Wyrok z 14 maja 2025, sygn. II K 264/25

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 264/25

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

USTALENIE FAKTÓW

1.Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.1.1.

W. K.

10 lipca 2024 roku w I. znęcał się nad swoim psem rasy mieszanej w ten sposób, że umieścił go w godzinach porannych w samochodzie marki P. (...) o nr rej. (...) i pozostawił go w nim przez okres kilku godzin, w czasie gdy temperatura powietrza przy ziemi przekraczała +30 stopni C., przez co zwierzę było wystawione na działanie warunków atmosferycznych, które zagrażały jego życiu i zdrowiu

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

W. K. od wielu lat pozostaje w konflikcie ziemskim ze swoimi sąsiadami, w przedmiocie między innymi używania szlaku jezdnego, położonego nieopodal jego miejsca zamieszkania. Konflikt wiele razy kończył się interwencjami organów ścigania.

Zeznania A. P. k. 9, k. 149-150

Zeznania M. P. k. 23,149

Zeznania P. K. k. 32, k. 147

Wyjaśnienia W. K. k. 45-46, k. 146-147

W nocy z 9 na 10 lipca 2024 roku W. K. na owej drodze, celem uniemożliwienia przejazdu nią postawił samochód osobowy marki P. o nr rej. (...). Wówczas to posiadany przez oskarżonego pies, pozostawał na zewnątrz pojazdu. Jego szczekanie i nerwowe zachowanie, ostatecznie odwiodły A. P. od zamiaru udania się tą drogą do swojego domu, która wówczas wracała z imprezy.

Zeznania A. P. k. 25, k. 148-149

Wyjaśnienia W. K. k. 45-46, k. 146-147

Następnego dnia wczesnym rankiem W. K. udał się do S.. Oskarżony w tę podróż pojechał innym samochodem. Natomiast samochód marki P. w dalszym ciągu pozostał na drodze uniemożliwiając dojazd sąsiadom. Oskarżony zarazem, aby odwieźć skłóconych z nim sąsiadów od zamiaru podjęcia jakiś działań wobec tego pojazdu, pozostawił w tym aucie swojego psa. Oskarżony zarazem lekko uchylił zwierzęciu okna w pojeździe (o około ¼ możliwości, co uniemożliwiało mu opuszczenie samochodu). Drzwi pojazdu były wówczas zamknięte, jednakże nie na klucz, który był pozostawiony w stacyjce. W. K. pozostawił temu zwierzęciu również do picia mieszaninę mleka i wody. Oskarżony zamierzał wrócić do domu w godzinach popołudniowych.

Notatka urzędowa k. 1

Dokumentacja fotograficzna k. 2-7, k. 14-18

Zeznania A. P. k. 9, k. 149-150

Nagranie k. 13

Zeznania M. P. k. 23,149

Zeznania M. C. k. 28, k. 148

Protokół oględzin nagrania k. 31

Zeznania P. K. k. 32, k. 147

Częściowo wyjaśnienia W. K. k. 45-46, k. 146-147

10 lipca 2024 roku od samego rana panował silny upał. Już około 8 rano temperatura w okolicznych domowych stacjach przekraczała 30 stopni. Był to kolejny z kilku upalnych dni, gdyż od dłuższego czasu panowała taka sama pogoda. Natomiast sam samochód był pozostawiony w otwartym miejscu, w żaden sposób nie schroniony w cieniu.

Notatka urzędowa k. 1

Zeznania A. P. k. 9, k. 149-150

Zeznania M. P. k. 23,149

Zeznania M. C. k. 28, k. 148

Zeznania P. K. k. 32, k. 147

W godzinach przedpołudniowych M. C. (sąsiad oskarżonego) wrócił do swojego domu. Gdy świadek wyszedł na balkon, dostrzegł, iż w pojeździe pozostawionym przez W. K. pies usiłuje wyjść przez okno i w tym celu gryzł szybę, wyrywając przy tym jej uszczelki. Podobnie M. P., która chciała przejechać tą drogą zauważyła ciężko oddychającego psa. Obydwie osoby o fakcie zawiadomiły mieszkającą nieopodal A. P..

Notatka urzędowa k. 1

Dokumentacja fotograficzna k. 2-7, k. 14-18

Zeznania A. P. k. 9, k. 149-150

Nagranie k. 13

Zeznania M. P. k. 23,149

Zeznania M. C. k. 28, k. 148

A. P. niezwłocznie przyjechała na miejsce zdarzenia, potwierdziła uzyskane wcześniej informacje i zdecydowała o sprawie zawiadomić (...). Sąsiedzi oskarżonego bojąc się reakcji psa, a także ewentualnego nagrywania tej sytuacji przez oskarżonego zaniechali próby samodzielnego wypuszczenia psa z pojazdu. W czasie oczekiwania na przyjazd policji, pies ciężko oddychał w pojeździe, jego pyska toczyła się ślina. Zwierzę próbowało znaleźć jakiś cień w środku pojazdu, chowając się pod kierownicą.

Notatka urzędowa k. 1

Dokumentacja fotograficzna k. 2-7, k. 14-18

Zeznania A. P. k. 9, k. 149-150

Nagranie k. 13

Zeznania M. C. k. 28, k. 148

Protokół oględzin nagrania k. 31

Około godziny 12:00 na miejsce przyjechał dzielnicowy P. K., który to zastał wyżej opisany stan faktyczny. (...) na początku interwencji próbował ustalić możliwość interwencji gminy, jednakże gmina odmówiła pomocy wskazując, że pies ten posiada właściciela. Wówczas to P. K. obawiając się, iż dalsze pozostawanie tego zwierzęcia w rozgrzanym samochodzie może spowodować jego śmierć, otworzył ów pojazd, umożliwiając psu wyjście.

Notatka urzędowa k. 1

Zeznania A. P. k. 9, k. 149-150

Zeznania M. C. k. 28, k. 148

Zeznania P. K. k. 32, k. 147

Na skutek tego działania pies wyszedł z samochodu, a następnie po napojeniu go, oddalił się w kierunku zabudowań oskarżonego. Po wyjściu z samochodu stan zdrowia zwierzęcia nie zagrażał w widoczny sposób jego życiu.

