieczenia.

Powódka zgłosiła pozwanemu szkodę o wypłatę zadośćuczynienia i odszkodowania. Pozwany uznał swoją odpowiedzialność co do zasady, nie uznał natomiast wysokości roszczeń wskazanych przez powoda. Na rzecz powódki wypłacono łącznie kwotę 10.400 zł tytułem zadośćuczynienia. Powódka podała, że w chwili wypadku miała 44 lata. Po wypadku przebywała w szpitalu i przez cały ten okres odczuwała silny ból i dyskomfort towarzyszący uszkodzonym narządom. Z powodu nieustającego bólu cały czas musiała leżeć i przyjmować silne leki przeciwbólowe. Do dnia złożenia pozwu powódka miała odczuwać negatywne skutki wypadku , skarżyła się na fatalne samopoczucie, była nerwowa i miewała silne bóle głowy. Po wypadku powódka leczyła się w poradni chirurgiczno- ortopedycznej laryngologicznej.

W odpowiedzi na pozew strona pozwana wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu strona pozwana wskazała, że przeprowadziła postępowanie likwidacyjne w sprawie wypadku z dnia 17.04.2015r., w wyniku którego przyznała powódce zadośćuczynienie w łącznej kwocie 10.400,00 zł. Nadto podniosła zarzut przedawnienia roszczenia dochodzonego pozwem.

Wyrokiem z 26 kwietnia 2021 roku Sąd Rejonowy powództwo oddalił (pkt I0 oraz zasądził od powódki na rzecz strony pozwanej U. Towarzystwo (...) kwotę 5.170,45 zł tytułem zwrotu kosztów postepowania (pkt. II), zaś w pozostałym zakresie nieopłaconymi kosztami Sąd obciążył Skarb Państwa (pkt III).

Dowód: akta VII Wydziału Zamiejscowego w Muszynie sygn. VII C 284/19 –k. 57-58a, wyrok – k. 274.

Sąd Rejonowy w Nowym Sączu w sprawie VII C 284/19 poczynił następujące ustalenia faktyczne:

Powódka V. K. w dniu 27.01.2017 r jako pasażer busa była uczestnikiem wypadku , spowodowanym przez R. C. kierującego pojazdem marki V. (...) o nr rej. (...), który na skutek odniesionych obrażeń poniósł śmierć na miejscu. Powódka w wyniku wypadku doznała obrażeń ciała w postaci stłuczenia głowy, rany tłuczonej grzbietu nosa, wargi górnej obu kolan, stłuczenia barku prawego, złamania kości nosa bez przemieszczenia. Ustalono, iż opisane obrażenia skutkowały naruszeniem czynności narządów ciała powódki na okres poniżej 7 dni w rozumieniu art. 157§2 k.k.

Postanowieniem z dnia 29.09.2015 r Komendy Miejskiej Policji w N. umorzono śledztwo w sprawie wypadku drogowego zaistniałego w dniu 17.04.2015 r w P. na ul. (...), w wyniku którego śmierć na miejscu poniósł kierujący samochodem marki V. R. C. który jadąc z w kierunku miejscowości M. z nieustalonej przyczyny zjechał na przeciwległy pas ruchu bezpośrednio pod nadjeżdżający z przeciwka autobus marki M. (...) nr rej. (...) - wobec stwierdzenia, że czyn nie zawiera znamion czynu zabronionego. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że w wyniku wypadku z dnia 17.04.2015 r obrażeń ciała doznali ponadto pasażerowie autobusu J. P. oraz Ł. T., które to obrażenia naruszyły czynności narządów ciała wymienionych pokrzywdzonych na okres powyżej 7 dni w rozumieniu art. 157§ 1 k.k. za jedyną przyczynę wypadku uznano nieprawidłowe zachowanie kierującego samochodem V. R. C.

Dowód: akta VII C 284/19 w szczególności: zaświadczenie Komendy Miejskiej Policji w N. k- 73-74, opinia biegłego z dnia 22.06.2014 r k- 152, kserokopia postanowienia z dnia 29.09.2015 r. - k- 153-156).

Z miejsca wypadku z dnia 17.04.2015 r powódka została przewieziona do Izby przyjęć Szpitala w K., gdzie po badaniu i wykonaniu badań dodatkowych została przyjęta do Oddziału (...). U pokrzywdzonej zszyto rany, założono kołnierz miękki szyjny S.. Podczas hospitalizacji powódka była konsultowana neurologicznie i laryngologicznie. Po obserwacji, leczeniu zachowawczym przeciwbólowym wypisano powódkę do domu. Zlecono kontrolę i dalsze leczenie w Poradni Urazowo-Ortopedycznej. Powódka przez okres 1 miesiąca nosiła kołnierz szyjny. Po konsultacji laryngologicznej lekarz stwierdził, że nie ma potrzeby dalszego leczenia laryngologicznego. Po wygojeniu ran powódkę skierowano na zabiegi rehabilitacyjne, które były powtarzane wielokrotnie w poradni rehabilitacyjnej w B.. U powódki wykonano badania rezonansu magnetycznego kręgosłupa szyjnego i lędźwiowego, nie stwierdzając ucisku na struktury nerwowe. Badanie MR kolana lewego nie wykazało zmian pourazowych w obrębie aparatu więzadłowego chrząstek stawowych. Stwierdzone uszkodzenie tylnego rogu łąkotki przyśrodkowej i przewlekłe dolegliwości bólowe były powodem skierowania powódki do leczenia operacyjnego artroskopii lewego kolana, które nie zostało przeprowadzone. Ustalono także, że samo rozpoznanie uszkodzenia łąkotki w obrębie rogu tylnego w badaniu MR nie zostało potwierdzone leczeniem operacyjnym i nie jest powodem upośledzenia funkcji kolana. Przebyty uraz spowodował utrudnienie w codziennym funkcjonowaniu powódki, ale nie wymagał stałej opieki innych osób w zakresie samoobsługi. Obrażenia doznane wskutek wypadku były przyczyną odczuwania dolegliwości bólowych, których nasilenie w 10 stopniowej skali mogło wynosić około 5 bezpośrednio po wypadku i stopniowo ulegało zmniejszeniu .Powódka wymagała zabiegów rehabilitacyjnych w związku z przebytymi urazami. Wskutek przebytego razu u powódki wystąpił trwały uszczerbek na zdrowiu w wysokości 5%.

Zdaniem biegłego z zakresu neurologii lek. J. D. wypadek z dnia 17 kwietnia 2015 r nie spowodował u powódki następstw neurologicznych mogących skutkować uznaniem procentowego uszczerbku na zdrowiu. Nie spowodował on trwałych lub długotrwałych uszczerbków na zdrowiu powódki. Zdarzenie wymusiło niezbędną pomoc medyczną jak zaopatrzenie ran skóry, konsultacje lekarzy specjalistów z zakresu laryngologii, neurologii, ortopedii, ale głównie leczenie następstw urazu opierało się na czynnościach chirurgicznych. Koniecznym było także stosowanie leków łagodzących bóle. Uraz spowodował konieczność pomocy i utrudnienia w codziennym funkcjonowaniu przez okres ok. 3-4 tygodni. Powódka nie wymagała opieki w czynnościach codziennej samoobsługi. Z przyczyn neurologicznych rokowanie co do stanu zdrowia powódki nie budziło zastrzeżeń, jak też w przyszłości nie należało się spodziewać nowych schorzeń pozostających w związku z wypadkiem. Zapewne w tym przypadku zapięte pasy bezpieczeństwa uchroniłyby lub znacznie minimalizowały następstwa wypadku.

Dowód: akta VII C 284/19, w szczególności zeznania świadka T. K. k. 130v-131, zeznania powódki V. K. k- 131v-132, opinia biegłego lek. J. M. k- 197-199, opinia uzupełniająca k- 222, opinia biegłego lek. J. D.- 225-226, opinia uzupełniająca k- 251).

Powódka do pracy wróciła po roku czasu od wypadku. Wcześniej przed wypadkiem pracowała w sklepie jako ekspedientka. W dacie rozpoznania sprawy pracowała w charakterze kierownika obiektu wczasowego, gdzie wszystkim się zajmowała, wykonywała też prace fizyczne. Do pracy dojeżdżała samochodem około 5 minut.

Powódka zgłosiła pozwanemu szkodę i roszczenie o wypłatę zadośćuczynienia. Pozwany uznał swoją odpowiedzialność i przyznał powódce kwotę 10.400 zł tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę .

Dowód: akta VII C 284/19 w szczególności akta szkodowe k. 23.

Przy tak ustalonym stanie faktycznym w sprawie VII C 284/19 Sąd uznał, iż roszczenie powódki było uzasadnione co do zasady, niemniej podlegało on oddaleniu ze względu na skutecznie podniesiony przez stronę pozwaną zarzut przedawnienia.

