Zarządzenie z 25 czerwca 2025, sygn. IV P 53/23

UZASADNIENIE

Powód M. Ż. (1) w pozwie skierowanym przeciwko Skarbowi Państwa – Aresztowi Śledczemu w S. domagał się zasądzenia od pozwanego na swoją rzecz kwoty 20.000 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia powództwa do dnia zapłaty tytułem zadośćuczynienia za stosowanie wobec powoda działań o charakterze mobbingowym w miejscu pełnienia służby, tj. w Areszcie Śledczym w S., molestowanie (zgodnie z definicją zawartą w § 2 pkt 2 zdanie 1 Zarządzenia Nr 32/2013 Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia 18 lipca 2013r.), dyskryminację bezpośrednią oraz tytułem odszkodowania za nierówne traktowanie w miejscu pełnienia służby a także zasądzenie od strony pozwanej na rzecz powoda kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

W uzasadnieniu pozwu wskazał, iż skierował do Przewodniczącego Komisji do spraw relacji w środowisku służby i pracy Aresztu Śledczego w S. pismo datowane na dzień 1 grudnia 2021r., na podstawie którego zgłosił stosowanie wobec niego działań dyskryminujących w miejscu pełnienia służby więziennej. Wyżej wymieniony wskazał, iż otrzymuje dodatek służbowy w mniejszej wysokości aniżeli inni funkcjonariusze z jednakowym stażem służby i doświadczeniem. Ponadto poinformował, iż nie otrzymał należnego mu dodatku czasowego, zaś inni funkcjonariusze otrzymywali ww. świadczenia. Podkreślił, iż opinie służbowe wskazywały na dobrą ocenę jakości jego służby. Przez długi czas pełnił służbę na stanowisku starszego oddziałowego w Pawilonie A, ocenianego jako najtrudniejszy w jednostce z uwagi na specyfikę pracy z osadzonymi. Następnie pismem datowanym na dzień 12 czerwca 2022r. powód ponownie zgłosił wystąpienie dyskryminacji w miejscu pełnienia służby oraz nierówne traktowanie w porównaniu do pozostałych funkcjonariuszy w owej jednostce, co zdaniem powoda została naruszyło jego godność. Z uwagi na nieobecność członków Komisji powołanej na dzień 1 grudnia 2021r. powód wniósł o zajęcie stanowiska w sprawie przyznania mu dodatku służbowego w mniejszej wysokości aniżeli pozostałym funkcjonariuszom, co zgłaszał pismem datowanym na dzień 1 grudnia 2021r. Powód stoi na stanowisku, iż wielokrotnie zgłaszał przełożonym istotne kwestie dotyczące konieczności wyrównania dodatku służbowego, dodatku czasowego, pozostawienia powoda w dwuzmianowym systemie służby. Powód nie uzyskał rozwiązania ww. sytuacji jego osoby w szczególności w odniesieniu do pozostałych funkcjonariuszy. Ponadto powód wskazywał, iż jest nieustanie i zdecydowanie zbyt często kierowany do stawienia się przed Komisją Lekarską. W ocenie powoda powyższe działania wskazują na niechęć do osoby powoda, gorsze traktowanie i dyskryminację funkcjonariusza z uwagi na zdiagnozowaną jednostkę chorobową. Wskazał na przedwczesne i bezpodstawne skierowanie do lekarza medycyny pracy, które skutkowało niedopuszczeniem powoda do dalszego pełnienia służby. W kwietniu 2022r., decyzją Kierownictwa D. Ochrony nie został dopuszczony do pełnienia służby, pomimo pozytywnego orzeczenia Centralnej Komisji Lekarskiej w W. z dnia 9 grudnia 2021r. W ocenie powoda bezpodstawne kierowanie go na badania Komisji Lekarskich, pomimo pozytywnych orzeczeń wydawanych w niedługim okresie czasu było przejawem szykanowania powoda. Wyżej wskazywane okoliczności doprowadziły do znacznego pogorszenia samopoczucia powoda oraz w jego ocenie do naruszenia podstawowego dobra osobistego powoda jakim jest godność. Następnie powód pismem z dnia 4 grudnia 2022r. ponownie zgłosił występowanie zjawisk dyskryminujących oraz nierówne, gorsze traktowanie w przedmiotowym miejscu pełnienia służby. To było kolejne pismo powoda, które nie zostało rozpatrzone. Powód zgłaszał fakt nierównego traktowania wobec niego w stosunku do pozostałych funkcjonariuszy. Powód w dniu 28 kwietnia 2022r. miał wykonywane badanie przez lekarza medycyny pracy, w czasie którego uzyskał informację, iż nie zachodzi konieczność zgłoszenia go na badania okresowe z uwagi na ważność badań z Centralnej Komisji Lekarskiej w W. z dnia 9 grudnia 2021r. oraz badań Komisji MSWiA w B.. Pismem z dnia 6 lutego 2023r. powód zgłosił również przykłady konkretnych sytuacji wskazujących na nierówne traktowanie jego osoby w miejscu pełnienia służby, tj. m.in. oczekiwanie na Komisję Lekarską w jednym pomieszczeniu socjalnym bez możliwości poruszania się po obiekcie, odmowa pozostawienia w systemie dwuzmianowym bez względu na przedłożone przez powoda orzeczenia lekarskie. Powodowi odmówiono pozostawienia go w systemie dwuzmianowym w okresie od dnia 1 stycznia 2021r. do dnia 31 czerwca 2021r., argumentując ową decyzję potrzebą rozwoju umiejętności i doświadczenia zawodowego powoda. Tymczasem zdaniem powoda uzasadnienie jest całkowicie bezpodstawne i bezzasadne z uwagi na fakt, iż w ciągu całego swojego stażu służby powód prowadził oddziaływania ochronne z osadzonymi typu zamkniętego, tymczasowo aresztowanymi, osadzonymi z aktywnymi kartami (...), a także niebezpiecznymi (...) przez okres ponad 10 lat. Ponadto, w ocenie powoda Kierownik DO kierując powoda do służby w systemie zmianowym w pawilonach typu zamkniętego nie dostosował się do zaleceń lekarza medycyny pracy (...) SW w Białymstoku z dnia 12.08.2019r. o przeciwskazaniu do pracy wymagającej długiego okresu stania i chodzenia w trakcie zmiany, czym charakteryzują się owe pawilony. Istotnym przejawem dóbr osobistych powoda była okoliczność kiedy powód oczekiwał na Rejonową Komisję Lekarską w pomieszczeniu socjalnym mieszczącym się przy wartowni Aresztu Śledczego w S. przez okres ok. 7 tygodni, podczas których powód musiał przebywać w jednym pomieszczeniu przez ok. 8 godzin bez możliwości poruszania się po terenie. Ponadto, na czas spożywania posiłków przez przełożonego powoda, powód musiał opuszczać ww. pomieszczenie, co uwłaczało jego godności. Wobec powyższego ww. sytuacja trwająca ok. 7 tygodni stanowiła przejaw mobbingu, gdyż powód był bez powodu przeniesiony do miejsca, gdzie nie miał kontaktu z innymi funkcjonariuszami. Bezpodstawne izolowanie funkcjonariusza od innych należy uznać za zachowanie o charakterze mobbingowym. Powód podkreślił, iż Kierownik DO po powrocie z urlopu powiedział mu, i ż„Nie będziesz tu tak siedział, pójdziesz na posterunek i będziesz udawał kukłę”. Kilka dni po owym incydencie powód był systematycznie wypraszany z ww. pomieszczenia na korytarz na czas spożywania posiłku przez Kierownika DO, co zdaniem powoda miało na celu obniżenie samopoczucia powoda, gdyż został on potraktowany jako „osoba gorsza" od przełożonego. Natomiast z informacji uzyskanych przez powoda inni funkcjonariusze oczekujący na Rejonową Komisję Lekarską mieli możliwość oczekiwania w swoim domu. Z powyższego jednoznacznie wynika, iż ww. sytuacje miały na celu poniżenie i zdeprecjonowanie osoby powoda w oczach innych funkcjonariuszy. Ponadto u powoda doszło do obniżenia poczucia własnej wartości, naruszenia podstawowego dobra osobistego jakim jest godność. Powód miał poczucie wykluczenia z grona współpracowników, a ponadto zaobserwował wzrost napięcia pomiędzy funkcjonariuszami. W ocenie powoda wszystkie przedstawione działania miały na celu i doprowadziły do zaniżonej oceny przydatności zawodowej powoda, do jego poniżenia, ośmieszenia, izolacji oraz wyeliminowania z zespołu funkcjonariuszy, co opiera się na obiektywnych kryteriach. Powód przestał wierzyć we własne możliwości. Wszelkie ww. sytuacje, a także brak reakcji co do zgłaszanych nieprawidłowości, które miały miejsce przez długi okres czasu, spowodowały wystąpienie i zaostrzenie objawów jednostki chorobowej powoda, tj. stał się on bardziej nerwowy, drażliwy, pojawiły się problemy z niespokojnym snem, a także częste koszmary senne. Ponadto powód odczuwał nieustanne zmęczenie i znużenie, miał problemy z koncentracją oraz zaobserwował wystąpienie problemów z pamięcią. Co więcej, powód odczuwał somatyczne bóle pleców oraz drętwienie nóg. Stosowanie działań o charakterze mobbingowym przyczyniło się do nieustannego odczuwania stresu przez powoda na myśl o konieczności pełnienia służby w kolejnym dniu. Powód wskazał, iż chętnie przychodził do jednostki, jednakże wraz z upływem czasu działania o charakterze mobbingowym doprowadziły do złego samopoczucia w miejscu pełnienia służby. Powód został pozbawiony chęci działania, do miejsca pełnienia służby przychodził coraz bardziej niechętnie. Powód nieustannie obawiał się, iż w miejscu pełnienia służby spotka go przykrość bądź nieprawidłowe zachowanie. Czuł się niedoceniany i lekceważony, przez co zaczął tłumić w sobie emocje, co przełożyło się na wystąpienie objawów somatycznych.

Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 18.08.2023r. Sąd uwzględnił powództwo w całości (nakaz zapłaty k. 60)

Pozwany Skarb Państwa - Areszt Śledczy w S. w zaskarżył w całości nakaz zapłaty i wniósł o oddalenie powództwa oraz zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu według norm przepisanych.

Wskazał, iż wszelkie działania podejmowane wobec powoda miały oparcie w obowiązującym stanie prawnym i w żadnym stopniu nie stanowiły mobbingu w miejscu pełnienia służby, molestowania (zgodnie z definicją zawartą w Zarządzeniu nr 32/2013 Dyrektora Generalnego Służby Więziennej), dyskryminacji bezpośredniej ani nierównego traktowania w miejscu pełnienia służby.