Zeznania A. P. k. 9, k. 149-150

Zeznania M. C. k. 28, k. 148

Zeznania P. K. k. 32, k. 147

W. K. ma 71 lat. Oskarżony jest rozwodnikiem. W. K. posiada wykształcenie zawodowe o profilu rolnik. Aktualnie W. K. utrzymuje się ze świadczeń emerytalno – rentowych. Oskarżony nie ma nikogo na swoim utrzymaniu. W. K. leczył się psychiatrycznie w związku z depresją. Niemniej jednak w chwili czynu posiadał zachowaną zdolność jego rozpoznania oraz pokierowania swoim postępowaniem. Oskarżony przejawia cechy osobowości nieprawidłowej. W. K. jest wielokrotnie karaną, w tym na karę pozbawienia wolności, którą to oskarżony wykonał 2024 roku. W. K. jest osobą schorowaną, pozostaje on w leczeniu kardiologicznym, pulmunologicznym, neurologicznym – w związku z dolegliwościami kręgosłupa. Oskarżony nie posiada znaczącego majątku, zamieszkiwane przez niego gospodarstwo stanowi własność jego syna.

Karta karna k. 40-42

Wyjaśnienia W. K. k. 45-46, k. 146-147

Zaświadczenie o stanie majątkowym k. 49

Opinia sądowo – psychiatryczna k. 61

Dokumentacja medyczna przedłożona wraz z wnioskiem o ustanowienie obrońcy.

1.Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.2.1.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

OCena DOWOdów

1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

Wyjaśnienia W. K.

Oskarżony zarówno w toku prowadzonego dochodzenia jak i w czasie rozprawy głównej nie przyznał się do winy. W. K. przyznał, iż inkryminowanego dnia pozostawił samochód na spornej drodze. Oskarżony nie negował także faktu, iż w pojeździe zamknął on swojego psa. Jednakże oskarżony zaznaczył, iż pozostawił mu uchylone okna na 15 centymetrów, a także wodę z mlekiem do picia. W. K. oświadczył również, że nie mógł przewidzieć panującej w ciągu dnia temperatury. Oskarżony podał, iż pies był przyzwyczajony do tego rodzaju warunków, gdyż dzień wcześniej postąpił on tak samo. W. K. podał także, że pies miał przygotowaną wyściółkę. Komentując przedmiotowe nagranie oskarżony wskazał, iż była to reakcja nerwowa na ludzi kręcących się na zewnątrz pojazdu. Oskarżony wyjaśnił również, iż sprawa rzekomego znęcania się nad psem miała być jedynie pretekstem do kradzieży kamer, znajdujących się w jego samochodzie. W. K. utrzymywał przy tym, iż samochód pozostawił zamknięty na klucz i ktoś musiał się do niego włamać. W dalszej części swoich wyjaśnień W. K. przedstawił swoje spostrzeżenia na temat konfliktu sąsiedzkiego, podnosząc, iż jest on jego ofiarą. Oskarżony podał także, iż od wielu lat jest on ofiarą organów ścigania i wymiaru sprawiedliwości. Podobnie oskarżony wyjaśnił w trakcie rozprawy głównej, utrzymując pomimo wskazania fotografii, że drzwi pojazdu były zamknięte, a w środku znajdowała się kamerka samochodowa, która została mu wówczas skradziona. Oskarżony podał również, iż rano nie zdawał sobie sprawy, iż w ciągu dnia będzie panował upał. W. K. podkreślał także swoją miłość do zwierząt, którą dowodzić ma fakt pełnienia przez niego w przeszłości funkcji starosty dożynek. Sąd Rejonowy ocenił, iż wyjaśnienia oskarżonego W. K. w dużej mierze są wiarygodne i zasługują na ich uwzględnienie w procesie odtworzenia stanu faktycznego. Należy jednak stanowczo wskazać, iż owa ocena dotyczy tylko wyjaśnień odnoszących się do meritum niniejszej sprawy. Sąd pominął bowiem depozycje oskarżonego odnoszące się do przebiegu konfliktu sąsiedzkiego i rzekomej nagonki mieszkańców I. na jego osobę. W odniesieniu do danych mających relewantne znaczenie dla rozstrzygnięcia procesu, oskarżony W. K. nie negował, iż pozostawił on psa w pojeździe marki P.. Również dokumentacja fotograficzna i video potwierdza, że szyby w pojeździe były uchylone o około ¼ wysokości okna. Na tym nagraniu, zdjęcia, a także w relacjach świadków widoczny jest fakt pozostawienia przez oskarżonego dla psa mieszaniny wody i mleka. Zarazem wobec dowodu rzeczowego jakim są fotografie wykonane na miejscu zdarzenia, Sąd nie podzielił wyjaśnień W. K. w zakresie w jakim podawał on, że auto było zamknięte na klucz. Relacja ta bowiem nie tylko była sprzeczna z zeznaniami świadków, w tym funkcjonariusza policji, lecz także na fotografii z karty 18 akt sprawy wyraźnie widać, iż kluczyki do samochodu były pozostawione w jego stacyjce. Stąd też zaprzeczyć trzeba tezie forowanej przez oskarżonego jakoby miało nastąpić włamanie do jego samochodu w celu kradzieży kamer, a interwencja związana z psem stanowić miała jedynie pretekst. Co więcej Sąd Rejonowy nie mógł obdarzyć wiarą twierdzeń W. K., iż nie zdawał sobie sprawy z upału, który będzie panować w ciągu dnia. Jak bowiem wykazano poprzez zeznania i fotografię dołączoną przez A. P. tego poranka już przed 8 rano temperatura powietrza przekraczała 30 stopni. Do tego nie był to pierwszy dzień tego rodzaju letniej kanikuły. E. oskarżony jadąc do S. zdawał sobie sprawę, iż przez co najmniej kilka godzin posiadany przez niego pies będzie zmuszony pozostać w zamkniętym samochodzie w trakcie upalnej pogody. W ocenie Sądu Rejonowego nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy poprzednie kontrole prowadzone w gospodarstwie oskarżonego dotyczące dobrostanu zwierząt, gdyż przedmiotem tego procesu jest jedno zdarzenie faktyczne z 10 lipca 2024 roku, a nie próba podjęcia oceny całościowych umiejętności oskarżonego w hodowli zwierząt. Tym samym Sąd Rejonowy ustalając stan faktyczny w tej sprawie w dużej mierze oparł się na samych wyjaśnieniach oskarżonego, negując w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy jedynie fakt zamknięcia tego pojazdu na klucz, a także braku zamiaru pozostawieniu przez oskarżonego tego psa w samochodzie wobec zbliżającego się upału. W tym zakresie Sąd obdarzył walorem wiarygodności zeznania świadków oskarżenia, wzmocnione wymową fotografii i filmu przedłożonego w toku postępowania przygotowawczego.

zeznania świadka P. K..