Zgodnie z art. 805 § 1 k.c. przez umowę ubezpieczenia ubezpieczyciel zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, spełnić określone świadczenie w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku, a ubezpieczający zobowiązuje się zapłacić składkę. Świadczenie ubezpieczyciela polega w szczególności na zapłacie - przy ubezpieczeniu majątkowym – określonego odszkodowania za szkodę powstałą wskutek przewidzianego w umowie wypadku (§ 2 pkt 1 cyt. przepisu).

Z art. 34 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych wynika, iż z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, będącą następstwem śmierci, uszkodzenia ciała, rozstroju zdrowia bądź też utraty, zniszczenia lub uszkodzenia mienia.

Sąd w uzasadnieniu wyroku wskazał, iż odnośnie zadośćuczynienia w orzecznictwie podkreśla się, że zadośćuczynienie pieniężne, o którym mowa w art. 445 § 1 k.c., ma na celu naprawienie szkody niemajątkowej wyrażającej się krzywdą w postaci cierpień fizycznych i psychicznych, dlatego ustalając kwotę zadośćuczynienia, należy mieć na uwadze rozmiar cierpień fizycznych związanych z zaistnieniem wypadku, jak i dolegliwości bólowe powstałe w następstwie urazu oraz długotrwałego leczenia (por. wyr. SA w Białymstoku z 1.2.2005 r., III APA 9/04, OSA 2005, Nr 12, poz. 33; zob. także wyr. SN z 18.11.2004 r., I CK 219/04, Legalis). Przyznana suma pieniężna powinna być utrzymana w rozsądnych granicach i dostosowana do aktualnych stosunków majątkowych. Wysokość zasądzonej sumy powinna być umiarkowana. Wskazuje się bowiem, że krzywda wynagradzana zadośćuczynieniem pieniężnym jest szkodą niemajątkową. Charakter takiej szkody decyduje o jej niewymierności. Przyznanego poszkodowanemu zadośćuczynienia nie należy zatem traktować na zasadzie ekwiwalentności, którą charakteryzuje wynagrodzenie szkody majątkowej. Odpowiedniość kwoty zadośćuczynienia, o której stanowi art. 445 § 1 k.c. ma służyć złagodzeniu doznanej krzywdy, a jednocześnie nie być źródłem wzbogacenia (por. wyr. SN z 9.2.2000 r., III CKN 582/98, Legalis). Podkreśla się również, że pojęcie "sumy odpowiedniej" użyte w art. 445 § 1 k.c. w istocie ma charakter niedookreślony, niemniej jednak w judykaturze wskazane są kryteria, którymi należy się kierować przy ustalaniu wysokości zadośćuczynienia. Zadośćuczynienie ma mieć przede wszystkim charakter kompensacyjny, wobec czego jego wysokość nie może stanowić zapłaty symbolicznej, lecz musi przedstawiać jakąś ekonomicznie odczuwalną wartość. Jednocześnie wysokość ta nie może być nadmierną w stosunku do doznanej krzywdy, ale musi być "odpowiednia" w tym znaczeniu, że powinna być – przy uwzględnieniu krzywdy poszkodowanego – utrzymana w rozsądnych granicach, odpowiadających aktualnym warunkom i przeciętnej stopie życiowej społeczeństwa.

W ocenie Sądu, roszczenie powódki z tytułu zadośćuczynienia jest zasadne co do zasady. Jak wynika z opinii biegłego lek. J. M. przebyty uraz spowodował utrudnienie w codziennym funkcjonowaniu powódki, ale nie wymagał stałej opieki innych osób w zakresie samoobsługi. Obrażenia doznane wskutek wypadku były przyczyną odczuwania dolegliwości bólowych , których nasilenie w 10 stopniowej skali mogło wynosić około 5 bezpośrednio po wypadku i stopniowo ulegało zmniejszeniu .Powódka wymagała zabiegów rehabilitacyjnych w związku z przebytymi urazami. Wskutek przebytego razu u powódki wystąpił trwały uszczerbek na zdrowiu w wysokości 5%.

Z kolei w opinii biegłego z zakresu neurologii lek. J. D. wypadek z dnia 17 kwietnia 2015 r nie spowodował u powódki następstw neurologicznych mogących skutkować uznaniem procentowego uszczerbku na zdrowiu . Nie spowodował on trwałych lub długotrwałych uszczerbków na zdrowiu powódki. Zdarzenie wymusiło niezbędną pomoc medyczną jak zaopatrzenie ran skóry , konsultacje lekarzy specjalistów z zakresu laryngologii, neurologii, ortopedii, ale głównie leczenie następstw urazu opierało się na czynnościach chirurgicznych. Koniecznym było także stosowanie leków łagodzących bóle. Uraz spowodował konieczność pomocy i utrudnienia w codziennym funkcjonowaniu przez okres pk 3-4 tygodni.

Zdaniem Sądu Rejonowego roszczenie powódki nie mogło zostać uwzględnione ze względu na skutecznie podniesiony przez stronę pozwaną zarzut przedawnienia gdyż roszczenia z umowy ubezpieczenia w myśl art. 819 § 1 k.c., przedawniają się z upływem lat trzech. W przypadku ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej roszczenie poszkodowanego do ubezpieczyciela o odszkodowanie lub zadośćuczynienie przedawnia się z upływem terminu przewidzianego dla tego roszczenia w przepisach o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną czynem niedozwolonym lub wynikłą z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania (§ 2). Bieg przedawnienia roszczenia o świadczenie do ubezpieczyciela przerywa się także przez zgłoszenie ubezpieczycielowi tego roszczenia lub przez zgłoszenie zdarzenia objętego ubezpieczeniem. Bieg przedawnienia rozpoczyna się na nowo od dnia, w którym zgłaszający roszczenie lub zdarzenie otrzymał na piśmie oświadczenie ubezpieczyciela o przyznaniu lub odmowie świadczenia (§4).

Zgodnie z treścią art. 442 1 k.c. roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym ulega przedawnieniu z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. Jednakże termin ten nie może być dłuższy niż dziesięć lat od dnia, w którym nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę. Z kolei § 2 stanowi, iż jeżeli szkoda wynikła ze zbrodni lub występku, roszczenie o naprawienie szkody ulega przedawnieniu z upływem lat dwudziestu od dnia popełnienia przestępstwa bez względu na to, kiedy poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia.

Odnosząc się do kwestii, czy zdarzenie z dnia 17 kwietnia 2015 r. jest czy nie jest przestępstwem należy podkreślić, iż Sąd cywilny w procesie o odszkodowanie (zadośćuczynienie) dokonuje samodzielnych ustaleń i oceny w celu rozstrzygnięcia sprawy cywilnej i nie musi ustalać imiennie sprawcy czynu niedozwolonego, a jedynie poprzestać na ustaleniu, że szkoda wynikła z przestępstwa. Zgodnie bowiem z treścią art. 11 k.p.c. sąd w postępowaniu cywilnym jest związany jedynie ustaleniami wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa. Nie wiążą natomiast sądu cywilnego orzeczenia wydane w postępowaniu przygotowawczym czy karnoadministracyjnym ( por. wyrok SN z dnia 25 marca 1970 r., II PR 192/69, OSNCP 1971, nr 2, poz. 3). Oznacza to, iż w wypadkach wskazanych w art. 442 1 § 2 k.c., przy braku wyroku karnego, wiążącego sąd cywilny, sąd ten samodzielnie rozstrzyga, czy popełnione zostało określone przestępstwo i następuje to w oparciu o kryteria przewidziane w przepisach prawa karnego ( por. orz. SN z dnia 18 grudnia 2008 r., III CSK 193/00, orz. SN z dnia 21 listopada 2001 r., II UKN 633/00, OSNP 2003/ 17/ 422).

Mając na uwadze dane zawarte w aktach postępowania przygotowawczego Ds. 283/15/Sp(c)/k- 153-156/. wszczętego w kierunku popełnienia przestępstwa z art. 177 § 2 k.k. na szkodę R. C. oraz J. P. i Ł. T., należy stwierdzić, iż postępowanie to zostało umorzone wobec stwierdzenia że czyn nie zawiera znamion czynu zabronionego. W uzasadnieniu wskazano , za jedyną przyczynę zaistnienia wypadku drogowego, nieprawidłowe zachowanie kierującego samochodem osobowym marki V. R. C., który poniósł śmierć na miejscu. Z tego też powodu odstąpiono od wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo z art. 177 § 1 k.k., na skutek którego obrażeń skutkujących naruszeniem czynności ciała na okres powyżej 7 dni doznali J. P. i Ł. T.. Obrażenia powódki jak wynika z opinii biegłego lek. W. S. (1) z dnia 22.06.2014 r wydanej na potrzeby prowadzonego postępowania karnego w postaci stłuczenia głowy , rany tłuczonej grzbietu nosa, wargi górnej obu kolan, stłuczenia barku prawego, złamania kości nosa bez przemieszczenia, skutkowały naruszeniem czynności narządów ciała powódki na okres poniżej 7 dni w rozumieniu art. 157§2 k.k.

