Uzasadnienie z 24 marca 2025, sygn. II K 256/24

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 256/24

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

1.  USTALENIE FAKTÓW

1.1.  Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.

P. S. (1)

art. 224 § 2 k.k.,

art. 157 § 1 k.k. w zb. art. 222 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.,

art. 288 § 1 k.k.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

1. W dniu 10 grudnia 2023 roku funkcjonariusze Policji st. sierż. N. S. i mł. asp. M. S. udali się do miejscowości J., gm. (...), woj. (...) na interwencję Policji w związku ze zgłoszoną awanturą domową. Na miejscu zastano zgłaszającą K. S. i jej męża P. S. (2). Oprócz ww. osób była również córka małżonków S.- A. S. wraz ze swoim chłopakiem K. Ź.. P. S. (2) był pobudzony i w sposób arogancki odzywał się do interweniujących funkcjonariuszy Policji wskazując, że w domu nie ma żadnej awantury.

W czasie wykonywania czynności służbowych związanych z przedmiotową interwencją P. S. (2) zaczął oddalać się w głąb posesji. W związku z tym funkcjonariusze Policji próbowali uniemożliwić mu powyższe, lecz P. S. (2) nie wykonywał ich poleceń i stawiał opór, w tym szarpał funkcjonariuszy Policji za umundurowanie. Mężczyzna chwycił się bramy i nie chciał jej puścić. Wtedy też podjęto decyzję o zastosowaniu wobec niego kajdanek i odizolowaniu go od rodziny. Po założeniu kajdanek na ręce trzymane z tyłu został doprowadzony do pojazdu służbowego marki O. (...) o nr rej. (...). Wówczas zaczął kopać funkcjonariuszy Policji oraz pojazd służbowy w okolicy tylnych i przednich prawych drzwi, uniemożliwiając umieszczenie go w pojeździe. P. S. (2) wyszarpywał się i wykonywał kopnięcia w nogi policjantów. W pewnym momencie M. S. poczuł ból spowodowany kopnięciem P. S. (2) wskutek czego wszyscy trzej mężczyźni upadli na ziemię. M. S. po upadku nie mógł się podnieść. O powyższym poinformowano dyżurnego, który wezwał na pomoc dwie załogi policyjne oraz karetkę pogotowia.

W związku z powyższym P. S. (2) został zatrzymany. Został poddany badaniu na obecność alkoholu w wydychanym powietrzu z wynikiem 0,52 mg/l.

1. Protokół zatrzymania P. S. (2),

2.Protokół badania stanu trzeźwości,

3.Ś. wzorowania,

4.Zeznania N. S.,

5.Częściowo zeznania A. S.,

6.Częściowo zeznania K. Ź.,

7.Zeznania M. S.,

8.Częściowo zeznania K. S.,

9.Zeznania K. M.,

10.Częściowo wyjaśnienia P. S. (2).

1.k.5,

2.k.7,

3.k.8,

4.k.9v-10, 120-121,

5.k.14-15, 132v-133,

6.k.19-20, 121v-122,

7.k.23v-25v, 98v-99,

8.k.119v-120,

9.k.133-133v,

10.k.136v-137.

2. P. S. (2) swoim zachowaniem polegającym na kilkukrotnym kopaniu w drzwi przednie i tylne prawe samochodu marki O. (...) o nr rej. (...) spowodował uszkodzenia w postaci zarysowania powłoki lakierniczej karoserii, a ponadto uszkodził małą szybę znajdującą się w drzwiach prawych tylnych powodując jej zarysowanie czym spowodował straty w kwocie 2727,03zł na szkodę Skarbu Państwa reprezentowanego przez Komendę Miejską Policji w R..

P. S. (2) zapłacił wskazaną kwotę.

1.Zeznania N. S.,

2.Częściowo zeznania K. Ź.,

3.Zeznania M. S.,

4.Kosztorys naprawy,

5.Zeznania I. S.,

6.Protokół oględzin radiowozu wraz z dokumentacją fotograficzną.