Sąd Rejonowy ocenił jako wiarygodne zeznania świadka P. K.. Świadek jest osobą obcą dla oskarżonego. Co więcej P. K. nie jest w żaden sposób zaangażowany w konflikt sąsiedzki. E. świadek nie miał żadnego interesu w złożeniu fałszywych zeznań w tej sprawie. Całość swoją wiedzy z tym zdarzeniem P. K. uzyskał w toku wykonywania własnych obowiązków służbowych. Świadek nie był zaangażowany emocjonalnie w inkryminowaną sprawę. Co więcej wykonanie przez P. K. procesowej roli świadka także nie wzbudziło wątpliwości Sądu. Świadek zeznawał w sposób opanowany, rzeczowy. P. K. precyzyjnie wskazał stan faktyczny jaki zastał w wyniku podjętej przez siebie interwencji. Do tego P. K. chronologicznie opisał jej przebieg. Przedmiotowa relacja była przy tym w pełni zbieżna z relacją świadków, a zwłaszcza jej uczestników, a to M. C. i A. P.. Zeznania tych osób nie zawierały żadnych istotnych sprzeczności. Co ważne funkcjonariusz policji jasno wskazał na panujący tego dnia wyjątkowy upał, pozostawienie auta w szczerym słońcu czy wreszcie ślady świadczące o próbach wydostania się z pojazdu przez psa, co koresponduje z zeznaniami M. C.. Świadek P. K. kategorycznie zaznaczył również, iż auto nie było zamknięte na klucz, co zyskuje potwierdzenie poprzez wymowę fotografii z karty 18 akt niniejszej sprawy. Zeznania świadka są przy tym spójne, logiczne oraz zgodne z zasadami doświadczenia życiowego. Analiza tych depozycji nie ujawniła w nich opuszczeń, domniemań czy przeinaczeń. Tym samym owe depozycje okazały się być wiarygodne i przydatne do odtworzenia stanu faktycznego niniejszej sprawy.

zeznania złożone w toku procesu przez świadek A. P.

Podobnie jako wiarygodne Sąd Rejonowy ocenił zeznania złożone w toku procesu przez świadek A. P.. Świadek w swoich zeznaniach opisała powody, dla których udała się ona w inkryminowane miejsce. Twierdzenia świadka w tym przedmiocie korelują z zeznaniami M. P. oraz M. C.. Do tego świadek jasno wskazała zastany przez siebie stan faktyczny. Dokonany przez świadka opis tego stanu faktycznego był przy tym spójny z dowodami o charakterze rzeczowym, a to fotografiami i nagraniem odtworzonym w toku rozprawy. Na tym nagraniu widać dyszącego, zaślinionego psa, próbującego się chłodzić poprzez wystawianie języka. Na fotografii z karty 18 widać także próby chowania się zwierzęcia w najchłodniejsze, najbardziej zasłonięte miejsce w tym pojeździe. Co ważne A. P. wykazała także panujący od samego poranka upał poprzez przedstawienie fotografii z jej domowej stacji meteorologicznej, która już przed 8 rano wskazywała temperaturę powyżej 30 stopni. Co więcej relacja świadka odnosząca się do pozostawienia samochodu w pełnym słońcu, nie była w żaden sposób kwestionowana przez oskarżonego, a zyskała potwierdzenie w zeznaniach M. P., M. C., a także P. K.. Sąd Rejonowy oceniając owe oświadczenia wiedzy nie dostrzegł w nich sprzeczności o charakterze wewnętrznym. Brak jest również istotnych różnic w relacjach świadków oskarżenia. Pewne minimalne różnicę nie odnoszą się do okoliczności szczególnie doniosłych, a także są efektem różnego czasu poczynienia spostrzeżeń czy innej perspektywy danego zdarzenia. Zeznania A. P. pozostają także zgodne z regułami logiki czy zasadami doświadczenia życiowego. Podnieść należy przy tym, iż w zasadniczej części dla tego procesu depozycje A. P. nie były przedmiotem krytycznych uwag W. K.. Stąd też Sąd Rejonowy ocenił owe zeznania jako wiarygodne i również w oparciu o nie dokonał powyższych ustaleń faktycznych.

zeznania złożone przez świadka M. C.

Jako wiarygodne i przydatne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy Sąd Rejonowy ocenił zeznania złożone przez świadka M. C.. Świadek ten swoją relacje procesową składał spontanicznie. Zeznania świadka były szczere, rzeczowe. Sposób składania przez świadka jego oświadczeń wiedzy nie odbiegał od kanonów tej czynności procesowej. M. C. dokładnie odpowiadał na wszystkie zadawane mu pytania. Jego odpowiedzi były udzielane wprost. Świadek jednoznacznie przedstawił okoliczności, w których powziął wiedze o możliwym zagrożeniu dla psa. Charakterystyczny jest tutaj opis widzianych z balkonu prób gryzienia szyby pojazdu. Tu należy odwołać się do poczynionej następnie dokumentacji fotograficznej, gdzie uwidoczniono poszarpane i pogryzione uszczelki od okien samochodu W. K.. Relacja M. C. złożona w toku dochodzenia i rozprawy głównej była pozbawiona sprzeczności. Jednocześnie owe zeznania nie były takie same, co świadczy o braku wyuczenia się przez świadka tychże depozycji, co pozytywnie świadczy o jego szczerości. Istotnym przyczynkiem dla uznania tych zeznań za wiarygodne była ich spójna relacja z oświadczeniami wiedzy złożonymi przez M. P., A. P. czy P. K.. Do tego oskarżony poza kwestią zamknięcia drzwi w pojeździe nie negował istotnie twierdzeń faktycznych zawartych w wypowiedziach M. C.. Podnieść przy tym należy, iż zeznania świadka C. w pełni korelują z odtworzonym na rozprawie nagraniem czy dokumentacją zdjęciową zalegającą w aktach tej sprawy. Sąd Rejonowy analizując owe zeznania nie dostrzegł ich wadliwości w kontekście zasad doświadczenia życiowego czy reguł logicznego rozumowania. To wszystko sprawiło, iż Sąd Rejonowy ocenił te zeznania jako mające znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, a przy tym zdatne do obdarzenia ich walorem wiarygodności.

Zeznania M. P.