Warunki i tryb przyznawania dodatków do uposażenia zasadniczego o charakterze stałym, w szczególności wysokość tych dodatków, sposób ich obliczania, a w przypadku dodatku służbowego, także warunki jego obniżania, uwzględniając zakres obowiązków służbowych i ich specyfikę, określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 15 marca 2022 r. w sprawie dodatków o charakterze stałym do uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Więziennej (Dz. U. z 2022 r. poz. 663 ze zm.). W § 4 ust. 5 rozporządzenia określone zostały minimalne kwoty dodatku służbowego funkcjonariuszy SW. M. Ż. (1) posiadał ukończoną w 2006 roku szkołę podoficerską SW i zgodnie z § 4 ust. 5 pkt 3 jego dodatek służbowy nie mógł być niższy niż 400,00 zł miesięcznie. W dniu wejścia w życie rozporządzenia M. Ż. (1) posiadał dodatek służbowy w wysokości 560,00 zł miesięcznie. Zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, przy ustalaniu wysokości dodatku służbowego uwzględnia się prawidłowe wykonywanie obowiązków służbowych, w szczególności inicjatywę i samodzielność w realizacji zadań służbowych, terminowość i efektywność podejmowanych działań, posiadane kwalifikacje i umiejętności wykorzystywane na zajmowanym stanowisku, a także powierzenie nowych lub dodatkowych obowiązków służbowych lub wystąpienie innej istotnej zmiany warunków służby związanej ze zwiększeniem obowiązków, wymagającej zaangażowania funkcjonariusza w wykonywanie zadań służbowych. Zwrot „w szczególności” oznacza katalog otwarty przesłanek oceny poziomu wykonywania obowiązków służbowych. Do takich przesłanek należy także zaliczyć ocenę dyspozycyjności funkcjonariusza. M. Ż. (1) w okresie od stycznia 2015 r. do lutego 2023 r. przebywał na zwolnieniach lekarskich blisko 500 dni. Bezsprzecznym natomiast jest fakt, że częste i długotrwałe zwolnienia lekarskie negatywnie wpływają na funkcjonowanie komórek organizacyjnych SW i możliwość sprawnego realizowania zadań, jakie zostały nałożone na tą formację, szczególnie jeżeli chodzi o zadania wykonywane przez dział ochrony. Konstrukcja przepisów rozporządzenia dotyczących dodatku służbowego pozwala przyjąć, że dodatek ten, z racji jego przesłanek, nie ma charakteru gwarancyjnego, a bardziej pełni rolę motywacyjną, wynagradzając efektywność pracy lub równoważąc zwiększony zakres obowiązków i przy ustalaniu wysokości tego dodatku należy również brać pod uwagę brak efektywności w trakcie licznych nieobecności spowodowanych zwolnieniami lekarskimi. Przepis § 5 ust. 2 rozporządzenia stanowi natomiast, że w przypadku okresowego powierzenia nowych lub dodatkowych obowiązków służbowych lub wystąpienia okresowej, innej istotnej zmiany warunków służby wymagającej zwiększenia zaangażowania funkcjonariusza w wykonywanie zadań służbowych można ustalić dodatek służbowy na czas określony. W Areszcie Śledczym w S. w okresach sierpień - grudzień roku 2021 i 2022, na polecenie Dyrektora Generalnego SW, dodatki służbowe funkcjonariuszy podwyższane były na czas określony. W 2021 r. M. Ż. (1) miał podwyższony dodatek służbowy tylko na okres 1-31.12.2021 r. z uwagi na to, że w okresie 1-31.07.2021 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim, a następnie od 3.08.2021 r. do 21.09.2021 r. nie pełnił służby w związku ze skierowaniem go na komisję lekarską. W 2022 roku nie podwyższono dodatku służbowego na czas określony M. Ż. (1), ponieważ od dnia 12.08.2022 r. aż do dnia zwolnienia ze służby, tj. do 24.02.2023 r. (łącznie 197 dni), przebywał na zwolnieniu lekarskim. W obu wyżej opisanych przypadkach, uwzględniając fakt, że M. Ż. (1) nie wykonywał obowiązków służbowych (przebywał na zwolnieniu lekarskim lub nie wykonywał obowiązków służbowych pozostając do dyspozycji Dyrektora jednostki w oczekiwaniu na badanie komisji lekarskiej), podwyższenie mu dodatku służbowego w okresie od sierpnia do grudnia byłoby sprzeczne z § 5 ust. 2 rozporządzenia. Zaznaczyć należy, że czas, w którym M. Ż. (1) nie wykonywał obowiązków służbowych z powodu skierowania na komisję lekarską, zależał od wyznaczenia terminu badania przez komisję lekarską. Dodatkowo okres ten wydłużał się o czas doręczenia do Aresztu Śledczego w S. orzeczenia stwierdzającego czy funkcjonariusz jest zdolny do służby. Na powyższe terminy kierownictwo Aresztu Śledczego w S. nie miało wpływu. W okresie oczekiwania na badanie komisji lekarskiej M. Ż. (1) otrzymywał 100% uposażenia i pozostawał do dyspozycji Dyrektora jednostki, tj. przebywał na terenie aresztu, ale z uwagi na zaświadczenie lekarskie, zawierające polecenie skierowania na komisję lekarską, nie wykonywał obowiązków służbowych. W przedmiotowej sprawie w dniu 29.11.2021 r. do Dyrektora Aresztu Śledczego w S. wpłynął wniosek M. Ż. (1) z prośbą o pisemne wyjaśnienie kwestii dotyczących wysokości posiadanego przez niego dodatku służbowego. Po rozmowie z kierownikiem działu ochrony Aresztu Śledczego w S. oraz z Dyrektorem Jednostki, M. Ż. (1) na przedmiotowym wniosku zamieścił adnotację: „Proszę o nie nadawanie biegu tej notatce. Wszystko zostało wyjaśnione w rozmowie z przełożonym.” Adnotację własnoręcznie podpisał. Artykuł 111 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej stanowi, że funkcjonariusz może być skierowany do komisji lekarskiej z urzędu lub na jego wniosek - w celu określenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby, jak również związku poszczególnych chorób ze służbą. W myśl natomiast art. 112 ust. 4 tej ustawy, jeżeli jest to uzasadnione stanem zdrowia funkcjonariusza, jednostka służby medycyny pracy, działając z urzędu, może wystąpić do jego przełożonego z wnioskiem o skierowanie tego funkcjonariusza do komisji lekarskiej w celu określenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby, jak również związku poszczególnych schorzeń ze szczególnymi warunkami i właściwościami służby. Z wnioskiem o skierowanie do komisji lekarskiej może również wystąpić do swojego przełożonego funkcjonariusz. Z kolei zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, właściwym do kierowania funkcjonariusza Służby Więziennej na komisję lekarską jest kierownik jednostki organizacyjnej Służby Więziennej. Biorąc powyższe pod uwagę skierowanie M. Ż. (1) przez Dyrektora Aresztu Śledczego w S. na komisję lekarską, zarówno 03.08.2021 r., jak i 04.05.2022 r., nastąpiło zgodnie z przepisami prawa. W obu przypadkach Dyrektor Aresztu Śledczego w S. skierował funkcjonariusza na podstawie polecenia lekarza medycyny pracy zawartego w zaświadczeniach lekarskich wystawionych w związku z przeprowadzonymi badaniami kontrolnymi (zaświadczenie lekarskie z dnia 02.08.2021 r.) i okresowymi (zaświadczenie lekarskie (...) z dnia 28.04.2022 r.). Podkreślić należy, że M. Ż. (1) skorzystał ze swojego uprawnienia i raportem z dnia 03.11.2022 r. sam wystąpił do Dyrektora Aresztu Śledczego w S. o skierowanie na komisję lekarską (kopia w załączeniu), która orzeczeniem Nr (...)71- (...) z dnia 17 stycznia 2023 r. stwierdziła trwałą niezdolność M. Ż. (1) do (...). Potwierdza to, że wcześniejsze wnioski lekarza medycyny pracy o skierowanie M. Ż. (1) na komisję lekarską były uzasadnione. Na szczególne uwzględnienie zasługuje też fakt, że w części F wyżej wymienionego orzeczenia, w szczegółowym uzasadnieniu pojawiła się informacja o przebytej przez M. Ż. (1) terapii w 2020 r., czyli na kilka lat przed opisywanymi w pozwie sytuacjami. Biorąc pod uwagę również to, iż w przedmiotowym orzeczeniu wskazano, że M. Ż. (1), w związku z innymi jednostkami chorobowymi leczony był już w 2018 r., należy przyjąć, iż jego problemy zdrowotne pojawiły się na długo przed wydarzeniami wskazanymi w pozwie. Powód podniósł w uzasadnieniu pozwu, iż decyzją Kierownictwa D. Ochrony nie został dopuszczony do pełnienia służby, pomimo pozytywnego orzeczenia Centralnej Komisji Lekarskiej w W. z dnia 9 grudnia 2021 r. Faktem jest, że M. Ż. (1) od dnia 29.04.2022 r. nie został dopuszczony do pełnienia służby z uwagi na zaświadczenie lekarskie wydane przez Zakład Opieki Zdrowotnej (...) Służby Więziennej w B. z dnia 28.04.2022 r. podczas okresowych badań lekarskich funkcjonariuszy Aresztu Śledczego w S.. Lekarz (...) w tymże zaświadczeniu określił konieczność skierowania M. Ż. (1) na komisję lekarską MSWiA w celu ustalenia stopnia zdolności do służby. W obliczu tego, dopuszczenie do służby funkcjonariusza stanowiłoby spowodowanie sytuacji mogącej zagrozić jego zdrowiu, jak również stworzyć sytuację zagrażającą bezpieczeństwu jednostki w związku z możliwością niewłaściwego wykonywania obowiązków służbowych przez M. Ż. (1). Ponadto w uzasadnieniu pozwu wskazano, że powodowi odmówiono pozostawienia go w systemie dwuzmianowym w okresie od dnia 1 stycznia do 31 czerwca 2021 r. argumentując ową decyzję potrzebą rozwoju umiejętności i doświadczenia zawodowego powoda. Tymczasem owe uzasadnienie jest całkowicie bezpodstawne i bezzasadne z uwagi na fakt, iż w ciągu całego swojego stażu służby powód prowadził oddziaływania ochronne z osadzonymi typu zamkniętego, tymczasowo aresztowanymi, osadzonymi z aktywnymi kartami (...), a także niebezpiecznymi (...) przez okres ponad 10 lat. Ponadto w ocenie powoda Kierownik DO kierując powoda do służby w systemie zmianowym w pawilonach typu zamkniętego nie dostosował się do zaleceń lekarza medycyny pracy (...) (...) z dnia 12.08.2019 r. o przeciwwskazaniu do pracy wymagającej długiego okresu stania i chodzenia w trakcie zmian, czym charakteryzują się owe pawilony. Tymczasem w dniu 21.12.2020 r. M. Ż. (1) złożył wniosek do Dyrektora Aresztu Śledczego o pozostawienie go w systemie dwuzmianowym w oddziale II Pawilonu C na kolejny okres rozliczeniowy. Kierownik D. Ochrony nie poparł tego wniosku z uwagi na fakt, że powód przez cały rok 2020 pełnił służbę w systemie dwuzmianowym w zakładzie karnym typu półotwartego. Planując służby dla 150 funkcjonariuszy D. Ochrony brano pod uwagę różne aspekty i potrzeby służby oraz indywidualne potrzeby funkcjonariuszy, między innymi potrzebę rozwoju umiejętności i doświadczenia zawodowego M. Ż. (1) w pracy ze skazanymi z zakładu karnego typu zamkniętego po rocznej przerwie w pracy ze skazanymi tej kategorii. Z kolei w zakresie zarzutu niedostosowania się do zaleceń lekarza medycyny pracy (...) SW w Białymstoku z dnia 12.08.2019 r. o przeciwwskazaniu do pracy wymagającej długiego okresu stania i chodzenia należy zauważyć, że jest to zarzut niepoparty żadnymi badaniami, a więc gołosłowny. W Areszcie Śledczym w S. nie ma stanowisk pracy, na których wymagane są okresy wymuszonego długiego stania lub chodzenia (jak np. praca przy taśmie produkcyjnej). (...) czterozmianowy charakteryzuje się tym, że w ciągu tygodnia (7 dni) funkcjonariusz odbywa dwie służby dzienne i dwie służby nocne. W systemie dwuzmianowym natomiast są tylko służby dzienne i w tygodniu jest ich cztery. Biorąc pod uwagę, iż nocna służba oddziałowego w niewielkim stopniu wymaga chodzenia i stania, tygodniowe obciążenie fizyczne M. Ż. (1) pełniącego służbę w systemie czterozmianowym - było mniejsze niż w systemie dwuzmianowym. Powód w uzasadnieniu pozwu podniósł także, iż nader istotnym przejawem dóbr osobistych powoda była okoliczność kiedy powód oczekiwał na Rejonową Komisję Lekarską w pomieszczeniu socjalnym mieszczącym się przy wartowni Aresztu Ś. w S. przez okres ok. 7 tygodni, podczas których powód musiał przebywać w jednym pomieszczeniu przez ok. 8 godzin bez możliwości poruszania się po terenie. Ponadto na czas spożywania posiłków przez przełożonego powoda, powód musiał opuszczać ww. pomieszczenie, co uwłaczało jego godności. Co więcej, Kierownik DO po powrocie z urlopu powiedział powodowi, iż „Nie będziesz tu tak siedział, pójdziesz na posterunek i będziesz udawał kukłę”. Kilka dni po owym incydencie powód był systematycznie wypraszany z ww. pomieszczenia na korytarz na czas spożywania posiłku przez Kierownika DO, co zdaniem powoda miało na celu obniżenie samopoczucia powoda, gdyż został on potraktowany jako „osoba gorsza” od przełożonego. Tymczasem w czasie oczekiwania na Rejonową Komisję Lekarską M. Ż. (1) był do dyspozycji dyrektora Aresztu Śledczego w S. bez możliwości wykonywania pracy. Powodowi udostępnione zastało pomieszczenie socjalne, które znajduje się w całym kompleksie wartowni. M. Ż. (1) korzystał w tym czasie z kuchni, łazienki i sali odpraw i miał nieskrępowany dostęp do pomieszczenia wartowni, w którym przebywali dowódca zmiany i jego zastępca. Mógł również się poruszać po terenie przyległym do budynku administracyjnego. Po uzgodnieniu z Dyrektorem Aresztu byt również zwalniany z przebywania na terenie jednostki w celu załatwienia swoich spraw osobistych. Powód większość czasu przebywał w pomieszczeniu socjalnym przeznaczonym między innymi do spożywania posiłków przez funkcjonariuszy działu ochrony. Rzekome słowa Kierownika D. Ochrony dotyczące udawania kukły przez powoda nie zostały zaś poparte żadnymi dowodami. Wszystkie wnioski składane przez M. Ż. (1) do działającej w Areszcie Śledczym w S. komisji ds. relacji w środowisku służby i pracy, z uwagi na to, że dotyczyły działań podejmowanych przez Dyrektora Aresztu Śledczego w S., przekazane zostały do rozpatrzenia przez właściwą komisję działającą w Okręgowym Inspektoracie Służby Więziennej w O..