1.k.9v-10, 120-121,

2.k.19-20, 121v-122,

3.k.23v-25v, 98v-99,

4.k.45,

5.k.48v-49, 121v,

6.k.52-53, 102-107.

3.W wyniku zdarzenia M. S. doznał obrażeń w postaci złamania trójskokowego podudzia prawego przy czym obrażenia te spowodowały naruszenie czynności narządów ciała powyżej dni siedmiu.

1.Dokumentacja medyczna M. S.,

2.Opinia sądowo-lekarska.

1.k.46, 120,

2.k.62, 135-136.

4.P. S. (2) ma (...) lata, wykształcenie zawodowe-(...). Jest żonaty, ma na utrzymaniu czworo dzieci. Pracuje jako (...) z wynagrodzeniem 5 500 zł miesięcznie. Jest właścicielem nieruchomości o powierzchni(...) położonej na działce (...) m ^{( 2)} w J. oraz dwóch samochodów osobowych. Nie był leczony psychiatrycznie ani neurologicznie. Nie był karany.

1.Oświadczenie,

2.Informacja z K..

1.k.39-39v, 98-98v,

2.k.140.

1.2.  Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

2.  OCena DOWOdów

2.1.  Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.

Częściowo wyjaśnienia P. S. (2)

Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego, w części dotyczącej okoliczności bezspornych w niniejszej sprawie, a dotyczących miejsca i czasu interwencji. W tym zakresie jego wyjaśnienia korelują z całością zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.

1-2.

Zeznania N. S.,

Zeznania M. S.

Sąd dał wiarę zeznaniom pokrzywdzonych. Ich zeznania są spójne, logiczne, szczegółowe, wzajemnie ze sobą korelują. Są oni osobami obcymi dla oskarżonego, dlatego też zdaniem Sądu nie mieli żadnych powodów, by bezpodstawnie wskazywać go jako sprawcę zdarzenia. Ich twierdzenia korelują również częściowo z wyjaśnieniami A. S. i K. Ź.. Ponadto znajdują odzwierciedlenie w protokole oględzin uszkodzonego pojazdu. W ocenie Sądu świadkowie nie starają się nadmiernie obciążać oskarżonego wyraźnie wskazując, że po upadku P. S. (2) się uspokoił. Ponadto treść ich zeznań, zwłaszcza M. S. koreluje również z opinią sądowo-lekarską, w której biegły wskazał, że do obrażeń ciała M. S. mogło dojść w okolicznościach powstałych przez pokrzywdzonego.

Oczywiście Sąd dostrzega pewne niewielkie rozbieżności pomiędzy ich twierdzeniami, jednakże wskazać należy, że zdarzenie miało niezwykle dynamiczny charakter, zatem trudno oczekiwać od jego uczestników podawania tożsamych szczegółów. Ponadto fakt, iż M. S. zeznał, że do złamania jego nogi doszło w momencie zadawania kopnięć przez oskarżonego, gdyż słyszał „chrupnięcie”, nie wpływa na wiarygodność jego depozycji procesowych, gdyż z całą pewnością kopnięcia zadawane przez oskarżonego były dotkliwe, a zatem odczuwał z tego tytułu ogromny ból. Ponadto z zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym z opinii sądowo-lekarskiej, jednoznacznie wynika, że obrażenia pokrzywdzonego są bezpośrednio związane z przestępczym zachowaniem oskarżonego.

Z powyższych względów, Sąd uznał twierdzenia pokrzywdzonych za w pełni wiarygodne, a tym samym mogące stanowić podstawę ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie.

1-2.

Częściowo zeznania A. S.,

Częściowo zeznania K. Ź.,

Częściowo zeznania K. S.