Brak było podstaw do zanegowania oświadczeń wiedzy złożonych w toku procesu przez świadek M. P.. Przedmiotowe zeznania korespondują z wymową zeznań pozostałych świadków oskarżenia. Co więcej dane zawarte w tej relacji procesowej są w pełni zbieżne z nagraniem i fotografiami przedłożonymi przez A. P. w toku czynności postępowania przygotowawczego. Przeprowadzony przewód sądowy nie wykazał żadnych okoliczności mogących podważyć prawdziwość relacji zdanej przez M. P.. W szczególności jej zeznania nie pozostawały w opozycji do wyjaśnień złożonych przez oskarżonego W. K.. Różnice między tymi depozycjami dotyczyły głównie sfery ocennej. Symptomatyczna w tej kwestii jest ocena szerokości uchylenia szyb w samochodzie. Kwestia ta wynika niemniej jednak wprost z dokumentacji zdjęciowej, na której oddano, iż szyby były uchylone nie więcej niż na wysokość ¼ szyby bocznej pojazdu oskarżonego. Świadek M. P. zeznawała na rozprawie w sposób rzeczowy, opanowany, wolny od nadmiernej emocjonalności. Zeznania te przy tym były jasne, spójne, logiczne oraz zgodne z zasadami doświadczenia życiowego. Przedmiotowe oświadczenia wiedzy nie są sprzeczne z zeznaniami innych świadków wysłuchanych w toku rozprawy. Toteż także zeznania M. P. przysłużyły się w toku próby odtworzenia przebiegu inkryminowanego zdarzenia.

Zeznania A. P.

Natomiast niewielkie znacznie dla rozstrzygnięcia tej sprawy miały zeznania złożone przez A. P.. Świadek ta nie była bowiem świadkiem inkryminowanego zdarzenia. Jej relacja dotyczyła bowiem nocy poprzedzającej pozostawienie przez oskarżonego psa w samochodzie. E. jej relacja odnosi się tylko i wyłącznie do faktu, iż pies ten przebywał na kilkanaście godzin przed ujawnieniem go w samochodzie na zewnątrz tego pojazdu i reagował na komendy znajdującego się w środku W. K.. W realiach niniejszej sprawy brak było podstaw, aby podważyć wiarygodność depozycji złożonych przez A. P.. Owe zeznania nie były w żaden sposób kwestionowane przez oskarżonego. Jednakże ich treść miała marginalne znaczenie dla losów tego postępowania. Stąd też pomimo braku podważenia ich wiarygodności, Sąd Rejonowy jedynie subsydiarnie posłużył się oświadczeniami wiedzy złożonymi przez świadek A. P..

dowody z nagrania i fotografii przedłożonych przez A. P. w trakcie dochodzenia.

Istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia tej sprawy miały dowody z nagrania i fotografii przedłożonych przez A. P. w trakcie dochodzenia. Przedmiotowe dowody miały charakter rzeczowy, a przy tym ich autentyczność nie była kwestionowana przez strony tego procesu. Na owym nagraniu dobrze widać ciężko dyszącego, zaślinionego psa, który za wszelką cenę usiłuje ochłodzić się we wnętrzu rozgrzanego samochodu. Na fotografiach również ukazano stopień uchylenia szyb w pojeździe, potwierdzono fakt pozostawienia przez oskarżonego garnka z mieszaniną wody i mleka czy tez poszarpania uszczelek z okien tego samochodu. Istotna jest także fotografia z domowej stacji meteorologicznej A. P., z której wynika, iż jeszcze przed 8 rano temperatura powietrza przekraczała 30 stopni. Sąd Rejonowy analizując rzeczone dowody nie stwierdził podstaw do zakwestionowania ich prawdziwości. Co więcej owe materiały pozostawały zbieżne z relacją wszystkich świadków występujących w tej sprawie.

opinia sporządzona przez biegłych psychiatrów

W kontekście deklarowanego przez W. K. leczenia psychiatrycznego w związku z depresją istotnym dowodem w tej sprawie była opinia sporządzona przez biegłych psychiatrów. Biegli H. B. oraz A. M. są osobami całkowicie obcymi dla oskarżonego, którzy nie mieli interesu w złożeniu określonej treści opinii. Brak jest też relewantnych podstaw do kwestionowania posiadania przez nich wiedzy specjalnej z zakresu psychiatrii. Rzeczona opinia spełnia także wszystkie wymogi kształtowane w sposób negatywny w art. 201 k.p.k. Mianowicie biegli odpowiedzieli na wszystkie pytania zadane przez organ procesowy. W tym miejscu należy podkreślić, iż rzeczona opinia była poprzedzona nie tylko ambulatoryjnym badaniem oskarżonego. W tym zakresie należy wskazać, iż biegli po raz kolejny podjęli się opiniowania poczytalności W. K.. Jest to o tyle ważne, iż mieli z nim wielokrotny kontakt, co pozwoliło im na wysunięcie pewnych, kategorycznych wniosków. Biegli przy tym wyraźnie stwierdzili dlaczego oskarżony miał zachowaną zdolność rozpoznania znaczenia swojego czynu i pokierowania swoim postępowaniem, wykluczyli w tym zakresie wpływ czynników psychotycznych. W analizowanej opinii biegli również jednoznacznie stwierdzili, iż u oskarżonego W. K. występują cechy osobowości nieprawidłowej. Do tego analiza przedmiotowego dokumentu nie wykazała w nim sprzeczności o charakterze wewnętrznym bądź też sprzeczności z obiektywnymi faktami naukowymi. Dalej treść tej opinii nie była w żadnym stopniu kwestionowana przez strony tego procesu. Biorąc to pod uwagę Sąd Rejonowy ustalając stan psychiczny oskarżonego w chwili czynu, przedmiotowe ustalenia oparł na dowodzie z opinii biegłych A. M. i H. B..

postaci zaświadczenia o stanie majątkowym, notatki o oskarżonym czy (...)

Brak było także podstaw do podważenia przydatności dla niniejszego postępowania pozostałych dowodów wnioskowanych przez oskarżyciela publicznego do przeprowadzenia w toku rozprawy głównej tj dane osobopoznawcze zebrane w toku dochodzenia w postaci zaświadczenia o stanie majątkowym, notatki o oskarżonym czy (...). W odniesieniu do tych dokumentów należy zauważyć, iż zostały sporządzone we właściwej formie przez osoby do tego upoważnione. Nadto ich zawartość merytoryczna także nie budzi wątpliwości Sądu i pozostaje ona spójna z treścią wyjaśnień oskarżonego. Co więcej żadna ze stron procesu w żaden sposób nie kwestionowała wartości dowodowej owych dokumentów. Stąd też Sąd Rejonowy uznał te dokumenty za wiarygodne i na ich podstawie poczynił powyższe ustalenia faktyczne.