W ocenie Sądu takie okoliczności niezbicie wskazują na brak realizacji przez zmarłego R. C. w stosunku do powódki znamion przestępstwa z art. 177 § 1 k.k., a zatem na brak zaistnienia wypadku drogowego, w rozumieniu tego przepisu, w stosunku do powódki. To z kolei powoduje, iż do czynu tego nie znajdzie zastosowanie przepis art. 442 1 § 2 k.c., w którym jest mowa o 20–letnim terminie przedawnienia roszczenia wynikłego ze szkody powstałej ze zbrodni lub występku, bowiem roszczenie powódki wynikło jedynie z wykroczenia określonego w art. 86 § 1 i § 2 k.w. A zatem w przypadku powódki mamy do czynienia z trzyletnim terminem przedawnienia roszenia o zadośćuczynienie dochodzone niniejszym pozwem.

W zakresie przedawnienia roszczenia, które następuje z upływem lat trzech (art. 819 § 1 k.p.c.), to zgłoszenie roszczenia ubezpieczycielowi przerywa jego bieg i biegnie na nowo od dnia, w którym zgłaszający otrzymał na piśmie oświadczenie ubezpieczyciela o przyznaniu lub odmowie świadczenia (art. 819 § 4 k.p.c.). Strona pozwana powołując się na swoją ostatnią decyzję, wypłaty odszkodowania z dnia 10 grudnia 2015 r wykazała w sposób nie budzący wątpliwości zgodnie z art. 6 k.c., iż roszczenie dochodzone niniejszym pozwem jest przedawnione Jak wynika z akt pozew w niniejszej sprawie wpłynął w dniu 17 czerwca 2019 r. ,nadany w dniu 10 czerwca 2019 r., a więc po upływie 3 letniego terminu przedawniania, którego koniec zgodnie z treścią art. 118 k.c. przypada na ostatni dzień roku kalendarzowego tj. na dzień 31.12.2018 r.

Mając na uwadze powyższe Sąd w sprawie VII C 284/19 wyrokiem z 26 kwietnia 2021 roku powództwo oddalił i zasądził od powódki na rzecz strony pozwanej koszty procesu w kwocie 5170,45 zł, na podstawie art 98 k.p.c.

Dowód: akta VII C 284/19 – wyrok i uzasadnienie – k. 274 oraz 279 - 284.

Od powyższego wyroku powódka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika adw. A. G., nie wywiodła apelacji.

Dowód: besporne

Po kilku miesiącach od zakończenia sprawy I C 284/19 powódka V. K., reprezentowana przez pełnomocnika adw. J. G. wniosła do Sądu Rejonowego w Nowym Sączu VII Zamiejscowego Wydziału Cywilnego z siedzibą w Muszynie pozew domagała się zasądzenia od pozwanych(...)Towarzystwa (...) S.A. w S. i A. G. kwoty 35.170,45 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty.

W uzasadnieniu tego żądania podniosła ponownie, iż jako pasażerka busa na skutek wypadku drogowego, do którego doszło 17.04.2015 r. doznała obrażeń ciała, przy czym zawarła z (...) Centrum Pomocy (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. umowę o dochodzenie roszczeń odszkodowawczych wynikających z wypadku. Na podstawie tej umowy (...) Centrum Pomocy (...) powierzyło dochodzenie roszczeń odszkodowawczych adw. A. G., której powódka udzieliła pełnomocnictwa do reprezentowania jej w postępowaniu sądowym o zapłatę zadośćuczynienia przeciwko (...) S.A. w Ł., które ubezpieczało sprawcę wypadku (sprawa do sygn. VII C 284/19). Zdaniem powódki pozwana adw. A. G. nienależycie wywiązała się z umowy, w związku z czym powódka dochodziła od niej oraz ubezpieczyciela pozwanej kwoty 30.000,00 zł tytułem odszkodowania za nienależyte wykonanie umowy stanowiącej część dochodzonej sumy zadośćuczynienia oraz kwotę 5.170,45 zł tytułem zwrotu kosztów procesu o zadośćuczynienie, który zainicjowała pozwana A. G..

Strona pozwana (...)Towarzystwo (...) S.A. w S. wniosła o oddalenie powództwa kwestionując żądanie pozwu co do zasady i co do wysokości. Zdaniem tej strony pozwanej brak było podstaw do przyjęcia, że zachowanie ubezpieczonej, tj. adw. A. G. polegające na wniesieniu pozwu obejmującego roszczenie, które miało ulec przedawnieniu nosiło znamiona nienależytego wykonania zobowiązania. Zarówno do akt likwidacji, jak również do pozwu nie przedłożono dokumentacji potwierdzającej poniesienie opłat sądowych, zaliczek na poczet dowodu z opinii biegłego, czy dowodu zapłaty kosztów procesu przeciwnikowi procesowemu. Nie ma też żadnego dowodu wykazującego, że w przypadku wygrania przez powódkę sprawy przeciwko (...) SA otrzymałaby ona zadośćuczynienie w dochodzonej pozwem kwocie 30.000,00 zł.

Pozwana A. G. również wniosła o oddalenie wytoczonego przeciwko niej powództwa kwestionując swoją odpowiedzialność jako zobowiązanej do naprawienia szkody oraz legitymację bierną w przedmiotowym procesie. Zarzuciła, iż powódka zawarła umowy o dochodzenie roszczeń z dnia 14 lipca 2015 r. z (...) Centrum Pomocy (...) sp. z o.o. w W., a nie z nią jako pełnomocnikiem, a w dacie wypełnienia przez powódkę pełnomocnictwa in blanco z datą 4 stycznia 2016 r. nie była ona związana umową o obsługę prawną z (...), która została podpisana dopiero w dniu 9 kwietnia 2018 r. Stosunek pełnomocnictwa między powódką a pozwaną powstał dnia 10 czerwca 2019r. i dopiero od tej daty należy rozpatrywać możliwość przypisania pozwanej odpowiedzialności. W dniu 8 czerwca 2019 r. (...) przekazało pozwanej sprawę powódki do złożenia pozwu, a zatem nastąpiło to już po upływie 3 letniego okresu przedawnienia roszczeń odszkodowawczych V. K. . Nie polega zatem na prawdzie twierdzenie, iż to w wyniku opieszałych działań pozwanej doszło do przedawnienia roszczeń.

Dowód: pozew i odpowiedzi na pozew w sprawie VII C 154/21- k. 32-35 i 45-54 akt VII C 154/21)

Sąd Rejonowy w Nowym Sączu w sprawie VII C 154/21 poczynił następujące ustalenia faktyczne:

W dniu 27 stycznia 2017 r. powódka V. K. jako pasażerka busa uczestniczyła w wypadku drogowym spowodowanym przez kierującego pojazdem marki V. R. C., który w wyniku odniesionych obrażeń poniósł śmierć na miejscu. W wyniku wypadku powódka doznała obrażeń ciała w postaci stłuczenia głowy, rany tłuczonej grzbietu nosa, wargi górnej, obu kolan, stłuczenia barku prawego, złamania kości nosa bez przemieszczenia. Obrażenia te skutkowały naruszeniem czynności narządów ciała pokrzywdzonej na okres poniżej 7 dni, w rozumieniu art.157 § 2.k.k.

Dowód: akta VII C 154/21 a w szczególności zaświadczenie KMP w N. z dn. 8.06.2015 r. – k. 73-74 akt VII C 284/19, opinia biegłego W. S. z dn. 22.06.2014 r. – k. 152 akt VII C 284/19, uzasadnienie wyroku z dnia 26.04.2021 r. – k.279-284)

W dniu 14 lipca 2015 r. powódka zawarła z (...) Centrum Pomocy (...) sp. z o.o. w W. umowę o dochodzenie roszczeń odszkodowawczych wynikających z wypadku. W dniu 30 lipca 2015 r. powódka udzieliła (...) sp. z o.o. w W. pełnomocnictwa do reprezentowania jej we wszystkich czynnościach przedsądowych wobec sprawcy zdarzenia powodującego szkodę. Na podstawie sporządzonego w dniu 4 stycznia 2016 r. aneksu do tej umowy powódka upoważniła (...) sp. z o.o. między innymi do dochodzenia roszczeń od (...) S.A. w postępowaniu sądowym. W tym samym dniu sporządziła ponadto pełnomocnictwo in blanco do reprezentowania jej w sprawie o zapłatę przeciwko (...) S.A.

Dowód: akta VII C 154/21 a w szczególności kserokopia umowy z dn. 14.07.2015 r. – k.10-11, aneks z dn. 4.01.2016 r. – k.123-125, odpis KRS (...)sp. z o.o. w W. – k.57-63, pełnomocnictwo do czynności przedsądowych oraz pełnomocnictwo do reprezentacji w postępowaniu sądowym – k.7 i k.9 akt VII C 284/19)

W toku postępowania likwidacyjnego prowadzonego przed (...) S.A. w dniu 12 sierpnia 2015 r. w imieniu powódki zostały zgłoszone następujące roszczenia:

- 200.000 zł tytułem zadośćuczynienia,

- 130,00 zł tytułem kosztów zniszczonych rzeczy,

- 316,48 zł tytułem kosztów leczenia,

- 736,00 zł tytułem kosztów dojazdów,

-2.000,00 zł tytułem renty z uwagi na zmniejszenie widoków powodzenia na przyszłość.