Pismem procesowym z dnia 30.10.2025r. (k. 112-113) pełn. powoda sprecyzowała, iż kwota 16.400,00 zł. to żądanie zadośćuczynienia za stosowanie wobec powoda działań o charakterze mobbingowym w miejscu pełnienia służby tj. w Areszcie Śledczym w S., molestowania i dyskryminację bezpośrednią, natomiast kwota 3.600,00 zł. to żądanie odszkodowania za nierówne traktowanie w miejscu pełnienia służby.

Kolejnym pismem procesowym z dnia 30.04.2024r. (k. 150-150v) pełn. powoda rozszerzyła żądanie pozwu w zakresie zadośćuczynienia w ten sposób, iż ostatecznie domagała się zasądzenia zadośćuczynienia w kwocie 46.400,00 zł.

W odpowiedzi na powyższe pozwany domagał się oddalenia powództwa w całości (pismo procesowe z dnia 20.05.2024r. k. 158).

Sąd ustalił, co następuje:

M. Ż. (1) od dnia 01.07.2004r. został przyjęty do Służby Więziennej. Służbę tę pełnił w Areszcie Śledczym w S., ostatnio na stanowisku starszego oddziałowego działu ochrony Aresztu Śledczego w S.. Służbę zakończył w dniu 14 lutego 2023r.

/dowód: dokumentacja w aktach osobowych powoda, w tym świadectwo służby k. 26/C akt osobowych/

Na rok 2021r. w I okresie rozliczeniowym Kierownik D. Ochrony (...) A. Z. (1) zaplanował M. Ż. służbę w systemie 4-zmianowym w Oddziałach Pawilonu B

Pismem z dnia 21.12.2020r. M. Ż. zwrócił się z wnioskiem do Dyrektora Aresztu Śledczego w S. o pozostawienie go w systemie dwuzmianowym w oddziale II Pawilonu C na kolejny okres rozliczeniowy od 01.01.2021r. do 31.06.2021r. motywując go ważnymi sprawami rodzinnymi i osobistymi.

Decyzją Z-cy Dyrektora AŚ A. K. z dnia 22.12.2020r. wniosku nie uwzględniono. Z-ca Dyrektora AŚ oparł się przy tym na opinii Kierownika D. Ochrony – A. Z. (1) , który wskazał, iż M. Ż. od stycznia 2020r. pełni służbę w systemie dwuzmianowym w Oddziale II Pawilonu C. Na rok 2021r. w I okresie rozliczeniowym zaplanowano funkcjonariuszowi służbę w systemie 4-zmianowym w Oddziałach Pawilonu B z uwagi na potrzebę rozwoju umiejętności i doświadczenia zawodowego funkcjonariusza w pracy ze skazanymi z zakładu karnego typu zamkniętego.

/dowód: wniosek powoda z dnia 21.12.2020r. k. 11, Informacyjne wysłuchanie powoda M. Ż. (1) na rozprawie w dniu 23.10.2023r. – protokół skrócony rozprawy z dnia 23.10.2023r. k. 103-106, przesłuchanie powoda M. Ż. (1) w charakterze strony na rozprawie w dniu 28.04.2025r. – protokół skrócony rozprawy z dnia 28.04.2025r. k. 265-266v, informacyjne wysłuchanie Dyrektora Aresztu Śledczego w S. A. K. na rozprawie w dniu 23.10.2023r. – protokół skrócony rozprawy z dnia 23.10.2023r. k. 103-106, przesłuchanie Dyrektora Aresztu Śledczego w S. M. S. w charakterze strony na rozprawie w dniu 28.04.2025r. – protokół skrócony rozprawy z dnia 28.04.2025r. k. 265-266v, zeznanie świadków: S. R. (1) na rozprawie w dniu 13.12.2023r. – protokół skrócony rozprawy z dnia 13.12. (...). k. 128-131v, W. O. na rozprawie w dniu 13.12.2023r. – protokół skrócony rozprawy z dnia 13.12. (...). k. 128-131v, T. J. na rozprawie w dniu 13.12.2023r. – protokół skrócony rozprawy z dnia 13.12.2023r. k. 128-131v, A. W. na rozprawie w dniu 13.12.2023r. – protokół skrócony rozprawy z dnia 13.12.2023r. k. 128-131v, , R. K. na rozprawie w dniu 15.02.2024r. – protokół skrócony rozprawy z dnia 15.02.2024r. k. 141-144, D. O. na rozprawie w dniu 15.02.2024r. – protokół skrócony rozprawy z dnia 15.02.2024r. k. 141-144, A. Z. (1) na rozprawie w dniu 15.02.2024r. – protokół skrócony rozprawy z dnia 15.02.2024r. k. 141-144,

W dniu 12.08.2019r. lekarz medycyny pracy wydał zaświadczenie o przeciwskazaniu do pracy M. Ż. wymagającej dłuższego stania i chodzenia oraz zalecił dostosowanie obuwia

W dniu 02.08.2021r. lekarz medycyny pracy polecił skierować M. Ż. na komisję lekarską MSWiA celem ustalenia stopnia zdolności do służby.

W dniu 14.09.2021r. komisja wydała orzeczenie nr (...) (...)- (...) i uznała M. Ż. za zdolnego do służby z rozpoznanie: „zaburzenia depresyjne i lękowe mieszane w przebiegu zaburzeń adaptacyjnych z aktualnie wyrównanym stanem psychicznym, przebyte złamanie śródstopia prawego leczone operacyjnie oraz złamanie V kości śródręcza prawego bez upośledzenia sprawności”.

Dyrektor AŚ w S. odwołał się od tego orzeczenia.

Centralna Komisja lekarska w dniu 09.12.2021r. wydała orzeczenie (...)788- (...) o utrzymaniu w mocy zaskarżonego orzeczenia.

W dniu 28.04.2022r. lekarz medycyny pracy podczas badań okresowych polecił skierować M. Ż. na komisję lekarską MSWiA celem ustalenia stopnia zdolności do służby.

M. Ż. (1) od dnia 29.04.2022 r. z uwagi na treść orzeczenia lekarskiego nie został dopuszczony do pełnienia służby.

Na polecenie Dyrektora AŚ powód oczekiwał na Rejonową Komisję Lekarską w pomieszczeniu socjalnym mieszczącym się przy wartowni Aresztu Śledczego w S. przez okres ok. 7 tygodni, podczas których musiał przebywać w jednym pomieszczeniu przez ok. 8 godzin bez możliwości poruszania się po terenie. Ponadto, na czas spożywania posiłków przez przełożonego powoda, powód musiał opuszczać ww. pomieszczenie. W związku z tą sytuacją Kierownik A. Z. (1) powiedział powodowi „Nie będziesz tu tak siedział, pójdziesz na posterunek i będziesz udawał kukłę”.

Wnioskiem z dnia 4.05.2022r., 04.11.2022r., wobec licznych absencji chorobowych i pogarszającym się stanem zdrowia psychicznego M. Ż., Dyrektor AŚ w S. wystąpił o ustalenie stanu zdrowia oraz zdolności psychicznej i fizycznej funkcjonariusza do służby.

W dniu 22.06.2022r. komisja lekarska w B. wydała orzeczenie nr (...)699- (...) i uznała M. Ż. za zdolnego do służby z ograniczeniem; rozpoznanie: „zaburzenia depresyjne i lękowe mieszane w przebiegu zaburzeń adaptacyjnych z aktualnie wyrównanym stanem psychicznym, przebyte złamanie śródstopia prawego leczone operacyjnie, złamanie V kości śródręcza prawego bez upośledzenia sprawności, nadciśnienie tętnicze i ZZA w okresie abstynencji”.

Wnioskiem z dnia 3.11.2022r. M. Ż. wystąpił o skierowanie go na komisję lekarską MSWiA z powodu pogarszającego się stanu zdrowia psychicznego, celem ustalenia jego przydatności do służby.

W dniu 17.01.2023r. komisja lekarska w B. wydała orzeczenie nr (...)71- (...) i uznała M. Ż. za trwale niezdolnego do służby z powodu zaburzeń depresyjnych i mieszanych.

Orzeczenie trwałej niezdolności M. Ż. do służby zostało potwierdzone w kolejnym orzeczeniu Komisji Lekarskiej MSWiA w B. z dnia 11.12.2024r. nr (...) (...)- (...)

/dowód: karta przebiegu służby i skierowanie k. 31, 32, karta badania profilaktycznego z dnia 7.11.2021r. k. k. 45-48, orzeczenie komisji lekarskiej k. 49-51, 52, 53-55, 57-58, 260-264, zaświadczenie lekarskie k. 76, wniosek k. 77, Informacyjne wysłuchanie powoda M. Ż. (1) na rozprawie w dniu 23.10.2023r. – protokół skrócony rozprawy z dnia 23.10.2023r. k. 103-106, przesłuchanie powoda M. Ż. (1) w charakterze strony na rozprawie w dniu 28.04.2025r. – protokół skrócony rozprawy z dnia 28.04.2025r. k. 265-266v, informacyjne wysłuchanie Dyrektora Aresztu Śledczego w S. A. K. na rozprawie w dniu 23.10.2023r. – protokół skrócony rozprawy z dnia 23.10.2023r. k. 103-106, przesłuchanie Dyrektora Aresztu Śledczego w S. M. S. w charakterze strony na rozprawie w dniu 28.04.2025r. – protokół skrócony rozprawy z dnia 28.04.2025r. k. 265-266v, zeznanie świadków: S. R. (1) na rozprawie w dniu 13.12.2023r. – protokół skrócony rozprawy z dnia 13.12. (...). k. 128-131v, W. O. na rozprawie w dniu 13.12.2023r. – protokół skrócony rozprawy z dnia 13.12. (...). k. 128-131v, T. J. na rozprawie w dniu 13.12.2023r. – protokół skrócony rozprawy z dnia 13.12.2023r. k. 128-131v, A. W. na rozprawie w dniu 13.12.2023r. – protokół skrócony rozprawy z dnia 13.12.2023r. k. 128-131v, , R. K. na rozprawie w dniu 15.02.2024r. – protokół skrócony rozprawy z dnia 15.02.2024r. k. 141-144, D. O. na rozprawie w dniu 15.02.2024r. – protokół skrócony rozprawy z dnia 15.02.2024r. k. 141-144, A. Z. (1) na rozprawie w dniu 15.02.2024r. – protokół skrócony rozprawy z dnia 15.02.2024r. k. 141-144, B. A. na rozprawie w dniu 06.05.2024r. – protokół skrócony rozprawy z dnia 06.05.2024r. k. 148-149, R. S. na rozprawie w dniu 06.05.2024r. – protokół skrócony rozprawy z dnia 06.05.2024r. k. 148-149,

Dodatki służbowe przyznawane są funkcjonariuszom Służby Więziennej w oparciu o przepisy ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej, rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 15 marca 2022 r. w sprawie dodatków o charakterze stałym do uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Więziennej, które uchyliło rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 stycznia 2016 r. w sprawie dodatków ó charakterze stałym do uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Więziennej ,(t. j. z 2016 r., poz. 2044), wytycznych Dyrektora Generalnego Służby Więziennej zawartych min. w piśmie z dnia 13.03.2017 r. L.dz. 1073.2017 oraz (...).101.24.2020.AJ z dnia 22.11.2022 r.