1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

dokumenty przedłożone przez W. K. na rozprawie głównej.

Nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy dokumenty przedłożone przez W. K. na rozprawie głównej. Sąd przed wyrokowaniem poddał te dokumenty analizie i w żaden sposób nie mogły być one przydatne dla udzielenia odpowiedzi na istotną dla tej sprawy kwestie, a wiec ocenę zachowani z dnia 10 lipca 2024 roku. Natomiast dokumenty przedstawione przez oskarżonego mogą dowodzić ewentualnie zdarzeń znacznie odleglejszych w czasie.

PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☒

3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

I

W. K.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

W. K. został oskarżony o to, że w dniu 10 lipca 2024 roku w miejscowości I., powiatu (...), województwa (...) znęcał się nad swoim psem rasy mieszanej w ten sposób, że umieścił go w zamkniętym samochodzie marki P. (...) o nr rej. (...) w niewłaściwych warunkach bytowania bez dostępu do wody i w czasie gdy temperatura powietrza przy ziemi przekraczała 30 stopni C., przez co zwierzę było wystawione na działanie warunków atmosferycznych, które zagrażały jego życiu i zdrowiu tj. o przestępstwo z art. 35 ust. 1a ustawy o ochronie zwierząt.

W pierwszej mierze należało zaznaczyć, że Sąd Rejonowy w niniejszym postępowaniu był związany zakresem skargi oskarżyciela publicznego. Zatem wobec wyszczególnienia konkretnego sposobu znęcania się oskarżonego, a to pozostawieniu psa w zamkniętym samochodzie w upalnej pogodzie. Sąd Rejonowy dokonał prawno karnego wartościowania wymienionych w akcie oskarżenia zachowań wobec wyeksponowanych w tej skardze zwierząt.

Kolejno należy przypomnieć, że oskarżonemu zarzucono popełnienie występku opisanego w art. 35 ust. 1 a ustawy o ochronie zwierząt. Wedle tego przepisu karze do 3 lat pozbawienia wolności dopuszcza się ten, kto znęca się nad zwierzęciem. W tym miejscu konieczne jest podkreślenie, iż odmiennie niż w przypadku znęcania – stypizowanego w art. 207 k.k. – pojęcie znęcania na gruncie ustawy o ochronie zwierząt posiada swoją własną definicje legalną, zawartą w art. 6 ust. 2 tego aktu prawnego. Zgodnie z tym obszernym przepisem Przez znęcanie się nad zwierzętami należy rozumieć zadawanie albo świadome dopuszczanie do zadawania bólu lub cierpień, a w szczególności: umyślne zranienie lub okaleczenie zwierzęcia, niestanowiące dozwolonego prawem zabiegu lub procedury w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 15 stycznia 2015 r. o ochronie zwierząt wykorzystywanych do celów naukowych lub edukacyjnych, w tym znakowanie zwierząt stałocieplnych przez wypalanie lub wymrażanie, a także wszelkie zabiegi mające na celu zmianę wyglądu zwierzęcia i wykonywane w celu innym niż ratowanie jego zdrowia lub życia, a w szczególności przycinanie psom uszu i ogonów (kopiowanie); znakowanie zwierząt stałocieplnych przez wypalanie lub wymrażanie; używanie do pracy albo w celach sportowych lub rozrywkowych zwierząt chorych, a także zbyt młodych lub starych oraz zmuszanie ich do czynności, których wykonywanie może spowodować ból; bicie zwierząt przedmiotami twardymi i ostrymi lub zaopatrzonymi w urządzenia obliczone na sprawianie specjalnego bólu, bicie po głowie, dolnej części brzucha, dolnych częściach kończyn; przeciążanie zwierząt pociągowych i jucznych ładunkami w oczywisty sposób nieodpowiadającymi ich sile i kondycji lub stanowi dróg lub zmuszanie takich zwierząt do zbyt szybkiego biegu; transport zwierząt, w tym zwierząt hodowlanych, rzeźnych i przewożonych na targowiska, przenoszenie lub przepędzanie zwierząt w sposób powodujący ich zbędne cierpienie i stres; używanie uprzęży, pęt, stelaży, więzów lub innych urządzeń zmuszających zwierzę do przebywania w nienaturalnej pozycji, powodujących zbędny ból, uszkodzenia ciała albo śmierć; dokonywanie na zwierzętach zabiegów i operacji chirurgicznych przez osoby nieposiadające wymaganych uprawnień bądź niezgodnie z zasadami sztuki lekarsko-weterynaryjnej, bez zachowania koniecznej ostrożności i oględności oraz w sposób sprawiający ból, któremu można było zapobiec; złośliwe straszenie lub drażnienie zwierząt; utrzymywanie zwierząt w niewłaściwych warunkach bytowania, w tym utrzymywanie ich w stanie rażącego zaniedbania lub niechlujstwa, bądź w pomieszczeniach albo klatkach uniemożliwiających im zachowanie naturalnej pozycji; porzucanie zwierzęcia, a w szczególności psa lub kota, przez właściciela bądź przez inną osobę, pod której opieką zwierzę pozostaje;)stosowanie okrutnych metod w chowie lub hodowli zwierząt; organizowanie walk zwierząt; obcowanie płciowe ze zwierzęciem (zoofilia); wystawianie zwierzęcia domowego lub gospodarskiego na działanie warunków atmosferycznych, które zagrażają jego zdrowiu lub życiu,transport żywych ryb lub ich przetrzymywanie w celu sprzedaży bez dostatecznej ilości wody umożliwiającej oddychanie; utrzymywanie zwierzęcia bez odpowiedniego pokarmu lub wody przez okres wykraczający poza minimalne potrzeby właściwe dla gatunku. Jednocześnie z uwagi na brak zawarcia w tym przepisie klauzuli nieumyślności dla zrealizowania znamion tego występku niezbędne jest aby sprawca działał co najmniej w zamiarze wynikowym tj. miał świadomość realizacji opisanych wyżej zachowań (świadomego zadawania bólu bądź dopuszczenia do zadawania bólu zwierzęciu) i się na to godził. Warto wskazać także, że wymienione wyżej przykłady czynności faktycznych realizujących znamiona znęcania nad zwierzętami również posiadają swoją definicje legalną. W zakresie tego postępowania zasadne jest wskazanie, że zgodnie z art. 4 pkt 11 tej ustawy przez rażące zaniedbanie rozumie się rozumie się drastyczne odstępstwo od określonych w ustawie norm postępowania ze zwierzęciem, a w szczególności w zakresie utrzymywania zwierzęcia w stanie zagłodzenia, brudu, nieleczonej choroby, w niewłaściwym pomieszczeniu i nadmiernej ciasnocie.