Decyzją z dnia 23 września 2015 r. ubezpieczyciel przyznał na rzecz poszkodowanej kwotę 8.000,00 zł tytułem zadośćuczynienia, kwotę 316,48 zł tytułem zwrotu kosztów leczenia oraz kwotę 100,00 zł tytułem zwrotu zniszczonych spodni. Decyzją z dnia 10 grudnia 2015 r. ubezpieczyciel przyznał poszkodowanej tytułem zadośćuczynienia dodatkową kwotę 2.400,00 zł.

W dniu 16 lutego 2016 r. (...) zaproponowała ugodę poprzez zapłatę kwoty w łącznej wysokości 30.000,00 zł, jednak negocjacje ugodowe nie były kontynuowane.

(...) Centrum Pomocy (...) sp. z o.o. w W. współpracuje z wieloma prawnikami i sprawa V. K. w dniu 25 lutego 2016 r. została przydzielona adw. S. L., a następnie innym prawnikom - adw. W. S., r.pr. M. K. i J. K..

W dniu 8 czerwca 2019 r. sprawa o dochodzenie roszczeń powódki została przydzielona adw. A. G. wraz z gotowym pozwem sporządzonym przez innego prawnika. W aktach podręcznych, które od (...) otrzymała pozwana nie było żadnych dokumentów dotyczących postępowania karnego toczącego się przeciwko sprawcy zdarzenia. Nie było również wskazania sygnatury akt postępowania karnego. W systemie informatycznym prowadzonym w spółce (...) była umieszczona informacja, że termin przedawnienia roszczenia wynosi 20 lat. W dniu 8 czerwca 2019 r. adwokat A. G. potwierdziła odbiór pełnomocnictwa do reprezentowania powódki w postępowaniu sądowym. W dniu 10 czerwca 2019 r. pozwana podpisała pozew wraz z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych oraz nadała go w Urzędzie Pocztowym w W..

Dowód: akta VII C 154/21 a w szczególności weryfikacja akt archiwalnych (...) 10316 z dn. 4.06.2021 r. – k.67-73, zeznania pozwanej A. G. – k. 124-125, pozew w sprawie VII C 284/19 wraz z kopertą – k.1-5,17 akt VII C 284/19)

Sąd Rejonowy ustalił, iż w pozwie przeciwko (...) S.A. adw. A. G. w imieniu V. K. domagała się zasądzenia od strony pozwanej kwoty 50.000,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami tytułem zadośćuczynienia za utratę zdrowia, doznaną krzywdę, ból i cierpienie będące konsekwencja wypadku, jakiemu uległa powódka w dniu 17.04.2015 r. a ponadto zasądzenia kosztów postępowania.

W odpowiedzi na pozew (...) S.A. z siedzibą w Ł. wniosło o oddalenie powództwa podnosząc między innymi zarzut przedawnienia roszczenia z upływem 3 lat od daty ostatniej decyzji płatniczej w sprawie. Po zapoznaniu się z treścią odpowiedzi na pozew adw. A. G. skontaktowała się z powódką prosząc ją o nadesłanie jakichkolwiek dokumentów związanych z postępowaniem karnym prowadzonym na skutek zaistniałego zdarzenia drogowego. Na podstawie uzyskanej od powódki informacji pozwana zwróciła się do policji z prośbą o nadesłanie kopii akt prowadzonego postępowania przygotowawczego. Ze względu na brak po stronie V. K. statusu strony w postępowaniu przygotowawczym organy ścigania odmówiły uwzględnienia wniosku.

Dowód: pozew z dn.10.06.2019 r. – k.2-5 akt akt VII C 284/19, zeznania pozwanej A. G. – k. 124-125 akt VII C 154/21, odpowiedź na pozew w sprawie VII C 284/19 – k.57-58, wiadomość e. mailowa z dn. 2.01.2020 r. – k.64 akt VII C 154/21 )

Na podstawie czynności prowadzonych w toku postępowania procesowego przeciwko (...) SA Sąd uzyskał opinię biegłego lekarza W. S. (1) wydaną w dniu 22 czerwca 2014 r. na potrzeby postępowania przygotowawczego prowadzonego pod nadzorem Prokuratury Rejonowej w Muszynie. Z treści tej opinii wynikało, iż w wyniku urazu w dniu 17 kwietnia 2015 r. V. K. doznała obrażeń ciała, które skutkowały naruszeniem czynności narządów ciała pokrzywdzonej na okres poniżej 7 dni, w rozumieniu art.157 § 2.k.k.

Dowód: kserokopia opinii biegłego W. S. z dn. 22.06.2014 r. – k.152 akt VII C 284/19)

Dalej Sąd ustalił, iż wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2021 r. Sąd Rejonowy w Nowym Sączu VII Zamiejscowy Wydział Cywilny z siedzibą w Muszynie oddalił powództwo V. K. zasądzając od niej na rzecz strony pozwanej (...) SA kwotę 5.170,45 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Dowód: wyrok z dn. 26.04.2021 r. wraz z uzasadnieniem – k.274, 279-284akt VII C 284/19)

Adwokat A. G. złożyła wniosek o sporządzenie na piśmie uzasadnienia wyroku z dnia 26.04.2021 r. i jego doręczenie wraz z wyrokiem. W uzasadnieniu wyroku sąd wskazał, iż przesłanką oddalenia powództwa był skutecznie podniesiony zarzut przedawnienia roszczenia. Zdaniem sądu termin przedawnienia roszczenia upłynął z dniem 31.12.2018 r. Po zapoznaniu się z uzasadnieniem wyroku pozwana jako pełnomocnik pokrzywdzonej zgodziła się z argumentacją sądu i odnotowała w aktach podręcznych, że apelacja od wyroku będzie niezasadna, podobnie jak zażalenie na rozstrzygnięcie o kosztach procesu i zwiększą one koszty postępowanie, którymi zostanie obciążona jej klientka. Pozwana przedstawiła powódce stan sprawy po wydaniu wyroku i poinformowała ją, iż jej zdaniem wniesienie apelacji będzie wiązało się z dalszymi kosztami i, że jej zdaniem apelacja byłaby bezzasadna. Po zapoznaniu się z treścią pisemnego uzasadnienia wyroku powódka zgodziła się ze zdaniem swojego pełnomocnika i zdecydowała o nie wnoszeniu apelacji jak również zażalenia w przedmiocie kosztów postępowania.

Dowód: akta VII C 154/21 a w szczególności zeznania pozwanej A. G. – k. 124-125: weryfikacja akt archiwalnych ECPP 10316 z dn. 4.06.2021 r. – k.67-73, uzasadnienie wyroku z dnia 26.04.2021 r. – k. 279-284)

Powódka zgłosiła ubezpieczycielowi pozwanej – (...) S.A. w S. szkodę z tytułu umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej adwokata. Twierdziła, iż w wyniku nienależytego wykonania umowy poniosła szkodę. Decyzją z dnia 20 września 2021 r. ubezpieczyciel poinformował, że po zapoznaniu się z przedmiotowym roszczeniem oraz okolicznościami zdarzenia podjął decyzję o odmowie wypłaty odszkodowania.

Dowód: akta VII C 154/21 a w szczególności odpis decyzji (...) S.A. w S. z dnia 20.09.2021 r. – k.12-13, akta szkody nr CA50/8913/21 – na płycie CD – k.42)

Oceniając dowody w sprawie VII C 154/21 Sąd nie dał wiary zeznaniom powódki V. K. kiedy podała, iż pozwana zapewniała ją o braku przedawnienia roszczenia oraz, że odmówiła złożenia odwołania o niekorzystnego dla powódki wyroku sądowego. Na temat przedawnienia roszczenia powódka w swoich zeznaniach wspominała kilkakrotnie, przy czym nie była w tym konsekwentna. W jednym miejscu stwierdziła, że dopytywała się u osób, z którymi podpisała umowę o dochodzeniu roszczeń jak będzie przebiegała jej sprawa i uzyskała zapewnienie, żeby się nie denerwowała, bo sprawa nie zostanie przedawniona (k.128 akt VII C 154/21) W innym miejscu zeznała, że o braku przedawnienia informowała ją pozwana (k.128 akt VII C 154/21). Zeznała również w innym miejscu, że o przedawnieniu dowiedziała się z pisemnego uzasadnienia wyroku oraz, że pełnomocnik powiedział jej, że był zaskoczony przedawnieniem ponieważ z dokumentów, którymi dysponował nie doczytał się, że może dojść do przedawnienia (k.128 v akt VII C 154/21).

