Uzasadnienie z 28 marca 2025, sygn. II K 56/25

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 56/25

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

1.USTALENIE FAKTÓW

1.1.  Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

1.2.  Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

1.OCena DOWOdów

1.1.  Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.2.  Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

1.PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☐

1.3.  Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☒

1.4.  Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

1, 2

M. S.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Art. 157 § 2 k.k. stanowi, że kto powoduje naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia trwający nie dłużej niż 7 dni, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

Zgodnie z art. 190 § 1 k.k. kto grozi innej osobie popełnieniem przestępstwa na jej szkodę lub na szkodę osoby dla niej najbliższej, jeżeli groźba wzbudza w osobie, do której została skierowana lub której dotyczy, uzasadnioną obawę, że będzie spełniona, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

Czyn zabroniony z art. 216 § 1 k.k. popełnia ten kto znieważa inną osobę w jej obecności albo choćby pod jej nieobecność, lecz publicznie lub w zamiarze, aby zniewaga do osoby tej dotarła. Sprawca podlega grzywnie albo karze ograniczenia wolności.

Zgodnie z przepisem art. 11 § 2 k.k. jeżeli czyn wyczerpuje znamiona określone w dwóch albo więcej przepisach ustawy karnej, sąd skazuje za jedno przestępstwo na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów przy czym w takiej sytuacji sąd wymierza karę na podstawie przepisu przewidującego karę najsurowszą, co nie stoi na przeszkodzie orzeczeniu innych środków przewidzianych w ustawie na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów.

Art. 12 § 1 k.k. dwa lub więcej zachowań, podjętych w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, uważa się za jeden czyn zabroniony; jeżeli przedmiotem zamachu jest dobro osobiste, warunkiem uznania wielości zachowań za jeden czyn zabroniony jest tożsamość pokrzywdzonego.

Na podstawie art. 37a § 1 k.k. jeżeli przestępstwo jest zagrożone tylko karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 8 lat, a wymierzona za nie kara pozbawienia wolności nie byłaby surowsza od roku, sąd może zamiast tej kary orzec karę ograniczenia wolności nie niższą od 4 miesięcy albo grzywnę nie niższą od 150 stawek dziennych, w szczególności jeżeli równocześnie orzeka środek karny, środek kompensacyjny lub przepadek.

Sąd nie miał wątpliwości, że oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał znamiona czynu zabronionego z art. 190 § 1 k.k. i z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. oraz czynu zabronionego z art. 190 § 1 k.k. i z art. 216 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. przy zast. art. 12 § 1 k.k.

Wina oskarżonego nie budziła wątpliwości, gdyż nie zachodziły żadne okoliczności wyłączające lub ograniczające poczytalność sprawcy.

☐

1.5.  Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐

1.6.  Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐

1.7.  Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

1.KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

M. S.

1

1

- za popełnione przestępstwo sąd na podstawie art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. przy zast. art. 37a § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 8 miesięcy ograniczenia wolności, zobowiązując go na podstawie art. 34 § 1a pkt 1 k.k. w zw. z art. 35 § 1 k.k. do wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin miesięcznie,

- przy wyborze rodzaju kary sąd miał na uwadze zasadę ultima ratio bezwzględnej kary pozbawienia wolności wyrażoną w art. 58 § 1 k.k. i widząc możliwość osiągnięcia celów kary na innej drodze, nie orzekł kary pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, gdyż w ocenie sądu za koniecznością oddziaływania na oskarżonego w warunkach izolacji, nie przemawiał sam w sobie fakt wcześniejszej karalności, tym bardziej, że jego zachowanie po popełnieniu przestępstwa w tym szczera skrucha, podjęcie zamkniętego leczenia odwykowego, czy zaprzestanie kontaktów z pokrzywdzonymi, wskazywały na zmianę postawy życiowej w związku z czym sąd stwierdził, że oskarżony nie jest osobą zdemoralizowaną, a co za tym idzie nie widział potrzeby resocjalizacji w warunkach zakładu karnego i sięgania po najsurowszą z kar przewidzianych za to przestępstwo,

- przy wymiarze kary sąd miał na uwadze wszelkie okoliczności podmiotowe i przedmiotowe, leżące w granicach cech przypisanego oskarżonemu przestępstwa, a także dotyczące osoby sprawcy i mające znaczenie dla wymiaru kary wynikające z dyrektyw wskazanych w art. 53 k.k.,

- wymierzona kara dolegliwością swoją nie przekraczała stopnia winy, który był wysoki, gdyż oskarżony zdecydował się na zachowanie niezgodne z prawem, chociaż miał inną możliwość, albowiem bezprawność czynu była rozpoznawalna i mógł działać zgodnie z normą prawną,

- stopień społecznej szkodliwości czynu choć duży to nie był jednak znaczny, gdyż co prawda oskarżony działając z zamiarem bezpośrednim godził w wolność i zdrowie pokrzywdzonego, jednakże sytuacja trwała krótko, a zarówno wyrządzona, jak i grożąca szkoda nie były wysokie,