W ocenie Sądu Rejonowego w Nowym Sączu oskarżony W. K. swoim zachowaniem wypełnił znamiona przedmiotowe i podmiotowe tego występku. Mianowicie jak wynika z poczynionych wyżej ustaleń faktycznych 10 lipca 2024 roku oskarżony w godzinach porannych pozostawił w swoim zamkniętym samochodzie psa. Samochód ten był pozostawiony przy tym w szczerym słońcu, a temperatura powietrza od dłuższego czasu przekraczała w ciągu dnia 30 stopni. Co więcej już przed 8 rano tego dnia tego rodzaju wartość została osiągnięta. Nadto oskarżony pozostawił psa w tego rodzaju warunkach w przeświadczeniu, że wróci do domu dopiero popołudniu, a więc na skutek zachowania W. K. pies był zmuszony przez kilka godzin przebywać w rozgrzanym od słońca samochodzie. Trywialnym jest w tym miejscu wykazywanie, iż temperatura powietrza w zaparkowanym w pełnym słońcu pojeździe znacznie przekracza wartość temperatury zmierzonej w cieniu. Już po kilkudziesięciu minutach temperatura powietrza może w takim pojeździe dochodzić do wartości powyżej 50 stopni, które to wartości stanowią zagrożenie dla zdrowia i życia. W realiach niniejszej sprawy należy zaznaczyć, iż oskarżony częściowo uchylił okna w pojeździe i zostawił psu do picia mieszaninę wody i mleka. Fakt ten nie może jednak w pełni ekskulpować W. K.. Mianowicie pomimo tego uchylenia okna temperatura w aucie była bardzo wysoka, co potwierdził w swoich zeznaniach funkcjonariusz policji P. K.. Do tego pies wyraźnie cierpiał, co spełnia wymogi definicji ogólnej znęcania się nad zwierzęciem. Odnotować tu trzeba jego dyszący oddech, rozpaczliwe próby wydostania się z pojazdu poprzez gryzienie szyb bocznych tego samochodu, próby chłodzenia się poprzez wystawianie języka. Ten stan psa, a także cieknącą z niego ślinę ujawniono poprzez fotografie, nagranie video, a także relacje świadków oskarżenia. W ocenie Sądu Rejonowego pozostawienie psa w takich warunkach przez przynajmniej 7 godzin, przyjmując za wiarygodne depozycje W. K. (o powrocie około 13) stwarzało realne zagrożenie dla zdrowia tego psa. Fakt ten w świetle wyżej przedstawionej definicji przestępstwa znęcania jest wystarczający dla przyjęcia realizacji znamion przedmiotowych tego występku. Stanowczo należy podkreślić tutaj różnice pomiędzy ustawowym rozumieniem tego pojęcia wyrażonym poprzez przytoczoną powyżej wiążącą sąd definicje legalną przypadków traktowanych przez ustawodawcę jako znęcanie, od zwyczajowego rozumienia tego pojęcia, którym posługuje się w tym procesie oskarżony W. K., obrazując siebie jako osobę dbającego o dobrostan zwierząt. Kolejno wskazać należy, iż W. K. czynu tego dopuścił się umyślnie. Oskarżony doskonale bowiem wiedział jaka od kilku dni panuje pogoda, a co więcej jak wysoka była poranna temperatura. Oskarżony pozostawiając psa w tym samochodzie doskonale wiedział również, iż nie będzie on w stanie go opuścić, pomimo wyraźnego cierpienia związanego z koniecznością znoszenia panującej w środku pojazdu ekstremalnej temperatury powietrza. Stąd też daremne są próby tłumaczenia oskarżonego, negującego swoją umyślność w tej sprawie. Podkreślić należy, iż w świetle orzecznictwa Sądu Najwyższego pojęcie umyślności na gruncie ustawy o ochronie zwierząt należy odnosić nie do samego pojęcia znęcania, lecz do stanu faktycznego, który to ustawodawca rozumie jako znęcanie w definicji legalnej zawartej w art. 6 ust. 2 tego aktu prawnego. Natomiast fakt innej oceny bezprawności tego czynu nijak ma się bowiem do kwestii umyślności czy nieumyślności danego zachowania. Zarazem samo pozostawienie psa w tego rodzaju warunkach przez oskarżonego było czynem umyślnym, podjętym z pełną premedytacją, jako jeden z aktów konfliktu sąsiedzkiego. Stąd też przyjąć należało, iż W. K. swoim zachowaniem wypełnił wszystkie znamiona występku stypizowanego w art. 35 ust.1a ustawy o ochronie zwierząt.

Następnie należy wskazać, iż zgodnie z art. 1 § 2 k.k. karygodność jest czynnikiem konstytuującym materialną definicje przestępstwa, a więc dla wydania wyroku skazującego niezbędne jest aby czyn był społecznie szkodliwy w stopniu wyższym niż znikomym. Natomiast zamknięty katalog kwantyfikatorów stopnia społecznej szkodliwości został wprowadzony w art. 115 § 2 k.k. Według tego przepisu przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu sąd bierze pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak również postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia. Biorąc pod uwagę wyżej wskazane kryteria Sąd Rejonowy stwierdził, iż stopień społecznej szkodliwości tego czynu był na średnim poziomie, wyraźnie wykraczającym poza poziom znikomości. W tym zakresie konieczne jest zwrócenie uwagi na charakter zachowania oskarżonego, które kierując się złośliwością, uporem w konflikcie sąsiedzkim zdecydował się narazić zdrowie i życie swojego psa, dla osiągnięcia nieznacznej korzyści w postaci utrudnienia przeciwstawienia się dalszemu tamowaniu drogi w czasie jego nieobecności. Do tego nie można pominąć, iż nie doszło do powstania poważniejszych skutków w zdrowiu zwierzęcia wobec zdecydowanej postawy sąsiadów i interwencji funkcjonariusza policji, którzy uwolnili psa z tego pojazdu. Nie można także bagatelizować również samych wyjaśnień W. K., który podał, iż to nie pierwszy raz, kiedy to pozostawił psa w takich warunkach. Natomiast stopień cierpienia psa dobrze obrazują jego rozpaczliwe próby gryzienia szyby, w celu wydostania się z pojazdu, o czym zeznawał M. C. i o czym świadczą poszarpane i pogryzione uszczelki. Nie bez znaczenia dla oceny stopnia społecznej szkodliwości tego czynu jest również fakt, iż oskarżony zachował się tak wobec własnego psa, a więc zwierzęcia, które było wobec niego przywiązane, gdzie oskarżony to zaufanie wykorzystał zamykając go w rzeczonym pojeździe. Stąd też należy ocenić, iż czyn W. K. był karygodny w rozumieniu art. 1 § 2 k.k.