Zdaniem Sądu , to ostatnie stwierdzenie koresponduje z zeznaniami pozwanej, która podała, że o możliwym przedawnieniu roszczenia dowiedziała się dopiero z odpowiedzi na pozew oraz opinii lekarza sporządzonej na potrzeby prowadzonego postępowania karnego, z której wynikało, że obrażenia jakich doznała powódka były poniżej dni 7. Pozwana zaprzeczyła aby kiedykolwiek zapewniała powódkę, że roszczenie nie będzie przedawnione. Stwierdziła ponadto, iż nie mogła odmówić wniesienia apelacji, gdyby klientka tego zażądała. W tym przypadku jednak – według relacji pozwanej – powódka po rozmowie z nią sama zdecydowała o nie wnoszeniu apelacji oraz zażalenia co do kosztów procesu.

Jednocześnie Sąd dał wiarę zeznaniom pozwanej, gdyż jej relacja była, jego zdaniem, jasna, logiczna i znajduje potwierdzenie w treści dokumentów, m.in. weryfikacji akt (...) 10316 – k.67-73. Z kolei zeznania powódki w części, w której pozostają w sprzeczności z relacją pozwanej sąd ocenił jako niewiarygodne.

Dowód: uzasadnienie Sądu w sprawie VII C 154/21 – k. 138-142.

Przy tak ustalonym stanie faktycznym Sąd uznał żądanie pozwu za nieuzasadnione. Zdaniem Sądu, powódka w toku postępowania nie przedłożyła dowodów wskazujących na to, że w wypadku wygrania przez nią sprawy o sygn. akt VII C 284/19 przeciwko (...) SA otrzymałby ona zadośćuczynienie za doznaną krzywdę w wysokości 30.000,00 zł. Nie dołączyła również dowodu potwierdzającego zapłatę na rzecz przeciwnika procesowego w tamtej sprawie zasądzonej przez sąd kwoty 5.170,45 zł tytułem kosztów postępowania.

Sąd ocenił, iż zgodnie z art.4 ust.1 ustawy Prawo o adwokaturze z dnia 26 maja 1982 r. (Dz.U.2022,1184, tj.) zawód adwokata polega na świadczeniu pomocy prawnej, a w szczególności na udzielaniu porad prawnych, sporządzaniu opinii prawnych, opracowywaniu projektów aktów prawnych oraz występowaniu przed sądami i urzędami.

Przepisy art.8 a i 8 b tej ustawy mają za zadanie zapewnienie klientom możliwości uzyskania odszkodowania w przypadku wyrządzenia szkody przez adwokata przy wykonywaniu czynności, o których mowa w art.4 ust.1.

W myśl § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11.12.2003 r. w sprawie obowiązkowego ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej adwokatów (Dz.U. 2003, 217, 2134) ubezpieczeniem OC jest objęta odpowiedzialność cywilna adwokata za szkody wyrządzone w następstwie działania lub zaniechania ubezpieczonego, w okresie trwania ochrony ubezpieczeniowej, podczas wykonywania czynności adwokata, o których mowa w art.4 ust.1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze.

Odpowiedzialność z tytułu niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania na zasadzie art. 471 k.c. jest uzależniona od wystąpienia przesłanek odpowiedzialności, tj. wykazania szkody oraz związku przyczynowego między faktem nienależytego wykonania lub niewykonania zobowiązania a szkodą. W ocenie Sądu orzekającego w sprawie VII C 154/21 powódka nie wykazała tych przesłanek, a zatem samej szkody i jej wysokości, jak też faktu nienależytego wykonania zobowiązania wynikającego z zawartej pomiędzy nią a pozwaną umowy o występowanie przed sądem w sprawie przeciwko (...) SA.

Sąd wskazał, iż stosunek pełnomocnictwa między powódką a pozwaną powstał dnia 8 czerwca 2019r. i dopiero od tej daty należy rozpatrywać możliwość przypisania pozwanej odpowiedzialności.

Z ustaleń Sądu wynika, iż dopiero w dniu 8 czerwca 2019 r. (...) sp. z o.o. przydzieliła sprawę roszczeń powódki adw. A. G. wraz z gotowym pozwem sporządzonym przez innego prawnika. W aktach podręcznych, które otrzymała pozwana nie było żadnych dokumentów dotyczących postępowania karnego toczącego się przeciwko sprawcy zdarzenia. Nie było również wskazania sygnatury akt postępowania karnego. W systemie informatycznym prowadzonym w spółce (...) znajdowała się natomiast informacja, że termin przedawnienia roszczenia wynosi 20 lat. W dniu 8 czerwca 2019 r. adwokat A. G. potwierdziła odbiór pełnomocnictwa do reprezentowania powódki w postępowaniu sądowym , a w dniu 10 czerwca 2019 r. pozwana podpisała pozew wraz z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych oraz nadała go do Sądu w Urzędzie Pocztowym w W..

W tej sytuacji Sąd uznał, iż twierdzenia pozwu, że poprzez opieszałe działanie pozwanej doszło do przedawnienia roszczenia powódki wynikającego z wypadku drogowego, który miał miejsce w dniu 17 kwietnia 2015 r. są nieuzasadnione. Sąd orzekający w sprawie VII C 284/19 przyjął, iż termin przedawnienia roszczenia upłynął z dniem 31 grudnia 2018 r., a zatem zanim jeszcze pomiędzy powódką a pozwaną powstał stosunek pełnomocnictwa procesowego.

Sąd nie podzielił także zarzutu powódki, iż niezłożenie środków odwoławczych od wydanego w sprawie VII C 284/19 orzeczenia było wynikiem zaniechania pozwanej. Wprawdzie pozwana uznała, iż rozstrzygnięcie sądu wydane w tamtej sprawie w dniu 26 kwietnia 2021 r. jest prawidłowe i wnoszenie środków odwoławczych w postaci apelacji lub zażalenia w przedmiocie kosztów postępowania jest niecelowe i może narazić powódkę na dodatkowe wydatki. Decyzję o nie składaniu środków odwoławczych po zapoznaniu się z uzasadnieniem wyroku i rozmowie z adwokatem podjęła jednak sama powódka V. K..

Mając powyższe na względzie w ocenie sądu powództwo w niniejszej sprawie jako nieudowodnione podlegało oddaleniu na podstawie art. 471 k.c. i art.6 k.c. o czym orzekł w wyroku z dnia 22 grudnia 2022 roku. O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 102 k.p.c. i nie obciążył powódki kosztami procesu.

Dowód: uzasadnienie Sądu w sprawie VII C 154/21 – k. 138-142.

A.. J. G. złożyła wniosek o uzasadnienie wyroku w sprawie VII C 154/21. Po otrzymaniu odpisu wyroku z uzasadnieniem pełnomocnik powódki jej imieniem wniosła apelację od w/w wyroku wraz z wnioskiem o zwolnienie powódki od opłaty od apelacji. Postanowieniem z 27 lutego 2023 roku w sprawie III Cz 152/23 Sąd Okręgowy w Nowym Sączu uwzględnił częściowo wniosek powódki o zwolnienie od opłaty od apelacji, zwalniając powódkę od opłaty powyżej kwoty 1000 złotych, a w pozostałym zakresie wniosek oddalił. Odpis powyższego postanowienia został pełnomocnikowi powódki doręczony 11 marca 2023 roku. Opłata od apelacji została uiszczona 22 marca 2023 roku w kwocie 758,55 złotych tj. po terminie i w zaniżonej wysokości. Było to spowodowane błędnym pouczeniem wystosowanym przez adw. J. G. do powódki w formie korespondencji sms i nieprawidłowych wytycznych w zakresie kwoty, jaką powódka winna była zapłacić oraz terminu w jakim miała to uczynić. Z uwagi na powyższe, Sąd Okręgowy w Nowym Sączu postanowieniem z 29 marca 2023 roku odrzucił apelację V. K. od wyroku Sądu Rejonowego w Nowym Sączu w sprawie do sygn. VII C 154/21.