- kara w takim wymiarze spełni przede wszystkim cele w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, w szczególności w miejscowości, gdzie funkcjonuje oskarżony i pokrzywdzony, które otrzyma czytelny sygnał, że zamach na cudzą wolność czy zdrowie nie będzie akceptowany i spotyka się ze stanowczą reakcją,

- kara w takim wymiarze spełni również cele zapobiegawcze i wychowawcze w stosunku do samego oskarżonego, gdyż będzie efektywnie wykonywana i będzie jednocześnie napomnieniem, by przestrzegał prawa i nie popełniał przestępstw w przyszłości, tym bardziej, że po popełnieniu przestępstwa został osadzony w zakładzie karnym w innej sprawie w związku z czym, orzeczona kara ograniczenia wolności w powiązaniu z niedawnym opuszczeniem jednostki penitencjarnej i wspomnianą zmianą postawy życiowej, będzie szansą na powrót do prawidłowego funkcjonowania w społeczeństwie,

2

2

- za popełnione przestępstwo sąd na podstawie art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. przy zast. art. 37a § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 5 miesięcy ograniczenia wolności, zobowiązując go na podstawie art. 34 § 1a pkt 1 k.k. w zw. z art. 35 § 1 k.k. do wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin miesięcznie,

- przy wyborze rodzaju kary sąd miał na uwadze zasadę ultima ratio bezwzględnej kary pozbawienia wolności wyrażoną w art. 58 § 1 k.k. i widząc możliwość osiągnięcia celów kary na innej drodze, nie orzekł kary pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, gdyż w ocenie sądu za koniecznością oddziaływania na oskarżonego w warunkach izolacji, nie przemawiał sam w sobie fakt wcześniejszej karalności, tym bardziej, że jego zachowanie po popełnieniu przestępstwa w tym szczera skrucha, podjęcie zamkniętego leczenia odwykowego, czy zaprzestanie kontaktów z pokrzywdzonymi, wskazywały na zmianę postawy życiowej w związku z czym sąd stwierdził, że oskarżony nie jest osobą zdemoralizowaną, a co za tym idzie nie widział potrzeby resocjalizacji w warunkach zakładu karnego i sięgania po najsurowszą z kar przewidzianych za to przestępstwo,

- przy wymiarze kary sąd miał na uwadze wszelkie okoliczności podmiotowe i przedmiotowe, leżące w granicach cech przypisanego oskarżonemu przestępstwa, a także dotyczące osoby sprawcy i mające znaczenie dla wymiaru kary wynikające z dyrektyw wskazanych w art. 53 k.k.,

- wymierzona kara dolegliwością swoją nie przekraczała stopnia winy, który był wysoki, gdyż oskarżony zdecydował się na zachowania niezgodne z prawem, chociaż miał inną możliwość, albowiem bezprawność czynu była rozpoznawalna i mógł działać zgodnie z normą prawną,

- stopień społecznej szkodliwości czynu choć duży to nie był jednak znaczny, gdyż co prawda oskarżony działając z zamiarem bezpośrednim godził w wolność i godność pokrzywdzonej, jednakże zachowania miały charakter epizodyczny, a zarówno wyrządzona, jak i grożąca szkoda nie były wysokie,

- kara w takim wymiarze spełni przede wszystkim cele w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, w szczególności w środowisku małej miejscowości, gdzie funkcjonuje oskarżony i pokrzywdzona, które otrzyma czytelny sygnał, że zamach na cudzą wolność czy godność nie będzie akceptowany i spotyka się ze stanowczą reakcją,

- kara w takim wymiarze spełni również cele zapobiegawcze i wychowawcze w stosunku do samego oskarżonego, gdyż będzie efektywnie wykonywana i będzie jednocześnie napomnieniem, by przestrzegał prawa i nie popełniał przestępstw w przyszłości, tym bardziej, że po popełnieniu przestępstwa został osadzony w zakładzie karnym w innej sprawie w związku z czym, orzeczona kara ograniczenia wolności w powiązaniu z niedawnym opuszczeniem jednostki penitencjarnej i wspomnianą zmianą postawy życiowej, będzie szansą na powrót do prawidłowego funkcjonowania w społeczeństwie,

3

1,2

- w miejsce kar cząstkowych orzeczono karę łączną 10 miesięcy ograniczenia wolności, zobowiązując oskarżonego na podstawie art. 34 § 1a pkt 1 k.k. w zw. z art. 35 § 1 k.k. do wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin miesięcznie,

- miarkując jej wysokość sąd miał na uwadze zbieżność czasową obu przestępstw oraz to, że żadne z nich nie dominowało w stosunku do drugiego, dlatego też została ona orzeczona z zastosowaniem zasady asperacji,

- podobnie jak w przypadku kar cząstkowych kara łączna w takim wymiarze spełni przede wszystkim cele w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, w szczególności w lokalnej społeczności, w której oskarżony funkcjonuje, jak również zapobiegawcze i wychowawcze w stosunku do oskarżonego, gdyż będzie efektywnie wykonywana i będzie jednocześnie napomnieniem, by przestrzegał prawa,

1.1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

1.6. inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

1.KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

1.1Podpis