Zawarte w ww. pismach zasady kształtowania właściwej i racjonalnej polityki kadrowej wskazują przy awansach na jakie stanowisko służbowe oraz po ukończeniu jakich szkół SW dopuszczalne jest podwyższenie funkcjonariuszowi dodatku służbowego. W pozostałych przypadkach podwyższenie dodatku służbowego możliwe jest w ramach ściśle określonych na ten cel środków finansowych przyznawanych jednostce przez (...).

Funkcjonariusze otrzymujący uposażenie zasadnicze starszego oddziałowego w Areszcie Śledczym w S. otrzymują dodatki służbowe w wysokości od 400 zł do 700 zł.

W dniu 5 lipca 2021r. M. Ż. został przyznany dodatek o charakterze stałym do uposażenia zasadniczego – w kwocie 560 zł. (podwyżka o 80 zł.). Pozostali f-sze pełniący służbę na stanowisku oddziałowego i starszego oddziałowego otrzymali podwyżki od 80 do 230 zł. Na łączną kwotę przyznanego dla niektórych z funkcjonariuszy, duży wpływ miał fakt realizacji dodatkowych zadań służbowych (w ramach zastępstw pod nieobecność w służbie etatowego dowódcy lub zastępcy dowódcy zmiany) polegających na pełnieniu służby na stanowisku zastępcy dowódcy zmiany działu ochrony . M. Ż. (1) w latach 2020-2021 nie był wyznaczany do pełnienia służby na tym stanowisku.

M. Ż. (1) nie podniesiono również w tym okresie dodatku czasowego.

/dowód: teczka z protokołami z podziału środków finansowych na dodatki służbowe)

Pismem z dnia 28.11.2021r. M. Ż. zwrócił się do Dyrektora AŚ w S. o wyjaśnienie przyznania mu dodatku służbowego w kwocie 560 zł. podczas gdy inni funkcjonariusze o podobnym stażem służby otrzymali dodatki nie mniejsze niż 700 zł. Na tym wniosku M. Ż. dopisał: „Wnoszę o nienadawanie biegu tej notatce. Wszystko zostało wyjaśnione w rozmowie z przełożonym”.

W dniu 25.01.2023r. M. Ż. zwrócił się do Dyrektora AŚ w S. z raportem o zwiększenie dodatku służbowego ponad kwotę 560 zł. do wartości dodatku innych funkcjonariuszy zajmujących takie samo stanowisko, staż i miejsce pełnienia służby w jednostce.

Na wniosku tym kierownik D. kadr sporządził notatkę: „Na dzień 26.01.2023r. funkcjonariusz w okresie od 29.04.2022r. dwa razy pełnił służbę tj. w dniach 31.07.2022r. i 2.08.2022r. Niemal nieprzerwanie nie świadczył pracy przez 271 dni , w tym, 160 dni przebywał na zwolnieniu lekarskim. Dodatek służbowy ma charakter uznaniowy, w związku z powyższym nie popieram raportu funkcjonariusza. Wysokość dodatku służbowego funkcjonariusza nie może być niższa niż 400 zł. miesięcznie – w okresie służby stałej, po złożeniu egzaminu na pierwszy stopień oficerski. M. Ż. (1) skończył szkołę podoficerską SW, a jego dodatek służbowy wynosi obecnie 808 zł., w tym 560 zł. część podstawowa dodatku i 248 zł. – cześć ustalona zgodnie z zasadami realizacji podwyżki wynagrodzeń funkcjonariuszy od 01.01.2022r.”.

Bazując na tej opinii Dyrektor AŚ w S. odmówił zwiększenia dodatku służbowego .

W czerwcu 2021 r. Areszt Śledczy w S. otrzymał kwotę 5.800,00 zł z przeznaczeniem na regulację dodatków służbowych na stałe. Dodatki zostały przyznane z dniem 1 lipca 2021 r. dla 45 funkcjonariuszy, a stan zatrudnienia wynosił w tym okresie 229 funkcjonariuszy. Minimalna wysokość przyznanego dodatku wynosiła 80,00 zł a maksymalna - 200,00 zł. W gronie tym znalazło się 19 funkcjonariuszy pełniących służbę na stanowisku oddziałowego i st. oddziałowego D. Ochrony, w tym M. Ż. (1) pełniący służbę na stanowisku st. oddziałowego D. Ochrony, któremu podwyższono dodatek służbowy o kwotę 80,00 zł. Areszt Śledczy w S. otrzymał środki finansowe do podziału na dodatki służbowe czasowe na okres od 1 sierpnia 2021 r. do 31 grudnia 2021 r. Odgórnie zostało wydane polecenie, aby dodatki były przyznane na pięć miesięcy z podziałem na dwa okresy - na trzy miesiące oraz na dwa miesiące. W Areszcie Śledczym w S. na dzień 1 sierpnia 2021 r. pełniło służbę 227 funkcjonariuszy, a dodatek na okres sierpień - październik 2021 r. przyznano dla 163 funkcjonariuszy w wysokości od 75,00 zł do 400,00 zł miesięcznie. M. Ż. (1) ze względu na długotrwałą nieobecność w służbie przedmiotowego dodatku nie otrzymał. W listopadzie 2021 r. M. Ż. (1) również nie otrzymał dodatku służbowego czasowego ze względu na długotrwałą nieobecność w służbie. Ponadto kierownictwo jednostki mogło zadecydować o nieprzyznaniu funkcjonariuszowi dodatku służbowego czasowego, jeżeli były uwagi co do sposobu realizacji obowiązków służbowych. W listopadzie 2021 r. min. wysokość dodatku wynosiła 75,00 zł, a maks. - 330,00 zł. Na dzień 1 listopada 2021 r. służbę w jednostce pełniło 233 funkcjonariuszy, dodatek służbowy w listopadzie 2021 r. otrzymało 175 funkcjonariuszy. Na dzień 1 grudnia 2021 r. w jednostce pełniło służbę 233 funkcjonariuszy, a dodatek służbowy czasowy przyznano dla 172 funkcjonariuszy w wysokości od 200,00 zł do 330,00 zł. M. Ż. (1) w grudniu 2021 r. otrzymał przedmiotowy dodatek w kwocie 215 zł. W roku 2022 r. AŚ w S. otrzymał ponownie określoną kwotę do podziału na dodatki czasowe w okresie od 1 sierpnia 2022 r. do 31 grudnia 2022 r. Na dzień 1 sierpnia 2022 r. służbę w jednostce pełniło 228 funkcjonariuszy, a dodatki czasowe przyznano dla 202 funkcjonariuszy. Minimalna wysokość dodatku wynosiła 200,00 zł, a maksymalna - 340,00 zł. M. Ż. (1) otrzymał 340,00 zł dodatku. Ze względu na długotrwałą nieobecność w służbie trwającą nieprzerwanie od 12.08.2022 r. do 31.12.2022 r. M. Ż. (1) nie przyznano dodatku służbowego w okresie wrzesień - grudzień 2022 r. W okresie wrzesień - październik 2022 r. minimalna wysokość przyznanego dodatku wynosiła 200,00 zł, a maksymalna - 440,00 zł, zaś w okresie listopad - grudzień 2022 r. minimalna wysokość dodatku wynosiła 200,00 zł, a maksymalna - 500 zł.

/dowód: pismo k. 152, 156 akt osobowych, pismo k. 22, wniosek k. 75, pismo k. 94, Informacyjne wysłuchanie powoda M. Ż. (1) na rozprawie w dniu 23.10.2023r. – protokół skrócony rozprawy z dnia 23.10.2023r. k. 103-106, przesłuchanie powoda M. Ż. (1) w charakterze strony na rozprawie w dniu 28.04.2025r. – protokół skrócony rozprawy z dnia 28.04.2025r. k. 265-266v, informacyjne wysłuchanie Dyrektora Aresztu Śledczego w S. A. K. na rozprawie w dniu 23.10.2023r. – protokół skrócony rozprawy z dnia 23.10.2023r. k. 103-106, przesłuchanie Dyrektora Aresztu Śledczego w S. M. S. w charakterze strony na rozprawie w dniu 28.04.2025r. – protokół skrócony rozprawy z dnia 28.04.2025r. k. 265-266v, zeznanie świadka A. Z. (1) na rozprawie w dniu 15.02.2024r. – protokół skrócony rozprawy z dnia 15.02.2024r. k. 141-144, /

M. Ż. (1) skierował do Przewodniczącego Komisji do spraw relacji w środowisku służby i pracy Aresztu Śledczego w S. pismo datowane na dzień 1 grudnia 2021r., na podstawie którego zgłosił stosowanie wobec niego działań dyskryminujących w miejscu pełnienia służby więziennej. Wskazał, iż otrzymuje dodatek służbowy w mniejszej wysokości aniżeli inni funkcjonariusze z jednakowym stażem służby i doświadczeniem. Ponadto, powód poinformował, iż nie otrzymał należnego mu dodatku czasowego.

Następnie pismem datowanym na dzień 12 czerwca 2022r. M. Ż. ponownie zgłosił wystąpienie dyskryminacji w miejscu pełnienia służby oraz nierówne traktowanie w porównaniu do pozostałych funkcjonariuszy w jednostce, co zdaniem powoda naruszyło jego godność. Z uwagi na nieobecność członków Komisji powołanej na dzień 1 grudnia 2021r. powód wniósł o zajęcie stanowiska w sprawie przyznania mu dodatku służbowego w mniejszej wysokości aniżeli pozostałym funkcjonariuszom, co zgłaszał pismem datowanym na dzień 1 grudnia 2021r. Powód M. Ż. (1) podkreślił w piśmie iż wielokrotnie zgłaszał przełożonym istotne kwestie dotyczące konieczności wyrównania dodatku służbowego, dodatku czasowego, pozostawienia powoda w dwuzmianowym systemie służby. Powód nie uzyskał rozwiązania ww. sytuacji jego osoby w szczególności w odniesieniu do pozostałych funkcjonariuszy. Ponadto powód wskazywał, iż jest ciągle kierowany do stawienia się przed Komisją Lekarską. W ocenie powoda powyższe działania wskazują na niechęć do osoby powoda, gorsze traktowanie i dyskryminację funkcjonariusza z uwagi na zdiagnozowaną jednostkę chorobową. Wskazał również na przedwczesne i bezpodstawne skierowanie do lekarza medycyny pracy, które skutkowało niedopuszczeniem go do dalszego pełnienia służby.

Kolejnym zgłoszeniem z dnia 4.12.2022r. M. Ż. ponownie zgłosił występowanie zjawisk dyskryminujących oraz nierówne, gorsze traktowanie w miejscu pełnienia służby. Powód zgłosił fakt nierównego traktowania wobec wymienionego w stosunku do pozostałych funkcjonariuszy, zwłaszcza wobec ciągłego kierowania go na badanie przed Komisję lekarską MSWiA.