Sąd dał wiarę zeznaniom ww. świadków jedynie w części. Odnośnie zeznań A. S. i K. Ź., Sąd uznał za wiarygodne ich depozycje procesowe składane w toku postępowania przygotowawczego. Wówczas ich zeznania były spójne i logiczne. Ponadto korelowały ze sobą nawzajem, a także z zeznaniami N. S. i M. S.. W ocenie Sądu zeznania A. S. i K. Ź. we wskazanym zakresie są wiarygodnym źródłem dowodowym. Świadkowie Ci zeznawali w sposób obiektywny, rzetelnie przedstawiając przebieg zdarzenia. Jednocześnie wyraźnie akcentowali, gdy nie zaobserwowali pewnych okoliczności. Dlatego też Sąd uznał, że zeznania A. S. i K. Ź. w powyższym zakresie stanowią miarodajny dowód w sprawie.

Odnosząc się natomiast do zeznań K. S., to Sąd uznał za wiarygodne jej twierdzenia w części dotyczącej okoliczności bezspornych w niniejszej sprawie, a dotyczących faktu interwencji policyjnej oraz miejsca i czasu zdarzenia. Są to okoliczności potwierdzone zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym.

1-2.

Zeznania I. S.,

Zeznania K. M.

Sąd dał wiarę zeznaniom ww. świadków. Treść ich zeznań dotyczy okoliczności zasłyszanych lub zaobserwowanych w toku czynności służbowych i koreluje ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, zatem Sąd nie dopatrzył się żadnych powodów, by uznać ich zeznania za niewiarygodne.

3.

Opinia sądowo-lekarska

Opinia została sporządzona przez biegłego w zakresie jego kwalifikacji. Cechuje się jasnością i spójnością, brak w niej wewnętrznych sprzeczności. W ocenie Sądu brak jest podstaw do uznania opinii jako niewiarygodnej. Była ona uzupełniana w toku postępowania, kiedy to biegły szczegółowo odpowiedział na zadawane mu pytania również przez obrońcę oskarżonego. W ocenie Sądu opinia ta w sposób kompleksowy wyczerpuje podjętą w niej problematykę dotyczącą obrażeń ciała M. S.. Z powyższych względów, Sąd uznał opinię jako wiarygodne źródło dowodowe.

1-3.

Zebrana w sprawie dokumentacja

Dowody te zostały sporządzone w przepisanej prawem formie przez uprawnione do tego organy. Sąd uznał je za w pełni wiarygodne. Ich wiarygodność nie była podważana w trakcie postępowania.

2.2.  Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

1.

Częściowo wyjaśnienia P. S. (2)

Sąd odmówił wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego, w zakresie w jakim zaprzeczał swojemu sprawstwu. Powyższe stoi w rażącej sprzeczności z wiarygodnym materiałem dowodowym. Nie można również pominąć faktu, że oskarżony zapłacił kwotę wynikającą z wezwania do zapłaty z tytułu uszkodzeń pojazdu marki O. (...) powstałych wskutek jego zachowania. Trudno uznać, że osoba osiągająca dochód w wysokości 3 300 złotych i mająca na utrzymaniu czworo dzieci, wpłaciła kwotę w wysokości 2727,03 zł w sytuacji, kiedy w żaden sposób nie poczuwała się do odpowiedzialności za powstałą szkodę. Oczywiste zatem, iż wyjaśnienia oskarżonego stanowią wyłącznie przyjętą przez niego linię obrony celem uniknięcia odpowiedzialności za swój czyn.

1-2.

Częściowo zeznania A. S.,

Częściowo zeznania K. Ź.,

Częściowo zeznania K. S.

