Wyrok z 12 czerwca 2025, sygn. V GC 379/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 12 czerwca 2025r.

Sąd Rejonowy w Toruniu – V Wydział Gospodarczy

w składzie SSR Maciej J. Naworski

po rozpoznaniu

dnia 12 czerwca 2025r. w Z.

na posiedzeniu niejawnym

sprawy

z powództwa (...) (...)w X. ( KRS (...) )

przeciwko (...) .. M. (...) w K. ( KRS (...) )

o zapłatę

1.  zasądza od pozwanego (...) (...). w K. na rzecz powoda (...) (...) w X. kwotę 59.347,50zł ( pięćdziesiąt dziewięć tysięcy trzysta czterdzieści siedem złotych i pięćdziesiąt groszy ) ustawowymi odsetkami za opóźnienie od kwoty:

- 11.869,50zł od dnia 22 lipca 2024r.,

- 23.739zł od dnia 22 września 2024r.,

- 23.739zł od dnia 22 października 2024r.

do dnia zapłaty,

2.  zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 8.358zł ( osiem tysięcy trzysta pięćdziesiąt osiem złotych ) z odsetkami w wysokości ustawowych odsetek za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów postępowania w tym 5.400zł ( pięć tysięcy czterysta złotych ) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

Sygn. akt VGC 379/25

UZASADNIENIE

(...) (...) w X. żądała od (...) (...) w K. 59.347,50zł z odsetkami. Świadczyła bowiem usługi w zakresie ochrony a pozwana nie zapłaciła jej wynagrodzenia za czerwiec sierpień i wrzesień 2024r.; zawarła zaś ugodę i uznała dług co uzasadnia powództwo ( k. 4 – 5 ).

Pozwana wniosła o oddalenie powództwa, ponieważ powódka nie udowodniła zasadności roszczenia ( k. 58 ).

Sąd ustalił, co następuje:

W 2015r. (...) (...) w K. zleciła (...) (...) (...) w X. odpłatną ochronę swoich obiektów.

Bezsporne ( umowa, k. 9 – 13 ).

W 2020r. na prawa i obowiązki z umowy zawartej z (...) (...) w K. przejęła od (...) (...) (...)w X. (...) (...) w X..

Bezsporne ( umowa, k. 14 ).

W 2024r. (...) .. M. (...) K. miała płacić (...) (...). w X. za ochronę 23.739zł wynagrodzenia miesięcznie.

Niezaprzeczone ( oświadczenie w ugodzie, k. 22 – 23 ).

(...) .. M. (...) w K. zapłaciła (...) sp. z o.o. w (...).869,50zł wynagrodzenia za czerwiec 2024r.

Dowód: oświadczenie w ugodzie, k. 22 – 23,

R. I. (...). w K. i (...) (...)w X. rozwiązały łączącą je umowę z dniem 30 września 2024r.

Bezsporne ( oświadczenie k. 23 – 23v. ).

Sąd zważył, co następuje:

1. Sąd ustalił stan faktyczny w oparciu o dowody z dokumentów i art. 231 k.p.c. Dokumenty z uwagi na ich treść i formę stanowiły wiarygodny dowód; zostały też nadesłane w należycie poświadczonych za zgodność z oryginałem odpisach, wobec czego nie były jedynie bezwartościowymi kopiami. Z określonych faktów można zaś wyprowadzać na zasadzie domniemania wnioski o wystąpieniu kolejnych zdarzeń.

Sąd oddalił wnioski o przesłuchanie świadków, ponieważ ich przeprowadzenie nie było potrzebne ( art. 235 ² § 1 pkt 2 k.p.c. ).

Sąd oddalił wniosek o przesłuchanie stron, ponieważ dowód ten ma wyłącznie komplementarny charakter ( art. 299 k.p.c. ).

2. W tym miejscu należy odnotować, że proces cywilny jest de lege lata kontradyktoryjny i obowiązuje w nim zasada prawdy formalnej. W konsekwencji na stronach spoczywa obowiązek przeprowadzenia postępowania, w tym sformułowania odpowiednich twierdzeń i zarzutów i ryzyko zaniechania w tym zakresie. Uwypuklić trzeba też, że ciężar dowodu faktów istotnych dla rozstrzygnięcia spoczywa na stronie, która wywodzi z nich skutki prawne ( ei incumbit probatio qui dicit – art. 6 k.c. ). W sprawie o roszczenia wynikające z umowny powód powinien zatem udowodnić, że strony łączył stosunek obligacyjny przewidujący dochodzone roszczenie oraz jego rodzaj i wysokość a pozwanego obciąża konieczność wykazania zasadności zarzutów, którymi się broni.

2. W świetle oświadczeń stron rozstrzygniecie nie nastręczało trudności.

Powódka przedstawiła bowiem dowód zawarcia umowy z pozwaną a wysokość jej wynagrodzenia wprost wynikała z oświadczenia pozwanej o uznaniu długu, które złożyła w ugodzie zawartej we wrześniu 2024r.

W tej sytuacji zarzut pozwanej, że powódka nie wykazała zasadności roszczenia trafiał w próżnię. Przeciwnie, powódka wykonała onus probandi dokumentami, których treść nie pozostawiała żadnych wątpliwości.

W rezultacie Sąd uwzględnił żądanie na podstawie art. 750 w związku z art. 735 § 1 i art. 481 § 1 k.c. i orzekł o kosztach w myśl art. 98 § 1 i 3 oraz art. 99, 98 § 1 ¹ k.p.c.

3. Dla porządku Sąd wyjaśnia, że de lege lata obrona poprzez wytoczenie powództwo wzajemne jest w sprawach gospodarczych niedopuszczalna ( art. 458 ⁸ § 3 k.p.c. ).

Sąd nie orzekał więc w sprawie o roszczeniach pozwanego.

4. Sąd rozstrzygnął sprawę na posiedzeniu niejawnym w myśl art. 148 ¹ § 1 k.p.c. Przeprowadzenie rozprawy nie było konieczne a strony nie złożyły wniosków w trybie art. 148 ¹ § 3 k.p.c.