Komisja do spraw relacji w środowisku służby i pracy przy Okręgowym Inspektoracie Służby Więziennej w O. pismem z dnia 10.08.2023r. znak O./K.050.4.2023.KG stwierdziła, że ocena działań służbowych podejmowanych przez dyrektora Aresztu Śledczego w S. w stosunku do M. Ż., nie daje podstaw do stwierdzenia, że funkcjonariusz był poddawany dyskryminacji czy mobbingowi. Dodatki służbowe przyznawane są funkcjonariuszom Służby Więziennej w oparciu o przepisy ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej, rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 15 marca 2022 r. w sprawie dodatków o charakterze stałym do uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Więziennej, które uchyliło rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 stycznia 2016 r. w sprawie dodatków ó charakterze stałym do uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Więziennej (t.j. z 2016 r., poz. 2044), wytycznych Dyrektora Generalnego Służby Więziennej zawartych min. w piśmie z dnia 13.03.2017 r. L.dz. 1073.2017 oraz (...).101.24.2020.AJ. z dnia 22.11.2022 r. Zawarte w ww. pismach zasady kształtowania właściwej i racjonalnej polityki kadrowej wskazują przy awansach na jakie stanowisko służbowe oraz po ukończeniu jakich szkół SW dopuszczalne jest podwyższenie funkcjonariuszowi dodatku służbowego. W pozostałych przypadkach podwyższenie dodatku służbowego możliwe jest w ramach ściśle określonych na ten cel środków finansowych przyznawanych jednostce przez (...). Osoby otrzymujące uposażenie zasadnicze starszego oddziałowego w Areszcie Śledczym w S. otrzymują dodatki służbowe w wysokości od 400 zł do 700 zł. W czerwcu 2021 r. na odprawie służbowej została podjęta decyzja o podwyższeniu M. Ż. dodatku służbowego o 80 zł. W listopadzie 2021 r. funkcjonariusz złożył wniosek o zwiększenie wysokości dodatku służbowego i jak wynika z wyjaśnień mjr. A. Z. (1) po rozmowie z Dyrektorem jednostki M. Ż. stwierdził, że przyjmuje przedstawione mu wyjaśnienia. Niezrozumiałe jest więc, zdaniem Komisji powielanie tych samych zarzutów w kolejnych pismach i twierdzenie że kwestie podwyższania dodatku służbowego nie zostały wyjaśnione. Odnosząc się do zarzutu zbyt częstego kierowania M. Ż. do Rejonowej Komisji Lekarskiej w B. Komisja poinformowała że skierowanie każdorazowo odbywało się na pisemne polecenie lekarza medycyny pracy. Odwołanie się Dyrektora jednostki od orzeczenia Nr (...) (...)- (...) z dnia 14.09.2021 r. wydanego przez Rejonową Komisję Lekarską w B. jest zgodne z zawartym w ww. orzeczeniu pouczeniem, które stanowi że zarówno funkcjonariusz jak i kierownik jednostki ma prawo wnieść odwołanie do Centralnej Komisji Lekarskiej w W.. Skorzystanie więc przez dyrektora jednostki z przysługującego mu prawa nie jest przejawem nierównego traktowania bądź mobbingu. Ponadto jak wynika z wyjaśnień kpt. J. K. w okresie oczekiwania na wyznaczenie terminu badania przez komisję zarówno w 2021 r. jak i 2022 r. M. Ż. otrzymywał 100% uposażenia i był zwolniony z obowiązku pełnienia służby. Odnosząc się do zarzutu niepozostawienia funkcjonariusza w dwuzmiennym systemie czasu służby Komisja poinformowała, że kierownik działu ochrony podejmując decyzję o zmianie miejsca pełnienia służby kierował się potrzebą rozwoju umiejętności i doświadczenia zawodowego funkcjonariusza w pracy ze skazanymi z zakładu karnego typu zamkniętego. Powyższe stanowisko mjr A. Z. (1) zawarł na napisanym przez M. Ż. w dniu 21.12.2020 r. wniosku, a zapoznanie się z powyższą decyzją funkcjonariusz potwierdził własnoręcznym podpisem.

/dowód: zgłoszenie k. 14, 16, 17, pismo k. 90, Informacyjne wysłuchanie powoda M. Ż. (1) na rozprawie w dniu 23.10.2023r. – protokół skrócony rozprawy z dnia 23.10.2023r. k. 103-106, przesłuchanie powoda M. Ż. (1) w charakterze strony na rozprawie w dniu 28.04.2025r. – protokół skrócony rozprawy z dnia 28.04.2025r. k. 265-266v, informacyjne wysłuchanie Dyrektora Aresztu Śledczego w S. A. K. na rozprawie w dniu 23.10.2023r. – protokół skrócony rozprawy z dnia 23.10.2023r. k. 103-106, przesłuchanie Dyrektora Aresztu Śledczego w S. M. S. w charakterze strony na rozprawie w dniu 28.04.2025r. – protokół skrócony rozprawy z dnia 28.04.2025r. k. 265-266v/

Na kilka lat przed 2020r. M. Ż. zaczął leczyć się psychiatrycznie w warunkach ambulatoryjnych z powodu zaburzeń depresyjnych (prawdopodobnie adaptacyjnych, związanych ze stresowymi warunkami w pracy), równolegle zaczął nadużywać alkoholu.

Nie stwierdza się u M. Ż. objawów nasilonych zaburzeń pamięci świeżej, czy trwałej. Występują u niego objawy obniżonego nastroju i lęku o umiarkowanym nasileniu.

Stwierdza się występowanie u powoda występowanie trudności psychologicznych, które wiąże on z przeżyciami związanymi ze działalnością zawodową w Służbie Więziennej. Czuje się nierówno, gorzej traktowany w porównaniu z innymi strażnikami więziennymi. W związku ze służbą i jej konsekwencjami zgłasza: zaburzenia snu; trudności z efektywnym radzeniem sobie ze stresem; napięcie psychoruchowe; autoagresja; obniżenie samooceny, poczucia własnej wartości i zaufania do siebie; zaburzenia koncentracji uwagi; zaburzenia snu i łaknienia; zmiana stylu życia - wycofanie z kontaktów społecznych; rezygnacja z hobby; objawy psychosomatyczne. Rozpoznano u M. Ż.: zaburzenia lękowe i depresyjne mieszane oraz uzależnienie od alkoholu w okresie abstynencji.

Odczuwanie przez M. Ż. objawów somatycznych z istotnym prawdopodobieństwem mogło być związane ze stresującymi warunkami w miejscu pełnienia służby; symptomy występujące u powoda z istotnym prawdopodobieństwem mogły być związane ze stresem występującym w miejscu zatrudnienia; powód nie doznał trwałego uszczerbku na zdrowiu- cierpi na zaburzenia z kręgu nerwicowych i rokowanie co do wyleczenia jest pomyślne; powód pomimo zakończenia pełnienia służby nadal odczuwa skutki i konsekwencje stresu związanego ze służbą. Praca w Służbie Więziennej ze względu na swoją specyfikę i uwarunkowania należy do zajęć niosących ze sobą ekstremalne obciążenie układu nerwowego i duży odsetek funkcjonariuszy ulega dekompensacji stanu psychicznego w różnych formach i różnym nasileniu.

Specyfika służby i warunki pracy mogą łączyć się w związku skutkowo-przyczynowym z rozpoznawanymi zaburzeniami lękowymi i depresyjnymi mieszanymi.

/dowód: dokumentacja medyczna k. 36-48, 174-178, 256-259, opinia sądowa lekarsko psychologiczna sporządzona przez biegłych: R. E. – psychiatra, A. C. – psycholog, k. 167-173, 222-223/

Jednomiesięczne wynagrodzenie powoda M. Ż. liczone jak ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy wynosiło 6.546,00 zł. (por. zaświadczenie k. 95)

Sąd zważył, co następuje:

Droga sądowa w sprawach dotyczących mobbingu w przypadku funkcjonariuszy Służby Więziennej – w odróżnieniu od pracowników podlegających rygorom Kodeksu pracy – jest możliwa, jednak na zasadach ogólnych w sprawach o ochronę dóbr osobistych.

Z kolei w zakresie dochodzenia praw z tytułu naruszenia zasady równego traktowania. funkcjonariusze mają możliwość dochodzenia ich w trybie przepisów ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o wdrożeniu niektórych przepisów Unii Europejskiej w zakresie równego traktowania.

Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o wdrożeniu niektórych przepisów Unii Europejskiej w zakresie równego traktowania (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1175 ze zm.) :

(art. 3) Przez dyskryminację bezpośrednią - rozumie się przez sytuację, w której osoba fizyczna ze względu na płeć, rasę, pochodzenie etniczne, narodowość, religię, wyznanie, światopogląd, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną jest traktowana mniej korzystnie niż jest, była lub byłaby traktowana inna osoba w porównywalnej sytuacji; przez dyskryminację pośrednią - rozumie się sytuację, w której dla osoby fizycznej ze względu na płeć, rasę, pochodzenie etniczne, narodowość, religię, wyznanie, światopogląd, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną na skutek pozornie neutralnego postanowienia, zastosowanego kryterium lub podjętego działania występują lub mogłyby wystąpić niekorzystne dysproporcje lub szczególnie niekorzystna dla niej sytuacja, chyba że postanowienie, kryterium lub działanie jest obiektywnie uzasadnione ze względu na zgodny z prawem cel, który ma być osiągnięty, a środki służące osiągnięciu tego celu są właściwe i konieczne; molestowanie - to każde niepożądane zachowanie, którego celem lub skutkiem jest naruszenie godności osoby fizycznej i stworzenie wobec niej zastraszającej, wrogiej, poniżającej, upokarzającej lub uwłaczającej atmosfery; nierówne traktowanie - to traktowanie osób fizycznych w sposób będący jednym lub kilkoma z następujących zachowań: dyskryminacją bezpośrednią, dyskryminacją pośrednią, molestowaniem, molestowaniem seksualnym, a także mniej korzystnym traktowaniem osoby fizycznej wynikającym z odrzucenia molestowania lub molestowania seksualnego lub podporządkowania się molestowaniu lub molestowaniu seksualnemu, oraz zachęcanie do takich zachowań i nakazywanie tych zachowań; zasada równego traktowania - to brak jakichkolwiek zachowań stanowiących nierówne traktowanie.

Art. 8 [Inne przejawy zasady równego traktowania]

1. Zakazuje się nierównego traktowania osób fizycznych ze względu na płeć, rasę, pochodzenie etniczne, narodowość, religię, wyznanie, światopogląd, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną w zakresie:

1) podejmowania kształcenia zawodowego, w tym dokształcania, doskonalenia, przekwalifikowania zawodowego oraz praktyk zawodowych;

2) warunków podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej lub zawodowej, w tym w szczególności w ramach stosunku pracy albo pracy na podstawie umowy cywilnoprawnej;

3) przystępowania i działania w związkach zawodowych, organizacjach pracodawców oraz samorządach zawodowych, a także korzystania z uprawnień przysługujących członkom tych organizacji;

4) dostępu i warunków korzystania z form pomocy określonych w ustawie z dnia 20 marca 2025 r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia oferowanych przez publiczne służby zatrudnienia, Ochotnicze Hufce Pracy, agencje zatrudnienia i instytucje szkoleniowe oraz form pomocy oferowanych przez inne podmioty działające na rzecz zatrudnienia, rozwoju zasobów ludzkich i przeciwdziałania bezrobociu.

Art. 13 [Prawo do odszkodowania]

1. Każdy, wobec kogo zasada równego traktowania została naruszona, ma prawo do odszkodowania.

2. W sprawach naruszenia zasady równego traktowania stosuje się przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz.U. z 2024 r. poz. 1061).

Art. 14 [Odpowiednie stosowanie KPC, uprawdopodobnienie naruszenia, ciężar dowodu]

1. Do postępowań o naruszenie zasady równego traktowania stosuje się przepisy ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 1550, z późn. zm.).

2. Kto zarzuca naruszenie zasady równego traktowania, uprawdopodobnia fakt jej naruszenia.

3. W przypadku uprawdopodobnienia naruszenia zasady równego traktowania ten, któremu zarzucono naruszenie tej zasady, jest obowiązany wykazać, że nie dopuścił się jej naruszenia.

W korelacji z powyższymi przepisami pozostaje Zarządzenie Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia 18.07.2013r. nr (...) w sprawie zapobiegania i przeciwdziałania zjawiskom mobbingu, dyskryminacji i molestowania w Służbie Więziennej.

W rozumieniu przepisów tego Zarządzenia:

- przez dyskryminację, rozumie się nierówne, gorsze traktowanie kogoś, na przykład

z powodu płci, rasy lub pochodzenia etnicznego, wieku, religii lub wyznania,

niepełnosprawności albo orientacji seksualnej, zarówno na etapie starania się o pracę,

jak i jej wykonywania. Dyskryminacją w zatrudnieniu jest każde bezprawne

pozbawienie lub ograniczenie praw wynikających ze stosunku pracy lub slużby albo

nierówne traktowanie funkcjonariuszy albo pracowników ze względu na dyskryminujące kryterium, a także przyznanie z tych samych względów niektórym

funkcjonariuszom albo pracownikom mniejszych praw niż te, z których korzystają

funkcjonariusze albo pracownicy znajdujący sig w tej samej sytuacji faktycznej i

prawnej. Dyskryminacja w zatrudnieniu może przybrać formę bezpośrednią - wtedy,

gdy ktoś jest jawnie traktowany gorzej, niż inna osoba znajdująca się w podobnej

sytuacji, bądź pośrednią - wtedy, gdy jakiś przepis, kryterium albo praktyka, chociaż

z pozoru dla wszystkich powodują takie same skutki, to jednak w stosunku do

niektórych osób mogą doprowadzić, do szczególnie niekorzystnej sytuacji;

- przez molestowanie, rozumie się każde zachowanie, którego celem lub skutkiem

jest naruszenie godności albo poniżenie lub upokorzenie, a nie tylko zachowanie na

tle poszczególnych kryteriów dyskryminacji. Szczególną formą molestowania jest

molestowanie seksualne, oznaczające każde nieakceptowane zachowanie o

charakterze seksualnym lub odnoszące się do płci funkcjonariusza lub pracownika

którego celem lub skutkiem jest naruszenie godności lub poniżenie albo upokorzenie

pracownika.