Sąd odmówił wiarygodności zeznaniom ww. świadków, w zakresie w jakim zaprzeczają, by oskarżony w negatywny sposób zachowywał się wobec interweniujących funkcjonariuszy Policji. Treść ich twierdzeń stoi w rażącej sprzeczności z wiarygodnym materiałem dowodowym. Ich zeznania są tendencyjne i stronnicze. Co istotne świadkowie A. S. i K. Ź. nie potrafili w sposób logiczny i przekonujący wyjaśnić rażących sprzeczności pomiędzy składanymi przez nich zeznaniami w toku postępowania przygotowawczego oraz złożonymi przed Sądem.. Oczywiste zatem, iż jako osoby bliskie dla oskarżonego i jego rodziny (A. S. jest córką oskarżonego, K. S. żoną oskarżonego, a K. Ź. chłopakiem A. S.), nie chcieli składać depozycji procesowych obciążających oskarżonego i podjęli próbę wycofania się ze swoich twierdzeń. W ocenie Sądu ww. świadkowie poprzez swoje zeznania starali się poprzeć linię obrony przyjętą przez oskarżonego.

3.  PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☐

3.1.  Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

I.-III.

P. S. (1)

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

W świetle zebranego w aktach sprawy materiału dowodowego wina i sprawstwo oskarżonego nie budzą żadnych wątpliwości.

Zgodnie z treścią art. 224 § 2 k.k. kto stosuje przemoc lub groźbę bezprawną w celu zmuszenia funkcjonariusza publicznego albo osoby do pomocy mu przybranej do przedsięwzięcia lub zaniechania prawnej czynności służbowej podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

Nie ulega zatem wątpliwości, że oskarżony P. S. (2) poprzez swoje zachowanie polegające na tym, że w dniu 10 grudnia 2023 roku w miejscowości J., gm. (...), woj. (...) używając siły fizycznej polegającej na szarpaniu za umundurowanie, popychaniu, kopaniu po nogach zmuszał w trakcie i w związku z wykonywanymi czynnościami służbowymi funkcjonariuszy Policji st. sierż. N. S. i mł. asp. M. S. do zaniechania prawnej czynności służbowej, wypełnił znamiona przestępstwa z art. 224 § 2 k.k.

Art. 222 § 1 k.k. penalizuje naruszenie nietykalności cielesnej funkcjonariusza publicznego lub osoby do pomocy mu przybranej podczas lub w związku z pełnieniem obowiązków służbowych. Naruszenie nietykalności cielesnej oznacza jakiekolwiek zachowanie, które zgodnie z przyjętymi obyczajami nie powinno mieć miejsca ze względu na przysługujące człowiekowi prawo do nietykalności (popchnięcie, kopnięcie, szarpanie, oblanie jakimś płynem, lekkie spoliczkowanie, pociągnięcie np. za ucho, oplucie), niezależnie od tego czy w zachowaniu przeważa element znieważenia czy dolegliwości fizycznej (zob. M. Kalitowski [w:] Kodeks karny. Komentarz, wyd. II, red. O. Górniok, Warszawa 2006, art. 217).

Zgodnie z treścią art. 157 § 1 k.k. kto powoduje naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia, inny niż określony w art. 156 § 1, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

Art. 11 § 2 k.k. ma zastosowanie w sytuacji, gdy sprawca jednym czynem wypełnił znamiona kilku przestępstw.

W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego nie budzi wątpliwości fakt, że P. S. (2) swoim zachowaniem polegającym na tym, że w dniu 10 grudnia 2023 roku w miejscowości J., gm. (...), woj. (...) podczas i w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych przez mł. asp. M. S. po uprzednim kilkukrotnym kopnięciu w prawą nogę pokrzywdzonego, spowodował u niego obrażenia w postaci złamania trójskokowego podudzia prawego przy czym obrażenia te spowodowały naruszenie czynności narządów ciała powyżej dni siedmiu, wypełnił znamiona przestępstwa art. 157 § 1 k.k. w zb. z art. 222 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