W apelacji powódka zaskarżyła wyrok Sądu w całości i zarzuciła:

- naruszenie prawa procesowego mające wpływ na wynik sprawy, a to art. 232 k.p.c. przez nieuzasadnione przyjęcie, że powódka nie wywiązała się z obowiązku wykazania okoliczności, z których wywodziła skutki prawne w szczególności w zakresie szkody jej wysokości oraz faktu nienależytego wykonania zobowiązania przez adw. A. G.,

- art. 230 k.p.c. w zw z art. 229 k.p.c. poprzez ich niezastosowanie i pominięcie okoliczności, że fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy zostały przyznane przez pozwanego w sposób konkludentny w szczególności faktu, iż pełnomocnik nie sprawdziła terminu przedawnienia roszczenia,

- a nadto art. 233 k.p.c. poprez błędne uznanie za niewiarygodne zeznań powódki,

- art. 224 § 1 k.p.c. w zw z art. 6 k.p.c. poprzez zamknięcie rozprawy pomimo niedostatecznego wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia ( nie wskazano jednak jakie dowody sąd pominął lub nie przeprowadził),

- błąd w ustaleniach faktycznych polegający na nieprawidłowym przyjęciu, iż stosunek pełnomocnictwa miedzy powódką a pozwaną adw. A. G. powstał w dniu 8 czerwca 2019 roku i dopiero od tej daty należy rozpatrywać możliwość przypisania pozwanej odpowiedzialności, podczas gdy w aktach sprawy zalega pełnomocnictwo udzielone pozwanej datowane na dzień 4 stycznia 2016 roku, nadto pozew został sporządzony przed dniem 8 czerwca 2019 roku i podpisany przez adw. A. G., nieuwzględnienie, że pełnomocnik wniosła do sądu pozew już po upływie terminu przedawnienia, w toku sprawy nie podjęła żadnych czynności w celu zwalczenia zarzutu przedawnienia, co warunkowało niezachowanie należytej staranności, nieuzwględnienie faktu, iż pełnomocnik nie poinformowała powódki o treści art. 102 k.p.c.,

- naruszenie art. 6 k.c. i w oparciu o te zarzuty wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Dowód: kopia postanowienia Sądu Okręgowego w sprawie III Ca 184/23 z 27 lutego 2023 roku z odręcznymi zapiskami – k. 6 akt I C 129/24, kopia apelacji w sprawie VII C 154/21 – k. 7-16, screeny wiadomości – k. 27.

Powódka wzywała adw. J. G. do zapłaty kwoty 35.171 zł tytułem odszkodowania za nienależyte prowadzenie jej sprawy. Pełnomocnik skierowała powódkę do ubezpieczyciela – (...) S.A. w S. podając numer polisy. Strona pozwana po zgłoszeniu szkody odmówiła wypłaty odszkodowania.

Dowód: wezwanie z 21 lipca 2023 roku – k. 4-5 akt I C 129/24, zeznania świadka J. G. na rozprawie w dniu 17 grudnia 2024 r –k. 177-178, częściowo zeznania powódki na rozprawie w dniu 17 grudnia 2024 roku – k. 178-178/v, pismo ubezpieczyciela do adw. J. G. – k. 17-21, wyjaśnienia – k. 25..

Powyższych ustaleń Sąd dokonał na podstawie zgromadzonych dokumentów oraz akt związkowych w sprawie VII C 284/19 i VII C 154/21.

Sąd także oparł się także pomocniczo na zeznaniach świadka J. G., przy czym oceny w zakresie skuteczności działań wywodzonych w sprawie VII C 154/21 były sferą ocen a nie sferą faktów, i jako takie nie podlegały ocenie pod kątem wiarygodności.

Sąd w części dał wiarę zeznaniom powódki, w zakresie w jakim jej zeznania korespondowały z prawomocnie ustalonymi stanami faktycznymi w sprawach VII C 154/21 i VII C 284/19. W szczególności Sąd nie dał wiary zeznaniom powódki kiedy twierdziła, że adw. A. G. zapewniała ją o braku przedawnienia w sprawie VII C 284/19, gdyż fakty te były przedmiotem ustaleń w sprawie VII C 154/21, a powódka poza własnymi zeznaniami nie zaoferowała żadnego innego dowodu na wykazania twierdzeń odmiennych od ustalonych w tamtej sprawie.

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.

Na wstępie wskazać należy, zgodnie z art.4 ust.1 ustawy Prawo o adwokaturze z dnia 26 maja 1982 r. (Dz.U.2022,1184, tj.) zawód adwokata polega na świadczeniu pomocy prawnej, a w szczególności na udzielaniu porad prawnych, sporządzaniu opinii prawnych, opracowywaniu projektów aktów prawnych oraz występowaniu przed sądami i urzędami.

Przepisy art.8 a i 8 b tej ustawy mają za zadanie zapewnienie klientom możliwości uzyskania odszkodowania w przypadku wyrządzenia szkody przez adwokata przy wykonywaniu czynności, o których mowa w art.4 ust.1.

W myśl § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11.12.2003 r. w sprawie obowiązkowego ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej adwokatów (Dz.U. 2003, 217, 2134) ubezpieczeniem OC jest objęta odpowiedzialność cywilna adwokata za szkody wyrządzone w następstwie działania lub zaniechania ubezpieczonego, w okresie trwania ochrony ubezpieczeniowej, podczas wykonywania czynności adwokata, o których mowa w art.4 ust.1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze.

Przypomnieć w tym miejscu należy, iż podstawą występowania adwokata przed sądem w imieniu strony jest pełnomocnictwo. Jest ono wynikiem umowy, która daje pełnomocnikowi uprawnienie do reprezentowania mocodawcy w postępowaniu sądowym. Umowa o zastępstwo strony przez radcę prawnego (adwokata) przed sądem należy do kategorii umów o świadczenie usług w rozumieniu art. 750 k.c., do której stosuje się odpowiednio przepisy o zleceniu, w zakresie nieuregulowanym normami korporacyjnymi dotyczącymi funkcjonowania i działania adwokatów. Jednak przepis art. 734 § 2 k.c., stanowiący, że w braku odmiennej umowy zlecenie obejmuje umocowanie do wykonania czynności w imieniu dającego zlecenie, nie znajduje zastosowania do umowy o zastępstwo strony przez adwokata przed sądem. Jego zastosowanie zostało bowiem wyłączone przez art. 16 ust. 1 i art. 25 ust. 1 ustawy z 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze i przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o pełnomocnictwie (art. 89). Adwokat, aby mógł wykonać umowę o zastępstwo strony przed sądem, musi zatem otrzymać od niej stosowne pełnomocnictwo procesowe. Powinno to być co najmniej pełnomocnictwo do prowadzenia sprawy (art. 88 k.p.c.), które obejmuje – w myśl art. 91 k.p.c. – w szczególności umocowanie do wszystkich łączących się ze sprawą czynności procesowych. W konsekwencji adwokat – z mocy samej umowy zawartej z podmiotem, który ma reprezentować w postępowaniu sądowym – nie jest umocowany do działania przed sądem w imieniu strony. Niezbędne jest udzielenie pełnomocnictwa procesowego, które – co do zasady – umocowuje pełnomocnika do dokonywania w imieniu strony wszystkich łączących się ze sprawą czynności procesowych. Oznacza to jednocześnie, że również umowa o zastępstwo procesowe, stanowiąca podstawę udzielenia pełnomocnictwa, obejmuje wszystkie łączące się ze sprawą czynności procesowe. Jak słusznie wskazano w orzecznictwie, taka interpretacja odpowiada dyrektywie wykładni oświadczeń woli zakładającej racjonalne działanie stron. I to niezależnie od formy jej zawarcia, jako że żaden przepis prawa nie wymaga formy szczególnej dla jej ważności. W każdym jednak przypadku zlecenie przez klienta adwokatowi prowadzenia sprawy stanowi umowę cywilnoprawną, która podlega sądowej kontroli z punktu widzenia jej zgodności z ogólnymi zasadami prawa cywilnego, a w szczególności z wymogami art. 58 k.c., tj. zgodności z prawem i zasadami współżycia społecznego.

Podkreślić należy, iż pierwotnie umowę oświadczenie usług powódka zawarła z (...) sp. z o.o., nie zaś z adw. A. G., której pełnomocnictwo i tym samym umowę o zastępstwo V. K. podpisała 8 czerwca 2019 roku. Dopiero zatem od tej daty możliwe było rozpatrywanie działań podejmowanych przez adw. A. G. w kontekście art. 471 k.c. i nienależytego wykonania zobowiązania bowiem brak jest jakichkolwiek dowodów na to, by stosunek umowny łączył pełnomocnika z powódkę przed tą datą.

Bezspornie umowę zlecenia (a przepisy dotyczące tej umowy należy stosować do umowy łączącej mocodawcę z pełnomocnikiem procesowym) zaliczyć należy do zobowiązań starannego działania, a nie zobowiązań rezultatu, chociaż założeniem umowy jest osiągnięcie określonego rezultatu. Jednakże w razie nieosiągnięcia założonego celu, ale przy jednoczesnym dołożeniu wszelkich starań w tym kierunku, przy zachowaniu należytej staranności, zleceniobiorca nie ponosi odpowiedzialności za niewykonanie zobowiązania. Innymi słowy, o odpowiedzialności kontraktowej przyjmującego zlecenie możemy mówić jedynie w sytuacji, gdy zleceniobiorca – przy wykonaniu zlecenia – nie zachował wymaganej staranności, bez względu na to, czy oczekiwany przez dającego zlecenie rezultat nastąpił, czy nie. Istotne jest więc ustalenie, czy w realiach konkretnej sprawy pełnomocnik procesowy dochował należytej staranności przy wykonywaniu umowy, co należy oceniać przez pryzmat art. 355 k.c. W § 1 tego przepisu postawiono dłużnikowi wymaganie wykonywania zobowiązania z należytą starannością, czyli starannością ogólnie wymaganą w stosunkach danego rodzaju. Wzorzec należytej staranności ma zawsze charakter obiektywny. Jego zastosowanie w praktyce polega najpierw na dokonaniu wyboru modelu, ustalającego optymalny w danych warunkach sposób postępowania, odpowiednio skonkretyzowanego i aprobowanego społecznie, a następnie na porównaniu zachowania się dłużnika z takim wzorcem postępowania. Jednak w odniesieniu do przyjmującego zlecenie prowadzącego w tym zakresie działalność gospodarczą lub zawodową, a więc profesjonalnie (zawodowo) trudniącego się dokonywaniem czynności danego rodzaju, należytą staranność ocenia się przy uwzględnieniu zawodowego charakteru działalności (art. 355 § 2 k.c.).