Z kolei, definicję mobbingu zawiera art. 94 ³ §2 kodeksu pracy. Mobbing zatem oznacza działania lub zachowania dotyczące pracownika lub skierowane przeciwko pracownikowi, polegające na uporczywym i długotrwałym nękaniu lub zastraszaniu pracownika, wywołujące u niego zaniżoną ocenę przydatności zawodowej, powodujące lub mające na celu poniżenie lub ośmieszenie pracownika, izolowanie go lub wyeliminowanie z zespołu współpracowników. Pracownik, u którego mobbing wywołał rozstrój zdrowia, może dochodzić od pracodawcy odpowiedniej sumy tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę (§3).

W ocenie Sądu uzasadnione jest w rozpoznawanej sprawie jedynie żądanie zapłaty zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych i godności powoda w związku z doznanym molestowaniem związanym z poleceniem przebywania na terenie jednostki w oczekiwaniu na komisję lekarską w okresie IV-VI 2022r.

Nie był sporny fakt przebywania w tym okresie (ok. 7 tygodni) na terenie jednostki. W tym czasie powód został zobowiązany do pozostawania w godzinach służby bez obowiązku jej świadczenia, w pomieszczeniu socjalnym w pobliżu wartowni. Nie mógł się poruszać po terenie jednostki. Szczególnie upokarzające dla powoda były sytuacje, gdy na czas spożywania posiłków przez przełożonego powoda i towarzyszących mu funkcjonariuszy, musiał on opuszczać ww. pomieszczenie. Ponadto kierownik A. Z. (1) powiedział powodowi „Nie będziesz tu tak siedział, pójdziesz na posterunek i będziesz udawał kukłę”. Takie sytuacje niewątpliwie uwłaczały godności powoda. Długość trwania tej sytuacji (ok. 7 tygodni) oraz fakt, iż inni funkcjonariusze oczekujący na komisję lekarską mieli możliwość pozostawania w domach świadczy jednoznacznie o tym, zdaniem Sądu, iż pracodawca dopuścił się wobec powoda molestowania ukierunkowanego na poniżenie, upokorzenie, odebranie godności co wyczerpuje znamiona molestowania.

Okoliczności powyższe stanowczo wynikają z depozycji powoda (por. informacyjne wysłuchanie powoda M. Ż. (1) na rozprawie w dniu 23.10.2023r. – protokół skrócony rozprawy z dnia 23.10.2023r. k. 103-106, przesłuchanie powoda M. Ż. (1) w charakterze strony na rozprawie w dniu 28.04.2025r. – protokół skrócony rozprawy z dnia 28.04.2025r. k. 265-266v) oraz z zeznań świadków: S. R. (1) na rozprawie w dniu 13.12.2023r. – protokół skrócony rozprawy z dnia 13.12. (...). k. 128-131v, W. O. na rozprawie w dniu 13.12.2023r. – protokół skrócony rozprawy z dnia 13.12. (...). k. 128-131v, T. J. na rozprawie w dniu 13.12.2023r. – protokół skrócony rozprawy z dnia 13.12.2023r. k. 128-131v, A. W. na rozprawie w dniu 13.12.2023r. – protokół skrócony rozprawy z dnia 13.12.2023r. k. 128-131v, , R. K. na rozprawie w dniu 15.02.2024r. – protokół skrócony rozprawy z dnia 15.02.2024r. k. 141-144, D. O. na rozprawie w dniu 15.02.2024r. – protokół skrócony rozprawy z dnia 15.02.2024r. k. 141-144, B. A. na rozprawie w dniu 06.05.2024r. – protokół skrócony rozprawy z dnia 06.05.2024r. k. 148-149, R. S. na rozprawie w dniu 06.05.2024r. – protokół skrócony rozprawy z dnia 06.05.2024r. k. 148-149,

Natomiast relacje przedstawicieli pracodawcy (tu: informacyjne wysłuchanie Dyrektora Aresztu Śledczego w S. A. K. na rozprawie w dniu 23.10.2023r. – protokół skrócony rozprawy z dnia 23.10.2023r. k. 103-106, przesłuchanie Dyrektora Aresztu Śledczego w S. M. S. w charakterze strony na rozprawie w dniu 28.04.2025r. – protokół skrócony rozprawy z dnia 28.04.2025r. k. 265-266v, zeznanie świadka A. Z. (1) na rozprawie w dniu 15.02.2024r. – protokół skrócony rozprawy z dnia 15.02.2024r. k. 141-144) w kwestii przyczyn i okoliczności przebywania powoda M. Ż. w pomieszczeniu socjalnym w oczekiwaniu na komisję lekarską, w ocenie Sądu, nie są wiarygodne i ukierunkowane są na wybielenie nagannej postawy pozwanej jednostki wobec powoda.

Z relacji powoda i w/w świadków zeznających zgodnie z jego wersją jednoznacznie wynika, że pracodawca dopuścił się w analizowanej kwestii naruszenia godności powoda, doprowadził do jego upokorzenia i poniżenia. Świadkowie stanowczo relacjonowali w kwestii stanu odczuć powoda, tak jak je obserwowali i wynika z tych relacji, że omawiana sytuacja była dla powoda poniżająca, wiązała się z trudnymi przeżyciami. Z drugiej strony jednoznacznie wynika, iż pracodawca świadomie doprowadził do jej zaistnienia i utrzymywania.

W pozostałym zakresie, w ocenie Sądu, ustalone zdarzenia nie uzasadniają odpowiedzialności pozwanego pracodawcy za dyskryminację powoda, jego nierówne traktowanie w zatrudnieniu i mobbing.

Służba Więzienna ma to do siebie, że o przeznaczeniu funkcjonariuszy i miejscu pełnienia przez nich służby decydują autonomicznie przełożeni, a funkcjonariusze, decydując się na pełnienie tej służby, przyjmują wynikające z niej ograniczenia, czyli hierarchiczność struktury i obowiązek podporządkowania się rozkazom i poleceniom przełożonych.

Zaplanowanie M. Ż. służby w systemie 4-zmianowym w Oddziałach Pawilonu B na rok 2021r. w I okresie rozliczeniowym było związane z potrzebą rozwoju umiejętności i doświadczenia zawodowego funkcjonariusza w pracy ze skazanymi z zakładu karnego typu zamkniętego (por. zeznanie świadka A. Z. (1) na rozprawie w dniu 15.02.2024r. – protokół skrócony rozprawy z dnia 15.02.2024r. k. 141-144).

Mimo, że pismem z dnia 21.12.2020r. M. Ż. zwrócił się z wnioskiem do Dyrektora Aresztu Śledczego w S. o pozostawienie go w systemie dwuzmianowym w oddziale II Pawilonu C na kolejny okres rozliczeniowy od 01.01.2021r. do 31.06.2021r. motywując go ważnymi sprawami rodzinnymi i osobistymi, to jednak Dyrektor AŚ w S. odmówił tej prośbie. Sąd zwraca przy tym uwagę na nieprecyzyjne przyczyny, usprawiedliwiające wniosek powoda.

Zaś sama okoliczność, że inny funkcjonariusz (S. R.) popierał wniosek M. Ż. o pozostawieniu go na dotychczasowym miejscu pełnienia służby, nie był wiążący dla przełożonych powoda. Jednocześnie powód nie wykazał, w jaki sposób jednostka chorobowa miałaby stanowić kryterium jego nierównego traktowania, ani że wobec innych funkcjonariuszy AŚ w S. nie stosowano zamiany miejsc pełnienia służby.

Decyzją Z-cy Dyrektora AŚ A. K. z dnia 22.12.2020r. wniosku nie uwzględniono. Z-ca Dyrektora AŚ oparł się przy tym na opinii Kierownika D. Ochrony – A. Z. (1) , który wskazał, iż M. Ż. od stycznia 2020r. pełni służbę w systemie dwuzmianowym w Oddziale II Pawilonu C. Na rok 2021r. w I okresie rozliczeniowym zaplanowano funkcjonariuszowi służbę w systemie 4-zmianowym w Oddziałach Pawilonu B z uwagi na potrzebę rozwoju umiejętności i doświadczenia zawodowego funkcjonariusza w pracy ze skazanymi z zakładu karnego typu zamkniętego.

Nie ma dowodów, żeby przyczyną przeniesienia powoda na nowe miejsce pełnienia służby była przesłanka dyskryminująca; decyzje kadrowe były uzasadnione potrzebą służby i rozwoju zawodowego powoda. Samo niezadowolenie powoda ze zmiany nie świadczy jeszcze, że zamiana była wyrazem niesprawiedliwego traktowania.

Funkcjonariusze otrzymujący uposażenie zasadnicze starszego oddziałowego w Areszcie Śledczym w S. otrzymują dodatki służbowe w wysokości od 400 zł do 700 zł.

W dniu 5 lipca 2021r. M. Ż. został przyznany dodatek o charakterze stałym do uposażenia zasadniczego – w kwocie 560 zł. (podwyżka o 80 zł.). Pozostali f-sze pełniący służbę na stanowisku oddziałowego i starszego oddziałowego otrzymali podwyżki od 80 do 230 zł. Na łączną kwotę przyznanego dla niektórych z funkcjonariuszy, duży wpływ miał fakt realizacji dodatkowych zadań służbowych (w ramach zastępstw pod nieobecność w służbie etatowego dowódcy lub zastępcy dowódcy zmiany) polegających na pełnieniu służby na stanowisku zastępcy dowódcy zmiany działu ochrony. M. Ż. (1) w latach 2020-2023 nie był wyznaczany do pełnienia służby na tym stanowisku (por. wyjaśnienie sporządzone na wyciągu z protokołu z podziału środków finansowych na dodatki służbowe z dnia 29.06.2021r. przez specjalistę działu Kadr AŚ w S. – J. K. (w odrębnej teczce).

M. Ż. (1) nie podniesiono również w tym okresie dodatku czasowego.

/ teczka z protokołami z podziału środków finansowych na dodatki służbowe)

Pismem z dnia 28.11.2021r. M. Ż. zwrócił się do Dyrektora AŚ w S. o wyjaśnienie przyznania mu dodatku służbowego w kwocie 560 zł. podczas gdy inni funkcjonariusze o podobnym stażem służby otrzymali dodatki nie mniejsze niż 700 zł.

Na tym wniosku M. Ż. dopisał: „Wnoszę o nienadawanie biegu tej notatce. Wszystko zostało wyjaśnione w rozmowie z przełożonym”.

W dniu 25.01.2023r. M. Ż. zwrócił się do Dyrektora AŚ w S. z raportem o zwiększenie dodatku służbowego ponad kwotę 560 zł. do wartości dodatku innych funkcjonariuszy zajmujących takie samo stanowisko, staż i miejsce pełnienia służby w jednostce.

Na wniosku tym kierownik D. kadr sporządził notatkę: „Na dzień 26.01.2023r. funkcjonariusz w okresie od 29.04.2022r. dwa razy pełnił służbę tj. w dniach 31.07.2022r. i 2.08.2022r. Niemal nieprzerwanie nie świadczył pracy przez 271 dni, w tym 160 dni przebywał na zwolnieniu lekarskim. Dodatek służbowy ma charakter uznaniowy, w związku z powyższym nie popieram raportu funkcjonariusza. Wysokość dodatku służbowego funkcjonariusza nie może być niższa niż 400 zł. miesięcznie – w okresie służby stałej, po złożeniu egzaminu na pierwszy stopień oficerski. M. Ż. (1) skończył szkołę podoficerską SW, a jego dodatek służbowy wynosi obecnie 808 zł., w tym 560 zł. część podstawowa dodatku i 248 zł. – część ustalona zgodnie z zasadami realizacji podwyżki wynagrodzeń funkcjonariuszy od 01.01.2022r.”.