Przestępstwo z art. 288 § 1 k.k. chroni integralność, nienaruszalność oraz zdolność (zdatność) do zgodnego z ich przeznaczeniem użytkowania rzeczy cudzych, a więc takich, do których prawo własności przysługuje określonemu podmiotowi, który jest posiadaczem tych rzeczy lub, któremu przysługują inne uprawnienia do rzeczy, wynikające z praw rzeczowych lub obligacyjnych. Uszkodzenie jako znamię czynnościowe przestępstwa z art. 288 § 1 k.k. polega na takiej zmianie materii rzeczy, po powstaniu której nie można wykorzystywać tej rzeczy dla celów, dla których była pierwotnie przeznaczona. Uszkodzenie ma miejsce zarówno wówczas, gdy niemożność wykorzystywania rzeczy zgodnie z jej przeznaczeniem ma charakter trwały, jak i wtedy, gdy niemożliwość normalnego wykorzystywania rzeczy ma charakter czasowy (przejściowy).

Oskarżony P. S. (2) wypełnił znamiona ww. przestępstwa w ten sposób, że w dniu 10 grudnia 2023 roku w miejscowości J., gm.(...), woj. (...) działając umyślnie dokonał uszkodzenia pojazdu marki O. (...) o numerze rej. (...) poprzez kilkukrotne kopanie w drzwi przednie i tylne prawe w skutek czego zarysował powłokę lakierniczą karoserii, a ponadto uszkodził mała szybę znajdującą się w drzwiach prawych tylnych powodując jej zarysowanie czym spowodował straty w kwocie 2727,03zł na szkodę Skarbu Państwa reprezentowanego przez Komendę Miejską Policji w R..

☐

3.2.  Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐

3.3.  Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐

3.4.  Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐

3.5.  Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

4.  KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

P. S. (1)

I.-III.

I.-III.

Sąd wymierzył oskarżonemu P. S. (2) następujące kary:

za czyn z pkt I części wstępnej wyroku na podstawie art. 224 § 1 k.k. karę 4 miesięcy pozbawienia wolności,

za czyn opisany w pkt II części wstępnej wyroku na podstawie art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. karę 6 miesięcy pozbawienia wolności,

za czyn opisany w pkt III części wstępnej wyroku na podstawie art. 288 § 1 k.k. karę 3 miesięcy pozbawienia wolności,

uznając je za adekwatne wobec społecznej szkodliwości popełnionych przez niego czynów.

Sąd wymierzając oskarżonemu kary kierował się dyrektywami z art. 53 k.k. Stopień społecznej szkodliwości czynów przypisanych oskarżonemu jest znaczny. W ocenie Sądu zachowanie oskarżonego jest bulwersujące, dokonał on napaści na policjantów, którzy wykonywali swoją pracę. Oskarżony zachowywał się agresywnie i wulgarnie wobec umundurowanych funkcjonariuszy Policji, co w ocenie Sądu jest karygodne i z całą pewnością nie powinno dochodzić do takich sytuacji w państwie prawa. Wskazać należy, że oskarżony był nieustępliwy w swoim działaniu, dopuścił się nawet uszkodzenia pojazdu służbowego. W ocenie Sądu oskarżony nie miał żadnego powodu, by w taki sposób zachować się wobec funkcjonariuszy Policji. W rzeczywistości policjanci pojawili się na miejscu zdarzenia wskutek jego niewłaściwego zachowania względem żony. Oskarżony swoim wysoce nagannym zachowaniem wykazał lekceważący stosunek wobec funkcjonariuszy Policji. Oskarżony jest osobą dorosłą, w pełni dojrzałą, doskonale zna obowiązuje normy prawne i konsekwencje ich nieprzestrzegania. Okolicznością obciążającą był charakter obrażeń doznanych przez pokrzywdzonego oraz wartość wyrządzonej szkody.

Okolicznością łagodzącą w niniejszej sprawie była dotychczasowa niekaralność oskarżonego.