Oskarżonemu można także postawić relewantny zarzut braku posłuchu dla normy sankcjonowanej. Mianowicie oskarżony jest osobą doświadczoną życiowo. Oskarżony w chwili czynu miał zachowaną zdolność rozpoznania znaczenia czynu oraz pokierowania swoim postępowaniem. Zachowanie W. K. cechowało się premedytacją. Oskarżony doskonale zdawał sobie sprawę z panującej aury i pomimo to dla partykularnego konfliktu zdecydował narazić posiadane przez siebie zwierzę. Jedynie częściowo limitują zawinienie oskarżonego jego starania obliczone na częściową poprawę warunków psa w tym czasie, a to częściowe uchylenie okien czy pozostawienie garnka z mieszaniną wody i mleka. Stąd też należy ocenić, iż czyn W. K. był zawiniony w świetle art. 1 § 3 k.k.

Biorąc to wszystko pod uwagę Sąd Rejonowy w punkcie I wyroku uznał oskarżonego za winnego tego, że 10 lipca 2024 roku w I. znęcał się nad swoim psem rasy mieszanej w ten sposób, że umieścił go w godzinach porannych w samochodzie marki P. (...) o nr rej. (...) i pozostawił go w nim przez okres kilku godzin, w czasie gdy temperatura powietrza przy ziemi przekraczała +30 stopni C., przez co zwierzę było wystawione na działanie warunków atmosferycznych, które zagrażały jego życiu i zdrowiu tj. czynu stanowiącego występek z art. 35 ust.1a ustawy o ochronie zwierząt.

☐

3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐

3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐

3.4. Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐

3.5. Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i
środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