Bazując na tej opinii Dyrektor AŚ w S. odmówił zwiększenia dodatku służbowego.

Areszt Śledczy w S. otrzymał środki finansowe do podziału na dodatki służbowe czasowe na okres od 1 sierpnia 2021 r. do 31 grudnia 2021 r. Odgórnie zostało wydane polecenie, aby dodatki były przyznane na pięć miesięcy z podziałem na dwa okresy - na trzy miesiące oraz na dwa miesiące. W Areszcie Śledczym w S. na dzień 1 sierpnia 2021 r. pełniło służbę 227 funkcjonariuszy, a dodatek na okres sierpień - październik 2021 r. przyznano dla 163 funkcjonariuszy w wysokości od 75,00 zł do 400,00 zł miesięcznie. M. Ż. (1) ze względu na długotrwałą nieobecność w służbie przedmiotowego dodatku nie otrzymał. W listopadzie 2021 r. M. Ż. (1) również nie otrzymał dodatku służbowego czasowego ze względu na długotrwałą nieobecność w służbie.

Ponadto kierownictwo jednostki mogło zadecydować o nieprzyznaniu funkcjonariuszowi dodatku służbowego czasowego, jeżeli były uwagi co do sposobu realizacji obowiązków służbowych. W listopadzie 2021 r. min. wysokość dodatku wynosiła 75,00 zł, a maks. - 330,00 zł. Na dzień 1 listopada 2021 r. służbę w jednostce pełniło 233 funkcjonariuszy, dodatek służbowy w listopadzie 2021 r. otrzymało 175 funkcjonariuszy. Na dzień 1 grudnia 2021 r. w jednostce pełniło służbę 233 funkcjonariuszy, a dodatek służbowy czasowy przyznano dla 172 funkcjonariuszy w wysokości od 200,00 zł do 330,00 zł. M. Ż. (1) w grudniu 2021 r. otrzymał przedmiotowy dodatek w kwocie 215 zł. W roku 2022 r. AŚ w S. otrzymał ponownie określoną kwotę do podziału na dodatki czasowe w okresie od 1 sierpnia 2022 r. do 31 grudnia 2022 r. Na dzień 1 sierpnia 2022 r. służbę w jednostce pełniło 228 funkcjonariuszy, a dodatki czasowe przyznano dla 202 funkcjonariuszy. Minimalna wysokość dodatku wynosiła 200,00 zł, a maksymalna - 340,00 zł. M. Ż. (1) otrzymał 340,00 zł dodatku. Ze względu na długotrwałą nieobecność w służbie trwającą nieprzerwanie od 12.08.2022 r. do 31.12.2022 r. M. Ż. (1) nie przyznano dodatku służbowego w okresie wrzesień - grudzień 2022 r. W okresie wrzesień - październik 2022 r. minimalna wysokość przyznanego dodatku wynosiła 200,00 zł, a maksymalna - 440,00 zł, zaś w okresie listopad - grudzień 2022 r. minimalna wysokość dodatku wynosiła 200,00 zł, a maksymalna - 500 zł.

W ocenie Sądu, powód nie udowodnił, aby decyzje pozwanego w zakresie ustalania prawa do dodatku czasowego i wysokości dodatku służbowego stałego wynikały z dyskryminacyjnej przesłanki. Sam fakt, iż powód otrzymał niższy dodatek służbowy od innych funkcjonariuszy lub nie otrzymał dodatku czasowego nie świadczy jeszcze o nierównym, dyskryminacyjnym traktowaniu.

Oczywiście, funkcjonariusz może być niezadowolony z takiej sytuacji, która jednak jest obojętna z punktu widzenia odpowiedzialności pozwanego za dyskryminację i nierówne traktowanie w wynagrodzeniu.

Pozwany AŚ w S. wykazał bowiem obiektywnie, iż na łączną kwotę przyznanego dla niektórych z funkcjonariuszy dodatku służbowego o charakerze stałym, duży wpływ miał fakt realizacji dodatkowych zadań służbowych (w ramach zastępstw pod nieobecność w służbie etatowego dowódcy lub zastępcy dowódcy zmiany) polegających na pełnieniu służby na stanowisku zastępcy dowódcy zmiany działu ochrony. M. Ż. (1) w latach 2020-2023 nie był wyznaczany do pełnienia służby na tym stanowisku.

Niebagatelną kwestią były również absencje chorobowe – od 29.04.2022r. do zakończenia służby w lutym 2023r. M. Ż. był stale nieobecny w służbie (za wyjątkiem 2 dni), w tym od 12.08.2022r. w związku z niezdolnością do pracy.

Powód nie wykazał, wobec których funkcjonariuszy pozwanego AŚ w S. miał niższy dodatek i z jakiego powodu. (...) takich nie dostarczają akta osobowe funkcjonariuszy – K. T., A. W. , P. B. i B. A. (powód twierdził, że ci funkcjonariusze otrzymywali wyższe od niego dodatki pomimo znacznych absencji, co jednak nie wyjaśnia przesłanki dyskryminacyjnej).

W kwestii nieuzasadnionego (zdaniem powoda) i zbyt częstego kierowania powoda na Komisję lekarską to również w tym przypadku Sąd nie dopatrzył się po stronie pozwanej jednostki zachowania dyskryminacyjnego. Działania Dyrektora pozwanego AŚ podyktowane tu były, w ocenie Sądu, wątpliwościami co do stanu zdrowia funkcjonariusza. Wątpliwości te były o tyle uzasadnione, iż to z zaświadczeń lekarza medycyny pracy wynikała potrzeba skierowania powoda na badanie przed komisją lekarską MSWiA. Ostatecznie również sam powód raportem z dnia 3.11.2022r. zwrócił się o skierowanie go na Komisję lekarską MSWiA, która orzeczeniem z 17.01.2023r. stwierdziła trwałą niezdolność M. Ż. do służby.

Zatem potwierdzić należy, w ocenie Sądu, obawy Dyrektora AŚ co do zdolności M. Ż. do służby, obawy czy dopuszczenie powoda do służby nie zagrozi jego zdrowiu czy właściwemu wykonywaniu obowiązków służbowych.

Stąd uzasadnione były kolejne raporty (szczegółowo opisane w części ustaleniowej uzasadnienia) Dyrektora AŚ w S. o skierowanie powoda na badanie przed Komisją Lekarską MSWiA oraz korzystanie (zgodnie z prawem) z możliwości złożenia odwołania od orzeczenia Komisji Lekarskiej do Centralnej Komisji Lekarskiej .

Stan zdrowia powoda nie był dobry – co potwierdza uzyskana w sprawie opinia sądowa lekarsko - psychologiczna (k. 167-173 – opinia podstawowa, k. 223-224 – opinia uzupełaniająca) sporządzona przez biegłych: R. E. – psychiatra, A. C. – psycholog.

Jak wynika z wniosków tej opinii, u powoda rozpoznaje się zaburzenia lękowe i depresyjne mieszane oraz uzależnienie od alkoholu w okresie abstynencji. Przeprowadzone testowe badanie psychologiczne wskazuje na występowanie objawów obniżonego nastroju o umiarkowanym nasileniu. Często odczuwa smutek i przygnębienie. Negatywnie spostrzega przeszłość, przyszłość i teraźniejszość. Niezadowolenie z siebie. Zamrożenie emocji Nerwowość. Trudności z podjęciem decyzji. Apatia. Zaburzenia snu i łaknienia. Męczliwość. Dolegliwości somatyczne. Wycofanie z kontaktów społecznych. Zmiana stylu życia. Nie zgłasza myśli i tendencji suicydalnych. (Skala Depresji Becka BDI-II W.S.25 - analiza ilościowa i jakościowa. Kwestionariusz Objawów Lęku Becka W.S.45 - analiza jakościowa. Kwestionariusz Objawów Lęku Becka W.S.45 - analiza jakościowa. Kwestionariusz Ogólnego Stanu Zdrowia GHQ 28 - analiza jakościowa). Wykonane testowe badanie psychologiczne wskazuje na występowanie objawów lęku przejawiającego się w sferze emocjonalno-poznawczej o umiarkowanym nasileniu - górna granica. Nerwowość. Drażliwość. Irytacja. Niepokój psychoruchowy. Negatywne myślenie o przyszłości. Tendencje do nadmiernego martwienia się. Trudności z odpoczynkiem. Trudności z efektywnym radzeniem sobie ze stresem. Obniżony poziom odporności emocjonalnej. Lęk przed utratą kontroli. (Kwestionariusz GAD-7 W.S.14 - analiza ilościowa i jakościowa. Kwestionariusz Objawów Lęku Becka W.S.45 - analiza jakościowa. Skala Depresji Becka BDI-II W.S.25 - analiza jakościowa. Kwestionariusz Ogólnego Stanu Zdrowia GHQ 28 - analiza jakościowa. Kwestionariusz Eysencka i Eysenck EPQ-R(S) Skale: N W.S.9 - analiza ilościowa i jakościowa). Przeprowadzone psychologiczne badanie kwestionariuszowe wskazuje na nasilony lęk manifestujący się objawami somatycznymi. Powód zgłasza jako znacznie nasilone, bardzo uciążliwe m.in.: odczucia drętwienia, mrowienia. Jako umiarkowanie nasilone, czasami nieprzyjemne powód zgłasza m.in.: uczucie gorąca; zawroty głowy, oszołomienie; szybkie bicie i kołatanie serca; duszność, uczucie braku powietrza; trudności w oddychaniu; uczucie słabnięcia, omdlewania; drżenie rąk; niestrawność. (Kwestionariusz Objawów Lęku Becka W.S.45 - analiza ilościowa i jakościowa. Kwestionariusz Ogólnego Stanu Zdrowia GHQ 28 - analiza jakościowa. Kwestionariusz Eysencka i Eysenck EPQ-R(S) Skale: N W.S.9 - analiza jakościowa. Na podstawie przeprowadzonego badania kwestionariuszowego stwierdza się umiarkowany poziom tendencji do zachowań twórczych, oryginalnych. Powód jest zorientowany na aprobatę społeczną, na autoprezentację zgodną z oczekiwaniami społecznymi. Zsocjalizowany. Badany ujawnia nasilony poziom odczuwania lęku. Wykazuje tendencje do długotrwałego przeżywania emocji. Powód nie prezentuje się jako osoba efektywnie radząca sobie ze stresem. W większości sytuacji życiowych ma aktualnie problem z zachowywaniem się w sposób emocjonalnie zrównoważony. Preferuje przebywanie w samotności i analizowanie świata swoich przeżyć. (Kwestionariusz Eysencka i Eysenck EPQ-R(S) Skale: Ps W.S.4; L W.S.10; E W.S.2; N W. S. 9 - analiza ilościowa i jakościowa). Nie stwierdza się objawów nasilonych zaburzeń pamięci świeżej, czy trwałej. Przeprowadzone testowe badania psychologiczne wskazują na występowanie objawów obniżonego nastroju i lęku o umiarkowanym nasileniu. Przeprowadzone badanie psychologiczne wskazuje na występowanie trudności psychologicznych, które badany wiąże z przeżyciami związanymi ze działalnością zawodową w Służbie Więziennej. Badany czuje się nierówno, gorzej traktowany w porównaniu z innymi strażnikami więziennymi. W związku ze służbą i jej konsekwencjami zgłasza: zaburzenia snu; trudności z efektywnym radzeniem sobie ze stresem; napięcie psychoruchowe; autoagresja; obniżenie samooceny, poczucia własnej wartości i zaufania do siebie; zaburzenia koncentracji uwagi; zaburzenia snu i łaknienia; zmiana stylu życia - wycofanie z kontaktów społecznych; rezygnacja z hobby; objawy psychosomatyczne. Odczuwanie przez powoda objawów somatycznych z istotnym prawdopodobieństwem mogło być związane ze stresującymi warunkami w miejscu pełnienia służby; symptomy występujące u powoda z istotnym prawdopodobieństwem mogły być związane ze stresem występującym w miejscu zatrudnienia; powód nie doznał trwałego uszczerbku na zdrowiu- cierpi na zaburzenia z kręgu nerwicowych i rokowanie co do wyleczenia jest pomyślne; powód pomimo zakończenia pełnienia służby nadal odczuwa skutki i konsekwencje stresu związanego ze służbą. Biegli zaznaczyli przy tym, że praca w Służbie Więziennej ze względu na swoją specyfikę i uwarunkowania należy do zajęć niosących ze sobą ekstremalne obciążenie układu nerwowego i duży odsetek funkcjonariuszy ulega dekompensacji stanu psychicznego w różnych formach i różnym nasileniu. Biegli podkreślili, że specyfika służby i warunki pracy mogą łączyć się w związku skutkowo-przyczynowym z rozpoznawanymi zaburzeniami lękowymi i depresyjnymi mieszanymi.