W ocenie Sądu jedynie ww. kary uświadomią oskarżonemu naganność jego postępowania. Zdaniem Sądu zmienią też jego postawę na przyszłość i wykształcą u niego choćby minimalny szacunek dla drugiego człowieka oraz działalności instytucji państwowych, a także cudzego mienia. Charakter bowiem popełnionych przez oskarżonego przestępstw wskazuje, że takich wartości jest on pozbawiony. Na pewno kary tego rodzaju i w takim wymiarze spełnią swe cele w zakresie prewencji indywidualnej i generalnej.

P. S. (1)

IV.

I.-III.

Sąd na podstawie art. 85 § 1 k.k., art. 85a k.k. i art. 86 § 1 k.k. Sąd połączył orzeczone wobec oskarżonego kary i orzekł karę łączną pozbawienia wolności w wymiarze 10 miesięcy.

Przy wymiarze kary łącznej, Sąd zastosował wobec P. S. (2) zasadę asperacji, uwzględniając bliski związek czasowy między przestępstwami oraz brak związku przyczynowego, bowiem jego czyny godziły w różne dobra chronione prawem.

P. S. (1)

V.

IV.

Sąd na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k., art. 70 § 1 k.k. wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary łącznej zawiesił na okres próby wynoszący 3 lata.

Oskarżony dotychczas nie był karany, prowadził ustabilizowany tryb życia. Zdaniem Sądu, wszystkie te okoliczności pozwalają przypuszczać, iż nie ma potrzeby orzekania wobec oskarżonego kary bezwzględnego pozbawienia wolości, bowiem samo skazanie nawet przy zastosowaniu instytucji warunkowego zawieszenia wykonania kary, będzie dla niego wystarczającą dolegliwością. Z pewnością pomimo warunkowego zawieszenia wykonania kary jej cele zostaną spełnione.

P. S. (1)

VI.

V.

Celem wzmocnienia oddziaływania wychowawczego na sprawcę Sąd na podstawie art. 72 § 1 pkt 1 k.k. zobowiązał oskarżonego do informowania Sądu o przebiegu okresu próby na piśmie co 6 miesięcy.

P. S. (1)

VII.

II.

Jednocześnie, na podstawie art. 46 § 2 k.k. Sąd orzekł wobec oskarżonego nawiązkę na rzecz pokrzywdzonego M. S. w kwocie 5 000 zł. Przypomnieć należy, że nawiązka orzekana na podstawie art. 46 § 2 k.k. zastępuje karnoprawny obowiązek naprawienia szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Tak samo jak środek karny z art. 46 § 1 k.k. służy kompensacie szkód i krzywd wynikających z przestępstwa. Faktycznie pełni ona funkcję zryczałtowanego odszkodowania.

Zdaniem Sądu zasądzona kwota w ramach orzeczonej nawiązki w sposób odpowiedni czyni zadość naruszonemu dobru prawnemu. Sąd orzekając wysokość nawiązki wziął pod uwagę charakter doznanych krzywd, a także obrażenia powstałe w wyniku zachowania oskarżonego u M. S.. Orzeczenie w tym zakresie niewątpliwie skłoni oskarżonego do refleksji nad swoim postępowaniem, a także przestrzegania w przyszłości obowiązujących przepisów prawa. Z pewnością wzmoże też wychowawcze oddziaływanie na oskarżonego, a ponadto złagodzi, choć zapewne w niewielkim zakresie, skutki naruszenia przez niego przepisów prawa. Powinno też mieć korzystny wpływ na kształtowanie w tym zakresie świadomości prawnej społeczeństwa.

5.  1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

1.6. inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

7.  KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

VIII.

Sąd uwzględniając warunki osobiste i majątkowe oskarżonego (posiada stały dochód z tytułu wykonywanej pracy), zasądził od niego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 180 zł tytułem opłaty oraz obciążył go wydatkami poniesionymi w sprawie w kwocie 848,39 zł.

6.  1Podpis