W przypadku niedochowania przez adwokata w postępowaniu sądowym należytej staranności może dojść do niewykonania lub nienależytego wykonania umowy o zastępstwo procesowe. Zatem uwzględnić trzeba art. 471 k.c., zgodnie z którym dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że uchybienia te mogą mieć różnorodny charakter i mogą dotyczyć różnych czynności procesowych. Przykładowo mogą to być niezłożenie wniosku dowodowego, uchybienie terminowi do wniesienia środka odwoławczego, niezgłoszenie zarzutu procesowego, w szczególności niweczącego, jak zarzutu przedawnienia czy zarzutu potrącenia itd. Generalnie chodzi tu głównie o zaniechania pełnomocnika, a nie jego działania. To przede wszystkim zaniechania pełnomocnika wywołują negatywne skutki dla strony procesu, chociaż oczywiście takie skutki można wiązać z niektórymi przejawami aktywności pełnomocnika (np. uznaniem powództwa).

Problem sprowadza się do odpowiedzi na dwa pytania: po pierwsze, czy dopuszczalne jest wytoczenie powództwa o odszkodowanie przeciwko pełnomocnikowi w sytuacji popełnienia przez niego błędów procesowych, a po drugie, w przypadku pozytywnej odpowiedzi na pytanie pierwsze, czy każdy błąd procesowy oznacza automatycznie powstanie obowiązku zapłaty odszkodowania przez takiego pełnomocnika.

Pierwsza kwestia została w sposób pozytywny jednolicie rozstrzygnięta w orzecznictwie sądowym – adwokat i radca prawny odpowiadają bowiem za szkody wyrządzone mocodawcy wskutek własnych zaniedbań i błędów prowadzących do przegrania sprawy, której wynik byłby korzystny dla tej strony, gdyby pełnomocnik zachował należytą staranność. Mocodawca może żądać odszkodowania, a sąd orzekający w sprawie powinien ocenić należytą staranność wymaganą od adwokata i radcy przy uwzględnieniu profesjonalnego charakteru ich działalności. Innymi słowy, w odniesieniu do roszczeń dotyczących naprawienia szkody z tytułu nienależytego wykonania usługi zastępstwa procesowego chodzi o ustalenie, że gdyby nie uchybienia przyjmującego zlecenie (pełnomocnika), to mocodawca uzyskałaby korzystne dla siebie rozstrzygnięcie sądu ( Por. np. wyrok SN z 2 grudnia 2004 r., V CK 297/04, „Monitor Prawniczy” 2005, nr 1, poz. 9; wyrok SA w Warszawie z 2 grudnia 2010 r., VI ACa 844/10, niepubl.)

W świetle stanowiska wyrażonego przez sądy apelacyjne, jak i Sąd Najwyższy w procesie o odszkodowanie przeciwko pełnomocnikowi, który nie dochował należytej staranności, sąd powinien ustalić, jaki wpływ na wynik poprzedniego procesu miało uchybienie (uchybienia) adwokata. Zgodnie jednak z art. 365 § 1 k.p.c. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. W wyroku z 12 lipca 2002 r. sygn.. akt CKN 1110/00, niepubl. Sąd Najwyższy wskazał, że skutkiem zasady mocy wiążącej prawomocnego wyroku jest to, iż przesądzenie we wcześniejszym wyroku kwestii o charakterze prejudycjalnym oznacza, że w procesie późniejszym ta kwestia nie może być już w ogóle badana. Zachodzi tu zatem ograniczenie dowodzenia faktów, objętych prejudycjalnym orzeczeniem, a nie tylko ograniczenie poszczególnego środka dowodowego. W odniesieniu do postępowania przeciwko pełnomocnikowi profesjonalnemu mamy mieć do czynienia – po prawomocnym rozstrzygnięciu sprawy, w której dopuścił się on uchybienia – z sytuacją, w której inny sąd rozpoznaje sprawę, która została już prawomocnie rozstrzygnięta, oczywiście w sensie przedmiotowym, i to częstokroć przez sąd, który w normalnym toku procesu nie byłby właściwy do rozpoznania sprawy. Widać to w szczególności w sytuacji uchybienia przez pełnomocnika terminowi do wniesienia środka odwoławczego, w wyniku czego sprawa nie jest rozpatrywana przez sąd drugiej instancji. W procesie odszkodowawczym przeciwko pełnomocnikowi sąd pierwszej instancji, zgodnie z powyższym poglądem, jest zobowiązany wcielić się w rolę sądu odwoławczego, gdyż musi zbadać, czy sąd drugiej instancji w pierwotnej sprawie uwzględniłby apelację, a więc mocodawca wygrałby sprawę. Sąd rozpatrujący sprawę odszkodowawczą ma bowiem obowiązek dokonać oceny, czy wynik sprawy byłby korzystny dla mocodawcy, będącego stroną w poprzednim procesie, gdyby jego pełnomocnik w tej poprzedniej sprawie zachował należytą staranność i złożył apelację w terminie w sposób umożliwiający jej rozpoznanie (tak Tomasz Szanciło Palestra nr 1-2/2013 Odpowiedzialność cywilna radcy prawnego i adwokata za błędy procesowe).

Przesłankami odpowiedzialności kontraktowej w świetle art. 471 k.c. są:

⚫

niewykonanie lub nienależyte wykonanie zobowiązania,

⚫

powstanie szkody w znaczeniu uszczerbku materialnego,

⚫

normalny związek przyczynowy pomiędzy dwiema powyższymi przesłankami.

Do wykazania wszystkich przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej w procesie przeciwko adwokatowi zobowiązany jest, zgodnie z art. 6 k.c., powód będący wcześniej mocodawcą pozwanego, a więc strona procesu, która udzieliła temu adwokatowi pełnomocnictwa do reprezentowania w toku wcześniejszego procesu, w którym doszło do uchybień ze strony pełnomocnika.

Szkodą będzie dla reprezentowanego wszystko to, co utracił on w wyniku przegrania sprawy, aczkolwiek co innego będzie szkodą, gdy reprezentowany występował w procesie w charakterze powoda, a co innego, gdy występował w charakterze pozwanego. Również kwestia zakwalifikowania określonego zaniechania (rzadziej działania) pełnomocnika jako uchybienie procesowe jest dosyć jednoznaczna, gdyż będzie to takie zaniechanie (działanie), które jest sprzeczne z powszechnie obowiązującymi zasadami procedury cywilnej.

Jak jednak wskazano powyżej, problem sprowadza się przede wszystkim do ustalenia przez sąd rozpatrujący sprawę odszkodowawczą, jakie mogłoby zapaść rozstrzygnięcie w sprawie, gdyby pełnomocnik w sposób prawidłowy reprezentował swojego mocodawcę. Zatem strona powodowa, która dochodzi naprawienia szkody z tytułu nienależytego wykonania umowy o zastępstwo procesowe, jest zobowiązana wykazać, że gdyby pełnomocnik prowadził w jego imieniu sprawę sądową prawidłowo i rzetelnie i nie dopuścił się żadnych uchybień, rozstrzygnięcie sądu byłoby dla niego korzystne, a więc nie doszłoby do zaistnienia szkody. Przesądza to o istnieniu związku przyczynowego pomiędzy zawinionym działaniem pełnomocnika a szkodą. Pamiętać bowiem należy, że zgodnie z art. 361 § 1 k.c. zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła, czyli w granicach tzw. adekwatnego związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy niewykonaniem zobowiązania przez dłużnika a szkodą. Wyraża się to tym, że odpowiedzialność dłużnika dotyczy tylko skutków typowych, nie zaś wszelkich skutków, które w ciągu zdarzeń, jakie nastąpiły, dają się, z punktu widzenia kauzalności, połączyć w jeden łańcuch. Typowy jest skutek, jaki daje się przewidzieć w zwykłym porządku rzeczy, taki, o którym, na podstawie zasad doświadczenia życiowego, wiadomo, że jest charakterystyczny dla danej przyczyny jako normalny rezultat określonego zjawiska. Nie mieści się w płaszczyźnie adekwatnego związku przyczynowego skutek, który wprawdzie daje się łączyć z określonym zdarzeniem początkowym w sensie oddziaływania sprawczego, ale jest następstwem nietypowym, tj. niewystępującym w kolejności zdarzeń, która charakterystyczna jest dla określonej przyczyny, i przez to niedającym się uwzględnić w ewentualnych przewidywaniach, a zarazem zależny jest w istocie od innych zdarzeń, które w zbiegu z przyczyną wyjściową jawią się jako przypadkowy zbieg okoliczności.