W. K.

I

I

Przestępstwo przypisane oskarżonemu W. K. jest zagrożone karą do trzech lat pozbawienia wolności. Jednocześnie poprzez dalsze obowiązywanie w polskim porządku prawnym art. 37 a § 1 k.k. w realiach niniejszej sprawy istniała jeszcze możliwość wymierzenia oskarżonemu kary ograniczenia wolności nie krótszą niż 5 miesiące oraz nie mniej niż 150 grzywny. Według brzmienia tego przepisu sąd wymierza karę wymierza karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych w ustawie, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu, okoliczności obciążające i okoliczności łagodzące, cele kary w zakresie społecznego oddziaływania, a także cele zapobiegawcze, które ma ona osiągnąć w stosunku do skazanego. Dolegliwość kary nie może przekraczać stopnia winy. Wymierzając karę, sąd uwzględnia w szczególności motywację i sposób zachowania się sprawcy, zwłaszcza w razie popełnienia przestępstwa na szkodę osoby nieporadnej ze względu na wiek lub stan zdrowia, popełnienie przestępstwa wspólnie z nieletnim, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na sprawcy obowiązków, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu, a zwłaszcza staranie o naprawienie szkody lub zadośćuczynienie w innej formie społecznemu poczuciu sprawiedliwości, a także zachowanie się pokrzywdzonego. Dodatkowo ustawodawca na wzór kodeksu wykroczeń zawarł przykładowy katalog okoliczności łagodzących i obostrzających odpowiedzialność karną. Za okoliczności obostrzające ustawodawca uznał : 1urzednia karalność za przestępstwo umyślne lub podobne przestępstwo nieumyślne,2) wykorzystanie bezradności, niepełnosprawności, choroby lub podeszłego wieku pokrzywdzonego;3)sposób działania prowadzący do poniżenia lub udręczenia pokrzywdzonego;4)popełnienie przestępstwa z premedytacją;5)popełnienie przestępstwa w wyniku motywacji zasługującej na szczególne potępienie;6)popełnienie przestępstwa motywowanego nienawiścią z powodu przynależności narodowej, etnicznej, rasowej, politycznej lub wyznaniowej ofiary albo z powodu jej bezwyznaniowości;7) działanie ze szczególnym okrucieństwem; 8)popełnienie przestępstwa w stanie po spożyciu alkoholu lub środka odurzającego, jeżeli ten stan był czynnikiem prowadzącym do popełnienia przestępstwa lub istotnego zwiększenia jego skutków;9)popełnienie przestępstwa we współdziałaniu z nieletnim lub z wykorzystaniem jego udziału. Natomiast otwarty katalog okoliczności łagodzących odpowiedzialność karną składa się z następujących podpunktów: 1) popełnienie przestępstwa w wyniku motywacji zasługującej na uwzględnienie;2)popełnienie przestępstwa pod wpływem gniewu, strachu lub wzburzenia, usprawiedliwionych okolicznościami zdarzenia;3)popełnienie przestępstwa w reakcji na nagłą sytuację, której prawidłowa ocena była istotnie utrudniona z uwagi na okoliczności osobiste, zakres wiedzy lub doświadczenia życiowego sprawcy;4)podjęcie działań zmierzających do zapobieżenia szkodzie lub krzywdzie, wynikającej z przestępstwa, albo do ograniczenia jej rozmiaru5)pojednanie się z pokrzywdzonym;6)naprawienie szkody wyrządzonej przestępstwem lub zadośćuczynienie za krzywdę wynikłą z przestępstwa;7)popełnienie przestępstwa ze znacznym przyczynieniem się pokrzywdzonego;8)dobrowolne ujawnienie popełnionego przez siebie przestępstwa organowi powołanemu do ścigania przestępstw. Owe zasady sądowego wymiaru kary należy stosując się do dyspozycji art. 56 k.k. rozciągnąć także na orzeczenie co do innych środków reakcji karnej o charakterze penalnym przewidzianych w kodeksie karnym. Na powyższe reguły rządzące sposobem ustalenia kary właściwej zarówno do osoby jak i czynu sprawcy należy nałożyć także zasadę wynikającą z art. 58 § 1 k.k., zgodnie z która w przypadku gdy górna granica ustawowego zagrożenia danego występku nie przekracza 5 lat sąd może zastosować karę pozbawienia wolności tylko w przypadku gdyby inna kara nie mogła przynieść oczekiwanego efektu. W ocenie Sądu Rejonowego stopień społecznej szkodliwości czynu W. K. nie jest tak znaczny, aby celowe było wymierzenie oskarżonemu kary pozbawienia wolności. W tym zakresie warto zwrócić uwagę na okoliczności limitujące jego zawinienie takie jak częściowe uchylenie okien czy pozostawienie miski z mieszaniną wody i mleka. Świadczy to o chęci częściowej poprawy warunków w jakich W. K. pozostawił swojego psa. Nie sposób również pominąć, iż oskarżony pomimo tego, iż jest osobą wielokrotnie karaną, nie występował uprzednio przeciwko dobrostanowi hodowanych przez niego zwierząt, co zaznaczał powołując się na wyniki przeprowadzonych u niego kontroli. Wymierzając oskarżonemu karę w tej sprawie należało wziąć pod uwagę również właściwości oskarżonego, który tego rodzaju zachowania nie poczytywał za fakt znęcania, co z jednej strony jest niestety wyraz wciąż jeszcze niedostatecznej edukacji naszego społeczeństwa w zakresie praw zwierząt, lecz z drugiej nie może stanowić powodu szczególnie drakońskiego karania oskarżonego. Uwadze Sądu nie mogło umknąć również to, iż na skutek tego zdarzenia nie doszło do trwałych zmian w zdrowiu pokrzywdzonego psa. Tym samym nie sposób jest twierdzić, iż w rzeczonej sprawie tylko i wyłącznie wymierzenie W. K. kary pozbawienia wolności może spełnić dyrektywy prewencji indywidualnej i generalnej. Wobec wieku oskarżonego, a także jego stanu zdrowia błędem byłoby wymierzenie oskarżonemu kary ograniczenia wolności. Stąd też Sąd Rejonowy w punkcie I wyroku wymierzył W. K. karę grzywny w wysokości 200 stawek dziennych. Łączna kwota grzywny, a to suma 2000 złotych prawie dwukrotnie przewyższa miesięczny dochód oskarżonego. Tym samym przedmiotowa kara będzie stanowić dla niego istotną dolegliwość, dobrze obrazującą dolegliwość związaną z popełnianiem przestępstwa. Zarazem brak było podstaw do orzeczenia względem W. K. kary niższej. Warto zaznaczyć, iż minimalna ilość stawek dziennych w przypadku tego przestępstwa to wartość 150. Natomiast oskarżony jest osobą, która w trwającym od wielu lat konflikcie sąsiedzkim wielokrotnie naruszał prawo, czego wyrazem jest 6 wyroków skazujących. Natomiast przedmiotowy czyn również ma bezpośredni związek z owym sporem ziemskim, gdzie ów pies został potraktowany jako swego rodzaju narzędzie w imię interesów oskarżonego. Tym samym uwzględnienie owej uprzedniej karalności skutkowało podniesieniem wymiaru stawek dziennych grzywny orzeczonych względem oskarżonego. Jednocześnie mając na uwadze bardzo zły stan materialny oskarżonego, a także jego problemy zdrowotne, limitujące jego zdolności zarobkowe Sąd Rejonowy ustalił wysokość stawki dziennej grzywny na minimalnym poziomie wyrażonym w art. 33 § 3 k.k., a to kwocie 10 złotych. Biorąc pod uwagę tę argumentacje Sąd Rejonowy w punkcie I wyroku wymierzył oskarżonemu W. K. 200 stawek dziennych grzywny, określając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 złotych.

W. K.

II

I

W punkcie II wyroku Sąd Rejonowy kierując się normą określoną w art. 35 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt zobligowany był do orzeczenia przepadku psa będącego przedmiotem czynności wykonawczej W. K.. Jak wynika z analizy akt sprawy W. K. był jego właścicielem w chwili czynu, a w toku postępowania nie zrzekł się on owej własności. Do tego nie wykazano zaistnienia innych zdarzeń, na skutek których oskarżony utraciłby owo władztwo nad psem.

W. K.

III

I

Natomiast treść art. 35 ust. 5 ustawy o ochronie zwierząt implikowała orzeczenie wobec W. K. nawiązki na cel związany z ochroną zwierząt. Sąd Rejonowy zważywszy na treść tego przepisu orzekł wobec W. K. nawiązkę w kwocie 1000 złotych tj. w kwocie równej dolnej granicy ustawowego zagrożenia. W tym zakresie Sąd odstępując do wymierzenia nawiązki w wyższej wysokości uwzględnił incydentalny charakter przypisanego oskarżonemu czynu, a także jego trudną sytuacje ekonomiczną. Obowiązek uiszczenia tejże nawiązki już minimalnej kwocie będzie stanowić dla oskarżonego duże obciążenie fiskalne, biorąc pod uwagę jego skromne dochody i niskie zdolności zarobkowe. Do tego wina oskarżonego jest częściowo limitowana. Zgodnie z tymi argumentami Sąd w punkcie III wyroku wymierzył oskarżonemu obligatoryjną nawiązkę na rzecz organizacji pro zwierzęcej w kwocie 1000 złotych.

Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

Sąd dostrzega zaniechanie w sentencji wyroku orzeczenia w zakresie rozliczenia kosztów obrony z urzędu oskarżonego. Postanowienie w tej materii zostanie wydane jeszcze w toku terminu do wniesienia apelacji w tej sprawie.

7.  KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

IV

Sąd Rejonowy kierując się art. 624 § 1 k.p.k. stwierdził, iż w realiach niniejszej sprawy celowym jest zwolnienie oskarżonego od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w całości. W tym aspekcie decydujące znaczenie miała sytuacja materialna oskarżonego, który to jest osobą w złym stanie zdrowia, utrzymującą się z nikłych dochodów. Co więcej w świetle tego wyroku W. K. będzie zobligowany ponieść koszty zbliżone do jego kwartalnych dochodów. To wszystko przemawiało za słusznością zwolnienia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych w całości.

Podpis