Przedmiotowa opinia stanowi, w ocenie Sądu dowód wiarygodny, rzeczowy, poprawny merytorycznie, wyczerpujący, logicznie uzasadniony, a przez to przekonujący przede wszystkim dla Sądu, jako bezstronnego arbitra, a nie dla którejkolwiek ze stron.

Zgodnie z art. 233 § 1 KPC sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów, według własnego przekonania na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału.

Z kolei art. 278 KPC stanowi, iż dopuszczenie dowodu z opinii biegłego następuje w wypadkach, gdy dla rozstrzygnięcia sprawy wymagane są wiadomości „specjalne”. Dopuszczenie dowodu z opinii biegłego następuje więc wówczas, gdy dla rozstrzygnięcia sprawy potrzebne są wiadomości, wykraczające poza zakres wiadomości przeciętnej osoby posiadającej ogólne wykształcenie. Wobec tego biegłym może być jedynie osoba, która posiada wskazane wiadomości potrzebne do wydania opinii i daje rękojmię należytego wykonania czynności biegłego.

W ramach przyznanej swobody w ocenie dowodów – art. 233 KPC, sąd I instancji powinien zbadać wiarygodność i moc dowodu z opinii biegłego sądowego dokonując oceny tego dowodu według własnego przekonania i na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału (wyrok SN z 2003-10-30 IV CK 138/02 L.). Niemniej jednak polemika z opinią biegłego nie uzasadnia zarzutu naruszenia art. 233 § 1 KPC (wyrok SN z 2002-01-09 II UKN 708/00 L.). Dla obalenia twierdzeń biegłego specjalisty nie wystarcza bowiem przeświadczenie strony, iż fakty wyglądają inaczej, lecz koniecznym jest również rzeczowe wykazanie, iż wystawiona przez biegłego opinia jest niespójna bądź merytorycznie błędna.

Z uwagi na to, że w/w opinia została sporządzona w sposób profesjonalny, wyczerpujący w stosunku do zlecenia Sądu, została oceniona jako w pełni prawidłowy dowód w sprawie.

Odczuwanie przez powoda objawów somatycznych z istotnym prawdopodobieństwem mogło być związane ze stresującymi warunkami w miejscu pełnienia służby; symptomy występujące u powoda z istotnym prawdopodobieństwem mogły być związane ze stresem występującym w miejscu zatrudnienia; powód nie doznał trwałego uszczerbku na zdrowiu - cierpi na zaburzenia z kręgu nerwicowych i rokowanie co do wyleczenia jest pomyślne; powód pomimo zakończenia pełnienia służby nadal odczuwa skutki i konsekwencje stresu związanego ze służbą.

Ostatecznie również i strony nie zgłosiły do niej zastrzeżeń (po sporządzeniu opinii uzupełniającej, w której biegli podtrzymali wnioski opinii podstawowej i odpowiedzieli wyczerpująco na wątpliwości pełnomocnika powoda).

Podsumowując wnioski analizowanej opinii należy przypomnieć, iż odczuwanie przez powoda objawów somatycznych z istotnym prawdopodobieństwem mogło być związane ze stresującymi warunkami w miejscu pełnienia służby; symptomy występujące u powoda z istotnym prawdopodobieństwem mogły być związane ze stresem występującym w miejscu zatrudnienia; powód nie doznał trwałego uszczerbku na zdrowiu - cierpi na zaburzenia z kręgu nerwicowych i rokowanie co do wyleczenia jest pomyślne; powód pomimo zakończenia pełnienia służby nadal odczuwa skutki i konsekwencje stresu związanego ze służbą.

Podsumowując, powód wykazał, iż stał się ofiarą molestowania w rozumieniu ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o wdrożeniu niektórych przepisów Unii Europejskiej w zakresie równego traktowania i Zarządzenia Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia 18.07.2013r. nr (...) w sprawie zapobiegania i przeciwdziałania zjawiskom mobbingu, dyskryminacji i molestowania w Służbie Więziennej, w postaci naruszenia jego godności, doprowadzenia do jego upokorzenia i poniżenia – w związku z ok. 7-tygodniowym skierowaniem go do oczekiwania na termin Komisji Lekarskiej w pomieszczeniu socjalnym AŚ w S., bez możliwości poruszania się po terenie jednostki. Omawiana sytuacja była dla powoda poniżająca, wiązała się z trudnymi przeżyciami, czuł się ośmieszony przed innymi funkcjonariuszami. Z ustalonego stanu faktycznego jednoznacznie wynika, iż pracodawca świadomie doprowadził do jej zaistnienia i utrzymywania. Na stan przeżyć powoda wpłynęła również praktyka nakazywania opuszczania przez niego tego pomieszczenia podczas, gdy spożywał tam posiłki kierownik A. Z., a ponadto słowne poniżanie powoda przez tego kierownika.

Zachowanie to naruszało dobra osobiste powoda w postaci czci i godności przynależnej każdemu człowiekowi, co podlega ochronie przewidzianej w art. 23 i 24 kodeksu cywilnego.

W myśl z kolei art 448 § 1 kc, w razie naruszenia dobra osobistego sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę albo zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez niego cel społeczny, niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia.

Zatem Sąd uznał, że uzasadnione jest żądanie powoda zapłaty na jego rzecz od pozwanego zadośćuczynienia w kwocie 10.000,00 zł.

Zasądzona kwota odpowiada stopniowi naruszenia i stanowi wystarczającą rekompensatę odniesionej przez M. Ż. krzywdy w związku z sytuacją skierowania go do oczekiwania na termin Komisji Lekarskiej w pomieszczeniu socjalnym AŚ w S., bez możliwości poruszania się po terenie jednostki, przez okres ok. 7 tygodni.

Podstawą prawną zasądzenia odsetek ustawowych za opóźnienie zgodnie z żądaniem pozwu – od dnia jego wniesienia do dnia zapłaty, jest art. 359 §1 i§2 kc.

W pozostałym zakresie obejmującym żądanie zapłaty odszkodowania w związku z nierównym traktowaniem i dyskryminacją, zadośćuczynienia z tytułu mobbingu a także wyższego niż orzeczone zadośćuczynienia powództwo zostało oddalone jako nieudowodnione (pkt II sentencji wyroku).

Powód nie udowodnił, że zachowania opisane w części ustaleniowej wyroku spowodowały u niego rozstrój zdrowia (w rozumieniu odpowiedzialności przewidzianej w art. 94 ³ kodeksu pracy z tytułu mobbingu). Sąd ustalił przecież w oparciu o opinię sądową lekarsko-psychologiczną, iż odczuwanie przez powoda objawów somatycznych z istotnym prawdopodobieństwem mogło być związane ze stresującymi warunkami w miejscu pełnienia służby; symptomy występujące u powoda z istotnym prawdopodobieństwem mogły być związane ze stresem występującym w miejscu zatrudnienia – co nie jest okolicznością zawinioną przez pozwanego.

Ostatecznie również i Komisja do spraw relacji w środowisku służby i pracy przy Okręgowym Inspektoracie Służby Więziennej w O. pismem z dnia 10.08.2023r. znak O./K.050.4.2023.KG stwierdziła, że ocena działań służbowych podejmowanych przez dyrektora Aresztu Śledczego w S. w stosunku do M. Ż., nie daje podstaw do stwierdzenia, że funkcjonariusz był poddawany dyskryminacji czy mobbingowi. Dodatki służbowe przyznawane są funkcjonariuszom Służby Więziennej w oparciu o przepisy ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej, rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 15 marca 2022 r. w sprawie dodatków o charakterze stałym do uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Więziennej, które uchyliło rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 stycznia 2016 r. w sprawie dodatków ó charakterze stałym do uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Więziennej (t.j. z 2016 r., poz. 2044), wytycznych Dyrektora Generalnego Służby Więziennej zawartych min. w piśmie z dnia 13.03.2017 r. L.dz. 1073.2017 oraz (...).101.24.2020.AJ. z dnia 22.11.2022 r. Zawarte w ww. pismach zasady kształtowania właściwej i racjonalnej polityki kadrowej wskazują przy awansach na jakie stanowisko służbowe oraz po ukończeniu jakich szkół SW dopuszczalne jest podwyższenie funkcjonariuszowi dodatku służbowego. W pozostałych przypadkach podwyższenie dodatku służbowego możliwe jest w ramach ściśle określonych na ten cel środków finansowych przyznawanych jednostce przez (...). Osoby otrzymujące uposażenie zasadnicze starszego oddziałowego w Areszcie Śledczym w S. otrzymują dodatki służbowe w wysokości od 400 zł do 700 zł. W czerwcu 2021 r. na odprawie służbowej została podjęta decyzja o podwyższeniu M. Ż. dodatku służbowego o 80 zł. W listopadzie 2021 r. funkcjonariusz złożył wniosek o zwiększenie wysokości dodatku służbowego i jak wynika z wyjaśnień mjr. A. Z. (1) po rozmowie z Dyrektorem jednostki M. Ż. stwierdził, że przyjmuje przedstawione mu wyjaśnienia. Niezrozumiałe jest więc, zdaniem Komisji powielanie tych samych zarzutów w kolejnych pismach i twierdzenie że kwestie podwyższania dodatku służbowego nie zostały wyjaśnione. Odnosząc się do zarzutu zbyt częstego kierowania M. Ż. do Rejonowej Komisji Lekarskiej w B. Komisja poinformowała że skierowanie każdorazowo odbywało się na pisemne polecenie lekarza medycyny pracy. Odwołanie się Dyrektora jednostki od orzeczenia Nr (...) (...)- (...) z dnia 14.09.2021 r. wydanego przez Rejonową Komisję Lekarską w B. jest zgodne z zawartym w ww. orzeczeniu pouczeniem, które stanowi że zarówno funkcjonariusz jak i kierownik jednostki ma prawo wnieść odwołanie do Centralnej Komisji Lekarskiej w W.. Skorzystanie więc przez dyrektora jednostki z przysługującego mu prawa nie jest przejawem nierównego traktowania bądź mobbingu. Ponadto jak wynika z wyjaśnień kpt. J. K. w okresie oczekiwania na wyznaczenie terminu badania przez komisję zarówno w 2021 r. jak i 2022 r. M. Ż. otrzymywał 100% uposażenia i był zwolniony z obowiązku pełnienia służby. Odnosząc się do zarzutu niepozostawienia funkcjonariusza w dwuzmiennym systemie czasu służby Komisja poinformowała, że kierownik działu ochrony podejmując decyzję o zmianie miejsca pełnienia służby kierował się potrzebą rozwoju umiejętności i doświadczenia zawodowego funkcjonariusza w pracy ze skazanymi z zakładu karnego typu zamkniętego. Powyższe stanowisko mjr A. Z. (1) zawarł na napisanym przez M. Ż. w dniu 21.12.2020 r. wniosku, a zapoznanie się z powyższą decyzją funkcjonariusz potwierdził własnoręcznym podpisem.

Na podstawie art. 100 kpc, wobec częściowego uwzględnienia powództwa, koszty procesu zostały wzajemnie zniesione pomiędzy stronami.

Rygor natychmiastowej wykonalności do wysokości miesięcznego wynagrodzenia liczonego jak ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy powoda Sąd nadał na podstawie art. 477 ² §1 kpc (wysokość tego wynagrodzenia w kwocie 6.546,00 zł. Sąd ustalił na podstawie zaświadczenia pracodawcy z k. 95) – pkt IV sentencji wyroku.

sędzia Karol Kwiatkowski

ZARZĄDZENIE

(...):

- (...)

- (...)

(...)

(...) K. K.