Oznacza to, że szkoda strony musi być normalnym następstwem nienależytego wykonania umowy przez pełnomocnika procesowego. Już z tego wynika wniosek, że nie każde uchybienie pełnomocnika skutkuje przyjęciem a limine jego odpowiedzialności wobec mocodawcy. Jak słusznie wskazano w orzecznictwie, sam fakt spóźnionego złożenia apelacji przez profesjonalnego pełnomocnika i spowodowane tym jej odrzucenie nie stwarza jeszcze podstawy do odszkodowawczej odpowiedzialności tego pełnomocnika. Istotne jest bowiem, jakie skutki wywołało zaniechanie pełnomocnika w sprawie. Samo zaniedbanie należy do sfery faktów, natomiast ocena, czy i jakie wywołało ono następstwo w stosunkach prawnych łączących strony, podlega rozstrzygnięciu sądu (por. wyrok SA w Poznaniu z 14 stycznia 2009 r., I ACa 915/08, niepubl.). Adekwatny związek przyczynowy w tym przypadku określony jest hipotetycznym wynikiem rozstrzygnięcia, jakie mogłoby zapaść, gdyby do uchybień nie doszło. Tylko w taki sposób jest możliwe ustalenie istnienia bądź nieistnienia przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej określonych w art. 471 w zw. z art. 734 k.c. (por. wyrok SN z 4 czerwca 2007 r., SDI 8/07, OSNKW 2007, nr 10, poz. 72; wyrok SA we Wrocławiu z 12 września 2007 r., I ACa 751/07, OSAW 2008, nr 1, poz. 67).

Odnosząc powyższe teoretyczne rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż nie zostały wykazane wszystkie przesłanki odpowiedzialności kontraktowej pełnomocnika adw. J. G..

Poza sporem jest, że adw. J. G. i powódkę V. K. łączyła umowa o zastępstwo strony przed sądem. Bezspornie też Sąd Okręgowy w Nowym Sączu postanowieniem z 29 marca 2023 roku odrzucił apelację V. K. od wyroku Sądu Rejonowego w Nowym Sączu w sprawie do sygn. VII C 154/21, na skutek wadliwie uiszczonej opłaty od apelacji tj. po terminie i w zaniżonej wysokości. Było to spowodowane błędnym pouczeniem wystosowanym przez adw. J. G. do powódki w formie korespondencji sms i nieprawidłowych wytycznych w zakresie kwoty, jaką powódka winna była zapłacić oraz terminu w jakim miała to uczynić. Zatem uchybienie pełnomocnika jest tutaj ewidentne. Jednak jak wskazano powyżej, nie każde uchybienie pełnomocnika skutkuje przyjęciem jego odpowiedzialności wobec mocodawcy. Należy zatem zbadać czy apelacja wywiedziona przez pełnomocnika miała szansę być uwzględniona i jaki byłby hipotetyczny wynik sprawy gdyby doszło do rozpoznania apelacji przez Sąd Okręgowy. W tym kontekście wskazać należy na zarzuty apelacyjne wywiedzione w apelacji powódki. Dotyczyły one głównie błędów w ustaleniach faktycznych i błędnej oceny dowodów i stanowiły de facto polemikę z ustaleniami poczynionymi przez Sąd Rejonowy. Należy bowiem pamiętać, iż pełnomocnictwo udzielone adw. A. G. (pełnomocnikowi w sprawie VII C 284/19) zostało udzielone dopiero 8 czerwca 2019 r., zaś adw. A. G. uzyskała pełnomocnictwo od (...) sp. z o.o. do reprezentowania (...) sp. z o.o. i jej zleceniodawców w dniu 9 kwietnia 2018 roku. Ponadto podkreślić trzeba, iż pierwotną umowę o świadczenie usług powódka zawarła w 2016 roku z (...) sp. z o.o., z którym, jak wynika z treści pełnomocnictwa udzielonego jej przez (...) 9 kwietnia 2018 roku, adw. K. – G. wówczas nie współpracowała. Sąd zasadnie zatem przyjął, iż pełnomocnictwo z 2016 roku było pełnomocnictwem udzielonym in blanco. Okoliczności przeciwnych powódka V. K. nie wykazała. Zatem należy stwierdzić, iż w momencie udzielenia pełnomocnictwa procesowego adw. A. G. i tym samym zawarciem umowy o reprezentację roszczenie powódki było już przedawnione. Należy nadto podkreślić, że w dniu wniesienia pozwu w sprawie VII C 284/19 adwokat K.- G. nie mogła wiedzieć ani przypuszczać na podstawie dostępnych jej materiałów, iż roszczenie może być przedawnione, brak było w dokumentach jej dostępnych informacji o umorzeniu dochodzenia. Stąd ewentualne zaniechania w zachowaniu terminu do złożenia pozwu mogłyby obciążać (...) sp. z o.o., z którym pierwotnie powódka zawarła umowę o świadczenie usług, jednak powódka nie skierowała w stosunku do tego podmiotu roszczenia o zapłatę.

Co więcej, Sąd Rejonowy w sprawie VII C 154/21 ustalił, iż powódka zgodziła się na to, aby nie wnieść apelacji w sprawie VII C 284/19 po konsultacji z adw. K. – G. i po przeczytaniu uzasadnienia. Na k. 157 akt VII C 154/21 znajduje się wniosek powódki z 22 września 2021 r. o rozłożenie na raty kosztów w sprawie VII C 284/19, co pośrednio potwierdza, iż powódka V. K. wyraziła zgodę na nieskładanie apelacji w pierwotnej sprawie VII C 284/19. W tym zakresie w ocenie sądu brak podstaw do poczynienia ustaleń odmiennych od tych, których dokonał Sąd Rejonowy w sprawie VII C 154/21. Skoro zatem powódka wyraziła zgodę na niezłożenie apelacji w sprawie VII C 284/19 to nie może następnie zarzucać pełnomocnikowi jego niestarannego działania i wywodzić, że rozstrzygniecie Sądu Okręgowego w sprawie VII C 284/19 byłoby inne. Także ustalenia dotyczące samego terminu przedawnienia, który to zarzut był podstawą oddalenia powództwa w sprawie VII C 284/19 nie zostały w żadnym zakresie podważone. Żadna inicjatywa dowodowa nie została bowiem skierowana na zwalczenie opinii biegłego S. dotyczącej skutków wypadku dla powódki i kwalifikacji jej obrażeń skutkujących naruszeniem czynności narządów na okres poniżej 7 dni. Zatem Sąd nie miał możliwości zweryfikowania terminu przedawnienia roszczenia i oparł się w tym zakresie na ustaleniach ze sprawy VII C 284/19.

Wreszcie wskazać należy, iż powódka w związku z wypadkiem komunikacyjnym doznała uszczerbku na zdrowiu, który był podstawą żądania przez nią zadośćuczynienia w sprawie VII C 284/19. Jednocześnie podkreślenia wymaga, iż w postępowaniu do sygn.. akt VII C 284/19 zostało wykazane, że uszczerbek na zdrowiu powódki pozostający w związku z wypadkiem z 2015 roku wynosił 5%. Powódka od ubezpieczyciela sprawcy otrzymała w postępowaniu likwidacyjnym tytułem zadośćuczynienia kwotę 10.400 złotych. Biorąc pod uwagę stopień wykazanego uszczerbku na zdrowiu i rozstrzygnięcia sądów w podobnych stanach faktycznych stwierdzić należy, iż nawet w przypadku braku stwierdzenia przedawnienia roszczeń przyznanie zadośćuczynienia w pierwotnym procesie w kwocie wyższej byłoby wątpliwe.

W ocenie Sądu zatem niewątpliwy błąd pełnomocnika ze sprawy VII C 154/21 adw. J. G. nie da się zakwalifikować jako błędu, którego wynikiem było niekorzystne dla powódki rozstrzygnięcie i szkoda, która polegała na nieuzyskaniu roszczenia dochodzonego pozwem. Nie można bowiem przypisać bezpośredniego związku przyczynowego pomiędzy działaniem adw. J. G. polegającym na błędnym pouczeniu powódki skutkującym odrzuceniem apelacji, a nieuzyskaniem przez nią w procesie w sprawie VII C 154/21 odszkodowania w kwocie 35.171 zł. bowiem w świetle przedstawionych przez powódkę w sprawie VII C 154/21 dowodów roszczenie powódki było nieuzasadnione.

Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w pkt I wyroku.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 102 k.p.c. przyjmując, iż powódka mogła być subiektywnie przekonana o zasadności roszczenia, a także biorąc pod uwagę, iż po stronie pozwanej występuje pomiot profesjonalny, posiadający stałą obsługę prawną.

ZARZĄDZENIE

1.  (...)

2.  (...)

3.  (...)

(...)